Τσαλαπετεινός

Ψῦχος ἀφόρητον, συνιάκι ἄφθονον

2012-02-02T11:33:00.000+02:00

Πώς περιγράφεις το κρύο; Ρωτάω πώς το περιγράφεις, γιατί το να τo αντιμετωπίσεις αυτές τις μέρες μού φαίνεται αδύνατον. Όσο κι όπως να ντυθείς, θα βρει από κάπου να τρυπώσει. “Μπήκα στα 87 και δε θυμάμαι ποτέ τέτοια παγωνιά και μάλιστα για τόσο μεγάλο διάστημα. Έπιασε πριν τα Χριστούγεννα και κρατάει ακόμα...συνέχεια κάτω από το μηδέν.” λέει η θεία μου. Ο θείος, κάθεται ατάραχος στην πολυθρόνα του και το σκέφτεται κάτω από τα πυκνά ατίθασα φρύδια του. Είχε πρόσφατα μια “μικρή περιπέτεια υγείας” όπως λέει ο ίδιος - “πήγε στον άλλο κόσμο και γύρισε” λένε οι υπόλοιποι- και φυσικά δεν τον άφησαν να βγει έξω, οπότε δεν μπορεί να συγκρίνει αυτόν το φετινό χειμώνα με κάποιον από τους προηγούμενους 99 της ζωής του.

Ένας άλλος θείος, πολύ μικρότερος (77) αντί άλλης κουβέντας για το κρύο, μού δίνει το σημειωματάριο του παππού του. Στην πρώτη σελίδα διαβάζω με τα ωραία καλλιγραφικά γράμματα μιας άλλης εποχής που απέχει από το σήμερα ακριβώς εκατό χρόνια:

Καθημεριναὶ εἰσπράξεις

Φαρμακείου

ἐκ συνταγῶν

Το ξεφυλλίζω με δέος. Οι καταχωρίσεις είναι ανά μήνα. Ανάμεσα στο Δεκέμβρη του 1911 και στο Γενάρη του 1912 ο παππούς αφιερώνει μια ολόκληρη σελίδα στη σημείωση: “Τῇ 31ῃ Δεκεμβρίου τὸ θερμόμετρον κατῆλθε εἰς τοὺς -13 βαθμοὺς τῇ δὲ ἑπομένῃ 1ῃ Ἰανουαρίου 1912 εἰς τοὺς -17. Ψῦχος ἀφόρητον, συνιάκι* ἄφθονον.”

Προχθές η βόλτα γύρω από την παγωμένη λίμνη -ειδικά στη βορινή παραλία- ήταν σωστό μαρτύριο. Τις προηγούμενες μέρες χιόνιζε λίγο το βράδυ, το βλέπαμε το πρωί, το έβλεπε κι ο ήλιος -αυτός με τα δόντια- και το έλιωνε. Η παγωνιά πάντως, εδώ αμετακίνητη. Εγκαταστάθηκε για τα καλά. Πάνω στον πάγο βολτάρουν κύκνοι, πάπιες, αργυροπελεκάνοι, σφυριχατάρια, αργυροτσιχνιάδες. Κουρινασμένα, φαίνεται να κρυώνουν κι αυτά, μα την άλλη στιγμή σηκώνονται και βουτάνε στα νερά. Ή πετάνε και χάνονται προς την κατεύθυνση που ξεχωρίζουν οι κάτασπρες κορυφές της Πίνδου.

Το ροκάνι -ήχος του πάγου που σπάει- υπόκωφος, ανατριχιαστικός μού θύμιζε ιστορίες που άκουσα παιδί και τις νόμιζα ξεχασμένες. Τις διαδρομές πάνω σε βαριά κάρα, φορτωμένα από την Καστοριά μέχρι τα αντικρινά χωριά Μαύροβο και Πολυκάρπη. Τις Κυριακάτικες βόλτες με τα καλά τους πάνω στο πάγο -κυρίως πριν τον πόλεμο. Με τα παιδιά να χαίρονται τις σάνιες, τα ξύλινα αυτοσχέδια έλκυθρά τους. Εκείνη τη εποχή πρέπει να έγινε κι ένα φοβερό δυστύχημα: ράγισε πρώτα και μετά άνοιξε ο πάγος. Η λίμνη κατάπιε έναν κουλουρτζή που έτυχε να είναι σε αυτό το σημείο κι ύστερα έκλεισε ο πάγος αφήνοντας έξω, μόνο το ταψί με τα κουλούρια που μετέφερε στο κεφάλι του ο άτυχος βιοπαλαιστής. Μέσα σε δευτερόλεπτα, μπροστά στα έντρομα βλέμματα των παρεβρισκόμενων που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.

“Ρε συ! Είσαι παγωμένος..” είπε ο φίλος μου ο Σάκης μόλις τον χαιρέτησα.”Εσείς οι Αθηναίοι φαίνεται ότι δεν αντέχετε καθόλου το κρύο” συνέχισε καθώς έβαζε ένα μεγάλο κούτσουρο στην ξυλόσομπα στο εργαστήριο γουναρικής. Άφησε το γάζωμα κι έκανε καφέ. Έβαλε και γλυκό του κουταλιού κολοκύθα. “Εμείς οι Αθηναίοι δεν αντέχουμε το κρύο αλλά θυμόμαστε παλιές ιστορίες που εσείς έχετε ξεχάσει” τον πείραξα με τη σειρά μου όταν διαπίστωσα ότι δεν θυμόταν τον κουλουρτζή που χάθηκε κάτω από τον πάγο. Τότε ήταν που σηκώθηκε και έφερε να δω παλιές φωτογραφίες. Ανάμεσά τους κι αυτή του 1923 με τον πατέρα του μικρό πάνω στη σάνια και τον συνονόματο παππού του, τον μακεδονομάχο αριστερά, να επισημαίνει στο μικρό, το σημείο που πρέπει να κοιτάξει.

“Εντυπωσιακό και τρομακτικό” μού έγραψε για το χιόνι χθες αργά το βράδυ ένας φίλος όταν του έστειλα αναφορά για το ύψος του που ήταν 15 πόντοι. “Ούτε εντυπωσιακό ούτε τρομακτικό. Είναι χαλαρωτικό να το βλέπεις να πέφτει. Τα σκεπάζει όλα, τα κάνει ομοιόμορφα, τα εξαφανίζει. Η φύση στα μίνιμαλ της.” του απάντησα κι ύστερα σαν ντόπιος, σκέφτηκα: “Άκου τρομαχτικό! Αθηναίος, τί περιμένεις;”

Σήμερα το πρωί το χιόνι, που δεν έχει σταματήσει από χθες το απόγευμα κάλυψε τα πάντα. Από το παράθυρο υπολογίζω ότι είναι πάνω από 30 εκατοστά και είναι ώρα να ντυθώ και να βγω με το φτυάρι για να καθαρίσω την είσοδο και το πεζοδρόμιο. Μετά, λέω να φτιάξω έναν χιονάνθρωπο.

* συνιάκι, η πάχνη

Φαγιούμ

2012-01-30T11:11:00.000+02:00

Πριναπό μερικές μέρες τηλεφώνησα στονΑλέξανδρο που ζει στο Λονδίνο τα τελευταίαχρόνια. Είναι τρίτος μου ξάδελφος,αγαπημένος σαν πρώτος και πιο πολύακόμα. Κουβεντιάσαμε για ώρα τα δικάμας -όλα αυτά που δε χωρούν εύκολα σεμέηλ- κι ύστερα μού είπε για τον ΑργύρηΧιόνη: “Συγκινητικός. Δεν τον ήξερα.Όταν έρθω το καλοκαίρι θα αναζητήσωποιητικές του συλλογές. Αυτά που είχεςστο μπλογκ μού άρεσαν πολύ.”

Μέχριτο καλοκαίρι μού φάνηκε πολύς καιρόςνα περιμένει κι έτσι την επόμενη τύλιξαδύο συλλογές του ποιητή -από αυτές πουείχα αγοράσει πρόσφατα- και τις ταχυδρόμησα.Όταν τις παρέλαβε μού τηλεφώνησε καιδεν περιορίστηκε σε ένα 'ευχαριστώ' μαθέλησε κι εκείνος να μού συστήσει με τησειρά του έναν ποιητή που ήταν σίγουροςότι αγνοούσα: τον Θοδωρή Ρακόπουλο,συμφοιτητή και φίλο του από τα χρόνιατης Νομικής στην Θεσσαλονίκη. “...γενικώςσαρώνει ο Τεό, όλοι οι ποιητικοί κύκλοιγια αυτόν μιλάνε...” πρόσθεσε κιεπιβεβαιώθηκε λίγες μέρες αργότεραόταν ανακοινώθηκαν τα Κρατικά ΒραβείαΛογοτεχνίας. “Το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενουσυγγραφέα, απονέμεται ομόφωνα εξ ημισείαςστον Mιχάλη Γεννάρη για το έργο του μετίτλο «Πρίγκιπες και δολοφόνοι», εκδόσειςΊνδικτος και στον Θοδωρή Ρακόπουλο γιατο έργο του με τίτλο «Φαγιούμ», εκδόσειςΜανδραγόρας.”

Εκείνητη μέρα έλαβα μήνυμα από τον Αλέξανδρο,μια σειρά όλη κι όλη, που έλεγε να περάσωαπό το πατρικό του. Τα κατάφερα μόλιςχθες. Εκτός από το βραστό της θείας μουστο κυριακάτικο τραπέζι -βάλσαμο στοκρύο- με περίμενε η πρώτη ποιητικήσυλλογή του Ρακόπουλου. Τη διάβασαβιαστικά χθες το βράδυ και σήμερα, καθώς σκέφτηκα ότι η ποίηση πρέπει ναμοιράζεται, διάλεξα κι αντέγραψα εδώτρια από τα ποιήματα του “Φαγιούμ”.

Χωρίςλόγια

(λεζάντασε ποίημα)

Είναιορατό εδώ το ύφος της

ψαύσιμοσχεδόν,

αναγνωρίσημο·ολόδικό της.

Τηνκαταλαβαίνεις στους αρμούς,

στιςσυρραφές νιώθεις τα θροϊσματα

τονήμα το ύφασμα το ρούχο φέρουν

τοαόρατο που είχε το μελάνι της γραφήςτης.

Πέρασεαφήνοντας

έκκριμάτης πίσω λέξεις.

Απόαυτές ανάδρομα τραβώντας

βρεθήκαμεσε αυτό το άνοιγμα: εδώ

τοτοπίο ισορροπούσε μετέωρο

ηοποιαδήποτε ανθρωπογενής προσθήκη

θαμπορούσε να το χαλάσει

γιαυτό και το διασχίσαμε με την ανάσακρατημένη

ωσότουεξωκείλαμε σε

αυτό

εδώτο ποίημα-

Ακολουθούνυπογραφές.

Πράσινηκάρτα

ολόκληρηη πολη μικρή περιοχή

τρέχειεπιτέλους μόνος αμαρκάριστος

καιντριμπλάρει τους αμυντικούς

τηςόποιας εστίας

έχειαγκαλιάσει τώρα στις εξέδρες το κοινό

μαζεύεταιη ομάδα πάνω του

κάποιοιδακρυσμένοι απότομα

ακούγονταισειρήνες

κάποιοςτου τραβολογά τη φανέλα

-αίμαστους ώμους· κέρμα απο την κερκίδα-

ένστολοςσαν διαιτητής

προσπέρασελέει τους επόπτες γραμμών

χιλιόμετραπιο πάνω έχει βγει οφ-σάιντ

έτρεχεσε λάθος γήπεδο είπαν άλλοι

κοντάστις θέσεις των επισήμων

δενπρόλαβε να τραγουδήσει τον ύμνο

στηναρχή

τονπήρανε μεταγραφή είκοσι ευρώ τη μέρα,

δανεικόαπό κάπου στην Β` κατηγορία.

Σχισμένο

Υπάρχει ένας

πολύπερι γραφικός

τρόποςνα μου δείξεις

πόσοπολύ με περιφρονείς

γιατιλοιπόν διαλέγεις

αλληλο γραφία

ότανμπορείς να φτύσεις

κατά μουτρα

γιατίαπλώς σαλιώνεις

τογραμ ματόσημο;

Μία σμα

εργο δότη

σχίζειςτη φωνή μου

στα δύο

σαν ένα

γράμ μα

Διαβάστε ακόμα:

Εθελοντής μικρού μήκους και

Ανέκδοτα ποιήματα

Δίδυμη ουλή

2012-01-28T10:45:00.000+02:00

ΤονΚοσμά τον βλέπω συχνά. Συνήθως κινείταισαν κομπάρσος σε δεύτερο πλάνο. Είμαιμε κάποιους -άλλους κάθε φορά- κιεκείνος περνάει στο βάθος σε μιααπροσδιόριστη ηλικία με τα χέρια στιςτσέπες και κάπως σκυφτός. Μόλις τονδιακρίνω τού κάνω νόημα: “τελειώνωμε αυτούς κι έρχομαι...” κι εκείνοςμού απαντά με μια απλή κίνηση του κεφαλιού“κάνε δουλειά σου” ή κάτι σαν “μη σε νοιάζει, εγώ μπορώ να περιμένω”.Μετά από λίγο όμως, όταν πια αφήνω τουςάλλους και πάω προς το μέρος του, εκείνοςέχει χαθεί ή στην καλύτερη περίπτωση,μόλις που διακρίνω τη φιγούρα του νααπομακρύνεται και μένω μόνος μέχρι τοτέλος.

Άλλοτεπάλι, είμαστε από την αρχή οι δυο μαςκαι μιλάμε όπως παλιά. Δεν ξέρω αν λέμετα ίδια κάθε φορά, πάντως μιλάμε, ηκουβέντα μας έχει ενδιαφέρον και συνήθωςμεγάλη διάρκεια. Μερικές φορές σκέφτομαιότι μπορεί να έχω λαθέψει, να μην είναιεκείνος, με πιάνει αγωνία και τότεπροσπαθώ με τρόπο, χωρίς να με καταλάβεινα διακρίνω στο δείκτη του αριστερούτου χεριού αν υπάρχει η μικρή ουλή. Ότανκαταφέρνω να τη δω, μόλις τεθεί το βλέμμαμου επί τον τύπον, ανακουφίζομαιγιατί όπως και να το κάνουμε είναιαβάσταχτο να πάρει άλλος τη θέση δικούσου ανθρώπου· του αδελφού σου. Όσοδιακριτικά και να κοιτάξω πάντως, εκείνος καταλαβαίνει ότι αμφέβαλα, αλλά μόνοεκείνη τη στιγμή που εγώ σιγουρεύομαι,ποτέ πριν· και χαμογελάει, όχι με τοπαλιό του χαμόγελο μα με ένα καινούριο,αλλιώτικο, που κι αυτό όμως με τα χρόνιατο έχω πλέον συνηθίσει.

Χθεςβράδυ τραγουδούσε. Ήμουν μόνος όταν τονάκουσα. Η μελωδία και οι στίχοι μού ήτανάγνωστα αλλά την ίδια στιγμή πολύ οικεία.Ενώ δεν τον είχα ακούσει ποτέ πριν νατραγουδάει ήμουν σίγουρος ότι ήτανεκείνος. Άρχισα να προχωρώ βιαστικάπρος την κατεύθυνση της φωνής. Είχακαιρό να τον συναντήσω κι ήθελα να τουπω τα νέα. Να ζητήσω τη βοήθειά του. Ηένταση που αυξανόταν ήταν σημάδι ότιείχα πάρει το σωστό δρόμο και ότι τονπλησίαζα. Μόλις έστριψα τον είδαακουμπισμένο στον τοίχο της εκκλησίας,ανέμελο, ευδαίμονα να συνεχίζει τοτραγούδι. Ήταν κάπως μονότονο, μα η φωνήτου ήταν βαθιά, σταθερή και σίγουρη.

Στάθηκααπέναντί του με την πλάτη μου ακουμπισμένηστον κορμό της ακακίας. Είδε το ξάφνιασμαπου μού προκαλούσε το τραγούδι και μούέτεινε -κάπως ειρωνικά είναι αλήθεια- το δείκτη του αριστερού χεριού σαν ναμου έλεγε, χωρίς να σταματήσει τοτραγούδι, “εγώ είμαι· δε λάθεψες”. Αντιπαρήλθα την ειρωνεία και σήκωσα το δείκτη του δεξιού μου χεριούεπιδεικνύοντας τη δική μου όμοια ουλή.Σήκωσε το φρύδι σαν να μού έλεγε: “Περιττό.Εγώ ποτέ δεν αμφέβαλλα.”Εκείνη τη στιγμή ντράπηκα ανεξήγηταπολύ -να ανοίξει η γη να με καταπιείήμουν- και κατέβασατο κεφάλι. Μέσα στο σκοτάδι διέκριναμπροστά μου, τρία βήματα από τα παπούτσιαμου, ένα μικρό κομμάτι χωρίς χορτάρι,φρεσκοσκαμμένο χώμα.

Τοσπίτι μου από το σπίτι του Κοσμά μιατρεχάλα δρόμος. Όλη μέρα μαζί. Αχώριστοιστις αυλές μας, στη γειτονιά, στο σχολείο, από τα νήπια μέχρι και το Λύκειο. Εγώκατέβαζα τις ιδέες, που είχαν συνήθωςπηγή έμπευνευσης ένα βιβλίο που είχαδιαβάσει ή μια ταινία που είχα δει.Εκείνος όμως ήταν που μπορούσε να τουςδώσει μορφή και να τις τελειοποιήσει.“Να γίνουμε αδελφοποιτοί” του είχαπει μια μέρα στο δημοτικό. Αυτός δενείχε ανάγκη, είχε αδέλφια, μα έπιασεστον αέρα, τη δικιά μου ανάγκη, τη μοναξιάπου ένιωθα σα μοναχοπαίδι και αμέσως άρχισε να σκέφτεται τι άλλο πέρα απότο αίμα που θα ενώναμε, μπορούσαμε νακάνουμε για να γίνει ακόμα πιο επίσημηη τελετή και πιο γερό το δέσιμο.

Πρώταβρήκε μαχαίρι -ήταν μάλλον αυτό που οπαππούς του είχε για σφάζει τα αρνιά-κι άρχισε να το ακονίζει. Σαν τον παππούτου κι αυτός δοκίμαζε την κόψη της λάμας.Το ακόνιζε και μετά το περνούσε πάνωαπό το νύχι του. Δεν ήταν ευχαριστημένοςαπό το αποτέλεσμα και συνέχισε τοακόνισμα μέχρι που το μαχαίρι χάραξετο νύχι του κι άφησε μια ευδιάκριτηγραμμή. Ύστερα για μέρες προσπαθούσενα γράψει τον όρκο που λέγαμε και θαμας έδενε μια για πάντα με σφραγίδα τοίδιο μας το αίμα. Όταν τελείωσε και μετον όρκο κι ενώ εγώ βιαζόμουν ναπροχωρήσουμε, μού είπε ότι έπρεπε ναπεριμένουμε μέχρι να γεμίσει το φεγγάρι.“Μόνο αν γίνουν με πανσέληνο πιάνουναυτά τα πράγματα” είπε λες κι ήταν παράδοση αιώνων που ήξερε πολύκαλά κι όχι ένα ακόμα παιχνίδι. Φυσικά δεν έφερα καμία αντίρρηση.

Ότανήρθε η κατάλληλη νύχτα, ξεφύγαμε από τους άλλους που παίζανε κρυφτό χωρίςνα μας πάρουν είδηση και τρυπώσαμε στηναυλή της εκκλησίας. Πήγαμε στην αγαπημένημας γωνιά, στην πλαϊνή πλευρά, εκεί πουήταν η ακακία που σκαρφαλώναμε από νήπιαπεριτριγυρισμένη από ψηλούς καλοκουρεμένουςθάμνους. Έβγαλε από την τσέπη το χαρτίμε τους όρκους που τους είχαμε μάθειαπέξω κι ανακατωτά με τις πρόβες πουείχαμε κάνει στο υπόγειο του σπιτιούμου. Μου έδωσε το χαρτί κι ύστερα σήκωσελίγο τη μπλούζα του και έβγαλε το μαχαίριπου είχε μισοχωμένο στο παντελόνι του.Είδα ότι είχε τυλίξει προσεκτικά τηλάμα με μια άσπρη πετσέτα από το σπίτι.Το ξετύλιξε αργά με κοίταξε και ρώτησε:“Έτοιμος;” Δεν περίμενε απάντηση.Έσκυψε κι έκοψε πρώτος το δάχτυλο τουμε μια απλή και σίγουρη κίνηση.

Θυμάμαιτη ζάλη που ένοιωσα βλέποντας το αίματου να ξεπηδάει πηχτό. Τρόμαξα, μα δε μεέπαιρνε να κάνω πίσω. Πήρα το μαχαίριμε το αριστερό, ακούμπησα τη ματωμένημύτη της λάμας στο δείκτη του δεξιούμου χεριού, έκλεισα τα μάτια και τοπάτησα, διστακτικά στην αρχή και μετάδυνατά. Η ανατριχίλα πιο πολύ από τονπόνο, με έκανε να ανοίξω τα μάτια. Έμεινα όμως μαρμαρωμένος. Δεν ήταν τόσο το αίμα - είχαμε συνηθήσει να το βλέπουμεστα ρημαγμένα μας γόνατα- όσο οι φυλλωσιέςπου σάλευαν, οι τρομερές σκιές κάτω απότο φως του φεγγαριού κι οι μακρινέςφωνές των άλλων παιδιών που μας έψαχναννομίζοντας ότι είχαμε κρυφτεί γιαπαιχνίδι.

Έβαλετο ματωμένο του δάχτυλο πάνω στο δικόμου -ακριβώς όπως είχε σκεφτεί τιςπροηγούμενες μέρες που οργάνωνε τηντελετή κι άρχισε να λέει τον όρκο.Ψιθυριστά αλλά με σταθερή επίσημη φωνή. Έτσιαποφασιστικός που ήταν, συνήλθα κιάρχισα κι εγώ να λέω μαζί του. Οι πρόβεςπου είχαμε κάνει δεν βοήθησαν και πολύ.Δεν είμασταν ακριβώς “μια φωνή”όπως έπρεπε, γιατί μέσα στην ταραχή μουμπέρδευα τα λόγια. Μια στιγμή με κοίταξετόσο αυστηρά και κόντεψα να γελάσω γιατίείχε ακριβώς το βλέμμα της δασκάλας μαςόταν μας έπιανε αδιάβαστους.

Όταντελειώσαμε με τον όρκο, βάλαμε κάτω τοχαρτί-μια διλπή σελίδα βγαλμένη από τημέση του τετραδίου της έκθεσης- καιπατήσαμε συγχρόνως τα δάχτυλά μας στοκάτω μέρος που τελειώνε το κείμενο,εκεί που ήταν γραμμένα δίπλα -δίπλα ταονόματά μας. Ύστερα περιμέναμε ναστεγνώσει το αίμα για να το διπλώσουμε,να το κάνουμε τόσο μικρό ώστε να χωράεισε ένα άδειο σπιρτόκουτο.

Τομόνο που δεν είχε σκεφτεί ο Κοσμάς ήτανπού θα θάβαμε το σπιρτόκουτο. “Εδώ”του είπα “κάτω από την ακακία”.Δοκιμάσαμε κοντά στον κορμό, μα ήταναδύνατον να σκάψουμε. Τότε σκεφτήκαμενα δοκιμάσουμε λίγο πιο πέρα που δεν θαείχε ρίζες και το χώμα θα ήταν πιο μαλακό.Άρχισα να σκάβω με τα χέρια σε ένα τυχαίοσημείο, προχωρούσα καλά μα με σταμάτησε.“Πρέπει να ξέρουμε πού ακριβώς θα τοβάλουμε.” Πάλι είχε δίκιο. “Ναμετρήσουμε τρια βήματα από την ακακία...”πρότεινα “...και μετά να κάνουμε χάρτη.Το χάρτη του όρκου...”. Του φάνηκεκαλή η ιδέα μου αλλά έβαλε την τελευταίακαι καθοριστική πινελιά. “Θα μετρήσουμετρία βήματα από τον κορμό προς τη μεριάπου είναι το ιερό”.

Ακούμπησεστον κορμό κι από κει γυρισμένος προςτο ιερό της εκκλησίας έκανε τρία βήματα.Σταμάτησε στο τελευταίο και μου έκανενόημα να βάλω σημάδι σε εκείνο το σημείο.Κάρφωσα το μαχαίρι στο χώμα, ακριβώςεκεί που τελείωνε το πέδηλό του. Θυμάμαιότι για μια στιγμή πριν σκύψω, είχασκεφτεί να το ρίξω από μακριά, όπωςακριβώς κάναμε με τα σουγιαδάκια μας.Κι αυτό σε ταινία το είχαμε δει. Μιαταινία με πειρατές που μας άρεσε πολύκαι το δοκιμάζαμε με μανία στην παλιάπόρτα του υπογείου. Είχαμε κάνει μάλισταένα κύκλο με κιμωλία και προσπαθούσαμεόχι μόνο να καρφωθούν τα σουγιαδάκιαμας αλλά να είναι μέσα στον κύκλο.

Εκείνητη νύχτα όμως φοβήθηκα ότι μπορεί νααστοχήσω και να του κόψω κανένα δάχτυλο. Έτσι κάρφωσα το μαχαίρι προσεκτικά,σύρριζα στη σόλα από το πέδηλό του.Ύστερα, ξεριζώσαμε πρώτα τα χόρτα καιμετά σκάψαμε μια αρκετά βαθιά τρύπα.Βάλαμε μέσα το σπιρτόκουτο με τιςδιπλωμένες σελίδες -πόσο ματωμένοήταν το κουτί- το σκεπάσαμε με χώμακαι το πατήσαμε καλά καλά. Το σημείο όμως,ακόμα και μέσα στη νύχτα, φαινόταν. Αντο έβρισκε κανείς οι όρκοι θα έχαναν τηδύναμή τους. Μαζέψαμε τα ξεριζωμέναχόρτα και τα βάλαμε από πάνω προσεκτικάμέχρι που τα ίχνη της ταφής καλύφθηκανεντελώς.

Οιφωνές των άλλων παιδιών δεν ακουγότανπια, ούτε οι τρεχάλες τους στα σοκάκιατης γειτονιάς. Καθίσαμε λαχανισμένοιμε πλάτη στον κορμό της ακακίας χωρίςνα μιλάμε. Τα χέρια μας ήταν γεμάτα χώμα.Από τα δάχτυλά μας έτρεχε ακόμα αίμα.Ήταν σίγουρο ότι θα μας τις έβρεχαν ανπηγαίναμε έτσι στα σπίτια μας. Σκουπιστήκαμεόσο καλύτερα μπορούσαμε με την άσπρηπετσέτα. Σκουπίσαμε και το μαχαίρι. Τοαίμα όμως συνέχιζε να στάζει. Τότε οΚοσμάς έβγαλε ένα τσιγάρο από την τσέπητου και τρόμαξα γιατί νόμιζα ότι η τελετήπεριλάμβανε και κάπνισμα- πράγμα πουδεν μου είχε πει από την αρχή. “Εγώδεν θα καπνίσω” του ξεκαθάρισα.“Έχω δοκιμάσει και δε μ` άρεσε καθόλου”.Με σκούντηξε γελώντας και μου εξήγησεότι θα βάζαμε καπνό στις πληγές μας γιανα σταματήσει το αίμα. “Έτσι κάνει οπατέρας μου όταν κόβεται στο ξύρισμα”είπε και θυμήθηκα ότι κι ο δικός μουέκανε το ίδιο, αλλά ποτέ δεν θα είχασκεφτεί να πάρω μαζί μου τσιγάρο γιατην περίπτωση που κοβόμασταν πολύ καιδε σταματούσε το αίμα. Σάλιωσε το τσιγάροκατά μήκος, κι ύστερα προσεκτικά με τονύχι του άνοιξε το χαρτί. Πήρε καπνό καιμού έβαλε πάνω στο δάχτυλο. Το αίμασταμάτησε αμέσως. Μετά έβαλε και στοδικό του.

Μείναμε έτσι να κοιτάζουμεμια τα δάχτυλά μας και μια το φεγγάριπου ήταν πια ψηλά. Μετά από λίγο ακούσαμετις μανάδες μας να φωνάζουν ότι είχεπάει έντεκα η ώρα και να τσακιστούμε ναγυρίσουμε στα σπίτια μας. Πρώτα ακούστηκε η μάνα του από μακριά κι αμέσως μετά-ούτε συνεννοημένες να ήταν- η δική μουαπό το μπαλκόνι του σπιτιού μας που ήταν ακριβώς απέναντι από την εκκλησία. Σηκωθήκαμε,δώσαμε τα χέρια σα μεγάλοι, αγκαλιαστήκαμε,χτυπώντα ο ένας την πλάτη του άλλου κιείπαμε συχρόνως: “Αδελφέ μου” κιεπίσημα πια. Ο Κοσμάς λίγο πριν χωρίσουμεσυμπλήρωσε: “...και όπως είπαμε:τσιμουδιά. Σε κανέναν” κάνοντας τηχαρακτηριστική κίνηση, “φερμουάρ στοστόμα”.

Στεκόμουνδιαλυμένος σε χίλια κομμάτια δίπλαστα αδέλφια του, διαλυμένα κι αυτά, μεμαύρα κοστούμια, άβολα, όλοι μας μιαβουβή σειρά με κόκκινα μάτια μπροστάτου, μέσα στους θρήνους που τράνταζαντην εκκλησία, όταν μού ήρθαν στο νου ταλόγια του: “Κι όποιος από τους δυό μαςπεθάνει πρώτος” έγραφε στο τέλος τοχαρτί με τους όρκους “τρεις φορές θαφανερωθεί στον άλλον. Θα φανερωθείμπροστά του ζωντανός, για να τον βοηθήσειμόλις καταλάβει ότι είναι σε μεγάληδυσκολία και θα τον σώσει από το κακό.”

“Πώςτο σκέφτηκες ρε Κοσμά;” αναρωτιόμουνσφίγγοντας τα χέρια που είχαν χάσει τοαίμα κι είχαν ασπρίσει, δαγκώνοντας ταχείλη μου μη και μού ξεφύγει η κραυγήπου γέμιζε μέσα μου και με έπνιγε, μηξεφύγει και βγει να συναντήσει τιςσπαραχτικές κραυγές της μάνας του.“Πώς σκέφτηκες αδελφέ μου, το θάνατο, δεκάχρονο αγόρι και τον έβαλες μέσαστους όρκους μας” ανάρωτιόμουνβλέποντάς τον μπροστά μας χλωμό κιασάλευτο, νεκροστολισμένο στα 27 τουχρόνια.

Στοναριστερό μου ώμο η κάσα. Παραπατούσαόχι από το βάρος, αλλά από τη μυρωδιάαπο τις άσπρες βιολέτες που τον σκέπαζαν.Με το δεξί χάιδευα το ξύλο. Όχι με όλητην παλάμη, μα μόνο με το σημαδεμένοδείκτη του αριστερού. Έσερνα μπρος -πίσωπάνω στο ξύλο, αυτή τη δίδυμη ουλή πουχάραξα ύστερα από εκείνον με το ακονισμένομαχαίρι του παππού του, την νύχτα πουγίναμε αδελφοποιτοί. Τη δίδυμη ουλή που είχεχάσει πια το ταίρι της. Στρίβοντας ηπομπή στα πλάγια της εκκλησίας, έπεσετο μάτι μου στην ακακία. Είχε θεριέψειπια κι έκρυβε τη μισή πλευρά. Στεκότανασάλευτη μα τη στιγμή που ο Κοσμάςπερνούσε από μπροστά της πάνω στους ώμους μας γαλήνιος, σηκώθηκε ξαφνικός αέραςκι είδα τα κλαδιά να κουνιούνται τρελά,τα φύλλα της ανταριασμένα να σπαρταράνε κι κατάλαβα -σαν να ήταν το πιο φυσικόπράγμα στον κόσμο- πως δεν ήταν παρά ηψυχή του που μού έστελνε σήμα από τονΠαράδεισο.

ΤονΚοσμά τον βλέπω συχνά στον ύπνο μου.Συνήθως κινείται σαν κομπάρσος σεδεύτερο πλάνο, σε μια απροσδιόριστηηλικία με τα χέρια στις τσέπες και κάπωςσκυφτός. Όταν πάω να τον συναντήσω έχειχαθεί ή στην καλύτερη περίπτωση, μόλιςπου διακρίνω τη φιγούρα του να απομακρύνεταικαι μένω μόνος μέχρι το τέλος. Άλλοτεπάλι, είμαστε από την αρχή οι δυο μαςκαι μιλάμε όπως παλιά. Μερικές φορέςδεν είμαι σίγουρος ότι είναι αυτός καιψάχνω την απόδειξη στον αριστερό τουδείκτη. Χθες βράδυ τον είδα να μουτραγουδάει. Χθες, δεν αμφέβαλα καθόλου,παρ` όλο που δεν τον είχα ακούσει ποτέπριν, ούτε ζωντανό ούτε πεθαμένο, νατραγουδάει. Το κατάλαβε και για να μεκοροϊδέψει μού έδειξε την ουλή του.Ήθελα να του μιλήσω, να του πω τα νέα, ναζητήσω βοήθεια μα εκείνος δεν έλεγε νασταματήσει το τραγούδι. Αν δεν ξυπνούσαιδρωμένος εκείνη την ώρα, αν συνέχιζετο όνειρο θα του φώναζα: “Γιατί δεφανερώνεσαι επιτέλους να με βοηθήσεις;Ξέχασες τον όρκο που δώσαμε; Δεν τοζήτησα εγώ. Εσύ το έγραψες Κοσμά. Άσελοιπόν το τραγούδι και φανερώσου!”

Τοξέρω πως ακούγεται περίεργο. Μα πώς νατο εξηγήσω καλύτερα; Όταν είδα την ακακίανα σαλεύει στο πέρασμα της νεκρικήςπομπής πίστεψα πως ο Κοσμάς βρήκε αυτόντον τρόπο για να επιβεβαιώσει τον όρκομας. Ειδικά το τελευταίο μέρος του. Απόκει κι έπειτα, στα ζόρια, χωρίς να τοκαταλαβαίνω έλεγα μέσα μου πως δεν έχωτίποτα να φοβάμαι αφού σαν καταλάβειαπό κει ψηλά που είναι ότι χρειάζομαιβοήθεια, θα φανερωθεί ολοζώντανοςμπροστά μου και θα με σώσει από το κακό.Το όποιο κακό με έχει βρει.

Δενήταν λίγες οι στιγμές στα χρόνια που ακολούθησαν που τον περίμενα -με μιασιγουριά που ντρέπομαι να ομολογήσω.Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Δεν είναι όμωςότι αθέτησε τον όρκο του. Εκείνος, απόκει πάνω ήξερε καλά ότι η δυσκολία πουείχα μπροστά μου δεν ήταν και τόσομεγάλη. Ήταν βέβαιος κάθε φορά ότιμπορούσα μια χαρά να τα βγάλω πέρα μόνοςμου και δεν χρειαζόταν να κάνει τόσοδρόμο από τον άλλο κόσμο και να μούφανερωθεί. Ούτε να κάψει μια από τιςτρεις πολύτιμες φορές που μού είχε μετο αίμα του ορκιστεί ότι θα με βοηθούσε.

Σήμεραπαρηγοριέμαι σαν σκέφτομαι ότι ο Κοσμάς, χθες βράδυ έμεινε εκεί, στον τοίχο τηςεκκλησίας, ευδαίμονας, να μούτραγουδάει. Ξέρω ότι για να μην εμφανιστεί κι αυτή η δυσκολία θα περάσει. Αλλά είμαισίγουρος πως άμα έρθουν πραγματικάμεγάλα ζόρια – και μόνο τότε- ο αδελφόςμου θα φανερωθεί και θα με συντρέξει.

Σωτήρης Σόρογκας- Η ποιητική της φθοράς

2012-01-25T10:01:00.000+02:00

“Ωςμια εγωιστική υποχρέωση για την οποίαοφείλει να απολογηθεί, αισθάνεται οζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας την αναδρομικήέκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της οδούΠειραιώς. Μια υποχρέωση που του θυμίζει,τους ποιητές που εκδίδουν όσο ακόμαζουν τα «Απαντά» τους. Η ανάγκη του όμωςνα δείξει ό, τι έκανε σε όλη του τη ζωή,η ανάγκη της δημόσιας εξομολόγησηςείναι τόσο επιτακτική που υπερίσχυσεκάθε ανασχετικής παρόρμησης.” Καθημερινή

Όσοκαλά και αν γνωρίζει κανείς τη ζωγραφικήτου Σωτήρη Σόρογκα, η έκθεση των “Απάντων”του- μισός αιώνας δουλειάς- στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς,ξαφνιάζεται. Ακόμα και τα έργα του πουείναι γνωστά και το κοινό θεωρεί οικείααφού τα έχει συναντήσει σε φωτογραφημένασε καταλόγους, αναρτημένα στο πραγματικότους μέγεθος μοιάζουν πρωτόγνωρα καικαθηλώνουν με την ήρεμη δύναμή τους.

Ξάφνιασμαήταν όμως και για τον ίδιο το ζωγράφο ησυγκέντρωση έργων του από ιδιωτικέςκαι δημόσιες συλλογές, από τα πρώτασπουδαστικά του χρόνια το 1955 στοφροντιστήριοτου Σεραφιανού και στη συνέχεια τα έργατης μαθητείας του δίπλα στον Μόραληστην σχολή Καλών Τεχνών-όπου αρχίζεινα διακρίνεται εμφανώς το ιδίωμα πουθα ανέπτυσσε στην συνέχεια τηςκαλλιτεχνικής του πορείας- μέχρι τα πιοπρόσφατα, της τελευταίας ενότητας τηςέκθεσης με τίτλο “Θαλάσσια Ξύλα”.

Ηζωγραφική του Σόρογκα, γιγάντια στομέγεθος και λιτή στην αποτύπωσή της,συγκεντρωμένη σε αυτή την ιδανικήαναδρομική παρουσίαση συνθέτει ένααυτοτελές σύμπαν. Η θεματική του είναιπεριορισμένη στο ελάχιστο: η ενότητατων αλόγων, οι μεγάλοι λίθοι, τα οξειδωμέναμέταλλα, οι ετοιμόρροπες διατάξεςαντικειμένων, τα μυστηριώδη κενά, ταξύλα που τρώει η θάλασσα. Όλα υποταγμέναστη μοίρα της αποσύνθεσης.

Οζωγράφος σε όλη της διάρκεια της 50χρονηςδιαδρομής του, σκύβει σχεδόν εμμονικάσε ευτελή αντικείμενα που έχουν υποστείτη φθορά του χρόνου. Επικεντρώνει τοενδιαφέρον του σε αυτά, τα ανασύρει, ταμεγιστοποιεί και με τον δικό τουμοναδικό τρόπο μετουσιώνοντας το ευτελέςσε μυθικό, αναδεικνύει την ποιητικήτους.

Οισυνθέσεις του δίνουν την αίσθηση της εξαΰλωσης,τα φθαρμένα αντικείμενα -σύμβολα τηςαπουσία ζωής- ενδεδυμένα το λείο κάλλοςπου τους έχει προσδώσει η φθορά τουχρόνου, αιωρούνται σ` έναν απροσδιόριστο,γυμνό χώρο που έχει εξαφανίσει το λευκόπου προέρχεται από το φως. Ένα φως τόσοαπόλυτο -το αμείλικτο φως του ελληνικούκαλοκαιρινού μεσημεριού- που καταυγάζειτα ευτελή, τα αναδεικνύει αλλά και ταυπονομεύει ταυτόχρονα.

Αν διαβάζει κανείς αυτές τις γραμμές χωρίς να έχει δει συγκεντρωμένη τη δουλειά του Σόρογκα – όχι σε φωτογραφίες καταλόγων αλλά τα ίδια τα έργα στο φυσικό τους μέγεθος- ίσως θεωρήσει ότι είναι ο θρήνος της φθοράς. Κάθε άλλο. Πρόκειται για τη ζωντανή αφήγησή της -χωρίς όμως ίχνος τραγικότητας- μέσα από την οποία ο ζωγράφος επιτυγχάνει, αρθρώνοντας την ποιητική της φθοράς, τη αποδοχή της υλικότητας και την ήρεμη συμφιλίωση με τον Κόσμο και τους νόμους του.

Η Ελλάς προειδοποιούσα

2012-01-23T11:00:00.000+02:00

-Όποιοςεπιχειρήσει να πειράξει τον Έλληνα θαμετατρέψει τη χώρα σε μία χώρα στηνοποία υπάρχει μακελειό. Όποιος επιχειρήσειπολιτικά να τον προσβάλει, να τον θέσειπρο εκβιαστικώνδιλημμάτων, να τον τρομοκρατήσει, να τον εξοντώσει οικονομικά και ηθικά,η χώρα θα αλλάξει πορεία: Από εκεί πουπηγαίνει προς το να μην γονατίσει, θαγίνει -σας το δηλώνω αυτό κατηγορηματικά-θα γίνει μακελειό....

-Τοέργο, “Η Ελλάς ευγνωμονούσα” τουΘεόδωρου Βρυζάκη, με κάποιες επεμβάσειςαπό το λεύκωμα Η ελληνική ζωγρφική 19οςαιώνας, του Ανδρέα Ιωάννου.

-Τοκείμενο, του Ανδρέα Λοβέρδου με κάποιεςεπεμβάσεις από εδώ.

μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.

2012-01-21T17:35:00.000+02:00

Ό,τι μάθαινα στο δημοτικό με επηρέαζεβαθιά. Απόδειξη; Λωτό δοκίμασα μόλιςπριν από λίγα χρόνια καθώς φοβόμουνμήπως την πατήσω όπως οι σύντροφοι τουΟδυσσέα.

"τῶν δ᾿ ὅς τις λωτοῖο φάγοιμελιηδέα καρπόν,

οὐκέτ᾿ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελενοὐδὲ νέεσθαι,

ἀλλ᾿αὐτοῦ βούλοντο μετ᾿ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι

λωτὸνἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι." *

Αν και δεν είχα φύγει ποτέ ως τότε από την πατρίδα μουκαι δε βολόδερνα όπως εκείνοι στον πόντομε ενάντιους ανέμους, ο φόβος που μεκρατούσε μακριά από τους λωτούς έγινε σχεδόν μεταφυσικός: ήμουν απόλυταπεπεισμένος ότι από τη στιγμή που θαδοκίμαζα έστω και ένα μικρό κομμάτι θαέχανα οριστικά τη μνήμη μου. Για αυτό βέβαια μπορεί ναευθύνονταν τα σχετικά αποφθέγματα,πάντως τη μνήμη τη θεωρούσα εξαιρετικάπολύτιμη από παιδί.

Ότανεπιτέλους, σχετικά πρόσφατα, νίκησααυτό το φόβο και ενέδωσα στον πειρασμότης βρώσης λωτού έμεινα εκστατικόςβιώνοντας την απόλυτη γευστική πανδαισία.Ο πρώτος που έφαγα επιβεβαίωνε τηνομηρική περιγραφή αλλά και την ονομασία “τροφή των Θεών” που του απέδωσαν, καθώς ήταν ώριμος και κυριολεκτικά“μελοστάλαχτος”. Χωρίς διάθεση υπερβολήςμπορώ να πω ότι εκείνη η παρθενική φοράπου οι γευστικές μου θηλές ήρθαν σεεπαφή με το “μήλοτης Ανατολής” ήταν το ορόσημο που θαχώριζε οριστικά πλέον τη ζωή μου σε δύοευδιάκριτα τμήματα: το πρώτο, που δενείχα γευτεί λωτό και το δεύτερο πουπροσηλυτίστηκα και μεταμορφώθηκα σεακραιφνή και ακόρεστο λωτοφάγο.

Τόσοακόρεστο που την περίοδο που ωριμάζουνοι λωτοί μπορώ πλέον να τρέφομαιαποκλειστικά με αυτούς -“ οἵτ᾿ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν"- ωςγνήσιος Λωτοφάγος. Καθώςόμως αυτή η περίοδος δεν είναι όσο μεγάληθα ήθελα, φέτος και με αφορμή μια παλιότερηανάρτηση του αγαπητού φίλου Μούργου,αποφάσισα ότι θα έπρεπε να προχωρήσωστην παρασκευή μαρμελάδας,ώστε να μπορώ να γεύομαι τον προσφιλήκαρπό και εκτός εποχής.

Ανκαι δε διακρίνομαι για τις ζαχαροπλαστικέςμου ικανότητες, κουβαλάω μια σοβαρήοικογενειακή παράδοση: κάθε χρόνοετοιμάζαμε εκτός των γλυκών του κουταλιού-κεράσι, καρυδάκι, βερίκοκο και κολοκύθα-αρκετές μαρμελάδες από φρούτα δικήςμας παραγωγής- μήλο, φράουλα και ροδάκινο- σε τεράστιες ποσότητες που κρατούσανόλη τη χρονιά. Σε αυτή τη διαδικασίασυμμετείχε όλη η οικογένεια, μερικέςφορές ερχόταν και θείες με τις οποίεςμοιραζόμασταν το αποτέλεσμα, αλλάπροεξάρχων ήταν ο πατέρας μου. Είχε τηνικανότητα με το μάτι να υπολογίζει τηζάχαρη και το ξινό ανάλογα με το είδοςτου φρούτου, το χρόνο του βρασμού, ναελέγχει αν το σιρόπι ήταν δεμένο και νακατεβάζει το καζάνι από τη φωτιά τησωστή στιγμή που το χρώμα ήταν τέλειο.

Οπλισμένοςγερά με όλες αυτές τις μνήμες έκανα μιαμικρή αναζήτηση συνταγών στο διαδίκτυο.Όπως και στη μαγειρική αρνούμαι πεισματικάνα ακολουθήσω κατά γράμμα υλικά καιοδηγίες και τις περισσότερες φορέςεπιδίδομαι σε αυτοσχεδιασμούς, έτσικαι σε αυτή την περίπτωση κράτησα απόδιαφορετικές συνταγές μαρμελάδας λωτούτα στοιχεία που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα.

Οιλωτοί που προμηθεύτηκα (1,5 ευρώ το κιλό)ήταν πολύ ώριμοι πλην ενός. Αυτό τοτονίζω και θα δείτε γιατί, στο τέλος.Τους έπλυνα προσεκτικά και στη συνέχειααφαίρεσα τη φλούδα και το κοτσάνι τους.Αφού τους τεμάχισα πρόσθεσα ξύσμα ενόςπορτοκαλιού. Καθώς η ποσότητα μου φάνηκεμικρή -απειροελάχιστη σε σχέση με τιςπαλιές καζανιές- πρόσθεσα τρία μήλααφού τα καθάρισα και τα έκοψα σε μικράκομμάτια. Στη συνέχεια πολτοποίησα ταυλικά στο μπλέντερ, προσθέτοντας τοχυμό 3 πορτοκαλιών.

Έβαλατο μείγμα σε μια κατσαρόλα και πρόσθεσα ζάχαρη, δύο φυλλαράκια αμπαρόριζακαι ένα μέντα. Μετά την πρώτη βράση,δυνάμωσα τη φωτιά ανακατεύοντας συνεχώςγια να μην πιάσει, πράγμα που τελικά δεναπέφυγα κι έτσι αναγκάστηκα να αλλάξωκατσαρόλα. Δυστυχώς είχα κάνει λάθοςβάζοντας 3 πορτοκάλια -ήθελε το πολύδύο- κι έτσι καθυστέρησε αρκετά να πήξειμε αποτέλεσμα η μεγαλύτερη διάρκειαβρασμού να της στερήσει τελικά το λαμπρόχρώμα που επιθυμούσα. Ωστόσοκρίνοντας αυστηρά μπορώ να πω ότι τοαποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό, ειδικά αν λάβει κανείς υπ` όψη του ότιήταν η πρώτη φορά που ανέλαβα να ετοιμάσωμαρμελάδα.

Η υφή της θυμίζει κάπως το κυδώνι γλυκό του κουταλιού. Η γεύση της είναιπολύ γλυκιά – την επόμενη φορά θα βάλωλιγότερη ζάχαρη- ενώ στο φόντο διακρίνεταιμια ελαφριά στιφάδα που προφανώς οφείλεται σε αυτόν τον ένα και μοναδικόλωτό που δεν ήταν ώριμος όπως οι άλλοι.Πάντως αυτή η στιφάδα της δίνει ιδιαίτερηγεύση. Συνοδεύεται δε ιδανικά μεκεφαλογραβιέρα.

Ταυλικά της (διορθωμένης) συνταγής.

1600γραμμάρια λωτοί

800γραμμάρια Ζάχαρη

χυμόςδύο πορτοκαλιών

τρίαμήλα

ξύσμαενός πορτοκαλιού

αμπαρόριζα

μέντα

*ΟμήρουΟδύσσεια, ραψωδίαΙ, 82-104 (κείμενο και μετάφραση Κακριδή- Καζαντζάκη)

Πενήντα θαλασσινά (που έγιναν 99)

2012-01-19T07:57:00.000+02:00

1.Τοπέλαγος είναι βαθύ

Μουσική& Στίχοι Μάνος Χατζιδάκις

Ερμηνεία:ΣαβίναΓιαννάτου

2.Θάλασσαπλατιά

Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι ΓιώργοςΡούσσος

Ερμηνεία:Αλίκη Καγιαλόγου

3.Θάλασσα
Στίχοι: ΛίναΝικολακοπούλου

Μουσική: ΘάνοςΜικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Μίλβα

4.Μέσ'σ' αυτή τη βάρκα

Μουσική& Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Ερμηνεία:Σαβίνα Γιαννάτου

5.Χίλιαμύρια κύματα

Μουσική:Γιάννης Μακρόπουλος

Στίχοι:Κ.Χ. Μύρης

Ερμηνεία:Νίκος Ξυλούρη

6.Η σκούνα

Μουσική & Στίχοι Μανώλης Χιώτης

Ερμηνεία: Apurimac

7.Βάρκαστο γιαλό
Στίχοι: ΜίκηςΘεοδωράκης
Μουσική: ΜίκηςΘεοδωράκης
Ερμηνεία: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

8.Όρτσατα πανιά

Στίχοι: ΒαγγέληςΓκούφας & ΜάριοςΠοντίκας
Μουσική: ΑργύρηςΚουνάδης
Πρώτηεκτέλεση: ΑντώνηςΚαλογιάννης

9. Σάντα Μαρία

Στίχοι:Κώστας Βίρβος
Μουσική: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης
Πρώτη εκτέλεση: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

10.Όνειροδεμένο

Μουσική:Σταύρος Ξαρχάκος

Στίχοι:Βαγγέλης Γκούφας

Ερμηνεία:Πάνος Γαβαλάς- Ρία Κούρτη

11.Κάθελιμάνι και καημός

Μουσική:Γιώργος Κατσαρός

Στίχοι:Πυθαγόρας

Ερμηνεία:Άλκηστη Πρωτοψάλτη

12.Καΐκιμου Άη Νικόλα

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

13.Ταλιμάνια

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης,Βλάχος

Ερμηνεία:Πόλυ Πάνου

14.Κάποιοαλάνι από το λιμάνι

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

15.ΑκρογιαλιέςΔειλινά

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Στέλλα Χασκίλ

16.Ζούλασε μια βάρκα μπήκα
Στίχοι: ΓιώργοςΜπάτης, Αμπάτης
Μουσική: ΓιώργοςΜπάτης, Αμπάτης

Ερμηνεία:ΒαγγέληςΠερπινιάδης

17.ΗΝήσος των Αζορών

Στίχοι:Μέντης Μποσταντζόγλου
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτηεκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

18.Ναύτηςβγήκε στη στεριά

Στίχοι:Μάνος Ελευθερίου.
Μουσική:Γιάννης Σπανός.
Ερμηνεία:Βίκυ Μοσχολιού

19.Πειραιωτάκι

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Μουσική:Γιάννης Σπανός.
Ερμηνεία:Βίκυ Μοσχολιού

20.Οιγλάροι

Μουσική:Ν. Μεϊμάρης
Στίχοι:Χαράλαμπος Βασιλειάδης (Τσάντας)

Ερμηνεία:Πάνος Γαβαλάς

21.ΆσπραΚαράβια
Στίχοι:Σωτήρης Σκίπης
Μουσική:Γιάννης Σπανός
Πρώτηεκτέλεση: Μιχάλης Βιολάρης & ΚαίτηΧωματά

22.Τοδελφινοκόριτσο

Ποίηση:Οδ. Ελύτη

Μουσική:Λίνος Κόκοτος

Ερμηνεία:Μιχάλης Βιολάρης

23.Βάρκαχωρίς πανιά

Μουσική:Γιάννης Σπανός

Στίχοι:Κώστας Κωτούλας

ΕρμηνείαΜιχάλης: Βιολάρης & Καίτη Χωματά

24.Βαρκαρόλα

Μουσική:ΣταύροςΞαρχάκος
Στίχοι:ΒαγγέληςΓκούφας

Ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου

25.Καράβιααλήτες
ΠουλόπουλοςΓιάννης
Μουσική:Λοΐζος Μάνος

Στίχοι:Λάδης Φώντας

26.Παποράκιτου Μπουρνόβα

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:Μάνος Λοΐζος
Πρώτηεκτέλεση: Γιάννης Καλατζής

27.ΤοΧριστινάκι

Μουσική:Γιάννης Σπανός

Ποίηση:Βασίλης Ρώτας

Ερμηνεία:Καίτη Χωματά

28.Μιαθάλασσα μικρή

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος

29.Θαλασσογραφία

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος

30.Τολιμάνι

Μουσική:ΓιάννηςΣπανός
Στίχοι:Τάκης Καρνάτσος

Ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου

31.ΗΤράτα

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

32.ΚαράβιαΧιώτικα

Στίχοι: ΗλίαςΚατσούλης
Μουσική,ερμηνεία : ΠαντελήςΘαλασσινός

33.ΤαΝησιά

Στίχοι:Στέλλα Χρυσουλάκη.
Μουσική,ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου.

34.Κυκλαδίτικο

Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι:Νίκος Γκάτσος

Ερμηνεία:Μανώλης Μητσιάς

35. Θάλασσατου πρωϊού

Ποίηση:Κωνσταντίνος Καβάφης
Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου
Εκτέλεση:Αλκίνοος Ιωαννίδης

36.Τζαμάικα

Στίχοι:Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία:Γιάννης Καλατζής

37.Άσπρακόκκινα, κίτρινα, μπλε

Στίχοι:Γιάννης Λογοθέτης.
Μουσική:Δήμος Μούτσης.
Πρώτηεκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

38.ΑρμίδαΤο πειρατικότου κάπτεν Τζιμ
Ποίηση:Νίκος Καββαδίας
Μουσική:Θάνος Μικρούτσικος

Ερμηνεία:Νίκος Πιπινέλης

39.Πούσι

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας
Μουσική, ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ

40.Τοθαλασσινό τριφύλλι

Μουσική:Λίνος Κόκοτος

Ποίηση:Οδ. Ελύτης

Ερμηνεία:Ρένα Κουμιώτη

41.Είναιπαλιό το λιμάνι
Στίχοι:Σεφέρης Γιώργος
Μουσική:Μούτσης Δήμος
Ερμηνεία:Άλκηστις Πρωτοψάλτη & Χρήστος Λεττονός

42.ΗΑγία Κυριακή

Στίχοι:Κώστας Βίρβος
Μουσική:Μίμης Πλέσσας
Πρώτηεκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη

43.Σταβέντο

Μουσική:Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Στίχοι:Θανάσης Αβραμίδης

44.Μέσαστις θαλασσινές σπηλιές

Ποίηση:Γιώργος Σεφέρης
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Γρηγόρης Μπιθικώτσης

45. Άρνηση

Ποίηση:Γιώργος Σεφέρης
Μουσική:Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη

46.Είχεκι εκείνος μιαν αγάπη

Μουσική,ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Στίχοι:Παπανικολάου Μ.

47.Οψαράς μέσα στη χώρα

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Γιώργος Μουφλουζέλης

48.Ψαροπούλα

Στίχοι: ΧρήστοςΓιαννακόπουλος
Μουσική: ΧρήστοςΧαιρόπουλος
Ερμηνεία: ΣοφίαΒέμπο

49.Ψαροπούλα

Στίχοι: ΔημήτρηςΓκόγκος, Μπαγιαντέρας
Μουσική: ΔημήτρηςΓκόγκος, Μπαγιαντέρας
Ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ

50.Ταδεκαοκτώ καράβια

Στίχοι,μουσική: Χουλιαράς Νίκος
Ερμηνεία:Μαρίζα Κωχ & Νίκος Χουλιαράς

Η σημερινή ανάρτηση, έγινε μετά από παράκληση ξενιτεμένου φίλου που μού ζήτησε ελληνικά τραγούδια. Όταν τον ρώτησα ποιο είδος θα προτιμούσε, μου απάντησε: "Να μιλάνε για θάλασσα".

update:στο μεταξύ με τη βοήθεια των φίλων -και ειδικά του βιβλιοθηκάριου- μαζεύτηκαν κι άλλα τραγούδια.

51. Δίχωςτην καρδούλα σου
Στίχοι: ΆκοςΔασκαλόπουλος
Μουσική: ΣταύροςΚουγιουμτζής
Πρώτηεκτέλεση: ΓιώργοςΝταλάρας

52.Οιθαλασσινοί

Στίχοι:Στέλιος Γεράνης
Μουσική: ΓιώργοςΖαμπέτας
Πρώτη εκτέλεση: ΓιώργοςΖαμπέτας

53.ΗΘαλασσινή

Μουσική:Γιάννης Μαρκόπουλος
Στίχοι: ΜιχάληςΚατσαρός
Πρώτη εκτέλεση: ΓιάννηςΜαρκόπουλος

54. ΟΣεβαχ ο θαλασσινός

Στίχοι: ΛευτέρηςΠαπαδόπουλος
Μουσική: ΜάνοςΛοΐζος
Πρώτηεκτέλεση: ΜάνοςΛοΐζος

55.Πέρααπό τη θάλασσα

Στίχοι: ΕρρίκοςΘαλασσινός
Μουσική: ΓιάννηςΜαρκόπουλος
Πρώτηεκτέλεση: ΒίκυΜοσχολιού

56.Τακαράβια μου καίω

Στίχοι,μουσική ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου

57.Στο'πα και στο ξαναλέω

Προδοσιακό,Μαρζά Κωχ

58.Θαλασσοπούλια

ΜουσικήΜάνος Χατζιδάκις

ΣτίχοιΝίκος Γκάτσος

Ερμημεία:Μαίρη Λιντα

59.Θάλασσα

ΜουσικήΘάνος Μικρούτσικος
Στίχοι ΛίναΝικολακοπούλου
Ερμηνεία Μαρία Ζώη

60.Μέλυδρον

Στίχοι: ΜάνοςΞυδούς
Μουσική: ΜάνοςΞυδούς & ΝίκοςΣπυρόπουλος
Πρώτηεκτέλεση: ΠυξΛαξ

61.Τοτρελοβαπορο

Στίχοι:Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική:Δημήτρης Λάγιος
Ερμηνεία: Νίκος Δημητράτος

62.Σπασμένοκαράβι

Μουσική:Γ.Σπανός
Στίχοι:¨Γ.Σκαρίμπας

Ερμηνεία:ΚώσταςΚαράλης

63.KuroSiwo

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: ΓιάννηςΚούτρας

64.Κύματο Κύμα

Μουσική:Γ. Ζήκας
Στίχοι: Λ. Νικολακοπούλου

Ερμηνεία:ΑρβανιτάκηΕλευθερία

65.Τίποτ'άλλο....

Στίχοι: ΝαπολέωνΛαπαθιώτης
Μουσική: ΓιάννηςΣπανός
Πρώτηεκτέλεση: ΚαίτηΧωματά

66.Οψαράς

Στίχοι:Γιώργος Μητσάκης

Μουσική: ΓιώργοςΜητσάκης

Ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης

67.Καϊξής

Στίχοι: ΓιώργοςΦωτίδας
Μουσική: ΑπόστολοςΧατζηχρήστος, Σμυρνιωτάκι

Ερμηνεία:ΑποστολοςΧατζηχρηστος και Μαρκος Βαμβακαρης

68.ΣτονΠαγασητικό

Στίχοι:Ἀργύρης Μπακιρτζῆς
Μουσική: ἈργύρηςΜπακιρτζῆς
Ἑρμηνεία: ἈργύρηςΜπακιρτζῆς

69.Πήγεστη θάλασσα η μικρή μου

Ποίηση:F.G Lorca. ΑπόδοσηΣ.Τριβιζάς

Μουσική:Δημήτρης Μαραμης

Ερμηνεία:Μίνως Θεοχάρης

70.Nανούρισμαγια μωρά και γέρoυς

Ποίηση:Νίκος Καββαδίας

Μουσική,ερμηνεία: Μαρίζα Κωχ

71.Ητράτα από το λαϊκό μπαλέτο Η Θάλασσα

ΝίκουΣκαλκώτα

update 2.

72.ΣτοΤούνεζι στην Μπαρμπαριά

Στίχοι: ΒασίληςΤσιτσάνης, Βλάχος
Μουσική: ΒασίληςΤσιτσάνης, Βλάχος
Πρώτηεκτέλεση: ΜαρίκαΝίνου & ΆνναΧρυσάφη

73.Να΄χα τη δύναμη

Στίχοι:Κώστας Κινδύνης
Μουσική:Γιάννης Γλέζος
Πρώτη εκτέλεση: ΓιάννηςΠουλόπουλος

74.Στοστήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι

Ποίηση:Γιώργου Σεφέρη

Μουσική:Μίκη Θεοδωράκη

Ερμηνεία:Μαρία Φαραντούρη.

75.Τοκαρυδότσουφλο

Στίχοι:Διονύσης Καψάλης
Μουσική: ΓιώργοςΧατζηπιερής
Πρώτη εκτέλεση: ΑλκίνοοςΙωαννίδης

76.Βουνόείναι κι η θάλασσα

Μουσικήερμηνεία: Νίκος Ξυδάκης
Στίχοι:Θοδωρής Γκόνης

77.Θάλασσασκοτεινή

Μουσική,στίχοι, ερμηνεία: Νίκος Πορτοκάλογλου

78.Ποιαθάλασσα

Μουσική:Βασίλης Δημητρίου
Ποίηση:Νάνος Βαλαωρίτης

Ερμηνεία:Χρήστος Θηβαίος

79. Ήτανεμια φορά

Στίχοι:Κώστας Φέρρης
Μουσική:Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: ΝίκοςΞυλούρη

80.Φύσααεράκι

Στίχοι: ΝίκοςΓκάτσος
Μουσική: ΣταύροςΞαρχάκος
Πρώτηεκτέλεση: ΝίκοςΞυλούρης

81.Ταρόδινα ακρογιάλια

ΑλέξανδροςΠαπαδιαμάντης

ΣαβίναΓιαννάτου

82.Μεφουρτουνιάζει ο έρωτας

Στίχοι: ΜανώληςΡασούλης
Μουσική: ΜάνοςΛοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: ΜανώληςΡασούλης

83.Hπιο όμορφη θάλασσα

Ποίηση:Ναζίμ Χικμέτ απόδοση: ΓιάννηςΡίτσος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία:Μαρία Δημητριάδη

84.Κάτωστον Πειραιά

Στίχοι: ΝίκοςΓκάτσος
Μουσική: ΣταύροςΞαρχάκος
Ερμηνεία: ΓρηγόρηςΜπιθικώτσης

85.Κάτωστο Πασαλιμάνι

Στίχοι:Πάνος Πετσάς
Μουσική:Πάνος Πετσάς

Ερμηνεία:Πόλυ Πάνου

86.Ταπαιδιά του Πειραιά

Στίχοι: ΜάνοςΧατζιδάκις
Μουσική: ΜάνοςΧατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: ΜελίναΜερκούρη

87.Τομελισσάκι

Ποίηση:Οδ. Ελύτη

Μουσική,ερμηνεία: Νένα Βενετσάνου

88.ΟΑντώνης ο Σερέτης

Στιχοι-μουσική: Σ.Περιστερη-Μ.Ματσα

Ερμηνεία:Στέλιος Καζαντζίδης

89.Τακαβουράκια

Μουσική,στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Σωτηρία Μπέλλου

90.Βάρκαμου μπογιαντισμένη

Στιχοι-μουσικηερμηνεία: Γιώργος Μπάτης

91.Τοβαπόρι από την Περσία

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

92.Απόψεστις ακρογιαλιές

Στίχοι,μουσική, ερμηνεία: Βασίλης Τσιτσάνης

93.ΑκρογιαλιέςΔειλινά

Στίχοι,μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης

Ερμηνεία:Στέλλα Χασκίλ, Βασίλης Τσιτσάνης

94Σταβράχια της Πειραϊκής

Στίχοι: Πυθαγόρας
Μουσική: ΝάκηςΠετρίδης
Πρώτη εκτέλεση: ΣτέλιοςΚαζαντζίδης

95.Οιναυτικοί

Στίχοι: ΠαρασκευήΠολίτου
Μουσική: ΓιώργοςΜπούρας
Πρώτη εκτέλεση: ΓιώργοςΜαργαρίτης

96.Βίρα τις άγκυρες

Στίχοι: ΑλέκοςΑγγελόπουλος
Μουσική: ΓιώργοςΜουζάκης
Ερμηνεία: ΤζίμηςΜακούλης

97.Καπετάνιεχαμογέλα

Στίχοι: ΚώσταςΝικολαΐδης
Μουσική: ΝίκιΓιακόβλεφ
Πρώτη εκτέλεση: ΜαίρηΛω

98. Κρουαζιέρα

Στίχοι:Βαγγέλης Γερμανός
Μουσική:Βαγγέλης Γερμανός
Πρώτη εκτέλεση:Βαγγέλης Γερμανός

99.Θάλασσα

Στίχοι& Μουσική: Κώστας Μουντάκης

Ερμηνεία:Γιάννης Πάριος

Με λίγα λόγια.

2012-01-15T15:53:00.000+02:00

Παρακολούθησα...

...στηκεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου τηνΑυλή των θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη.Η παράσταση, ήταν αφορμή να ξαναδιαβάσωμετά από αρκετά χρόνια το έργο πουγράφτηκε το 1958 κι ανέβηκε την ίδια χρονιάστο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία ΚαρόλουΚουν και να διαπιστώσω πόσο σύγχρονοπαραμένει. Η σκηνοθετική προσέγγισηόμως του Γιάννη Κακλέα με απογοήτευσε.

“ΗΑυλή των Θαυμάτων βασίζεται στην έλλειψησταθερότητας και σιγουριάς πουχαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθειααυτή, τόσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζειαπό το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας καιτελειώνει στην ιδιωτική μας οικονομία.Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύεύκολα, κυλούν, φεύγουν κι η συνηθισμένηλαχτάρα του Ρωμιού είναι να στεριώσεικάπου, να σιγουρέψει κάτι...” από τοσημείωμα του Ι. Καμπανέλλη στο πρόγραμματης παράστασης που ανέβηκε στο Εθνικότο 1983

ΑΝΝΕΤΩ: Τί ωφελεί; Γεννημένοι πρόσφυγεςείμαστε...ακόμα δεν το χώνεψες; Καλά τολέει η κυρά σου “και νερό να `μαστε θα`χαμε βρει ένα στέκι”.

Μπάμπης:Ναι, μα δεν είναι τόπος αυτός ανάθεματην πίστη μου...Τρεις μέρες να δουλεύειςκαι μια να κάθεσαι. Να μην έχεις μιακάμαρα να μένεις. Να μην ξέρεις ποτέ τίείσαι και πώς θα ξημερωθείς. Σ` αυτόντον τόπο δε στεριώνεις ποτέ και πουθενά.Όλα πάνε όπως τους έρθει...

απότο τέταρτο μέρος του έργου (Θέατρο, τόμοςΑ, Ιάκωβος Καμπανέλλης εκδόσεις Κέδρος)

Είδαστον κινηματογράφο...

ηεικόνα από εδώ

...τηνταινία του Michel Hazanavicius, The Artist. Ανήταν πείραμα, πέτυχε απόλυτα. Αν ήταν στοίχημα ο σκηνοθέτης το κέρδισεπρος όφελος του κοινού που δοκιμάζειμια μοναδική εμπειρία. Όταν τοτελευταίο λεπτό ο John Goodmanλέει: "Cut!Εξαιρετικό. Μπορείτε να το πάτε άλλημια φορά;" ξαφνιάστηκασυνειδητοποιώντας ότι αυτές ήταν οιμoναδικές φράσεις πουακούστηκαν σε όλη τηδιάρκεια της ταινίας. Όσο γιατη σκηνή του αυτοσχεδιασμού της BéréniceBejo με το αδειανόσμόκιν, είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες κινηματογραφικέςσκηνές. Η ταινία έχει ήδη αποσπάσει αποσπάσειτέσσερα βραβεία από την BroadcastFilm Critics Association (καλύτερης ταινίας,καλύτερου σκηνοθέτη, μουσικής καικουστουμιών) και βαδίζει ακάθεκτη στοδρόμο των Όσκαρ. Πρινή αφού τη δείτε διαβάστε την κριτικήτου OldBoy.

Είδα(επιτέλους) σε dvd...

IñárrituκαιBardemαπό εδώ

...τηνεκπληκτική ταινία του Iñárritu,Biutiful.Μόλιςτελείωσε την ξαναείδα από την αρχήπράγμα που νομίζω ότι θα έκανα και στονκινηματογράφο αν δεν είχα πάει στηντελευταία προβολή. Και δεν μπορώ παράνα συμφωνήσωμε αυτό που είπε ο JavierBardemγιατην ταινία.“ It's like a Francis Bacon painting. It's ugly. Some people can'ttake it. But some people can stay still, look at the picture, and seethe hope, the compassion, the love behind the horror.”

Διάβασα...

...τοσυναρπαστικό βιβλίο του LionelCassonΤοταξίδι στον Αρχαίο Κόσμο. Χρονικάκαλύπτει την περίοδο από την τρίτη π.Χχιλιετία και τις μετακινήσεις πουκαταγράφονται στις αιγυπτιακές επιγραφέςτου Αρχαίου Βασιλείου μέχρι τα ταξίδιατων χριστιανών προσκυνητών του 6 μΧαιώνα και θεματικά, τα κίνητρα τωνταξιδιών, τους μηχανισμούς της μετακίνησηςσε ξηρά και θάλασσα, τα καταλύματα καιβέβαια τις περιοχές και τα αξιοθέαταπου συγκέντρωναν την προτίμηση τωνταξιδιωτών. Στις μέρες μας που τα ταξίδιατείνουν να γίνουν απαγορευτικά ή στηχειρότερη περίπτωση αναγκαστικάη ανάγνωση του βιβλίου αποτελεί έναμοναδικό ταξίδι στις απαρχές τωνμετακινήσεων.

ΗΜεσοποταμία έχει δύο μεγάλους ποταμούς.Ενώ είναι και οι δύο πλωτοί, δεν υπάρχουνωστόσο ούριοι άνεμοι για να σπρώξουντα πλοία αντίθετα στο ρεύμα. (όπως στηνπερίπτωση του Νείλου) Κατά την τρίτηχιλιετία π.Χ το πιο κοινό μέσο μεταφοράςήταν τα μικρά ξύλινα ποταμόπλοια. Στηνεπιστροφή τα ρυμουλκούσαν σιγά σιγάαπό την όχθη κόντρα στο ρεύμα. Οι Αρμένιοιταξιδιώτες που ξεκινούσαν από το μακρινόΒορρά και είχαν επομένως να κάνουν πολύδρόμο στο γυρισμό, διευκόλυναν ταπράγματα χρησιμοποιώντας ελαφρέςσχεδίες που επέπλεαν πάνω σε φουσκωμέναδέρματα. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος, κάθεσχεδία είχε επάνω “ένα ζωντανό γάιδαροκαι οι πιο μεγάλες περισσότερους. Αφούφτάσουν στη Βαβυλωνία και διαθέσουν ταεμπορεύματά τους πουλάνε το σκελετότου πλοίου..., φορτώνουν τα δέρματα στουςγαϊδάρους και γυρίζουν πίσω στηνΑρμενία”. (σελ 21, Μορφωτικό ίδρυμαΕθνικής Τραπέζης)

Ακούω...

...καιξανακούω τα δώδεκαποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή πουπεριέχονται στο cd "Cavafy- Shades of Love"μελοποιημένα από τον συνθέτη - γιατρόΑθανάσιο Σίμογλου με τη φωνή της ΣόνιαςΘεοδωρίδου. Όπωςείπεο συνθέτης στην παρουσίαση του τονπερασμένο Νοέμβριο πρόκειται για τοπρώτο μέρος μιας καβαφικής τριλογίαςπου σκοπεύει να εκδώσει. Μεαφορμή αυτή την νέα απόπειρα μελοποίησηςποιημάτων του Καβάφη, αναζητώ βιαστικάπαλιότερεςκαι βρίσκω του ΓιάννηΓλέζου, του ΔημήτρηΠαπαδημητρίου,του ΜιχάληΤρανουδάκη, ΔήμουΜούτση , του ΘάνουΜικρούτσικου, Γιώργου"Φεγγαροβάτη" Μπιλάλ, τηςΛέναςΠλάτωνος , τουΣάκηΤσιλίκη, του ΜίκηΘεωδωράκη και του LouHarrison...

Ζήλια.

2012-01-13T13:01:00.000+02:00

ΟΆγιος Βασίλης ήρθε με 9 μέρες καθυστέρηση.Δεν έχω καμινάδα κι έτσι αναγκάστηκενα χτυπήσει το κουδούνι. Ήταν μεταμφιεσμένοςσε κούριερ, αλλά εγώ τον κατάλαβα αμέσως.Προφανώς επειδή είχε αργήσει πολύνα μου φέρει τα δώρα μου, δε με ρώτησε αν ήμουν καλό παιδί τη χρονιά που πέρασε.Ή μπορεί να το ήξερε και να μην ήθελε ναχάσει χρόνο με περιττές ερωτήσεις.Άλλωστε φαινόταν βιαστικός -προφανώςγιατί είχε καθυστερήσει και άλλεςπαραδόσεις. Μου έδωσε το πακέτο και-αν είναι δυνατόν- μού ζήτησε να υπογράψωότι παρέλαβα το δώρο, πράγμα που όπωςκαταλαβαίνετε δεν είχε συμβεί ποτέ στοπαρελθόν. Υποψιάστηκα ότι το έκανε, όχιγιατί έχει αλλάξει το σύστημα αλλά μόνοκαι μόνο για να με μπερδέψει. Όπως είπαόμως από την αρχή εγώ τον είχα καταλάβει·έστω και έτσι μεταμφιεσμένος όπως ήρθε με τα μπλεαντιανεμικά. Με μηχανάκιαντί για έλκηθρο. Υπέγραψα, του είπαενθουσιασμένος “ευχαριστώ” και τηνώρα που γύρισε να φύγει συμπλήρωσα μενόημα: “και του χρόνου”.

Άνοιξαανυπόμονα το δέμα και τσέκαρα τα βιβλία.Έλειπε η τρίτομη Ιστορία του ΒυζαντινούΚράτους του G. Ostrogorskyπου του είχα ζητήσει. Στο γράμμα μάλισταπου του είχα στείλει είχα τονίσει: “τηνχρειάζομαι οπωσδήποτε γιατί ετοιμάζωμια ανάρτηση για το ιστολόγιο μου”.Δεν τη βρήκε; Έγιναν περικοπές και σταδώρα του; Είχα ξεπεράσει το όριο; Ποιοςξέρει...Δεν είχα πάντως δικαίωμα ναπαραπονιέμαι. Τα βιβλία που μού είχε έφερεήταν αρκετά. Τα άπλωσα στο γραφείο,τα ξεφύλλισα ένα ένα κι ύστερα τα έβαλακαι πάλι σε στοίβα. Έτσι τα φωτογράφησακαι όπως κάνουν όλα τα άλλα παιδιά μετα δώρα τους, ανέβασα τη φωτογραφία στοfacebook.

Ήμουνπολύ ευτυχισμένος. Με το ένα μάτι κοίταζατα καινούρια μου βιβλία κι αναρωτιόμουνμε ποιο θα αρχίσω ενώ με το άλλο έβλεπατα likesπουέπεφταν βροχή. Δεν είχε περάσει μισήώρα όταν ο φίλος μου ο βιβλιοθηκάριοςανέβασε κι εκείνος τη φωτογραφία πουβλέπετε παρακάτω, με το σχόλιο: “Τρόπαιατων γιορτών με τον τρόπο του Έποπα”.

Ένοιωσααμέσως ένα τσίμπημα. Ένα έντονο, σαφέςτσίμπημα. Δεν ήταν παρά καθαρή ζήλια.Αυτό το παιδάκι, όχι μόνο ανέβασε πιοωραία φωτογραφία, αλλά είχε πάρει στις γιορτέςπερισσότερα δώρα. Και σαν να μην έφτανεαυτό μετά από λίγο ανέβασε και μιαεξαιρετική ανάρτηση για την έκθεση τουΧουλιαρά στο Μουσείο Μπενάκη. Το τσίμπημαέγινε αφόρητο. Έσπασα χωρίς δισταγμότον κουμπαρά μου. Τα μέτρησα και αποφάσισαότι έπρεπε να προσθέσω σε αυτό το ποσόκαι τα λεφτά που είχα μαζέψει από τακάλαντα.

Χθεςμετά από το Μουσείο Μπενάκη, κατέβηκα στο σταθμό Πανεπιστήμιο, βγήκα στην Κοραήκαι ανηφόρισα προς την Ασκληπιού. Πρώτημου δουλειά ήταν να αναζητήσω την Ιστορίατου Ostrogorsky.Δεν υπήρχε – άρα δεν την βρήκε ο Άγιοςκαι δεν ήταν θέμα περικοπών- οπότεαρκέστηκα στη δίτομη Χρονογραφία τουΜιχαήλ Ψελλού. Μετά πήρα και το Λούσιατου Χουλιαρά, που ήθελα να ξαναδιαβάσωαλλά δεν βρήκα το βιβλίο στο σπίτι όσοκι αν έψαξα, γιατί προφανώς σε κάποιονείχα το δανείσει και φυσικά δεν μού τοεπέστρεψε. Συνέχισα ακάθεκτος μέχριπου η στοίβα στο ταμείο και αυτά πουείχε φέρει τις προάλλες ο Άγιος κούριερΒασίλης υπολόγισα ότι θα ήταν επιτέλουςυψηλότερη από αυτή του βιβλιοθηκάριου.Για να μη χάνω χρόνο έβγαλα εκεί μιαφωτογραφία. Γύρισα βιαστικά στο σπίτι,μπήκα στο facebookκαιτην ώρα που ετοιμαζόμουν να ανεβάσω τηφωτογραφία εμφανίστηκε ένα σχόλιο του φίλου μου Γρηγόρη Στ κάτω από τη φωτογραφία τουβιβλιοθηκάριου. Έλεγε: “και το αρκουδάκι, τρόπαιο κι αυτό;”

Τότεκαι μόνο τότε πρόσεξα για πρώτη φοράότι εκτός από τα βιβλία στην εικόνα, σεδεύτερο πλάνο υπήρχε ένα αρκουδάκι!Δηλαδή εκείνος εκτός από βιβλία, πήρεδώρο στις γιορτές ΚΑΙ παιχνίδι. Ήτανπλέον αργά, τα μαγαζιά είχαν κλείσειαλλά και ανοιχτά να ήταν οι οικονομίεςμου είχαν εξανεμιστεί, οπότε θα ήταναδύνατον να αποκτήσω κι εγώ αρκουδάκι.Απελπίστηκα, αλλά σύντομα βρήκα λύσηστο ζήτημα που προέκυψε τελευταίαστιγμή. Μετά από λίγο, χτύπησα την πόρτακάποιων φίλων που μένουν κοντά. Μουάνοιξαν κι ήταν με τις πιτζάμες τους.Με πολύ σοβαρό ύφος τους ζήτησα να μουδανείσουν για λίγο τον μεγάλο αρκούδο του γιου τους. Έτσι που τους έπιασα λίγοπριν τον ύπνο αλλά κυρίως το ύφος μουπου έδειχνε ότι υπήρχε “απόλυτηανάγκη” δεν τους άφησεπεριθώρια για περιττές ερωτήσεις. Τοδίχρονο κοιμόταν κι έτσι δεν υπήρξεκανένα πρόβλημα. Πήρα αγκαλιά τονυπερμεγέθη αρκούδο και με κίνδυνο ναμε δει έτσι η γειτονιά να γυρίζω μέσαστη νύχτα, επέστρεψα στο σπίτι κι έστησααυτή την εικόνα που βλέπετε παρακάτω.Τώρα θα την ανεβάσω στο facebookκαι θα γράψω: “Τρόπαιατων γιορτών, με τον τρόπο του Βιβλιοθηκάριου”

Παράνοια, χωρίς σχόλια

2012-01-09T14:02:00.000+02:00

Γυναικείο Κεφάλι, Pablo Picasso

ΤηνΚυριακή το πρωί άλλος ένας άστεγος άφησετην τελευταία του πνοή σε κάποιο παγωμένοπαγκάκι στα Χανιά της Κρήτης. Πριν απόλίγες μέρες έφυγε από τη ζωή άλλος έναςάστεγος στο Βόλο. Σύμφωνα με τις αρχέςμέσα σε ένα μήνα τέσσερις άστεγοι έχουνπεθάνει σε διάφορες πόλεις λόγω τουκρύου και των κακών συνθηκών διαβίωσηςστους δρόμους. Σήμεραοι καταγεγραμμένοι από τις υπηρεσίεςτου δήμου Αθηναίων άστεγοι που κοιμούνταισε πλατείες και πεζοδρόμια της πρωτεύουσαςφτάνουν τους 1250, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσειςαυτοί που κάθε βράδυ βρίσκουν καταφύγιοσε εγκαταλελειμμένα κτίρια αγγίζουντον αριθμό των 20 χιλιάδων. ΠρώτοΘέμα

Ωςπαράδειγμα του ελάχιστου ενδιαφέροντοςγια τη σημερινή Αθήνα αναφέρεται ότι ηΕκκλησία της Ελλάδος πρόσφατα προκήρυξετον 11ο διαγωνισμό για την ενοικίαση τουκτιρίου επί της οδού Μητροπόλεως πουστέγαζε παλαιότερα το υπουργείο Παιδείας.Το οκταόροφο κτίριο παραμένει άδειοαπό το 2004 παρά το γεγονός ότι το ενοίκιοέχει πέσει κάτω από το ένα εκατομμύριο,ενώ παλιά ξεπερνούσε το 1,5.iefimerida

Ειδικότερα, την 23.30΄ ώρα το βράδυ του Σαββάτου 7-1-2012, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. διαπίστωσαν την παραβίαση ερυθρού σηματοδότη από οδηγό οχήματος, το οποίο ακινητοποίησαν για έλεγχο. Όπως εξακριβώθηκε, οδηγός του οχήματος ήταν Κίμων Κουλούρης, πρώην Βουλευτής. Κατά τη διάρκεια του αστυνομικού ελέγχου, προκλήθηκε ελαφρύς τραυματισμός στο αριστερό πόδι ενός Ειδικού Φρουρού, από το όχημα του ελεγχόμενου. Εξπρές

Δενυπάρχουν κόκκινες γραμμές φέρεταινα είπε ο πρωθυπουργός στον πρόεδρο τηςΓΣΕΕ στη συνάντησή τους για τα εργασιακά.Επίσης δεν ξεκαθάρισε αν θα προχωρήσειη κυβέρνηση σε νομοθετική ρύθμιση σεπερίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία τωνκοινωνικών εταίρων για τα ζητήματα πουθέτει η τρόικα. Καθημερινή

«Είναιπροτιμότερο αντί να είναι η Ακρόποληκλειστή από απεργίες να ενοικιασθεί σειδιώτες. Βεβαίως υπό την εποπτεία τουκράτους. Έτσι θα έχει εξασφαλισμέναέσοδα το κράτος, θα αυξηθεί ο τουρισμόςκαι η Ακρόπολη θα παραμένει ανοιχτή όλοτο 24ωρο. Δεν κατάλαβα; Εάν την ενοικιάσουμετην Ακρόπολη, θα φύγει από τη θέση της;Οι Γάλλοι είναι πιο έξυπνοι από εμάςπου ενοικιάζουν τις Βερσαλίες;» Bήμα

Καμίαμίσθωση ακινήτου δεν θα μπορεί ναπραγματοποιηθεί από σήμερα, Δευτέρα 9Ιανουαρίου, αν το ακίνητο δεν συνοδεύεταιαπό ενεργειακό πιστοποιητικό. Το μέτροθα ισχύει από σήμερα τόσο για σπίτιαόσο και για καταστήματα. ΝΕΑ

Σύμφωναμε τον κ. Τασούλα, οι λόγοι που αρνείταιη Ν.Δ. είναι προφανείς και υποστηρίζει:«Ηαποδοχή μιας τέτοιας πρότασης θααποτελούσε νέα παγκόσμια είδηση. Θακαταρράκωνε το κύρος του ΕλληνικούΚοινοβουλίου διεθνώς και θα καθιστούσετην Ελλάδα, για μια ακόμη φορά -μετά τιςγνωστές δηλώσεις του τέως πρωθυπουργού,κ. Παπανδρέου περί ''χώρας διεφθαρμένων''-περίγελο του κόσμου. Χωρίς, ταυτόχρονα,να φωτίζει την αλήθεια για όσους,πράγματι, διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα». Βήμα

Σταάτομα με αναπηρία, σύμφωνα με την απόφασητου υπουργείου Εργασίας, θα εντάσσοντανάνθρωποι με σεξουαλικές και άλλεςδιαστροφές, που οδηγούν σε εγκληματικέςσυμπεριφορές όπως παιδόφιλοι,επιδειξιομανείς, κλεπτομανείς καιηδονοβλεψίες. Μεδεδομένο ότι η απόφαση δημοσιεύτηκεστο ΦΕΚ στις αρχές Νοεμβρίου, όσοι είναιπαιδόφιλοι μπορούν να τύχουν ευεργετικώνδιατάξεων, καθώς θεωρούνται άτομα μεαναπηρία. News247

(πριναπό ένα μήνα: Σημαντικέςπερικοπές σε επιδόματα και παροχέςατόμων με αναπηρία, προβλέπει ο νέοςκανονισμός προσδιορισμού ποσοστούαναπηρίας του υπουργείου Εργασίας.tvxs)

Ονεαρός άνδρας κρατά στα χέρια το σκυλίτου. Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό πουσυνέβη. Όπως καταγγέλλει, μοναχός απότην Ιερά Μονή Oμπλού της Πάτρας, βγήκεέξω και το εκτέλεσε εν ψυχρώ με μίακαραμπίνα...iefimerida

την ίδια στιγμή ...

Γιάννης Μπεχράκης, ο αφηγητής.

2012-01-07T20:08:00.000+02:00

Γιαμερικά γεγονότα αν δε γράψεις αμέσως,μετά, όταν έχει πλέον περάσει η στιγμή τους,δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ναασχοληθείς. Κάποια άλλα όμως -ελάχισταείναι αλήθεια- δεν μπορείς να τα αφήσειςστην άκρη ακόμα κι αν δεν είναι πλέονεπίκαιρα.

ΤοΣάββατο 17 Δεκεμβρίου ακριβώς πριν απότρεις εβδομάδες, βρέθηκα στο Μεταξουργείο στη διάλεξη του ΓιάννηΜπεχράκη με θέμα την Αραβική Άνοιξη. Ο ισόγειος χώρος του AthensHouse of Photography ήταν ασφυκτικά γεμάτος.Ήταν βέβαια αναμενόμενο: ο πολυβραβευμένοςφωτογράφος του Reuters θαπεριέγραφε την καθημερινότητα του φωτορεπόρτερ που βρέθηκε στην πρώτηγραμμή των γεγονότων στη διάρκεια τωναποστολών του στην Τυνησία, την Αίγυπτοκαι τη Λιβύη.

Όπωςοι περισσότεροι, είχα δει αρκετές απότις εικόνες των πρόσφατων αποστολών του. Πριν πάωστην διάλεξη αναζήτησα στο διαδίκτυοτο βιογραφικό του που ομολογουμένωςείναι εντυπωσιακό. Από το 1988 που προσελήφθηαπό το πρακτορείο REUTERSμέχρι σήμερα,έχει καλύψει τα σημαντικότερα γεγονότα:από πολέμους και εμφύλιες συρράξεις σε Ευρώπη,Αφρική, Μέση Ανατολή και Ασία, μέχριφυσικές καταστροφές αλλά και κορυφαίααθλητικά γεγονότα όπως οι τρεις τελευταίοιΟλυμπιακοί αγώνες. Η δουλειά του έχειδημοσιευτεί σε σημαντικά περιοδικά κι εφημερίδεςόπως οι New York Times, η Washington Post, οι London Times,ο Guardian, το Newsweek, το Time Magazine και πολλάάλλα. Όσο για τα βραβεία που κατά καιρούςτού έχουν απονεμηθεί, αρκεί να αναφέρωμόνο ένα: το 2000 κέρδισε την σημαντικότερηπαγκόσμια διάκριση στο χώρο τηςφωτογραφίας, το πρώτο βραβείο στηνκατηγορία "Ειδήσεις" στον παγκόσμιοφωτογραφικό διαγωνισμό WORLD PRESS PHOTO.Διαγωνισμό στον οποίο έλαβαν μέρος 4.000 φωτογράφοι προερχόμενοι από 122 χώρεςμε 40.000 φωτογραφίες.

Ηεμπειρία αυτής της διάλεξης ήτανμοναδική. Μπορώ να πω χωρίς ίχνοςυπερβολής ότι ήταν η πιο ενδιαφέρουσαδιάλεξη που έχω παρακολουθήσει. Καισίγουρα, η μεγαλύτερη σε διάρκεια. ΟΓιάννης Μπεχράκης παρέσυρε το κοινό,αλλά αφέθηκε να τον παρασύρει και τοκοινό με τις ερωτήσεις και τα σχόλια,από τις 7.30 το απόγευμα, μέχρι τις 12 τοβράδυ εκείνου του Σαββάτου. Από τιςτεχνικές λεπτομέρειες και τις δυσκολίεςτων παλιότερων ημερών που η φωτογραφίαδεν ήταν ακόμα ψηφιακή και η εμφάνισηκαι η αποστολή τους ήταν σωστή οδύσσεια,μέχρι το σημαντικό ζήτημα τηςαντικειμενικότητας που πρέπει ναχαρακτηρίζει τους απεσταλμένους τωνΜΜΕ και βέβαια τις συγκλονιστικέςστιγμές από την πρώτη γραμμή του πυρός.

Μικρέςανθρώπινες στιγμές, αλληλεγγύη, ανείπωτηβία, ακραίος κίνδυνος, περιπέτεια καιανυπέρβλητες πολλές φορές δυσκολίες,όλα ζυγισμένα με καταπληκτική μαστοριά-έμφυτη προφανώς- μας μετέφεραν στονσκηνικό χώρο της Αραβικής Άνοιξης. Μπροστά του δεν είχε παρά μια σελίδασημειώσεων που γρήγορα την άφησε στηνάκρη καθώς η μνήμη του δεν είχε ανάγκηαπό καμία βοήθεια. Θυμόταν με κάθελεπτομέρεια, μέρα με τη μέρα, όχι μόνοτα πρόσφατα γεγονότα αλλά και τα παλιότερα, όπως αποδείχτηκε από μερικές αναφορέςπου έκανε σε αποστολές στη Βοσνία καιτο Αφγανιστάν. Δεν ήταν όμως μόνο η εκπληκτική του μνήμη που κράτησε αμείωτοτο ενδιαφέρον μας. Ήταν η καταπληκτική“σκηνική” παρουσία του. Από τα πρώταλεπτά της διάλεξης αντιληφθήκαμε ότιακόμα κι αν δεν υπήρχε παράλληλα προβολήτων εικόνων θα μπορούσαμε με τηναφηγηματική του δεινότητα να είχαμεεισπράξει το ίδιο έντονα το σύνολο των μοναδικώνεμπειριών που διηγήθηκε.

Θα επιχειρήσω να σας μεταφέρω μόνο μία ιστορίααπό τις πολλές που ακούσαμε όσοι είχαμετην τύχη να παρακολουθήσουμε αυτή τηνδιάλεξη. Ήταν η πιο δυνατή από όλες· στοτέλος της, είχα την αίσθηση ότι στηναίθουσα δεν ακουγόταν ούτε ανάσα.

Μετάαπό μεγάλη προσπάθεια και πολλέςπεριπέτειες έφτασε με καράβι στη Μισράταπου από τους συνεχόμενους βομβαρδισμούς μόνο με το Γκρόσνι μπορούσε να συγκριθεί.Από το λιμάνι πήγε αμέσως σε μια τένταπου είχαν στήσει για τα επείγονταπεριστατικά. Το δάπεδο ήταν γεμάτο αίμα.Άρχισε να φωτογραφίζει, προσπαθώνταςνα μην ενοχλήσει τους γιατρούς πουαγωνιζόταν να σώσουν δυο σοβαράτραυματισμένους. Κάποια στιγμή τονχτύπησε κάποιος στην πλάτη. Γύρισε καιείδε ένα συνάδελφο και φίλο που είχε ναδει χρόνια. Από κάποιον άλλο πόλεμο. Τουέκανε νόημα ότι θα τα πούνε μετά αλλάμέσα στην ένταση της δουλειάς πρόσεξεότι ο άλλος δε φωτογράφιζε αλλά μονολογούσεεπαναλαμβάνοντας μια φράση: "Αυτόδεν έπρεπε να γίνει".Δεν του έδωσε σημασία και συνέχισε ναφωτογραφίζει μέχρι τη στιγμή που οσυνάδελφος τον άρπαξε από τους ώμουςκαι ούρλιαξε: “Τικάνεις εκεί ρε μαλάκα;"Ο Μπεχράκης τον κοίταξε με απορία καιτότε ο άλλος του εξήγησε συντετριμμένοςότι οι δύο τραυματίες που προσπαθούσαννα σώσουν οι γιατροί κι εκείνος επέμενενα φωτογραφίζει ήταν οι φίλοι τους, οTimκαι ο Chris .Οένας ξεψύχησε εκείνη την ώρα κι ο άλλοςλίγο μετά. Ήταν 20 Απριλίου του 2011.

Illegalimmigrants from Pakistan make their way through the Egnatia nationalmotoway heading south near Feres on Christmass day after crossing theTurkish-Greek border in Evros river area, about 950 km northeast ofAthens, December 25, 2011. Last year, some 128,000 illegal immigrantscrossed into Greece, more than 40,000 of them at the Evros borderarea. Arrivals of illegal migrants jumped at the northern border lastyear -- by an annual 369 percent in the nine months to September,according to the EU border agency Frontex. REUTERS/Yannis Behrakis

Οι Απαντήσεις

2012-01-05T15:33:00.000+02:00

1. SelfPortrait 1889 Vincent van Gogh

2. L'UltimaCena 1495-1498 Leonardoda Vinci

3. GirlWith The Pearl Earring 1665JohannesVermeer

4.The Day After 1894 Edvard Munch

5. TheAnatomy Lesson of Dr. Nicolaes Tulp1632 Rembrandt

6.Olympia 1863 Édouard Manet

7.David and Goliath 1600 Caravaggio

8.Liberty Leading the People, 1830 Eugène Delacroix

9.Bedroomin Arles 1888Vincentvan Gogh

10. La Grande Odalisque 1814 Jean Auguste Dominique Ingres

11. Ladyin a Fur Wrap 1577-1588 El Greco

12. CompositionWith Red, Blue and Yellow 1930PietMondrian

13. Las Meninas 1656 by Diego Velasquez

14. Portraitof the Actress JeanneSamary 1878Pierre-AugusteRenoir

15.Labonne foi 1965 René Magritte

16.TheDance1909HenriMatisse

17.The Death of Marat 1793 Jacques-Louis David

18. Thinker 1879-89AugusteRodin

19. Narcissus1597-99 Caravaggio

20.SelfPortrait with Cropped Hair 1940 FridaKahlo

Αγαπητάμου παιδιά. Σήμερα, σε αυτό το ποστανακοινώνονται οι απαντήσεις στο χθεσινό πρόχειρο διαγώνισμα στο μάθημα τηςΙστορίας της Τέχνης. Παρ` όλο που οισχολικές διακοπές συνεχίζονται, ησυμμετοχή ήταν ανέλπιστα μεγάλη. Δενθα δώσω την αναλυτική βαθμολογία. Όπωςανέφερα και στην εκφώνηση του διαγωνίσματος,τώρα πρέπει ο κάθε μαθητής με ωριμότητακαι χωρίς ζαβολιές να βαθμολογήσει τονεαυτό του. Είναι βλέπετε κι αυτή ηδιαδικασία ένα σημαντικό κομμάτι τουεκπαιδευτικού συστήματος που έχουνυιοθετήσει τα εκπαιδευτήρια “Έποψ οΑττικός ΑΕ”.

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμμετοχήσας. Τον Πιγκουίνο -που περίμεναπερισσότερα από αυτόν αλλά κόλλησε στοCompositionWith Red, Blue and Yellow - τον silentcrossing που την κοπάνησε για άλλη ανάρτηση και δεν επέστρεψε, τοΧαμένοΕπεισόδιο που προτίμησε να βγει να παίξει μπάσκετστη λιακάδα, τον YannisTsal που είμαι βέβαιος ότι θα απαντούσεσε όλα τα ζητήματα αν το μάθημα ήταν“Επαναστατικά Κινήματα της Ν Αμερικής”,την Coula που έφερε χαρτί από γιατρό για να αποφύγειτο διαγώνισμα, την ippoliti_ippoliti,που πέρασε νωρίς το πρωί σήμερα, βιαστικήκαι γι αυτό υποψιάζομαι ότι δεν αναγνώρισεκανένα έργο και την kovovoltes... που έφτασε τελευταία στην τάξηκαι απογοητεύτηκε γιατί έπεσε πάνω στα γραπτά που ήταν ήδηεπάνω στην έδρα.

Όμωςπρέπει να εκφράσω τον απέραντο θαυμασμόμου για τις επιμελείς μαθήτριες – ναι,και σε αυτές τις εξετάσεις, ως συνήθωςδιέπρεψαν τα κορίτσια- που ξόδεψαναρκετό χρόνο για να απαντήσουν στιςομολογουμένως υπερβολικές απαιτήσειςτου διαγωνίσματος. Ομολογώ ότι δενπερίμενα, ότι θα έμπαινε κάποιος στονκόπο να απαντήσει με τόση σοβαρότητα,όπως έκαναν η renata - που ενώ ήταν άρρωστη δεν εκμεταλλεύτηκετο γεγονός για να την κοπανήσει- η M-που υποψιάζομαι ότι προχώρησε κι εκείνησε remakeκάποιουέργου που ελπίζω ότι θα το δούμεαναρτημένο-η Tali–ο σίφουνας, ο ανεμοστρόβιλος και τοτσουνάμι αυτής της τάξης που ενθουσιάστηκεμε την ιδέα του διαγωνίσματος.

Ιδιαίτερηαναφορά πάντως πρέπει να γίνει στιςάριστες μαθήτριεςόπωςη Margo-πουνομίζω ότι της έβαλα ιδέες και μπορείήδη να έχει κάνει το remakeτογλυπτού του Rodin,τοφιλί- ηnew-girl-on-the-blog - που εξαντλήθηκε γράφοντας κάτι παραπάνωαπό άριστα στο πρώτο ζήτημα- η Sue– που ενώ δεν της άρεσε αυτή η ιδέα μετα remakesαπάντησεμε ιδιαίτερη επιμέλεια και της αξίζειένα μεγάλο μπράβο- και τέλος το νατασσΆκι– που ενώ είχε δουλειά σήμερα, όχι μόνοαφιέρωσε χρόνο στο διαγώνισμα, αλλάχάρηκε όπως κατάλαβα καθώς ξαναείδεαγαπημένα της έργα στη διάρκεια τηςαναζήτησης.

Όπως στη ζωή -σε κάθε βαθμίδα τηςεκπαίδευσης- έτσι και εδώ, σε αυτή τηντάξη είχαμε τους καλούς, φιλότιμους κιεργατικούς μαθητές/σχολιαστές πουδιέπρεψαν με την αξία τους, αλλά καιτους φυγόπονους, τους κοπανατζήδες πουβγήκαν να παίξουν στο προαύλιο, αυτούςπου έφεραν χαρτί γιατρού για να δηλώσουνασθένεια, τα ζιζάνια που αναστάτωσαντην τάξη καθώς μιλούσαν συνέχεια καιδεν κάθισαν ούτε λεπτό φρόνιμες, τουςεπαναστάτες που κήρυξαν παράνομοκαι καταχρηστικό τοδιαγώνισμα αλλά ευτυχώς δεν προχώρησανσε κατάληψη της τάξης. Τοβέβαιο είναι ότι αυτό το πρόχειρο διαγώνισμα στο μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης, τοχαρήκαμε όλοι και φαντάζομαι ότι ακόμαπερισσότερο θα χαρούμε την εκδρομή στοτέλος της σχολική χρονιάς. ;-)

Ηαφορμή για το διαγώνισμα ήτανTheRemakeProject*του Πάνου Μιχαήλ χθες στη Lifoγιατο διαγωνισμό The Remake Project που διοργάνωσε το φθινόπωρο η εταιρεία Adobeμε το site Boom. Όλες τις συμμετοχές θα τις βρείτεεδώ,εδώκι εδώ.

Βγάλτε μια κόλα χαρτί...

2012-01-04T15:33:00.000+02:00

1. remakeby Seth Johnson

Σήμεραέχουμε διαγώνισμα στο μάθημα τηςΙστορίας της Τέχνης. Μια που οι διακοπέςτων Χριστουγέννων δεν έχουν τελειώσειακόμα, το διαγώνισμα είναι πρόχειρο καιέχει στόχο να σας προετοιμάσει για τησυνέχεια της εκπαιδευτικής διαδικασίαςκαι φυσικά για τις τελικές εξετάσεις.

Παρατηρήσετελοιπόν προσεκτικά τις είκοσι εικόνες που περιέχει αυτό το ποστ . Όπως θα καταλάβατε, πρόκειταιγια σύγχρονες φωτογραφικές απεικονίσειςμερικών σημαντικών έργων τέχνης, ταοποία αποτέλεσαν αποτέλεσαν πηγήέμπνευσης για τους δημιουργούς τους.Σε κάποιες περιπτώσεις είναι πιστάαντίγραφα των πρωτοτύπων, ενώ σε κάποιεςάλλες πρόκειται για αποδόσεις των έργωναυτών ή για κριτικό σχολιασμό τους.

Στοπεδίο των σχολίων να αναφέρετε:

Ια. Τον τίτλο των 20 έργων με τη σειρά πουεμφανίζονται. (10 βαθμοί)

Ιβ. Το όνομα του καλλιτέχνη που φιλοτέχνησετο πρωτότυπο (10 βαθμοί)

Ιγ.Την εποχή που έζησε ο δημιουργός καθώςκαι το καλλιτεχνικό ρεύμα στο οποίοεντάσσεται.(10 βαθμοί)

Ιδ.Δύο ακόμα γνωστά έργα του ίδιου καλλιτέχνη.(10 βαθμοί)

Στησυνέχεια επιλέξετε μια από τις εικόνεςκαι:

ΙΙα.Σε ένα σύντομο κείμενο να δικαιολογήσετετην επιλογή σας (20 βαθμοί)

ΙΙβ.Να σχολιάσετε την σύγχρονη απόδοση τουέργου. (20 βαθμοί)

ΙΙγ.Να αναφέρετε ποιο έργο τέχνης θα επιλέγατεγια να δημιουργήσετε εσείς το remakeτου και να αιτιολογήσετε την επιλογή σας. (20 βαθμοί)

Μπορείτενα έχετε τα βιβλία σας ανοιχτά και φυσικάμπορείτε να αναζητήσετε τις πληροφορίεςπου θα χρειαστείτε στο διαδίκτυο.Απαγορεύονται όμως οι συνεργασίες. Ανως επιτηρητής της διαδικασίας διαπιστώσωότι κάποιος μιλάει με τον διπλανό τουθα αναγκαστώ να μηδενίσω το γραπτό του.Η βαθμολογία του σημερινού πρόχειρουδιαγωνίσματος θα είναι το 25% του τελικούβαθμού.

Οχρόνος του διαγωνίσματος είναιεικοσιτέσερις ώρες από τη στιγμή τηςανακοίνωσης του διαγωνίσματος κι αυτόγιατί αύριο την ίδια ώρα θα αναρτηθούνοι εικόνες των πρωτότυπων έργων με τουςτίτλους τους και τα ονόματα τωνκαλλιτεχνών. Η βαθμολογία των γραπτώνσας θα γίνει από εσάς τους ίδιους.

Καλήεπιτυχία!

Ο χρόνος μετράει από ΤΩΡΑ!

2. remakeby Michael Hunter

3.remakeby Rafael Pires

4. remakeby Chloe Van Overmeir

5. remakeby Bruna Pelissari

6. remakeby Bruna Pelissari

7. remakeby Miguel Iturbe

8. remakeby Fanchon Bonnefois

9. remakeby Joshua Louis Simon

10. remakeby Craig White

11. remakeby Tony Mac

12. remakeby Katie Jackson

13. remakeby Natalie Pereira

14. remakeby Marianna Oboeva

15. remakeby Noemi Mazzucchelli

16. remakeby Samantha Madonik

17. remakeby Ewa Wiktoria Dyszlewicz

18. remakeby Diego Gonzalez

19. remakeby Marco Serina

20. remakeby Emilie Esders

Γιαευνόητους λόγους η πηγή των εικόνων

θααναφερθεί στο επόμενο ποστ. ;-)

Μουσικήυπόκρουση για το σημερινό πρόχειροδιαγώνισμα: LaCampanella

Το ύστατο ποστ

2012-01-03T16:14:00.000+02:00

Μιαμέρα θα γράψω ένα πολύ μικρό ποστ. Τοπολύ εκατόν πενήντα με διακόσιες λέξεις.Με αρχή, μέση και τέλος. Το ποστ αυτό θαέχει διπλό ρυθμό: ένα γρήγορο δομικόπου θα δημιουργείται από την έντεχνηπαράθεση των λέξεων στην κάθε πρότασηκαι στη συνέχεια από την σύνθεση τωνπροτάσεων -ένα ρυθμό τόσο γρήγορο πουνα σου κόβει την ανάσα. Κι ένα δεύτερο,νοηματικό, στρυφνό και αξεδιάλυτο πουθα φρενάρει τεχνηέντως τον πρώτο.

Ταθέματα που θα θίγει αυτό το ποστ θα είναιαπλά:η ζωή, o έρωτας, o θάνατος, η πολιτική. Ίσως και κάτι ακόμα που τώρα μουδιαφεύγει. Θα αναλύονται διεξοδικά, τοκαθένα ξεχωριστά και στη συνέχεια θαεξετάζονται οι μεταξύ τους σχέσεις.

Οιεντάσεις του θα είναι απόλυταζυγισμένες. Δίπλα τους θα υπάρχουν οάσεις όπουο αναγνώστης θα χαλαρώνει, θα ξαποσταίνει παίρνοντας μια ανάσα για να ναπάει παρακάτω. Η απαραίτητη κορυφαίαένταση, θα βρίσκεται οπωσδήποτεστην προτελευταία πρόταση. Στην τελευταίαθα βρίσκονται συμπυκνωμένες όλες οιβασικές, αδιαμφισβήτητες Αλήθειες. Αυτήη πρόταση θα είναι κάτι σαν οριστικήλύτρωση.

Μιαμέρα θα γράψω ένα πολύ μικρό ποστ. Τοπολύ εκατόν πενήντα με διακόσιες λέξεις.Ένα ποστ που θα τα έχει όλα. Που θα ταλέει όλα. Και τότε θα μπορέσω, ήσυχοςεπιτέλους να σταματήσω.