Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Τα λαζάνια του κηπουρού



Λαζάνια, είναι Ιταλικό ζυμαρικό και Ολλανδική μέθοδος φύτευσης βολβών. Η συνταγή για το δεύτερο είναι απλούστατη, θέλει όμως τεράστια υπομονή για να γευτεί κανείς το αποτέλεσμα γιατί από την εποχή της φύτευσης, μέχρι το “σερβίρισμα”, μεσολαβεί ούτε λίγο ούτε πολύ, σχεδόν μισός χρόνος. Το αποτέλεσμα όμως είναι εντυπωσιακό και αξίζει κανείς να περιμένει. Άλλωστε το πρώτο που εξασκεί η κηπουρική είναι η υπομονή.
 





Από τον Οκτώβριο και μέχρι τον Δεκέμβριο, με το που πιάσουν τα πρώτα κρύα, σε πήλινες κατά προτίμηση γλάστρες, ικανής διαμέτρου και ύψους, φυτεύουμε τους ανοιξιάτικους βολβούς σε επίπεδα. Σε βάθος περίπου 20 εκατοστών μπαίνει η πρώτη σειρά με τις τουλίπες που είναι οι τελευταίες που ανθίζουν. Προσθέτουμε χώμα και στη συνέχεια τοποθετούμε τους νάρκισσους και τα ζουμπούλια. Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο- χώμα/βολβοί, χώμα/βολβοί- με το μούσκαρι και  τους κρόκους. 


Τέλος, επάνω στην ελεύθερη επιφάνεια,  φυτεύουμε εποχιακά όπως σκυλάκια, πανσέδες και ρείκι, ώστε να έχουν ενδιαφέρον οι γλάστρες μας από την πρώτη στιγμή. Από τον Γενάρη, αρχίζουν να εμφανίζονται πρώτοι οι κρόκοι, ακολουθούν τα ζουμπούλια και στη συνέχεια οι νάρκισσοι με το μούσκαρι και τέλος, αυτή την εποχή, οι τουλίπες. Με  την Ολλανδική μέθοδο της επάλληλης φύτευσης ανοιξιάτικων βολβών- και την προσθήκη των φυτών επιφάνειας- πετυχαίνουμε μεγάλη περίοδο ανθοφορίας.
 


 μούσκαρι 

 Νάρκισσος


 Τουλίπα και πανσές


 Τουλίπες, σκυλάκια και μούσκαρι


 Τουλίπα

 Τουλίπα

 Τουλίπα

 Νάρκισσος

 Σκυλάκια

 Μούσκαρι, πανσέδες και στο βάθος τουλίπα




 Μαύρη τουλίπα

 Πεινασμένη μέλισσα σε χυμώδη τουλίπα



Το ποστ αφιερώνεται στην αγαπητή φίλη Roubini Marini 
που επίσης φύτεψε φέτος βολβούς με επιτυχία
 και στον Μούργο, για ευνόητους λόγους. 

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Ανατροπή


Δεν την ήξερα. Για δουλειά βρεθήκαμε. Έξω, σε καφέ. “Τσαούσα” σκέφτηκα με το που την είδα. Ψηλή, γεροδεμένη, ξανθιά. Αν και δε χρειαζόταν, μού είπε ότι ήταν 68 χρόνων. Μετά για το μικρό της γιό και τα εγγόνια· για τη νύφη κουβέντα. Ροδάνι η γλώσσα της, ώσπου ξαφνικά φρέναρε. Βούρκωσε κι έπειτα είπε: “Ο άλλος, ο μεγάλος μου, είναι στον ουρανό”. Την έπιασαν τα κλάματα κι ας έλεγε μέσα σε αναφιλητά “...πάνε χρόνια τώρα”. Δεν ήξερα τί να κάνω, τί να πω. Φαινόταν γυναίκα που δε θέλει παρηγοριά, ούτε με λόγια, ούτε με άγγιγμα. Δυνατή. Έσπρωξα αργά το ποτήρι με το νερό προς το μέρος της και περίμενα σιωπηλά να σβήσει το κύμα της μνήμης και του συνακόλουθου του πόνου· όπως ήρθε. Μετά από λίγο συνήλθε. 

Σκούπισε τα μάτια και άρχισε να μιλάει για τα εγγόνια· η συνέχεια της γενιάς της, μοναδική σανίδα σωτηρίας. Από εκεί, πώς πέρασε στα γενικά, ούτε που το κατάλαβα. Τότε ήταν που άρχισε ένα μονόλογο με ανησυχία στην αρχή που όσο προχωρούσε, γινόταν οργή ανατροφοδοτούμενη από τα λεγόμενά της. Εκεί που είχα αρχίσει να τη συμπαθώ έχοντας ακούσει λίγο πριν το δράμα της, έχοντάς την δει να τσακίζει, παρέλυσα με το παραλήρημα που ακολούθησε. “...Τί δουλειά έχουν εδώ; Θα μας εξισλαμίσουν. Μας κλέβουν, μας βιάζουν. Ας έμεναν να πολεμήσουν. Κι οι αρρώστιες που κουβαλάνε; Θα κολλήσουν τα παιδιά μας στα σχολεία. Δε χωράμε. Εδώ δεν έχουμε εμείς να φάμε αυτούς θα ταΐζουμε; Δε θέλω ξένους στη χώρα μου. Απολίτιστοι, εγκληματίες...”


Αρχικά είχα σκοπό να πληρώσω για τους καφέδες μας. Όμως έβγαλα, μέτρησα κι άφησα στο τραπέζι το ακριβές αντίτιμο μόνο του δικού μου. Επιδεικτικά. Ύστερα σηκώθηκα απότομα. Με κοίταξε ξαφνιασμένη. Γύρισα κι έφυγα χωρίς να πω ούτε μια κουβέντα. Καθώς απομακρυνόμουν κάτι την άκουσα να μουρμουράει για τη δουλειά που δεν προλάβαμε να συζητήσουμε. “Ευτυχώς” σκέφτηκα κι έφτυσα στο πεζοδρόμιο. 

Illustration by Matt Mahurin