Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009

Harlem 4 Obama II.

 (συνέχεια από το προηγούμενο ποστ)


Όπως το πρωί οι «Καλημέρες» και τα «Γεια σου», καθώς νύχτωνε στο Harlem έτσι και οι «Καλησπέρες» είχαν πια αντικατασταθεί κι αυτές με τη σειρά τους από τη λέξη – διαβατήριο, στην Εδέμ εκείνης της μέρας: «Obama». Καθώς περπατούσαμε για τα εκλογικά κέντρα που ήθελε να επισκεφτεί ο υπεύθυνος των εθελοντών, άγνωστοι μας χαιρετούσαν εγκάρδια σα παλιοί φίλοι με διάπλατα χαμόγελα. Όταν το βλέμμα τους σταματούσε στο δικό σου κι ύστερα έπεφτε πιο κάτω, αριστερά στο πέτο με την κονκάρδα, ήταν όλοι έτοιμοι να σε κλείσουν στην αγκαλιά τους με ένα «Oh, brother» που θαρρείς ότι ερχόταν από τα βάθη της μαύρης ηπείρου από όπου οι προγονοί τους αλυσοδεμένοι ξεκίνησαν αιώνες πριν. Όχι όμως μόνο αυτοί.


Κι άλλοι, αυτοί που η βία, της ανάγκης, τους έφερε από το νότο της ίδιας ηπείρου, οι λατίνοι κι εκείνοι με το δικό τους ανάλαφρο τρόπο κι με ένα δανεισμένο από την ιστορία «Venceremos hermanito…venceremos!», σε στριφογύριζαν στο πεζοδρόμιο στο ρυθμό μας σάμπας που ένας αόρατος θίασος έπαιζε δυνατά στα αυτιά τους και σιγά -σιγά τον άκουγες κι εσύ, ο ξένος έτοιμος να παρασυρθείς από το ποτάμι της ευφορίας που ξεχείλιζε. Στην άλλη όχθη, οι εγκρατείς Ασιάτες, έκαναν την υπέρβασή τους. Έτσι, τα ανέκφραστά πρόσωπά τους για μια στιγμή, άλλαζαν από ένα φευγαλέο- γι αυτό και πολύτιμο χαμόγελο- και σου έδιναν το χέρι με μια ελαφριά κλίση του κεφαλιού τους και σου έλεγαν με τη μέγιστη θέρμη τους επέτρεπαν οι δικές τους ρίζες : «Obama».


Οι ουρές στα εκλογικά κέντρα ατελείωτες. Από το πρωί η ίδια εικόνα: της μαζικής συμμετοχής. Στο κλειστό γυμναστήριο ενός δημοτικού σχολείου- τμήμα της 28ης εκλογικής περιφέρειας- ο κόσμος έφτανε μέχρι την είσοδο. Όλοι περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους αν και φαινόταν κουρασμένοι-οι περισσότεροι πρέπει να είχαν έρθει κατευθείαν από τις δουλειές τους. Άκουσα σκόρπιες κουβέντες για διάφορα πάρτι που θα γινόταν μετά την πανηγυρική ομιλία του νέου προέδρου. Ένα από αυτά, στο Sylvia`s - το είχα προσέξει ήδη από νωρίς το απόγευμα στολισμένο με άσπρα, κόκκινα και μπλε μπαλόνια - φημισμένο εστιατόριο του Harlem στη Λεωφόρο Lenox όχι μόνο για το βραβευμένο φαγητό του αλλά και για τις εμφανίσεις τραγουδιστών Gospel κάθε Κυριακή μεσημέρι.


«Ε! Εσύ! Έλα να με βοηθήσεις!» άκουσα μια άγρια φωνή πίσω μου φεύγοντας από το εκλογικό κέντρο. Με απειλητικά σηκωμένο μπαστούνι, η μαύρη εκδοχή της Λωξάντρας, ζητούσε βοήθεια για να κατέβει τα σκαλοπάτια. Με την άνεση των μεγάλων στηρίχτηκε στο μπράτσο μου αλλά από την ευκολία που κατέβηκε κατάλαβα ότι περισσότερο ήθελε παρέα παρά βοήθεια. Επιβεβαιώθηκα γιατί συνέχισε να με κρατάει και έπιασε κουβέντα. «Φοβάμαι μήπως γίνουν τα ίδια όπως την προηγούμενη φορά στη Φλόριντα. Και τότε, να ξέρεις, θα γίνει πόλεμος. Θα χυθεί αίμα. Ο κόσμος είναι ξεσηκωμένος.» Προσπάθησα να την καθησυχάσω λέγοντάς της καθώς περπατούσαμε αργά ότι αυτή η νύχτα θα έφερνε τον πρώτο μαύρο πρόεδρο της χώρας. «Να σου πω και τι άλλο φοβάμαι; Μήπως δεν τα καταφέρει. Τι θα γίνει τότε όλη αυτή η ελπίδα;» Την άφησα έξω από την πόρτα της με ένα «God bless you» που θεώρησα καλύτερο από «καληνύχτα» και μου απάντησε: «Το μόνο που θέλω από το Θεό είναι να πάνε όλα καλά απόψε και να μην μας απογοητεύσει μετά».



Στην πλατεία μπροστά από το State Office Building, του Harlem στην γωνία Adam Clayton Powell Jr. Boulevard και της 125ης οδού, είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται κόσμος. Η εξέδρα για τις ομιλίες ήταν ήδη φωταγωγημένη ενώ απέναντί της σε μια άλλη μεγαλύτερη εξέδρα τα τηλεοπτικά συνεργεία προετοιμαζόταν πυρετωδώς για τις ζωντανές μεταδόσεις.


Τα πρώτα αποτελέσματα από το CNN εμφανιζόταν ήδη σε μια γιγαντοοθόνη που από την 125η οδό γινόταν φόντο για το ορειχάλικινο άγαλμα του Adam Clayton Powell που ανηφόριζε αποφασιστικά στη πυραμοειδή βάση του. Ο πάστορας και πολιτικός, ο πρώτος αφροαμερικανός που εκλέχτηκε για το Κογκρέσο από την πολιτεία της Νέας Υόρκης από εκεί ψηλά, είχε την καλύτερη θέα.

Η πλατεία όσο περνούσε η ώρα όλο και γέμιζε. Ο κόσμος συνέρρεε όχι μόνο από το Harlem αλλά από όλη την Νέα Υόρκη, ακόμα και από τη διπλανή πολιτεία του New Jersey είχαν φτάσει εκεί για την μεγάλη νύχτα. Κι έτσι όπως η βραδιά ήταν γλυκιά ακόμα και μωρά ξενυχτούσαν με δηλωμένη την προτίμησή τους.


Τα πρώτα καλά αποτελέσματα άρχισαν να φτάνουν. Οι εκδηλώσεις του κόσμου ήταν συγκρατημένες: ένα χειροκρότημα, πολλά χαμόγελα, σχόλια σε πηγαδάκια. Κι όλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν ίχνη από αυτή την νύχτα, φωτογραφίζοντας εαυτούς και αλλήλους με μηχανές και κινητά ή τραβώντας ερασιτεχνικά βίντεο.



«Ζούμε μια ιστορική στιγμή και το ξέρουμε!» έλεγε και ξανάλεγε σε όλους δακρυσμένος ο εβδομηντάχρονος Gene Rounds κι ύστερα χόρευε ασυγκράτητος για λίγο για να ξαναρχίσει μετά από λίγο πάλι να κλαίει, πότε παρασυρμένος από μια ομιλία στελέχους του δημοκρατικού κόμματος και πότε από ένα τραγούδι στην εξέδρα που στόλιζαν εν σειρά αστερόεσσες.


Καθώς η ώρα περνούσε και οι δημοκρατικοί κέρδιζαν την μια πολιτεία μετά την άλλη, στην εξέδρα των τηλεοπτικών συνεργείων ο Charles B. Rangel – μέλος της Βουλής των αντιπροσώπων από το 1971 – με τα μάτια καρφωμένα στην γιγαντοοθόνη, δε μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του.

Ασυγκράτητοι όμως ήταν και οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών σταθμών που με το μικρόφωνό τους αναζητούσαν μέσα στο πλήθος τη φωνή και τη συγκίνηση των απλών πολιτών. Μόλις τελείωναν οι μικρές συνεντεύξεις κι ενώ ακόμα ήταν στον αέρα σε εθνικό δίκτυο δεν δίσταζαν να τους αγκαλιάσουν και να τους φιλήσουν.


Ο ενθουσιασμός που ανέβαινε λεπτό με το λεπτό βρήκε την κορύφωσή του όταν ανακοινώθηκαν τα τελικά αποτελέσματα. Εκείνη τη στιγμή το πλήθος αναπήδησε σαν να ήταν ένα σώμα. Στόματα ανοιχτά ούρλιαξαν από χαρά και χέρια υψώθηκαν γροθιές στην νύχτα. Και την επόμενη στιγμή όλη αυτή η ανθρώπινη μάζα ενώθηκε για μια αναστάσιμη αγκαλιά. Εκείνες τις δύο στιγμές, όλες οι φωτογραφικές μηχανές όλα τα βίντεο σταμάτησαν να καταγράφουν. Ήταν μάταιο να προσπαθήσει κανείς. Αυτές οι στιγμές μπορούσαν να αποτυπωθούν ανεξίτηλα μόνο στη μνήμη. Έκλεισα τα μάτια προσπαθώντας να ακούσω μόνο τις ιαχές του πλήθους κι όταν τα ξανάνοιξα είδα στην αγκαλιά μου τον δανό φωτογράφο Jens Peter Engedal που είχαμε συναντηθεί αρκετές φορές στη διάρκεια αυτής της μέρας στους δρόμους του Harlem και την Natatia Griffith την πιο όμορφη παρουσία εκείνης της νύχτας που είχε έρθει από το New Jersey να ζήσει αυτή την βραδιά στην παλιά της γειτονιά. Την είχα δει ώρες πριν να κρατάει στα χέρια της ένα μικρό πανό που ανοιγόκλεινε εμφανίζοντας εναλλάξ το όνομα του νέου προέδρου και το σύνθημα «Yes we can».


Λίγο μετά την είδα να παρακολουθεί με ευλαβική προσήλωση όπως όλοι την πανηγυρική ομιλία του Obama από το Σικάγο. «Αν κάποιος ακόμα αμφιβάλει ότι στις ΗΠΑ όλα είναι πιθανά, αν κάποιος συνεχίζει να αναρωτιέται αν το όνειρο των πατεράδων μας είναι ζωντανό στις μέρες μας η αποψινή νύχτα είναι η απάντηση…» Κι ύστερα από ώρα την είδα μπροστά μου να δίνει μια εκπληκτική συνέντευξη που την διέκοψαν αρκετές φορές λυγμοί που της ήταν αδύνατον να συγκρατήσει.


Αυτή η τρίλεπτη συνέντευξη είχε αποκρυσταλλωμένα όλα τα στοιχεία εκείνης της μέρας, εκείνης της νύχτας του περασμένου Νοεμβρίου στο Harlem. Την συγκίνηση, τον ενθουσιασμό, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μάταια αναζήτησα αυτές τις μέρες το link της συνέντευξης. Τελικά το ζήτησα από την ίδια αλλά μου απάντησε χθες : «the link is gone...I've tried to recoup it, but I guess its gone forever...». Απογοητεύτηκα με τα νέα αλλά η συνέχεια με αποζημίωσε καθώς η Natatia κατάφερε και πάλι σε δύο σειρές να δώσει την ουσία εκείνων των στιγμών. «I will absolutely never forget that evening nor the people I met! We are united by race, joined together by a brotherhood, and I am happy to have met you».



Αυτή είναι η τελευταία εικόνα που τράβηξα εκείνη τη νύχτα. Την ίδια στιγμή που η κάρτα μνήμης γέμισε η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής άδειασε. Ήταν η στιγμή που οι πανηγυρισμοί ξέφυγαν πια από την πλατεία, σκόρπισαν σε όλους τους γύρω δρόμους και κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα.



Μουσική: The Mooche, Creole Love Call, Daybreake Express Medly- τρεις συνθέσεις του Duke Ellington από το soundtrack της ταινίας του Francis Ford Coppola, Cotton Club 1984

17 σχόλια:

Μαύρος Γάτος είπε...

Ζήτω ο πρώτος ΜΑΥΡΟΣ πρόεδρος!!!

(κι ας μην είναι γάτος - ή μήπως;)

Σ;ο)

raz είπε...

πολύ ωραίο κι αυτό! κατάφερες κι έδωσες το γιορτινό κλίμα.ήταν σαν ήμουν κι εγώ εκεί.καλημεραα!

Ανώνυμος είπε...

Oh brother, τι ωραία παρουσίαση, σε ευχαριστούμε πολύ

God-whatever bless you, bird :-)

MAXIMUS

Τσαλαπετεινός είπε...

Μαύρος Γάτος : Αναγκάστηκα να κάνω δύο αναρτήσεις σε μέγεθος έπους για το μαύρο πρόεδρο, τη μαύρη γειτονιά του Χάρλεμ για να σε καταφέρω να περάσεις ξημέρωμα από τα λημέρια μου, οπότε μπορώ να αναφωνήσω «Ζήτω ο Μαύρος Γάτος!» > ;)>

raz : Να σαι καλά raz! Αν έβρισκα πάντως και την περίφημη συνέντευξη της Natatia θα ήταν καλύτερη η αίσθηση της βραδιάς…

MAXIMUS: Oh, cat, …η ευχή σου μου αρέσει σε ευχαριστώ πολύ. Έχει κάτι… πολύ κινηματογραφικό! Καλή βδομάδα.

tsalapeteinos είπε...

Τα εύσημα και πάλι για το δεύτερο μέρος της επικής Ομπαμιάδας, και της οπτικοακουστικής εξτραβαγκάντζας που τη συνοδεύει. Πραγματικά νιώθει ο καθένας λες και ήταν ένας ακόμα εκεί.

Οφείλω ωστόσο να μεταφέρω ότι πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία στην Ουάσινγκτων από αφροαμερικανούς ακτινιστές που θεωρούν ότι ο νέος πρόεδρος απογοήτευσε (αν όχι πρόδοσε) τις προσδοκίες τους. Προφανώς δεν ήμουν ούτε με τον Μακ Κέην. Αν είχα δικαίωμα ψήφου ίσως ψήφιζα... SWP :)

sikofagos είπε...

Πετεινότατε

καταφωτη τουτη η νύχτα μέσα από τη γραφίδα σου. και είμαι σίγουρος πια πως πολλά χαμογελα μπορούν να λάμπουν στο σκοτίδι, μπορουν να καταυγαζουν ελπίδα.

σκαλα η συγκινηση.
μας ανέβασες σταθερά.
όμοια και με σιγουριά όπως κατεβασες τη μαυρη Λωξαντρα.

σε χαιρετώ αφέντη μου

υ.γ. εκαμες μεχρι και τον αδελφό σου να πει για τον Ομπαμα όσα δεν εχει πει ένα χρόνο τωρα στο κοινό μας σπίτι.
Αξιος!

Μανος είπε...

Yes we can αλλά τον κατήφορο έχει πάρει η δημοτικότητα του Μπάρακ. Καλά θα μου πεις οι ίδιοι ερωτώμενοι είχαν βγάλει κάποτε τον Μπους για Πρόεδρο...

ΥΓ. Ψηφίζεις στις ΗΠΑ;;;

Σελιτσάνος είπε...

Ελληνική παρουσίαση με αμαερικανικές προδιαγραφές.Πολύ όμορφη.
(Τώρα μη γίνομαι κουραστικός με τις επιφυλάξεις μου επί της ουσίας...)

Τσαλαπετεινός είπε...

tsalapeteinos: Τι να κάνω, με ξέρεις παρασύρομαι από εικόνες ιστορίες και μουσικές- αυτή είναι και η μόνη διαφορά των διδύμων αδελφών Τσαλαπετεινών- ενώ εσύ είσαι σοβαρός και πάντα επί της ουσίας. Ευτυχώς πάντως και υπάρχει αυτή η διαφορά και μπορούν και μας ξεχωρίζουν οι φίλοι μας- μερικές φορές, όχι πάντα!

Αν είχες δικαίωμα ψήφου τουλάχιστον σε αυτές τις εκλογές φοβάμαι ότι μπορεί να είχες παρασυρθεί από το λαϊκό ρεύμα. [Δεν παίρνω όρκο βέβαια- ειδικά μέσα σε αγκύλες συκοφάγου]


sikofagos : Αφέντη μου αν είσαι ακόμα πάνω στη σκάλα, σε παρακαλώ μην κατέβεις! Βλέπεις αυτά τα ρόδια εκεί ψηλά; Κόψε τα σε παρακαλώ…ναι κόβε και δίνε μου… να τα καθαρίσουμε για τους φίλους μας…ναι τα μισά θα τα πάρεις από εκεί. Εκείνο το μεγάλο….ναι αυτό! Κόψε το σε παρακαλώ. Για τον αδελφό μου θέλω. Έλα τώρα, φτάνει. Άσε και μερικά για τα πετεινά του ουρανού. Έλα κατέβα τώρα. Ναι μη φοβάσαι, κρατάω τη σκάλα…κατέβα σου λέω.

Τσαλαπετεινός είπε...

Μανος: Το yes we can ήταν… last year.

Μπα σε καλό σου σύντεκνε! Ήντα σκέφτηκες; Να ψηφίζω στις ΗΠΑ; Εγώ ο γραικός τσαλαπετεινός; Επαέ ψηφίζω…στο χωριό μου.

Σελιτσάνος : Ε! Τις επιφυλάξεις μας όλοι τις είχαμε και θα συνεχίσουμε να τις έχουμε. Και πάντα – τουλάχιστον σε σχέση με πολιτικούς ηγέτες- θα επιβεβαιώνονται. Αλλά εσείς ως μεγαλύτερος τα ξέρετε καλύτερα από μένα. ;-)

Το σχόλιό σας νομίζω πως είναι πολύ κολακευτικό και υποκλίνομαι ταπεινά.

Margo είπε...

Άψογο το ρεπορτάζ με υπογραφή τσαλαπετεινού!
Εθελοντής??? Μισό να πάω και στην προηγούμενη ανάρτηση.......
Μμμ κατάλαβα, τυχερός και εμείς πιο τυχεροί που περνάμε από το κονάκι σου και ταξιδεύουμε μαζί σου.
Γεια χαρά σου τσαλαπετεινέ:)

the elf at bay είπε...

Πολύ γλαφυρή η περιγραφή κι ακόμα πιο όμορφες εικόνες. Για να δούμε όμως τι θα κάνει κι ο Obama.

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Πως λέμε "με ταξίδεψε το κείμενο";
Αυτό!!
Ήμουν και εγώ εκεί. :)

Πολλές ευχαριστίες.

Αν κάποτε κατορθώσω να ανεβάσω στο pc τις φωτογραφίες, γιατί είναι τραβηγμένες προ ψηφιακών εποχή, χρωστάω αντίστοιχο ρεπορτάζ από τη Νέα Ορλεάνη, κι ας μην ήταν το κλίμα προεκλογικό, παρά μόνο ονειρεμένο.

Ανώνυμος είπε...

Καλέ μου τσαλαπετεινέ πόσο όμορφο είναι που μας ταξιδεύεις σε γεγονότα σημαντικά με τρόπους μαγικούς. Πάντα ξεχωριστός είσαι τσαλαπετεινέ και σ'ευχαριστώ.

χρυσάνθεμο

sikofagos είπε...

Πετεινότατε

Ειμαι ακόμη πάνω στη σκαλα και θαυμαζω το υψος των πραγματων. Να αφήσω λίγα ροδια για τα πετεινα του ουρανού, ναισκε να σε χαρώ. Μα εχει πιασει αυτή την θυμωμένη βροχή, δεν θα μεινει πανω τίποτε. Και θέλω να ταΐσω και τους αγγελους, αφέντη μου.
Ξέρεις τι λέω; Να τα μάσω όλα, να τα φέρω στο σαλονι σου, εκει να έρχονται να παίρνουν φίλοι, πουλιά και άγγελοι. Όμοια με αντίδωρο από το τραπέζι σου.
Ναι, αυτό θα κάμω. Κι απέ θα ξανανέβω, να χορτάσω εικονες και θύμησες.
Τούτο το ρόδι το δικό μου, σε ευχαριστώ.

Τσαλαπετεινός είπε...

Margo: Καλημέρα και συγνώμη για την καθυστέρηση μιας εβδομάδας- και γι αυτούς που ακολουθούνε το λέω- ξέχασα αυτή την ανάρτηση και τα τελευταία της σχόλια! Να περνάτε όποτε θέλετε από το κονάκι μου και κάτι θα βρω να σας φιλέψω. Είπα φίλεμα και θυμήθηκα τα γεμιστά σου!


the elf at bay : Να σαι καλά! Οι άνθρωποι ήταν υπέροχοι, ξεσηκωμένοι από την ελπίδα. Τώρα βέβαια ένα χρόνο μετά οι μεγάλες προσδοκίες εκείνης της μέρας δεν είναι πια τόσο μεγάλες. Όπως το λες όμως: να δούμε τι θα κάνει…

Τσαλαπετεινός είπε...

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ : Μεγάλος καημός οι φωτογραφίες και τα slides που τραβήχτηκαν στην εποχή του φιλμ που τώρα μοιάζει πολύ μακρινή. Άλλος μεγάλος καημός, η Νέα Ορλεάνη και οι μουσικές της…για αυτό φρόντισε να σκανάρεις γρήγορα τις εικόνες σου!


Χρυσάνθεμο: Γεια σου χρυσάνθεμο και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.


sikofagos : Δεν το πιστεύω πως σας άφησα σιορ Συκοφάγε μια βδομάδα να περιμένετε άδικα πάνω στη σκάλα! Στο μεταξύ πέρασε η βροχή, ήρθαν λιακάδες για κοντομάνικο, άρχισαν να πέφτουν και τα φύλλα κι εσείς εκεί στο ύψος των περιστάσεων. Ελπίζω ότι θα με συγχωρήσετε για την αμέλεια. Το ρόδι σας πάντως να το φυλάξετε για την Πρωτοχρονιά για το σπάσετε στην πόρτα του μπλογκ σας.