Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Αττικό Αρχιπέλαγος


...ναι, σπούδασε ναυπηγός, Αθήνα στο Μετσόβιο και ύστερα σκάρωσε μόνος του στην ταράτσα ολόκληρο ιστιοπλοϊκό. Ξύλινο. Με κατάρτια, πανιά, τα πάντα. Τού πήρε καιρό μα τα κατάφερε. Το τελείωσε. Αλλά δεν είχε σκεφτεί πώς θα το κατέβαζε από κει, ούτε πώς θα το πήγαινε μέχρι τη θάλασσα. Μια μέρα, έπιασε δυνατός αέρας, πολλά μποφόρ, παρ` το κάτω το σκάφος. Όχι στην ταράτσα. Κάτω, κάτω. Στην Ιπποκράτους. Περνούσε ο κόσμος και δεν πίστευε στα μάτια του. Ιστιοπλοϊκό στη μέση της Ιπποκράτους...”

Είχαμε σταματήσει να τρώμε κι ακούγαμε τον Γιώργο. Οι άπιστοι Θωμάδες της παρέας ήταν έτοιμοι να πουν ότι η ιστορία του ναυπηγού ήταν ένας ακόμα αστικός μύθος. Εγώ πάλι από την αρχή της διήγησης είχα γουρλώσει τα μάτια. Το πρόσεξε κι είπε τάχα απειλητικά κουνώντας το πιρούνι του: “Μην τολμήσεις να το κάνεις ποστ!”. Είπα ένα “Καλά, καλά...” αλλά ήδη ήμουν στη φάση της καθέλκυσης, ενώ η παρέα περνούσε ως συνήθως, σε άλλο θέμα· κι από τους μεζέδες της Ροζαλίας, στο κύριο πιάτο.

Πώς χώρισε τη θάλασσα στα δυο ο Μωυσής και γλίτωσε το λαό του Ισραήλ από τους Αιγύπτιους του Φαραώ που τους καταδίωκαν; ἐξέτεινε δὲ Μωυσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε Κύριος τὴν θάλασσαν ἐν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν νύκτα καὶ ἐποίησε τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ”*.

Ε λοιπόν, ακριβώς το ανάποδο μας χρειάζεται. Ένας Μωυσής να βρεθεί, να σηκώσει τα χέρια ψηλά να χωρίσει την ξηρά στα δύο. Να ανοίξουν όλα μέσα στην πόλη· δρόμοι, λεωφόροι και πλατείες. Να έρθει αμέσως μετά τσουνάμι μέγα και να κατακλυστεί το κενό με θαλασσινό νερό για να μας σώσει από τους διώκτες μας.


Να γίνουν  όλα τα κτίσματα νησιά διάσπαρτα στο Αττικό Αρχιπέλαγος και εμείς, έναντι μικρού αντιτίμου να κυκλοφορούμε με τα βαποράκια της γραμμής. Αμπελόκηποι-Κεραμεικός με μπλε φουγάρο, Κηφισιά- Καλλιθέα με πράσινο και με ολοκόκκινο τα βαπόρια της γραμμής Σεπόλια -Δάφνη.

Όταν βιαζόμαστε να μισθώνουμε ταχύπλοα, με εξωλέμβιες. Μαγκιόροι καπετάνιοι, απόγονοι του Ζέπου στο τιμόνι να μας περνούν από το μπουγάζι της Συγγρού με τέρμα τα γκάζια. Κι όσοι πλέουν εκεί αργά σαν τις θαλάσσιες χελώνες, να τρώνε τα απόνερά μας και να τραμπαλίζονται μέχρι ναυτίας.

Να φτιάχνουν τα παιδιά σχεδίες από πεταμένες παλέτες, να ανοίγουν όρτσα πανιά ιδρωμένα σεντόνια. Να μην έχουν άγκυρα· χωρίς πυξίδα να πηγαίνουν. Χωρίς πορτολάνους. Μόνο πότε πότε να ρίχνουν μια ματιά στα αστέρια.

Στα κοντινά, στο περίπτερο ή στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς να πηγαίνουμε κολυμπώντας, δυο- τρεις απλωτές θα χρειάζονται το πολύ και ύστερα να γυρίζουμε με πρόσθιο με τη σακούλα στο στόμα γεμάτη παγωτά,  τσιγάρα, άντε και μερικές παγωμένες μπύρες. Μουσκεμένοι ως το κόκκαλο. Από χαρά. 

Να κάνουμε μακροβούτια στην Ασκληπιού να βρισκόμαστε με κομμένη την ανάσα στο υπόγειο της Πολιτείας -θαλάμι σωστό με θησαυρούς- και ύστερα να βγαίνουμε στον αφρό με βιβλία αντί για σφουγγάρια και κοχύλια.

Να καθόμαστε στα βράχια του Λυκαβηττού, να διαβάζουμε και να ρίχνουμε πότε- πότε ματιές στο καθρέφτισμα της Ακρόπολης στα νερά. Τις μέρες με μπουνάτσα. Να διαβάζουμε, να διαβάζουμε, παραλυμένοι από την ομορφιά κι ας ονομάσουν αργότερα οι ειδικοί αυτή την παράλυση, νόσο των αναγνωστών. Κι όταν θα σταματάμε, να βάζουμε φύκια ξερά στα βιβλία μας για να μη χάσουμε τη σελίδα.


Να δολώνουμε πετονιές και να τις πετάμε από τα μπαλκόνια μας, να πιάνουμε καλές ψαριές, ζαργάνες, σκορπίνες, μπαρμπούνια και σαργούς. Στα κάγκελα να ξεραίνουμε απλωμένα χταπόδια δίπλα σε μπουκαμβίλιες σε οίστρο καλοκαιρινό. Και στο τραπεζάκι,  στο ουζάκι μας -θολό από τον πάγο-να παραστέκεται αχινοσαλάτα, μαζεμένη με υπομονή και τρυπημένα δάχτυλα.

Να βουτάμε όλα τα απογεύματα του καλοκαιριού· από τις ταράτσες οι Βαϊσμίλερ, όλοι οι άλλοι από πρώτο και δεύτερο όροφο και τα μωρά με τα μπρατσάκια, από το χέρι με τις γιαγιάδες τους, με λουλουδάτες σκούφιες να μπαίνουν σιγά- σιγά από την αμμουδιά των εισόδων των πολυκατοικιών. Μέχρι εκεί που πατώνουν.

Τα Σαββατοκύριακα να το κάνουμε Λούτσα το Σύνταγμα. Να αράζουμε γυμνοί στα άσπρα βότσαλα μπροστά στον Άγνωστο στρατιώτη, με την πλάτη μας γυρισμένη στη Βουλή και με μισόκλειστα μάτια να βλέπουμε μπροστά το ηλιοβασίλεμα να βάφει πρώτα πορτοκαλιά κι ύστερα μαβιά τα νερά της Ερμού.

Κι όταν νυχτώνει να πηγαίνουμε βαρκάδα με κουπιά, έγια μόλα, στο ΒΟΞ κι από εκεί ψηλά από την ταράτσα, να μη βλέπουμε μπροστά την οθόνη, μα να κοιτάζουμε ψηλά στον ουρανό το φεγγάρι και κάτω, πάνω στα νερά της λιμνοθάλασσας των Εξαρχείων, τα ασήμια του απλωμένα.

Και τα παιδιά της πλατείας, Τρίτωνες και Σειρήνες, πλάσματα του νερού και ξωτικά της νύχτας να...

-”Πού τρέχει όλο το βράδυ ο λογισμός σου”, διέκοψε τις σκέψεις μου ο Γιώργος καθώς κατηφορίζαμε τη Βαλτετσίου προς τη λιμνοθάλασσα που γέμιζε γοργόνες.
-Στο ποστ, πού αλλού; Να σου πω πώς αρχίζει;”
- Ξέρω πώς αρχίζει. Πώς τελειώνει να μού πεις.
-Να, στο τέλος θα λέει: “Μέσα Σεπτέμβρη πια, σήκωσε πάλι ο Μωυσής τα χέρια ψηλά. Τα νερά τραβήχτηκαν και πήραν μαζί τους τους διώκτες μας καὶ οὐ κατελήφθη ἐξ αὐτῶν οὐδὲ εἷς." Και χάθηκε με μιας το Αττικό Αρχιπέλαγος, αλλά άφησε πίσω του τη Γη της Επαγγελίας.” Κάπως έτσι θα τελειώνει.
-Δεν καταλαβαίνω! Ποιό Αττικό Αρχιπέλαγος; Κι ο Μωυσής τί δουλειά έχει;
-Αν περάσεις Παρασκευή μεσημέρι από το μπλογκ θα καταλάβεις.



*Παλαιά Διαθήκη, Έξοδος ΙΔ 21
Εικόνες:  Florian Muller

*To ποστ αναδημοσιεύτηκε στο tvxs

16 σχόλια:

Quasar είπε...

ΥΠΕΡΟΧΟ...

Τσαλαπετεινός είπε...

Quasar: Η ζέστη φταίει
;-)

Α.ΣΤΕΓΟΣ είπε...

Η πρώτη αρετή όσων έχουν τη συνήθεια του γραφιά είναι να ακούν με προσοχή τις ιστορίες των άλλων. Και να συλλαμβάνουν την κεντρική ιδέα. Το σημερινό ποστ -και όχι μόνο- πιστοποιεί αυτή σας την ικανότητα. Με την ευκαιρία να σημειώσω -αν και δεν χρειάζεται- ότι έχετε κατακτήσει και την ικανότητα μιας μοναδικής γραφής.

δύτης των νιπτήρων είπε...

Λοιπόν αυτή την κουβέντα την είχα κάνει με την ευκαιρία μιας νεροποντής στη Θεσσαλονίκη, πάνε κάπου δεκαπέντε χρόνια. Εδώ όμως είναι πιο ωραία (να τα λέμε αυτά).

Τσαλαπετεινός είπε...

Α.ΣΤΕΓΟΣ: Το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

:)

Τσαλαπετεινός είπε...

δύτης των νιπτήρων: Και εγώ θυμήθηκα μια αντίστοιχη νεροποντή στην Αθήνα -τα τραπεζάκια της πλατείας Εξαρχείων είχαν βρεθεί στην Πατησίων- και μάλιστα προς το τέλος, φλέρταρα έντονα με την ιδέα να βάλω τον Νώε να κάνει παρέα στο Μωυσή αλλά έβγαινε πολύ βιβλικό το ποστ.

;-)

Yannis Tsal είπε...

Πολύ όμορφο και δροσερό. Μια μικρή διόρθωση μόνο: Αρχιπέλαο, όπως το λέμε εμείς οι νότιοι!

γρηγόρης στ. είπε...

Απόγευμα Σαββάτου πέρασα και ξεδιπλώθηκε ένα τεράστιο ουράνιο τόξο με χιλιάδες κούνιες πάνω από το Αττικό Αρχιπέλαγος που χάνεται στο πέρας της Επαγγελίας.

Margo είπε...

Παραισθήσεις από την πολύ τη ζέστη... αλλά όμορφες παραισθήσεις ;)

Η σκηνή στο Σύνταγμα τέλεια και το τέλος κάτι παραπάνω από αίσιο!!!

Τσαλαπετεινός είπε...



Yannis Tsal:Θα το αφήσω “Αρχιπέλαγος” Μην επιμένεις γιατί θα γίνει πόλεμος ανάμεσα σε βόρειους και νότιους. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

 γρηγόρης στ.: Ο ουρανός στη Γη της Επαγγελίας φαντάζομαι ότι είναι ανέφελος και έχει μόνιμα ένα ουράνιο τόξο. (Τις κούνιες δεν τις είχα σκεφτεί, αλλά είναι πολύ καλή ιδέα)

Τσαλαπετεινός είπε...


Margo: Τη ζέστη την αντέχω. Αυτό που δεν αντέχω είναι ότι η θάλασσα είναι μακριά. Ή τουλάχιστον δεν είναι σε απόσταση που πας με τα πόδια.

Στο Σύνταγμα θα έπρεπε να προσθέσω ότι πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός γιατί βαθαίνει απότομα. ;-)

Θεία Θ είπε...

Μπλουμ!
Μου χρειαζόταν αυτή η βουτιά με τέτοια ζέστη.
Merci!

Τσαλαπετεινός είπε...

Θεία Θ : Με τη ζέστη που συνεχίζει ακάθεκτη θα κάνουμε το ποστ πισίνα και θα βουτάμε μέχρι τα πρώτα μελτέμια.

Να σαι καλά!

;-)

Ανώνυμος είπε...

!!!!!!!!!!!!!!!!! αψογο
a passer by

Τσαλαπετεινός είπε...

a passer by: Απλώς δροσερό. Ή μάλλον δροσιστικό. ;-)