Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Αυστηρώς Ακατάλληλο



Την κυνηγούσε ώρα πολλή. Επίμονα. Εκείνη τον άφηνε να την πλησιάζει, αλλά τελευταία στιγμή του ξέφευγε. Όχι σαν να μην ήταν σίγουρη αν ήθελε ή όχι την συνεύρεση, μα ξεκάθαρα θέλοντας να τον παιδέψει. Άτιμο θηλυκό. Το παράκανε όμως και χωρίς να το πάρει είδηση εκείνος, ανέβηκε ψηλά στην κερασιά. Με τρόμο συνειδητοποίησε ότι...

...εκείνος, κάτω, ήταν έτοιμος να παραιτηθεί της προσπάθειας να την κατακτήσει. Τον κοίταζε με κομμένη την ανάσα και μετάνιωνε που το είχε παρατραβήξει. 

Όταν τον είδε να απομακρύνεται απογοητευμένος, χωρίς να  έχει ανακαλύψει την κρυψώνα της, έκανε ότι της ξέφυγε ένας παραπονεμένος, συγκρατημένα ηδυπαθής αναστεναγμός. 

Το σινιάλο έπιασε τόπο: εκείνος σταμάτησε, γύριζε, σήκωσε τα μάτια ψηλά και την είδε ανάμεσα στα φορτωμένα κλαδιά της κερασιάς. Δίστασε να ξεκινήσει και τότε εκείνη για να τον ενθαρρύνει, έσκυψε, γύρισε το κεφάλι της και του έστειλε ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις. Μόνο τότε εκείνος άρχισε να ανεβαίνει. 

Έχοντας όμως εξαντληθεί από την προσπάθεια που είχε καταβάλει προηγουμένως  και φοβούμενος ότι μπορεί και πάλι, όλο αυτό, να ήταν απλώς η συνέχεια του παιδεμού του, κάθισε σε ένα κλαδί αρκετά πιο χαμηλά από εκείνο που βρίσκονταν εκείνη. 

Μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι  ήταν έτοιμη να ενδώσει, την πλησίασε αργά. Την κοίταξε με το πιο έντονο βλέμμα που διέθετε κι εκείνη -για μια στιγμή μόνο-σκέφτηκε να συνεχίσει το παιχνίδι της. Αλλά ήταν μόνο μια σκέψη που ούτως ή άλλως, κυρίως λόγω των ακραίων συνθηκών δεν μπορούσε να γίνει πράξη. 

Την πλησίασε κι άλλο και την άγγιξε για πρώτη φορά. Ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν και δεν ήξερε αν έφταιγε η ασταθής ισορροπία της πάνω στα δύο λεπτά κλαδιά, ή ήταν η επιθυμία που την είχε κυριεύσει. 

Την αγκάλιασε απαλά κι εκείνη κρατήθηκε -γαντζώθηκε στην κυριολεξία- από ένα κλαδί για να μην πέσει. 

"where do I start?" της ψιθύρισε τραγουδιστά στο αυτί. 

Κοίταξε τριγύρω και τα ώριμα κεράσια της φάνηκαν αστέρια που έλαμπαν. 

Αφέθηκε στον ίλιγγο του κενού. 

  Στον ίλιγγο του πάθους. 

Εκείνος συνέχισε να μουρμουρίζει αλλάζοντας σκοπό, παραμένοντας όμως στο ίδιο κλίμα. "Je t`aime tant il faut me croire..." ...

...μέχρι την κορύφωση, εκεί ψηλά στην κορυφή, που συνοδεύτηκε από παρατεταμένη βροχή κερασιών. 


Ύστερα οι δύο εραστές, απομακρύνθηκαν ο ένας από τον άλλον. Εκείνη τεντώθηκε σαν να ήθελε να νιώσει και πάλι το κορμί της. Εκείνος, την κοίταξε και σκέφτηκε "Τί θηλυκό!" Κι εγώ, άφησα τη φωτογραφική μηχανή, πήρα ένα καλάθι και ξεκίνησα να μαζεύω τα κεράσια που είχαν  απομείνει στο δέντρο. 



το ποστ στο gather8

12 σχόλια:

kovo voltes... είπε...

χαχαα...Μα τι εξαίσιος ποιητής που είσαι! Και πόση υπομονή να αποτυπώσεις το love story...Ή τελικά κράτησες υπομονετικά γιατί είχες το νου σου στα κεράσια? ;)

Tis Annios είπε...

Xαχαχα....Φοβερή περιγραφή με κατατοπιστικές φωτογραφίες!!
Κάτω από το μπαλκόνι μου ζουν και βασιλεύουν τα αδεσποτάκια μου...(4 θηλυκά)..τι έχουν ακούσει τ΄αυτιά μου και τι έχουν δει τα μάτια μου είναι πραγματικά....Αυστηρώς ακατάλληλο!
Να΄σαι καλά...
**Αννιώ**

spiral architect είπε...

Κάνεις και catspotting; Πάντως πιο ωραίο είναι το κείμενό σου απ' τις φωτογραφίες!
(δεν βλέπω metadata στις φωτό, εξοπλισμός; μηχανή; φακός;)

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Είναι γλυκείς οι καρποί του έρωτα (αναμφίβολα)...

Τσαλαπετεινός είπε...

kovo voltes... : Πρώτα τα πεσμένα κεράσια -κι επειδή τριγυρίζουν αρκούδες, σκέφτηκα "μπας κι είχαμε επισκέψεις;". Μετά είδα την θηλυκά κι ευτυχώς πρόλαβα να βγάλω μηχανή. Στραβολαίμιασα όμως τόσην ώρα να κοιτάζω ψηλά. Στα 5 μέτρα σταθηκαν τα αθεόφοβα!

Τσαλαπετεινός είπε...

Tis Annios: Ε είναι ξεδιάντροπες! Κι εγώ- ξέρεις τώρα, σοβαρός μπλογκερ- δεν ήξερα αν έπρεπε, αν ήταν σωστό να ανεβάσω τέτοιο υλικό. Για αυτό άλλωστε έβαλα και τον τίτλο...

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

spiral architect : Το ρομάντζο έλαβε χώρα μπροστά στα μάτια μου, δεν μπορούσα να μην το φωτογραφήσω. ;-)

η μηχανή Nikon D200- παλιά, πολύ παλιά- και ο φακός ένα φοβερός διακοσάρης που πιάνει πουλιά στον αέρα, όποτε στις γάτες δεν δυσκολεύεται.

Τσαλαπετεινός είπε...

Γιώργος Κατσαμάκης: Και τα κεράσια, Γιώργο πολύ γλυκά. Μεγάλα και γλυκά. Αράντιστα, ξεπλυμένα από τη βροχή, ανεβαίνεις στο δέντρο, τρως, τρως, χορταίνεις, κατεβαίνεις. Απλά πράγματα.

roubinakiM είπε...

θεατή της ζωής, τα σέβη μου...

Τσαλαπετεινός είπε...

roubinakiM :Επειδή συνεχίζουν ακάθεκτα, ίσως έχουμε και το δεύτερο μέρος- πάνω στη μουριά αυτή τη φορά.
;-)

marimar είπε...

Εγώ μια σεμνότυφη γηραιά κυρία αποφεύγω να διαβάζω ερωτικές ιστορίες ιδιαίτερα όταν αναφέρονται και σε περιπτύξεις των lovers. Αλλά θες τα κεράσια, θες τα συνοδευτικά τραγούδια της εποχής της νιότης μου με κράτησαν καθηλωμένη..... Και τώρα περιμένω την συνέχεια ... επί της μουριάς χα χα χα

Τσαλαπετεινός είπε...

marimar: Σας ενημερώνω ότι οι περιπτύξεις συνεχίζονται αλλά επι του εδάφους. Πάλι καλά βέβαια γιατί έτσι σώθηκαν τουλάχιστον τα μούρα

;-)