Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Τύφλα να 'χει η Άνοιξη


Το απόγευμα της τριακοστής πρώτης Οκτωβρίου, έπινα καφέ στην αυλή. Ήταν η πρώτη, μιας μακριάς σειράς ημερών που δεν υπήρχε πλέον άλλη δουλειά να κάνω∙ όλες οι φθινοπωρινές εργασίες είχαν ολοκληρωθεί: κλαδέματα, σκαλίσματα, μεταφυτεύσεις παλιών, φυτεύσεις των νέων φυτών και βολβών, προσθήκη κομπόστ και λιπασμάτων. Έτσι καθόμουν και απολάμβανα τον καφέ επιθεωρώντας τους καρπούς του κόπου μου. Ή μάλλον για να είμαι ακριβής, τα άνθη του κόπου μου. Και ήταν τόσα πολλά που κάποια στιγμή σκέφτηκα: “Τύφλα να έχει η Άνοιξη!”

Τα χρυσάνθεμα -τα περισσότερα παλιά αλλά και μερικά νέα- σε πλήρη ή σε επικείμενη ανθοφορία. Το ίδιο και τα κυκλάμινα. Και τα φρέσκα μικρά σκυλάκια και οι πανσέδες. Αλλά εκτός αυτών, των εποχιακών που ούτως ή άλλως θα άνθιζαν το φθινόπωρο και τα καλοκαιρινά -καμπανούλες, μεταξάκια, φλόγες, ντάλιες- που επέζησαν μέχρι τώρα λόγω του ζεστού, σχεδόν καλοκαιρινού Οκτώβρη. Και βέβαια οι αγαπημένοι ιβίσκοι -όσοι γλύτωσαν από τον περσινό βαρύ χειμώνα- που συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Τύφλα να χει λοιπόν η άνοιξη”, ξανασκέφτηκα με έπαρση όταν άκουσα βήματα, κάπως συρτά, να πλησιάζουν. Ήταν μια κοτσονάτη γριά -96 Μαϊων όπως πληροφορήθηκα λίγο αργότερα- συνοδευόμενη από την Βαλκάνια θεραπαινίδα της. Στάθηκε στην αυλόπορτα, ακούμπησε το μπαστούνι της και άρχισε να κοιτάζει αχόρταγα την αυλή. Δικαιολογημένα περίμενα να ακούσω υμνητικά σχόλια για την χρωματική πανδαισία που είχα με κόπο πετύχει και ένα στεντόρειο “Εύγε νέε μου!”

Κοίταζε, κοίταζε αλλά δεν έλεγε κουβέντα. Εγώ πάλι, σηκώθηκα, πήγα προς το μέρος της και περίμενα ανυπόμονα την επιβράβευση που καθυστερούσε υπέρ το δέον. Ώσπου η γραία, ανοιγόκλεισε το στόμα της, η μασέλα της μετακινήθηκε και ανεξήγητα οργισμένη, άρχισε να μού φωνάζει: “Τί είναι αυτά; Να τα βγάλεις όλα! Να βάλεις ροζ γεράνια! Τα γεράνια είναι ωραία. Εγώ στο σπίτι μου και στο εξοχικό μου έχω μόνο γεράνια. Να τα ξεπατώσεις αυτά! ”

Να ξεκαθαρίσω πρώτα- πρώτα ότι δεν έχω σε καμία υπόληψη τα γεράνια- συμπαθώ μόνο τις βαμβακούλες τα πρωτοξάδελφά τους- γιατί είναι εύκολα φυτά. Απαιτούν ελάχιστη φροντίδα Λίγο νερό, μόνο  τους ρίχνεις κι αυτά θεριεύουν. Και εμένα μ αρέσει να κοπιάζω. Μ` αρέσει να προσπαθώ, μ` αρέσει να περιμένω ανταπόκριση στη φροντίδα. Πιστεύω ότι αυτή η επιλογή μου, με τα χρόνια με έκανε τελικά ένα μάλλον υπομονετικό άνθρωπο, αλλά κι αυτοί έχουν τα όριά τους. Κι η θρασύτατη γριά τα είχε υπερβεί. Αντί να μού πει μια καλή κουβέντα, τόλμησε να με προστάξει να αντικαταστήσω τα ωραία μου δύσκολα και απαιτητικά φυτά με γεράνια!

Εξοργίστηκα και ήμουν έτοιμος να της απαντήσω ανάλογα, όταν πρόσεξα πίσω της την γυναίκα που την συνόδευε να μού κάνει νόημα, “άστο, άστο καλύτερα” και με τα χείλη της να επαναλαμβάνει έντονα αλλά χωρίς ήχο “96”. Φρέναρα. Όταν δε έκανε και μια κίνηση με το δάχτυλο στο κεφάλι της “τα έχει χαμένα η γιαγιά” τράβηξα χειρόφρενο και είπα ένα γεμάτο κατανόηση“Καλησπέρα και σε σας!”. Η γυναίκα γέλασε ανακουφισμένη που ο απογευματινός περίπατος δεν θα κατέληγε σε καυγά, έδωσε στη γιαγιά το μπαστούνι, της έπιασε το άλλο χέρι και της έδειξε το δρόμο. 

Τις είδα να απομακρύνονται αργά. Μετά κάθισα, ήπια τον υπόλοιπο καφέ και έστριψα ένα τσιγάρο. Επιθεωρώντας την αυλή μουρμούρισα ένα ακόμα “Τύφλα να `χει η Ανοιξη" -λίγο πιο συγκρατημένο από τα προηγούμενα- και αποφάσισα την επόμενη, πρωτομηνιά, να φωτογραφήσω ένα ένα, όλα τα ανθισμένα λουλούδια. Χθες που το έκανα, σκέφτηκα ότι ίσως πρέπει από κάπου να κόψω ένα κομμάτι γεράνι και να το φυτέψω. Όχι τίποτα άλλο, για να μεγαλώσει η ποικιλία βρε αδελφέ. 

(κλικ στις εικόνες για να μεγαλώσουν) 


Ωραιόφυλλο,  coleus 

 Σπαθίφυλλο

 Ρείκι 


 Πεντάς Lanceolata




 Σκυλάκια, Boca di Leone


 Σάλβια, φωτιά

 Λομπέλια

 Superbells

 Διπλαδένια
Γιασεμί

Βαμβακούλα ή μαστιχάκι

Σελόζια Plumosa

 Γαριδάκι, Μεξικάνικο

Ιμπάτιενς, από τη Νέα Γουινέα

Ντάλια, Lilac Time

 Κάκτος


Αλτερναθέρα με ένα άσπρο λουλούδι αριστερά

 Ιπόμοια Morning Glory

Λαντάνα, πολυανθούσα


Βίγκα ή Δαφνούλα, με καταγωγή από τη Μαγαδασκάρη

Κιννάμωνον,  Κάσσια Κινέζικη 

Κυκλάμινο 

 Καμπανούλα


Αλστρομέρια ή Κρίνος των Ίνκας με καταγωγή από το Περού

 Μαργαρίτα

 Κάλλα, Red Captain

 Ιβίσκος μονός

 Πορτουλάκα ή μεταξάκι

Πανσές, Viola tricolor
Και ενδεικτικά, μερικά από τα χρυσάνθεμα






12 σχόλια:

Nefosis A είπε...

Tι Πανδαισία! Γεια στα χέρια σου!

Σταυρούλα είπε...

Κόκκινη κάλα; Ουάου! Γεια στα χέρια σου, επίμονε κηπουρέ ;)

Γαριδάκι πορτοκαλοκόκινο έχει η μάνα. σε γλάστρα.

roubinaki M είπε...

τον έχετε αντιστρέψει το χρόνο στα μέρη σας, βλέπουμε…μπράβο σας!

Rosa Mund είπε...

Επίμονε Κηπουρέ,
Με συγκινεί η φροντίδα και η αγάπη που δείχνεις για τα φυτά.
Σου αξίζουν τουλάχιστον δυο ποιήματα και μια μουσική.

*

Ο ΚΗΠΟΣ

Ποτὲ δὲν ὑποπτεύεσαι
πόσο παλεύει μὲ τὴν παγωνιὰ ὁ πεθαμένος κῆπος
γιὰ νὰ χαρίσει στὰ πουλιὰ τὴν ἄνοιξη.

Ποτὲ οἱ μέλισσες
πού θὰ ρουφοῦν τὰ ἄνθη του,
πῶς βγῆκε ἀπὸ τὸ θάνατο δὲ θὰ γνωρίσουν
κι οἱ πεταλοῦδες
θὰ ’ναι πάντα ξέγνοιαστες.

Μόνο αὐτὸς θὰ ξέρει·
αὐτὸς ποὺ ἔζησε τὴν περιπέτεια τοῦ νεκροῦ
καὶ εἶναι
μὲς στὴν ὀμορφιὰ του λυπημένος.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ


Τα χρώματα του κήπου - Ορχηστρικό
https://www.youtube.com/watch?v=AAWaI9mtb-A


ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Ἂν μὲ βλέπουν νὰ στέκομαι
ὄρθιος, ἀκίνητος, μὲς
στὰ λουλούδια μου, ὅπως
αὐτὴ τὴ στιγμή,
θὰ νόμιζαν πὼς τὰ διδάσκω. Ἐνῷ
εἶμαι ἐγὼ ποὺ ἀκούω
κι αὐτὰ ποὺ μιλοῦν.

Ἔχοντάς με στὸ μέσο
μοῦ διδάσκουν τὸ φῶς.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Τσαλαπετεινός είπε...

Nefosis A : Υπερτερούν βέβαια τα πορτοκαλοκόκκινα αλλά θα το διορθώσω με μερικούς ακόμα πανσέδες μοβ και μπλε.

Σε ευχαριστώ!

Τσαλαπετεινός είπε...

Σταυρούλα : Η κόκκινη κάλλα ειναι σχετικά νέο απόκτημα. Τη βρήκα στην οδό Αθηνάς και ελπίζω να πιάσει και να κάνει παρέα στη λευκή που είναι μισού αιώνα! (Ο παππούς μου την είχε φυτέψει)

Το γαριδάκι από το καλοκαίρι δεν έχει σταματήσει να βγάζει τα χρωματιστά του φύλλα.

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

roubinaki M : Βοηθούντος του καιρού! (Μα τί Οκτώβρης ήταν αυτός!)

Τσαλαπετεινός είπε...

Rosa Mund : Ευχαριστώ πολύ! Το ορχηστρικό θα το ακούσω αύριο το απογευμα στην αυλή με τον καφέ.

Ανταποδίδω:


ΣΚΑΒΩ ΤΗ ΓΗ, κι όπως την τσάπα κατεβάζω,”Χά!” κραυγάζω, δύναμη στο χτύπημά μου για να δώσω, στα κουρασμένα μπράτσα μου κουράγιο.
Η γη με ένα “άχ!” μου αποκρίνεται, μ' έναν βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης, καθώς την λευτερώνω από την πετσιασμένη κρούστα της.
Και χά το χά και άχ το άχ με χί μπροστά ή με χί πίσω, με πόνο κι ανακούφιση, σιγά σιγά, η γη κι εγώ την άνοιξη στον πάνω κόσμο ξαναφέρνουμε

Αργύρης Χιόνης Τα τραγούδια της γης

Ανώνυμος είπε...

Πολυ ωραιος ο κηπος σου φιλε μου, αλλα κανε κατι και στον κηπο με τον φοινικα γιατι οχι τιποτε αλλο, αλλα τα γιουκα εχουν θεριεψει τοσο που δεν βλεπεις πια και το απεναντι νησι.

Margo είπε...

Βοτανολογικός παράδεισος ο κήπος σου τσαλαπετεινέ μου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και να μην είσαι πτηνό αποδημητικό, γίνεσαι.. και φωλιάζεις μες στις φυλωσιές του ;)

Τσαλαπετεινός είπε...

Ανώνυμε, αυτά τα γιούκα που λες, τα φρόντισα πριν μερικά χρόνια αλλά το αφεντικό τους τρόμαξε. "Σαν νεοσύλλεκτους τα έκανες" που είχε πει τότε και φοβόταν οτι δεν πρόκειται να ξαναφουντώσουν. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Margo μου καλά λες! Ο κήπος μ` έκανε πουλί. (Δεν παραπονιέμαι πάντως, έχω καλή παρέα, μαζεύονται εδώ όλα τα πετεινά του ουρανού)