Πρώτα άκουσα το ποδοβολητό του και τις ροδιές στην άσφαλτο και μετά τον είδα, πέρα μακριά, στην τρελή του κούρσα. Παράτησα ό,τι έκανα εκείνη τη στιγμή κι έτρεξα να τον προλάβω, να τον σταματήσω, να βάλω τις φωνές στο παλιόπαιδο που πήρε το μωρό, το έβαλε στο καροτσάκι και πήγαινε σα δαιμονισμένος. Ήταν ζήτημα δευτερολέπτων και έπρεπε να προλάβω να σώσω το μωρό -δεν υπήρχε αμφιβολία: κάποια στιγμή έτσι όπως πήγαινε, θα τού έφευγε, θα έπεφτε και θα σκοτώνονταν.
Μ` άκουσε και σταμάτησε πριν λαχανιάσω από το τρέξιμο. Γύρισε και μού είπε: "Τρία ευρώ η πλεξούδα. Πάρε! Καλά σκόρδα" Τότε μόνο είδα ότι το παιδικό καρότσι ήταν γεμάτο πλεξούδες σκόρδα, δεμένες με τη ζώνη ασφαλείας. Καλά για μαγείρεμα, αλλά καλά και για το μάτι, όπως με διαβεβαίωσε. Ειδικά για το δικό μου που έβλεπε άλλα αντί άλλων.
