Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

"θα έρθουν καλοκαίρια μεγάλα σαν τη γροθιά μας"




"Θα ήθελα να ευχαριστήσω την επιτροπή για την τιμή που μου έκανε, καθώς επίσης και τις εκδόσεις Εκάτη, τον Κώστα και τον Χρήστο Νικολάκη για την συνεργασία και τον τρόπο με τον οποίο με αντιμετώπισαν.
Είναι πολλοί, τόσοι πολλοί αυτοί που θα θελα να ευχαριστήσω. Γονείς και αδερφούς, φίλους και αδερφούς. Πολλοί από αυτούς βρίσκονται εδώ. Και πολλοί από αυτούς απουσιάζουν. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι πρωτόγνωρο για μας. Για τη γενιά μου η απουσία των φίλων έχει γίνει μέρος της δικής μας παρουσίας, το πέρα τους μέρος του δικού μας εδώ. Είμαστε η γενιά η μεγαλωμένη στους γκισέδες των αεροδρομίων, στις ξενόγλωσσες ηλεκτρονικές αιτήσεις για δουλειά ή για σπουδές κάπου μακριά, μετρώντας μέρες ανάμεσα σ ένα ‘’που βρίσκεσαι;’’ Και σ ένα ‘’αντίο’’.
Και εσύ βρίσκεσαι εδώ και λες τι κάνω; Πως ζω; Και πώς να γράψω; Περπατάς ανάμεσα στους απολυμένους, στους ανέργους και τους άστεγους, τους τοξικοεξαρτημένος και τους ξεριζωμένους, μέσα στη διαστροφή των λέξεων: άνθρωποι ονομάζονται λαθραίοι, άρρωστες γυναίκες υγειονομική βόμβα, εγκληματικές συμμορίες νεοναζί ρατσιστών βαφτίζονται πολιτικά κόμματα, η καταστολή ονομάζεται προστασία, τα βασανιστήρια σωφρονισμός. Με ποιες λέξεις να γράψεις; Και να γράψεις για αυτά; Να γράψεις με αυτά; Να γράψεις παρ όλα αυτά; Τελικά απλώς γράφεις και αν είσαι τυχερός ο κόσμος που σου δόθηκε θα βρεθεί στις λέξεις. Σε όλες αυτές τις λέξεις που έρχονται από μακριά, που σου υπενθυμίζουν και σου επιβάλλουν ειλικρίνεια
δεν μεγαλώσαμε εύκολα /Φοράμε πάντα ρούχα κατοχικά /Κρυώνει ακόμα η ψυχή μας/ καπνίζουμε εφημερίδες/μεθάμε με μελάνι/ μας πνίγουν οι καπνοί κι οι λέξεις μας στενεύουν/ ερχόμαστε από πολύ μακριά.
Αυτά γράφει ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος… και είναι τόσα αυτά που έρχονται από μακριά. Πράγματα παλαιά και άλλα πρωτόγνωρα, πράγματα σκληρά και γεμάτα γωνίες, μεγάλοι χειμώνες και ελάχιστα καλοκαίρια. Κι όμως θα ρθει μια μέρα, κάποια στιγμή… κάποια στιγμή θα έρθουν καλοκαίρια μεγάλα σαν τη γροθιά μας αδερφέ μου…"




Η ομιλία του Θωμά Τσαλαπάτη κατά την απονομή του βραβείου. Το Κουτί, από τη συλλογή «Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ», εκδόσεις Εκάτη. Η φωτογραφία από εδώΤο “αποκόμμα” από το Βήμα.

3 σχόλια:

Yannis Tsal είπε...

Αν και δεν τον έχω διαβάσει, φαίνεται αξιόλογος, και λόγω ονόματος μάλλον... μακρινός συγγενής μας :)

Ανώνυμος είπε...

Να και μια ομιλία ενός ποιητή που ζωγραφίζει άμεσα, χειροπιαστά και ολοκληρωμένα την πραγματικότητα της χώρας μας. Με ξάφνιασε. Είναι αυτό που περίμενα από την πνευματική ελίτ να κάνει, εδώ και καιρό, μα δεν το έβλεπα. Ίσως έπρεπε να έλθει το πλήρωμα του χρόνου? Ίσως είναι εξαίρεση? Θα δούμε. Σίγουρα όμως ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα.
Καλή μέρα και καλή βδομάδα.

Ανώνυμος είπε...

Τυχαία είδα στην ΕΡΤ ένα βράδυ μια εκπομπή αρκετών ωρών με θέμα την "Ποίηση στη ζωή μας" (ή κάπως έτσι), όπου μαζί με τον Γιώργο Μαρκόπουλο και τον Κώστα Παπαγεωργίου ήταν καλεσμένος και ο Θωμάς Τσαλαπάτης, του οποίου ο λόγος μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρων, όπως και το σκεπτικό του για όσα έλεγε.

Είναι ωραίο που τον προσέξατε κι εσείς.


κ.κ.