Zero point tales

Μόνιμο ηχητικό χαλί λυρίζοντες τέττιγες· τα πραγματικά στέκουν όρθια περιμένοντας μάταια, καιρό τώρα να τα παραλάβουν για να τα καθαρίσουν και να τα φυλάξουν. Στέκουν όρθια αντί να απογειωθούν μόνα τους, να πετάξουν μακριά χωρίς συμβατικά καύσιμα και να με πάρουν μαζί τους μέχρι τα πρώτα γερά κρύα. Ή και για ακόμα περισσότερο. Καλύτερα όμως για πάντα. One way trip ορέγομαι.

Τίποτα. Τα χαλιά στέκουν ακίνητα, χωρίς καμιά διάθεση για απογείωση. Τελικά ούτε ένα παραμύθι δε βγαίνει αληθινό κι οι τελευταίες μου ελπίδες στηρίζονται στη φασολιά: φύτρωσε μόνη της στην πίσω μεριά του κήπου και ψηλώνει ανησυχητικά μέρα με τη μέρα. Αν συνεχίσει, θα σου πω χωρίς κανένα δισταγμό “Λέγε με Τζακ” τη στιγμή που αρχίσω να σκαρφαλώνω στον κορμό της, με θερινή στολή: τα παλιά all stars, τρύπια και ξεβαμμένα, ιδρωμένο φανελάκι τύπου Κοβάλσκι, βερμούδα με τσέπες γεμάτες πακέτα καπνό γιατί δεν λέει να ξεμείνεις εσύ ο ξένος, ο Κοντορεβυθούλης στη χώρα των Γιγάντων.

Έχω ένα παλιό λυχνάρι. Το βρήκα πριν χρόνια πεταμένο και το μάζεψα. Είχα σκεφτεί να το δώσω για επαργύρωση. Δεν το έκανα. Μ` αρέσει να το βλέπω έτσι φθαρμένο, χωρίς γυαλάδα και να σκέφτομαι πως κάποιος, κάποτε το έτριψε πολύ κι από μέσα βγήκε όχι το τζίνι που οφείλει να βγαίνει από κάθε λυχνάρι όταν το τρίβεις, μα μια αληθινή γυναίκα. Όμως κι αυτό το παραμύθι χαλάει, αφού υποψιάζομαι ότι όταν τη φίλησε εκείνη αμέσως μεταμορφώθηκε σε γοργόνα και ξανοίχτηκε για να βρει τον άλλο Τζακ. Τον Σπάροου.

Μην ανησυχείς που παραμιλώ με παραμύθια· η ζέστη φταίει, τα τζιτζίκια που δε λένε να σταματήσουν, ο βοριάς που φυσάει μα δε μας δροσίζει και οι φωτιές που μαίνονται αυτές τις μέρες. Αυτή την εποχή που κάποτε ονομάζαμε καλοκαίρι. Αν μου πεις ότι πάντα έτσι ήταν -κι οι φωτιές και τα τζιτζίκια κι η ζέστη-  θα αναγκαστώ να σταματήσω να κρύβομαι αδέξια πίσω από παραμύθια. Με σκυμμένο κεφάλι θα ομολογήσω: παραμιλάω και φταίει αυτή η εκκωφαντική σιωπή που διαρρηγνύουν όλο και πιο συχνά άναρθρες κραυγές αγέλης. Φταίει που πατάμε καιρό τώρα στο σημείο μηδέν. Στον πάτο. 

Οι εικόνες, έργα του Emil Nolde

Fairytales

.
.

Ποιος είπε ότι τα παραμύθια είναι χειμωνιάτικη υπόθεση και ξετυλίγονται από μια ανέμη αποκλειστικά δίπλα σε αναμμένο τζάκι; Τα παραμύθια είναι παντός καιρού και μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά κατακαλόκαιρο αρκεί να υπάρχει μια κεφάτη κι αεικίνητη ομάδα ηθοποιών.

Ένα παλιό Αθηναϊκό σπίτι αναπτυγμένο γύρω από μια μαγική εσωτερική αυλή γίνεται χωρίς καμία παρέμβαση ο σκηνικός χώρος- το 'Βρυσάκι' - όπου ζωντανεύουν οι αγαπημένοι ήρωες των κλασσικών παραμυθιών που σημάδεψαν την παιδική μας ηλικία αφήνοντας ανεξίτηλες μνήμες.

Η Χιονάτη, οι Χάνσελ και Γκρέτελ, ο Παπουτσωμένος Γάτος, η Πεντάμορφη και το Τέρας, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Μολυβένιος Στρατιώτης, η Ωραία Κοιμωμένη, η Σταχτοπούτα παρέα απαραίτητα με την κακιά Μητριά της, το Ασχημόπαπο και η Τοσοδούλα συνυπάρχουν σε μια οργανική ενότητα αλλεπάλληλων σκηνών από τις γνωστές ιστορίες και επαναδιατυπώνουν κάποια από τα παιδικά -συνήθως αναπάντητα -ερωτήματα που διατηρούνται σε λήθαργο μέσα μας .

Η παράσταση εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες του χώρου του μικρού οικήματος της οδού Βρυσακίου δίπλα στη Στοά του Αττάλου καθώς εκτυλίσσεται με καταιγιστικό ρυθμό στην αυλή, στο εσωτερικό, στον όροφο αλλά και στην ταράτσα.

Η χιουμοριστική, πολλές φορές αιρετική προσέγγιση των παραμυθιών, ισορροπεί με τον καλύτερο τρόπο την συγκίνηση της αναπόφευκτης νοσταλγίας που μπορεί ύπουλα να μας καταλάβει παρακολουθώντας την παράσταση Fairytales- παραγωγή της Αθηναϊκής Μυθοποιίας - κάτω από την κληματαριά που επιτρέπει να κρυφοκοιτάζεις τον αττικό ουρανό.

.

Φεύγοντας παίρνεις μαζί σου τα αιώνια συμπεράσματα των παραμυθιών: “οι κατάρες έρχονται από το πουθενά”, “τα ζώα φυσικά και μιλούν”, “το κακό παιδεύει αλλά τελικά το καλό νικάει”, “υπάρχουν μάγια μα στο τέλος λύνονται”, “ο έρωτας πάντα θριαμβεύει”, “ένα φιλί μπορεί να κάνει θαύματα”...

Καθώς όμως σε γαβγίζει το πρώτο αδέσποτο που συναντάς στο δρόμο χωρίς να καταλαβαίνεις λέξη από όσα σου καταμαρτυράει εξαγριωμένο, προσγειώνεσαι ανώμαλα στον πλανήτη των ενηλίκων και περιορίζεσαι στο θαύμα της Αυγουστιάτικης πλέον νύχτας που είναι σπαρμένη άστρα.

Καλό μας μήνα.

Οι συντελεστές της παράστασης.

Κείμενα - σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου - Μάρκος Σαρρής

Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου

Μουσική επιμέλεια : Σάκης Βαργεμτζίδης

Παίζουν:

Μαρία Ανδρικοπούλου

Βασιλεία Ιγγλέση

Δημήτρης Κουρέας

Σταύρος Μπαφέτης

Αννίτα Καπουσίζη

Μάρκος Σαρρής.

« Βρυσάκι », Βρυσακίου 17, Μοναστηράκι

Κρατήσεις θέσεων: 211 850 5650

Μουσική:Suna No Oshiro της Kanon Wakeshima

music box version

Μια φορά...

.

.

.

... και ένα καιρό στην εικόνα ενός βυθού βρέθηκε ένα μικρό κόκκινο ψαράκι. Ο βυθός, ήταν ωραίος με καθαρά, κρυστάλλινα νερά και το ψαράκι τριγύριζε και χαιρόταν τη δισδιάστατη γυάλα του.

Κάποια στιγμή όμως άρχισε να βαριέται γιατί εκεί δεν υπήρχαν άλλα ψαράκια παρά μόνο μερικοί σοβαροί αχινοί που γενικώς είχαν τα δικά τους και δεν του έδιναν καμία σημασία παρά τις προσπάθειες που έκανε εκείνο για να τραβήξει την προσοχή τους.

Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισε ότι η μόνη λύση ήταν να δραπετεύσει από την εικόνα του βυθού με την ελπίδα ότι εκεί έξω θα μπορούσε να συναντήσει αν όχι άλλα ψάρια, έστω κάποια πλάσματα που θα του έκαναν παρέα και ίσως μάλιστα αν ήταν τυχερό, να παίζανε μαζί του.

Εδώ, το βλέπουμε τη μεγάλη στιγμή που βγαίνει πια από την εικόνα. Κι ενώ ξέρει ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να γυρίσει πίσω, δε φοβάται καθόλου.

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται

στα παιδιά των φίλων ιστολόγων.

Μουσική: Pulsion, Jacques Loussier - Piano, Luc Heller - Percussion