Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Zero point tales



Μόνιμο ηχητικό χαλί λυρίζοντες τέττιγες· τα πραγματικά στέκουν όρθια περιμένοντας μάταια, καιρό τώρα να τα παραλάβουν για να τα καθαρίσουν και να τα φυλάξουν. Στέκουν όρθια αντί να απογειωθούν μόνα τους, να πετάξουν μακριά χωρίς συμβατικά καύσιμα και να με πάρουν μαζί τους μέχρι τα πρώτα γερά κρύα. Ή και για ακόμα περισσότερο. Καλύτερα όμως για πάντα. One way trip ορέγομαι.

Τίποτα. Τα χαλιά στέκουν ακίνητα, χωρίς καμιά διάθεση για απογείωση. Τελικά ούτε ένα παραμύθι δε βγαίνει αληθινό κι οι τελευταίες μου ελπίδες στηρίζονται στη φασολιά: φύτρωσε μόνη της στην πίσω μεριά του κήπου και ψηλώνει ανησυχητικά μέρα με τη μέρα. Αν συνεχίσει, θα σου πω χωρίς κανένα δισταγμό “Λέγε με Τζακ” τη στιγμή που αρχίσω να σκαρφαλώνω στον κορμό της, με θερινή στολή: τα παλιά all stars, τρύπια και ξεβαμμένα, ιδρωμένο φανελάκι τύπου Κοβάλσκι, βερμούδα με τσέπες γεμάτες πακέτα καπνό γιατί δεν λέει να ξεμείνεις εσύ ο ξένος, ο Κοντορεβυθούλης στη χώρα των Γιγάντων.

Έχω ένα παλιό λυχνάρι. Το βρήκα πριν χρόνια πεταμένο και το μάζεψα. Είχα σκεφτεί να το δώσω για επαργύρωση. Δεν το έκανα. Μ` αρέσει να το βλέπω έτσι φθαρμένο, χωρίς γυαλάδα και να σκέφτομαι πως κάποιος, κάποτε το έτριψε πολύ κι από μέσα βγήκε όχι το τζίνι που οφείλει να βγαίνει από κάθε λυχνάρι όταν το τρίβεις, μα μια αληθινή γυναίκα. Όμως κι αυτό το παραμύθι χαλάει, αφού υποψιάζομαι ότι όταν τη φίλησε εκείνη αμέσως μεταμορφώθηκε σε γοργόνα και ξανοίχτηκε για να βρει τον άλλο Τζακ. Τον Σπάροου.



Μην ανησυχείς που παραμιλώ με παραμύθια· η ζέστη φταίει, τα τζιτζίκια που δε λένε να σταματήσουν, ο βοριάς που φυσάει μα δε μας δροσίζει και οι φωτιές που μαίνονται αυτές τις μέρες. Αυτή την εποχή που κάποτε ονομάζαμε καλοκαίρι. Αν μου πεις ότι πάντα έτσι ήταν -κι οι φωτιές και τα τζιτζίκια κι η ζέστη-  θα αναγκαστώ να σταματήσω να κρύβομαι αδέξια πίσω από παραμύθια. Με σκυμμένο κεφάλι θα ομολογήσω: παραμιλάω και φταίει αυτή η εκκωφαντική σιωπή που διαρρηγνύουν όλο και πιο συχνά άναρθρες κραυγές αγέλης. Φταίει που πατάμε καιρό τώρα στο σημείο μηδέν. Στον πάτο. 


Οι εικόνες, έργα του Emil Nolde

31 σχόλια:

Theorema είπε...

Συμπαθώ πολύ τους ανθρώπους που παραμιλάνε...

Τσαλαπετεινός είπε...

Theorema:Αυτή είναι η μόνη παρηγοριά. ;-)

(Κι ότι πήρε κάπως να δροσίζει)

redkangaroo είπε...

δροσίζει ε; εδώ καθόλου... μην το τρίψεις το λυχνάρι, άστο με την προσδοκία καλύτερα.

fvasileiou είπε...

Με παραμύθια και παραβολές θα μάθουμε την νέα πραγματικότητα που φτιάχνεται γύρω μας. Την σιωπή που ορθώνεται και τις αγέλες που σιμώνουν. Είναι τόσο ξένη σε μας που δεν γίνεται διαφορετικά.

Τσαλαπετεινός είπε...

redkangaroo: Απ` ότι βλέπω αύριο θα δροσίσει και εκεί.

(Ούτε το αγγίζω το λυχνάρι!)

Τσαλαπετεινός είπε...

fvasileiou: Την ώρα που το σκηνικό της νέας πραγματικότητας έχει στηθεί κι οι αγέλες έχουν ακροβολιστεί εμείς θα επιμένουμε με τον λόγο του Άγιου Επιφάνιου Κύπρου.


;-)

antinetrino είπε...

:)

Τσαλαπετεινός είπε...

antinetrino: Να σαι καλά ;-)

silentcrossing είπε...

Στρίψε ένα και για 'μένα και πες μου εκείνη την ιστορία με τον Χάνσελ και την Γκρέτελ που καίνε την μάγισσα στον φούρνο, μου αρέσει πιο πολύ απ'τα υπόλοιπα :)

Τσαλαπετεινός είπε...

silentcrossing:Δυο να στρίψω -θες και φίλτρο;- μα την ιστορία του Χάνσελ και της Γκρέτελ θα την κρατήσω στην άκρη και θα σου την πω το χειμώνα. Με τέτοια ζέστη κατακαλόκαιρο δεν είναι να ανάβεις φούρνο ούτε γι αστείο, ακόμα κι αν επείγει να κάψεις τους κακούς. Το "κάψεις" βέβαια σε εισαγωγικά.

;-)

melissa lli είπε...

ωραίο παραμιλητό...έχει απ'όλα μέσα και μαγική φασολιά και υπτάμενα χαλιά και τζίνι, μια γοργόνα απο τα παλιά κτλ και τζιτζίκια...τα τζιτζίκια έχουν πολύ πλάκα, είναι ωραίο να τα πιάνεις και να τα ταρακουνάς...θα πω οτι είναι η απόλυτη διασκέδαση μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού!!! οι αγέλες με χαλάσανε, μισώ τις αγέλες...καλημέρα
ποτέ τα καλοκαίρια δεν ήταν έτσι...
(και δεν έχω πλέον ορθογραφικό έλεγχο)

Σταυρούλα είπε...

Θα μπορούσες να τα συνδυάσεις σε ένα όλα αυτά : χαλιά, παραμύθια, φασολιά, τζιτζίκια.
Περιμένω και το ποστ αφιέρωση, μην ξεχαστείς ;)

Σελιτσάνος είπε...

Κι εγώ κάπως έτσι ένιωσα αλλά αποφάσισα ότι φταίει που κάνει Αύγουστο εκεί έξω.(Και λίγα λόγια για τα παραμύθια γιατί είναι η πραγματική μας ιστορία.)

Odyssey είπε...

χίλιες και μια μέρες . αμετανόητες.

Margo είπε...

Καλοκαίρι δεν μοιάζει είναι η αλήθεια, τόσοι βαριανεσταναγμοί δεν ταιριάζουν στον πιο ρέμπελο μήνα του χρόνου;-)

Θεία Θ είπε...

Αυτός ο μήνας πάντα μου φαινόταν μακρύς, καυτός, ατέλειωτος, βασανιστικός. Φέτος έχει και δυο φεγγάρια.... Πείτε μας κι άλλα παραμύθια να ξεχαστούμε να μη σκεφτόμαστε τους λυκανθρώπους που παραφυλάν.
(να έχουν όμως καλό τέλος, ναι;)

Τσαλαπετεινός είπε...


 melissa lli: Άσε τα τζιτζίκια ήσυχα. Άκου η απόλυτη διασκέδαση του καλοκαιριού...

Τσαλαπετεινός είπε...


 Σταυρούλα: Αν δεν έκανε τόση ζέστη να είσαι σίγουρη ότι θα έβαζα μέσα Κοκκινοσκουφίτσα, Σταχτοπούτα, τη Χιονάτη και τουλάχιστον τέσσερις νάνους. ;-)

(Δεν ξεχνώ. Μπορεί να αργώ αλλά δεν ξεχνώ. Καλού κακού πάντως θύμιζέ του μου)

Τσαλαπετεινός είπε...


 Σελιτσάνος: Αν πραγματικά έκανε Αύγουστο εκεί έξω, θα γράφαμε για μαυρισμένα κι αλατισμένα κορμιά, για δυο φεγγάρια, για συναγρίδες και μπαρμπούνια και δε θα κρυβόμασταν πίσω από παραμύθια.

Τσαλαπετεινός είπε...


Odyssey : Πλάκα πλάκα, αν το καλοσκεφτείς είναι τώρα σίγουρα χίλιες μέρες. Ίσως και μια παραπάνω. Καλό σου βράδυ Οδυσσέα!

Τσαλαπετεινός είπε...


Margo : Ούτε ο μέγας θεράπων Αύγουστος -μήνας και θεός- φέτος τα κατάφερε. Αλλά που και που αρκεί μια πεταλούδα για να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Χρόνια σου Πολλά Margo μου. Διπλά ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Θεία Θ: Μα τα περισσότερα δικά μου ποστ έχουν καλό τέλος. Ή έστω ένα ξέφωτο. Καμιά φορά όμως -όπως σε αυτή την περίπτωση- δεν τα καταφέρνω. Δε βγαίνει το άτιμο όσο και να προσπαθήσω.

Να ευχηθώ το δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου να είναι καλύτερο από το πρώτο;

xtina είπε...

και τι να είναι το τζίνι, το genius, το anima/us του καθενός, αν όχι η καταπιεσμένη επιθυμία και δύναμη του ασυνείδητου..το παραμύθι με το λυχνάρι, δείχνει τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν μπορεί να τιθασεύσει το τζίνι του, εκείνο βγαίνει ανεξέλεγκτο και καταστρέφει. όταν όμως του δώσει την ευκαιρία να εκφραστεί δημιουργικά, αναγνωρίζοντας την αξία του και τιμώντας το, τότε παύει να είναι τερατώδες, πραγματοποιούνται και οι επιθυμίες...
μην αφήσουμε το λυχνάρι μας να παρασκουριάσει,
κι ένα τρυφερό ξεσκόνισμα καλό είναι για αρχή...
ωραίες οι ακουαρέλλες σου
καλημέρα

xtina είπε...

και οι γοργόνες-γυναίκες είναι καταδικασμένες σε μια ημιτελή θηλυκή φύση..σπαρίλα ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

xtina: Το τζίνι πρέπει να έχει δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Κι αυτά έχουν ψυχή.


Αυτό για τις γοργόνες το λές επειδή είσαι άνθρωπος. Ένας σαργός όμως θα έλεγε ότι οι γοργόνες-ψάρια είναι καταδικασμένες σε μια ημιτελή φύση ιχθύος.

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

xtina: Τα έργα είναι του Emil Nolde.

xtina είπε...

ναι του Nolde, απλά μοιάζουνε με κάποιες παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες σου-αυτό το "σου" δεν ήταν κτητικό :-)

κάτι θα είπα που σε στεναχώρησε..
ο καθένας όπως ξέρεις κάνει και τις δικές του προβολές, αποδίδει τα δικά του νοήματα.πες πως εγώ είδα άλλα αντί άλλων, δεν συνέπεσα σε καμμιά απ'τις σκέψεις σου.συμβαίνει κι αυτό :-)

καληνύχτα

Τσαλαπετεινός είπε...

xtina:
Πρώτα πρώτα ένα μεγάλο χαμόγελο με κλείσιμο του ματιού! ;-)

Ύστερα, Καλησπέρα!

Στις προηγούμενες απαντήσεις μου ενώ πήρα το σοβαρό μου ύφος σε πείραζα και κατάλαβες ότι στεναχωρήθηκα. Καθόλου. Βρήκα μάλιστα πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο σου.

O Νolde μου αρέσει πολύ!

σε φιλώ
;-)

xtina είπε...

χμ, ε να που πάλι παρανόησα :-)

καμμία σύμπτωση σου λέω!

εκτός από το ενδιαφέρον-αυτό είναι αμοιβαίο.

φιλί

Τσαλαπετεινός είπε...

xtina: Παρανοήσεις συμβαίνουν κι έξω από δω που ξέρεις τον άλλον ή νομίζεις ότι τον ξέρεις, τον έχεις μπροστά σου, βλέπεις το βλέμμα του, ακούς τον τόνο της φωνής του· εδώ που είμαστε μόνο με το γραπτό λόγο, είναι πιο εύκολο να συμβεί.


Καλό είναι να ξεκαθαρίζονται αμέσως και με τον πιο σαφή τρόπο και να μη μένουν σκιές. Και μέσα κι έξω από δω.

Καλή σου μέρα

;-)






xtina είπε...

ε να που επιτέλους συμπέσαμε-αυτό ακριβώς έλεγα σήμερα στον δύτη-των-νιπτήρων!
tee hee hee (δις)

;-*