Αν αναζητάς ενόχους…ναι σε σένα μιλάω, σήκω! Ρίξε μια ματιά πίσω σου, στον καναπέ. Βλέπεις το μόνιμο βαθούλωμα στην αγαπημένη σου θέση; Τί ; Πρώτη φορά το προσέχεις; Ξέρεις πόσο καιρό τώρα έχει δημιουργηθεί; Δεν σε άκουσα! Τι μουρμουράς; Να μη σε ζορίζω απόψε που είσαι στις μαύρες σου; Γιατί δεν το έχεις συνηθίσει το έργο; Κάθε χρονιά το βλέπεις. Κάθε καλοκαίρι το ίδια. Και το
επτά, τα ίδια και χειρότερα ένιωθες γιατί είχαμε και νεκρούς τότε. Το ξεπέρασες όμως μια χαρά. Ούτε που θυμόσουνα μια βδομάδα αργότερα τι είχε γίνει. Σπουδαία αγανάκτηση, που εξατμίζεται μόλις απομακρύνεσαι από την μικρή- μεγάλη σου οθόνη. Άνοιξε τη μπαλκονόπορτα! Ναι, θέλω να μπει η κάπνα μέσα. Λίγος ρεαλισμός δε βλάπτει. Μπορεί έτσι να νοιώσεις ότι αυτό που βλέπεις στο γυαλί είναι αληθινό. Ότι δεν είναι μια ακόμα ταινία κι ότι αυτοί που τρέχουν αλλόφρονες κι αυτοί μέχρι χθες καθόταν στην αγαπημένη τους θέση στον καναπέ απέναντι από την οθόνη. Αυτοί που κλαίνε τώρα και παρακαλάνε για ένα πυροσβεστικό όχημα, αυτοί που περιμένουν πώς και πως τη σωτηρία από ένα καναντέρ, είσαι εσύ αλλά κάνεις ότι δεν το καταλαβαίνεις. Τσούζει η μύτη σου και ξεράθηκε ο λαιμός. Κιόλας; Άσε κάτω το κινητό, Αρκετά μίλησες σήμερα! Έστειλες και τα αγανακτισμένα σου μηνύματα, εκτονώθηκες με τους άλλους κι αυτοί εκτονώθηκαν μαζί σου. Αποδώσατε ευθύνες σε όλους και καθαρίσατε. Φταίει ο Αέρας, οι Εμπρηστές, τα Συμφέροντα, η Κυβέρνηση, ο Καταλληλότερος, η Αντιπολίτευση, οι Τριακόσιοι, η Αριστερά, η Αυτοδιοίκηση, ο Δήμος, η Δασική Υπηρεσία, η Νομαρχία, η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι, οι Μετανάστες, οι Εξωγήινοι . Ναι βέβαια, δεν τα είπες εσύ όλα αυτά, είπες μόνο μερικά. Τα υπόλοιπα τα είπαν άλλοι πριν από σένα ή θα τα πούνε μετά, αλλά τα έβαλα όλα μαζί σε μια πρόταση. Πειράζει; Τι κάνεις ; Γιατί κάθεσαι στον υπολογιστή τώρα; Θες να ποστάρεις ε; Σε πνίγουν όλα αυτά; Α! νοιώθεις ίλιγγο. Μάλιστα! Θες να γράψεις, για να τα βγάλεις από μέσα σου. Αλήθεια, δε μου λες τι θα γράψεις; Για το μαύρο μας το χάλι, ότι είμαστε ένα μπάχαλο, ότι δεν υπάρχει κράτος, ότι φταίνε…. Λειψό θα βγει το ποστ φίλε μου! Στο λέω για να το ξέρεις από τώρα: θα βγει λειψό γιατί ούτε καν θα αναφέρεις τον πραγματικό ένοχο. Ή μάλλον τον βασικό ένοχο. Όχι μόνο για τις φωτιές που καίνε τώρα, αλλά για και για όλα τ` άλλα- αυτά που σε κάνουν να εξοργίζεσαι καθημερινά. Να σου πω εγώ ποιος είναι; Προτιμώ να σου τον δείξω. Για έλα, πλησίασε. Στάσου εδώ. Όχι έτσι, γύρνα! Βλέπεις; Ο βασικός ένοχος είσαι…Δε μπορώ να καταλάβω ρε φίλε πώς τα καταφέρνεις να στέκεσαι φάτσα μπροστά σε καθρέφτη και να φαίνεται μόνο η πλάτη σου!
Η μουσική είναι του Bernard Herrmann από την ταινία Vertigo, 1958 του Alfred Hitchcock
"O πόνος σας, πόνος μας" 
