Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Η μαχαίρα

Το Δικαστικό Μέγαρο Ηρακλείου ένα νεοκλασικό- χωρίς μεγάλες αξιώσεις – κτίριο, επιεικώς θα έλεγε κανείς ότι φέρει την πατίνα του χρόνου. Ουσιαστικά όμως έχει εγκαταλειφθεί στη αναπόφευκτη φθορά αλλά και σε ασελγείς εικαστικές παρεμβάσεις αγνώστων.

Μπροστά στη δευτερεύουσα είσοδο, από τη μεριά της πλατείας με τα αιωνόβια δέντρα και τα παρκαρισμένα μηχανάκια, ένα στρώμα φρέσκες γόπες που καπνίζουν μισοπατημένες. Τις παλιές τις παρέσυρε η δυνατή μπόρα της προηγούμενης μέρας. Η πληθωρική νεραντζιά δίπλα στην είσοδο φορτωμένη με καρπούς και άνθη καλύπτει με το άρωμά της τους καπνούς των βιαστικών μισών τσιγάρων που οι περισσότεροι ανάβουν πριν μπουν στο κτίριο.

Τους δικηγόρους τους ξεχωρίζεις αμέσως από τα ομοιόμορφα κοστούμια, τους μάρτυρες και κυρίως τους κατηγορούμενους από το ανήσυχο βλέμμα. Άτομα με αναπηρία αγκομαχούν στις σκάλες για τον πρώτο όροφο. Η επιβλητική μπρούτζινη χειρολαβή γυαλίζει στο πάνω μέρος της ενώ στο κάτω, ένα μαύρο στρώμα βρωμιάς και λίπους έχει αποτεθεί με το χρόνο.

Στο πινάκιο η πλειονότητα των ονομάτων φυσικά λήγει σε –ακης. Παραβάσεις άγνωστων νόμων κρύβονται για τους μη ειδικούς πίσω από αριθμούς. Οι μόνες κατανοητές για τους κοινούς θνητούς αυτές που περιγράφονται: παράνομη κατοχή όπλου, εξύβριση, προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, πάλι παράνομη κατοχή όπλου, προμήθεια και χρήση ναρκωτικών, ενδοοικογενειακές απειλές.



Γυναικοκρατούμενο το τριμελές. Η πρόεδρος, μαέστρος της όλης διαδικασίας με φωνή καμπάνα που ηχεί πάνω από το βόμβο του διαδρόμου, την κίνηση του κεντρικού δρόμου και τους εντός ψιθύρους, επιβάλλεται στην αίθουσα που γεμίζει κι αδειάζει ανάλογα με την υπόθεση που εκδικάζεται.

Με σταθερό ρυθμό αναγγέλλει υποθέσεις, καλεί μάρτυρες και κατηγορούμενους, «Πλησιάστε κύριε», «Πληρώσατε τις οφειλές;», «Τακτοποιήσατε τις εκκρεμότητες;» «Μάλιστα, τυπικά δεκτή η έφεση», «επόμενη υπόθεση…δεν είναι παρών;…την κρατάμε για λίγο» . Ανασύρει φακέλους από τη στοίβα μπροστά της, τους αναταξινομεί, ανάλογα με το κλείσιμο μιας υπόθεσης, την αναβολή της ή την εξέτασή της αργότερα στην ίδια συνεδρίαση. Έχει ένα καλό λόγο, κυρίως καθησυχαστικό για όλους τους σαστισμένους που την κοιτάζουν με αγωνία χωρίς να έχουν καταλάβει ότι ξεμπέρδεψαν επιτέλους. «Όλα καλά, αθώος, μην ανησυχείτε καθόλου, τελειώσατε.»

Κάποια στιγμή το χώρο μπροστά στην έδρα, καταλαμβάνει μια ολόκληρη γειτονιά και συγγενείς που μπήκαν στη μέση για να σώσουν γυναίκα και τέσσερα παιδιά από έξαλλο σύζυγο και πατέρα που μπούκαρε στο σπίτι με «τη μαχαίρα του» απειλώντας ότι θα τους σφάξει όλους.

Το ζεύγος, σε διάσταση πλέον, είναι συνομήλικοι, πενηντάρηδες, μόνο που εκείνη πρόωρα γερασμένη, φαίνεται τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Αν έψαχνε κανείς τις ρίζες της θα τις ανακάλυπτε κάπου στα χρόνια του Μίνωα: το προφίλ της θυμίζει τις γαλάζιες κυρίες της γνωστής τοιχογραφίας, χωρίς όμως το περίτεχνο χτένισμά τους. Τα μαλλιά της είναι τραβηγμένα, τα χαρακτηριστικά της είναι τραβηγμένα, πατόκορφα ντυμένη στα μαύρα. Οι απαντήσεις της ψίθυροι και προκύπτουν μόνο συμπερασματικά από τις ερωτήσεις και τα σχόλια της Προέδρου. «Πόσα χρόνια είσαστε παντρεμένοι;... Φαντάζομαι τι θα τραβήξατε είκοσι έξι χρόνια με αυτό τον άνθρωπο! …Ήταν πάντα βίαιος;... Μην προσπαθείτε τώρα να τον δικαιολογήσετε…Έφυγε από το σπίτι;…Επιτέλους!»

Ειρωνεία της τύχης ή θεία δίκη για τον κατηγορούμενο η σύνθεση της έδρας. Συρρικνωμένος στέκεται στο εδώλιο χωρίς το μαχαίρι της δύναμής του. Αδύναμος όσο τα παρ` ολίγον θύματα. Το κεφάλι κάτω και η ουρά στα σκέλια. Ποιός ξέρει αν πρόκειται για ειλικρινή μεταμέλεια ή για ρητή εντολή του συνηγόρου;

Έχει καταπιεί τη γλώσσα του κι ότι ψελλίζει είναι δικαιολογίες που αντικρούει πάραυτα και τσεκουράτα η Πρόεδρος. «Πρέπει να δώσετε αποζημίωση στην οικογένεια σας για ότι τους έχετε κάνει…Ποια κακιά στιγμή μου λέτε όταν απειλείτε με μαχαίρι; …Μικρό είναι ένα μαχαίρι με λάμα δεκαπέντε εκατοστά;… Τι θα πει μια φορά έγινε; Πού νομίζετε ότι ζείτε;»

Συνοπτικές και συντονισμένες οι ιδιαίτερες συζητήσεις των δικαστών καλύπτονται από σελίδες Α4. Η εισαγγελέας λιτή και μονολεκτική. Η ετυμηγορία ανακοινώνεται από την Πρόεδρο, «Ένοχος, χωρίς ελαφρυντικά» και συνοδεύεται από την ποινή και μια αυστηρή προειδοποίηση: «Θα είσαστε πολύ προσεκτικός… να μη σας ξαναδώ εδώ μέσα!».


Βγαίνοντας από την κεντρική είσοδο στην οδό Καλοκαιρινού, αριστερά λίγο πιο κάτω αρχίζουν οι βιτρίνες με τα μαχαίρια. Μικρά εξωτικά σουβενίρ για ξένους και έλληνες τουρίστες. Οι λαβές από ξύλο ελιάς, οι λάμες από ανοξείδωτο ατσάλι. Πάνω τους χαραγμένοι χάρτες της Κρήτης και μαντινάδες. " Είμαι μαχαίρι κρητικό /όπλο τιμής και ανδρείας/μα είμαι και ενθύμιο /παντοτινής φιλίας." Δίπλα σε αυτά, άλλα μεγαλύτερα μαχαίρια φιγουράρουν απειλητικά με καμπυλωτές λάμες και οδοντωτή κόψη.

Στο περίπτερο απέναντι οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα των τοπικών εφημερίδων κραυγάζουν ένα άγριο φονικό. «Κατακρεουργημένος 47 χρονος στο Μασταμπά…τουλάχιστον δέκα μαχαιριές» αναφέρει ένας υπότιτλος. Δύο μέρες αργότερα, ακούω τυχαία συζήτηση στο δρόμο: « όιιι με μαχαίρα, με τσεκούρι τον ήφααν…»

Υποσημείωση: 1.Το χ στη μαχαίρα του τίτλου κι όπου αλλού αναφέρεται στο κείμενο, προφέρεται παχύ.
2. Η σημερινή ανάρτηση είναι φυσικά αφιερωμένη στον αγαπητό xasodiki

Μουσική :Why του Τούρκου Omar Faruk Tekbilek από το δίσκο Tree of Patience



buzz it!





10 σχόλια:

Margo είπε...

Είναι αργά για να διαβάσω το κείμενο, στέκομαι όμως λίγο ν' ακούσω την υπέροχη μουσική...
Θα επανέλθω... καλό ξημέρωμα.

Carpe diem είπε...

Ενα κείμενο για πολλαπλές αναγνώσεις!Μου άρεσε πολύ!Ο τρόπος που δέθηκε το παρελθόν ανεπαίσθητα με το παρόν, οι άνθρωποι με τον τόπο και την αρχιτεκτονική, η διακριτικότητα της περιφοράς της εξουσίας, η σχετικότητα της εκτίμησης ανάλογα με το σημείο από το οποίο κοιτάς τα πράγματα!Γυναίκα δικαστής με άντρα εξουσιαστικό και κάπως ακατέργαστο για κατηγορούμενο!!Και η μουσική!!Απολύτως ταιριαστή ακόμα και στον τίτλο..Why?

mermyblue είπε...

πάρα πολύ καλό κείμενο.
έχοντας μπει και βγει αρκετές φορές σε δικαστήρια ξαναζωντάνεψες επακριβώς τη μνήμη με πλήρη ακρίβεια.
και η μουσική επένδυση επίσης πολύ επιτυχημένη.

καλημέρα

Τσαλαπετεινός είπε...

Margo: Σε πήρα είδηση χθες βράδυ αν και πατούσες στις μύτες…


Carpe diem: Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι έγραψα απλώς όσα είδα. Η πρόεδρος πάντως μόνη της άξιζε μια ανάρτηση. Η μουσική του Faruk πάλι νομίζω ότι έτσι όπως παντρεύει Ανατολή και Δύση, παρελθόν και παρόν ήταν καλό sound track για το σύγχρονο Ηράκλειο.


mermyblue: Είχα χρόνια να μπω σε δικαστήριο και μου έκανε τόση εντύπωση που κράτησα σημειώσεις. ( Έγραψα όλες τις υποθέσεις από το πινάκιο και τους περισσότερους διαλόγους στην αίθουσα!) Ένας φίλος δικηγόρος λέει ότι όλοι οι Έλληνες κάποια στιγμή στη ζωή τους θα περάσουν από μια αίθουσα δικαστηρίου, είτε ως μάρτυρες είτε ως κατηγορούμενοι. Και μάλλον έχει δίκαιο.

Margo είπε...

Ήρθα πάλι:)
Δε θα έχανα το κείμενό σου για τίποτε. Είσαι κατά κάποιο τρόπο εγγύηση! Δεν έχω διαβάσει τίποτε δεύτερο σ' αυτή τη αγαπημένη πια γωνιά. Έτσι και τώρα μέσα από τη διήγηση, τις εικόνες και όχι μόνο αυτές που φαίνονται, αγγίζεις πολλά περισσότερα από το μυαλό και σ' ευχαριστώ γι αυτό.
Να σαι καλά τσαλαπετεινέ μου!!

λι8οξόος είπε...

λέω να μην αναλύσω τα ήδη αναλυμένα.
και άλλωστε δεν ξέρω από μαχαίρια.
ξέρω μόνο το "μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις".

για τη μουσικη, θελω να αναλύσω τα αναλυμένα :)
πολύ ωραίο κομμάτι φίλτατε!

Τσαλαπετεινός είπε...

Margo: Εκεί που έλεγα να κάνω λίγη κοπάνα τις άγιες αυτές μέρες έρχεται το σχόλιο σου και αυτομάτως με θέτει προ των ευθυνών μου …τώρα πρέπει να στρωθώ για τα καλά για να συνδυάσω ταξίδι και αναρτήσεις. Aχ! Βλέπω να περνάει επιτάφιος και εγώ να ανεβάζω post σε κανένα internet café της Ζάκυνθος. Σε ευχαριστώ Margo μου. Πολύ!



λι8οξόος: Ξέρεις κι άλλα για μαχαίρια!
" Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι
-όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι Αραπάδες-
που από ένα γέρον έμπορο τ’αγόρασα στ’Αλγέρι."
Για τη μουσική, τι να πω; Τον είχα ‘ξεχάσει’ τον Faruk αλλά το Ηράκλειο μου τον θύμισε – με ένα περίεργο τρόπο και σήμερα ακούω όλη μέρα το cd beyond the sky

Thomas Xomeritis είπε...

Και το τριμελές το σκέφτομαι σαν μινωική ή θηραϊκή τοιχογραφία. Και να κρατάνε κρινάκια της θάλασσας στα χέρια.

MAXIMUS είπε...

Τόσο εύκολα καταδικάζεται κάποιος, για ένα μαχαίρι και μια απειλή; μμμμ!

Είχε επιτυχία το μποϊκοτάζ στις καφετέριες; Μάθαμε; Εγώ γεμάτες τις είδα... Οχι δεν έκατσα!

Να πούμε Καλό Πάσχα, κι αν κάτι προκύψει το ξαναλέμε!

Tο δεύτερο τραγούδι/μουσική μου θυμίζει βραδυά σε πολυτελές yacht... Καληνύχτα :-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Thomas Xomeritis:Ήταν μινωική στην αρχή (οι γαλάζιες κυριές με τα κρινάκια και το χαμόγελο) μετά όμως όταν βγήκαν τα μαχαίρια έγινε
θηραϊκή (και πιό συγκεκριμένα η παιδική πυγμαχία)

MAXIMUS: Ηταν 15 εκατοστών για αυτό. Δεν ξέρω αν είχε επιτυχία το μποϊκοτάζ- όσοι θέλουν πάντως το συνεχίζουν επ` αόριστον.
Καλό Πάσχα κι από μένα.