Το Χριστουγεννιάτικο Τραπέζι

Θεώνη! Τί κάνεις στο παράθυρο πάλι; Στη ρέμβη το έριξες τώρα που έπρεπε να βγάλεις φτερά στα πόδια σου; Σάλευε! Πρώτα στον μπουφέ· τα ασημένια μαχαιροπίρουνα θέλουν γυάλισμα με σόδα. Θέλω να βλέπω το πρόσωπό μου στα κουτάλια. Και ύστερα πιάσε να πλύνεις το καλό σερβίτσιο. Τι θα πει είναι καθαρό; Όχι κύριε, δε φωνάζω. Οδηγίες δίνω στη Θεώνη. Και τα κρυστάλλινα ποτήρια θέλουν φρεσκάρισμα. Το άσπρο τραπεζομάντιλο, κολλαριστό, θα στρωθεί αύριο και μεθαύριο, την παραμονή θα μπούνε τα σερβίτσια. Να εδώ, στην κορυφή, στη θέση του μακαρίτη, θα καθίσει ο θείος Χαρίλαος κι απέναντι ο κουνιάδος μου ο βουλευτής. Τρομάρα του. Εκατόν σαράντα στρέμματα έδωσε μπιρ παρά για να εκλεγεί. Τα είκοσι ποτιστικά. Μακριά οι δυο τους, γιατί θα αρπαχτούν πάλι για τα πολιτικά, χρονιάρες μέρες. Μπορώ να ξεχάσω τι έγινε τα Χριστούγεννα του `53; Όχι το `55 ήταν, γιατί εκείνη τη χρονιά είχαμε πάρει το πικ απ. Grundig, παρακαλώ. Εξαίρετος ήχος. Ακούγαμε “Λίγες καρδιές αγαπούνε”, όταν ήρθαν στα χέρια. Είδαμε και πάθαμε να τους χωρίσουμε. Κι ότι είχαμε αρχίσει να χορεύουμε. “...οι πιο πολλές σε ξεχούνε, μόλις περάσει η βραδιά...” . Ω! Με συγχωρείτε κύριε, αλλά με το τραγούδι παρασύρομαι, δίκαιο έχετε, πιο σιγά...Μακριά λοιπόν! Μακριά για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Οι άλλοι θα βολευτούμε. Πέντε από τη μια μεριά, πέντε από την άλλη. Δώδεκα μόνο φέτος -ζωή να έχουμε- άνετα θα είμαστε. Να αγιάσει η ψυχή της μανούλας μου που διάλεξε αυτό το τραπέζι. “Μεγάλο κόρη μου” έλεγε και ξανάλεγε, “να χωράνε όλοι στις γιορτάδες”. Εγώ βλέπεις δεν το ήθελα τόσο μεγάλο γιατί...

Χτυπάνε Θεώνη! Κουφή είσαι και δεν ακούς; Τρέχα γρήγορα να ανοίξεις. Ο παραγιός του χασάπη θα είναι. Αλλά πρόσεξε: όχι πολλά πολλά μαζί του. Ξέρω πολύ καλά τι λέω εγώ. Σουσουράδα. Τον έχω δει που κόβει βόλτες συνέχεια έξω από το σπίτι. Σοβαρή -σοβαρή να του ανοίξεις και να δεις αν τα έφερε όλα. Κιμά -δυο οκάδες χοιρινό, μια οκά μοσχάρι, για τη γέμιση και τα γιαπράκια- τη γαλοπούλα και το κεφάλι με τα ποδαράκια για την πηχτή. Αν δεν είναι διπλοκομμένος ο κιμάς, να του πεις να τον πάρει πίσω και να τον περάσει δεύτερη φορά στη μηχανή. Ύστερα βάλε την κεφαλή του χοίρου στο νερό να λευκανθεί και να καψαλίσεις καλά το πουλερικό. Θεώνη στάσου!!! Να την προλάβω ήθελα κύριε, γι αυτό φώναξα, να της δώσω το πουρμπουάρ του παραγιού. Καλά, καλά αφού επιμένετε θα του τα δώσω ιδιοχείρως όταν περάσω να πληρώσω το χασάπη. Αλλά αφήστε με τώρα. Πρέπει να δω τη συνταγή του μπακλαβά γιατί δεν την ενθυμούμαι καλώς. Διπλή δόση θα κάνω φέτος. Να στείλω και μια πιατέλα στην εξαδέλφη μου. Πέντε χρόνια και το κρατάει ακόμα το πένθος. Υπόδειγμα συζύγου η Χαρίκλεια. Να ο Τσελεμεντές, τα γυαλιά μου όμως πού τα άφησα; Εγώ στα τρία ξεπένθησα, ήμουν βεβαίως πολύ νεότερη, α τα φοράω! Πνιγόμουν με τα μαύρα, το ευρετήριο είναι στο τέλος, αλλά δεν ξανάφτιαξα τη ζωή μου, ευρετήριο, ευρετήριο και μου έκαναν δύο προξενιά. Μ...μ... Μπακλάβας! Σελίδα 339. Ο ένας ήταν καλός. Άνθρωπος του κόσμου, εύχαρης θα έχανα όμως τη σύνταξη. Σελίδα 337, στην επόμενη. Να! Το βρήκα. “Διακόσια δράμια ψίχα αμυγδάλων”. Όχι, εγώ βάζω εκατό δράμια αμύγδαλα, εκατό καρύδια. Έτσι τού άρεσε του μακαρίτη. Έτσι τον έφτιαχνε η πεθερά μου δηλαδή κι έτσι είχε συνηθίσει. Ανάμεικτα. Ορίστε, το έχω σημειώσει εδώ, στο τέλος της συνταγής, εδώ που λέει: “Θέτομεν δε αυτόν να ψηθή εις μέτριο φούρνον επί μίαν και ημίσειαν ώρα”.

Όταν έρθει η Θεώνη, θα της πω να κοπανίσει και κανελλογαρύφαλλα, τριάντα δράμια για τη διπλή δόση. Να πιάσει μετά να καθαρίσει και τα κάστανα για τη γέμιση, να βγάλει τα κοτσάνια και να πλύνει τη σταφίδα. Όταν μπαίνω στην κουζίνα  θέλω όλα τα υλικά έτοιμα και τη σακοράφα, εκεί  για το ράψιμο της γαλοπούλας. Με την κλωστή περασμένη. Διπλή πάντα για να αντέχει. Αλλά το πιπέρι και το μπαχάρι θα το τρίψει εκείνη τη στιγμή, όχι πριν. Αλλιώς χάνουν τη μυρωδιά τους. Τι μυρίζει; Πω πω τι άσχημη μυρωδιά είναι αυτή; Να δεις που καψαλίζει τη γαλοπούλα στην κουζίνα. Η τσαπατσούλα! Θεώνη!!! Δεν της κόβει να βγει στην αυλή. Πρέπει να τη σταματήσω. Αφήστε με. Θα βρομίσει όλο το σπίτι και περιμένω κόσμο. Αφήστε με σας λέω. Θεώνη!!! Πού είσαι; Ορίστε κατάστασις! Άφησε την πόρτα της κουζίνας ανοιχτή και τα κρέατα πάνω στο τραπέζι. Θεώνη!!! Δεν είναι. Έφυγε. Το έσκασε το παλιοθήλυκο με τον παραγιό του χασάπη. Το `ξερα. Αυτόν περίμενε στο παράθυρο. Αφήστε με! Μη με τραβάτε, χήρα γυναίκα! Αφήστε με! Αμάν! Μπήκε γάτα. Να την! Μα δεν τη βλέπετε; Διώξτε την! Θα πάει στα κρέατα! Ξουτ! Ξουτ! Παλιοθήλυκο κι εσύ. Θα μου τα μαγαρίσει! Αχ Θεώνη τί μού έκανες! Παλιόγατο, άστο κάτω το κεφάλι. Αφήστε με! Μη με κρατάτε. Τι είναι αυτό; Ένεση; Δεν θέλω ένεση. Δε θέλω να ηρεμήσω. Να κοιμηθώ; Γιατί να κοιμηθώ; Περιμένω κόσμο για το ρεβεγιόν. Έχω ετοιμασίες. Καταλαβαίνετε; Μη! Με πονάτε. Θα ενημερώσω τον κουνιάδο μου για τη συμπεριφορά σας. Είναι βουλευτής ξέρετε. Του κυβερνώντος κόμματος. Όχι κύριε, όχι. Μη μου κάνετε ένεση... Αααχ! Δεν πρέπει να κοιμηθώ γιατρέ. Έφυγε η Θεώνη, και... πρέπει να τα ετοιμάσω όλα μόνη μου... Με τον παραγιό του χασάπη... Έχω να μαγειρέ...

Σκηνικό: ευρύχωρο δωμάτιο κλινικής.

Ηλικιωμένη γυναίκα με νυχτικό, νοσοκόμος με άσπρη ρόμπα

Ο παραπάνω μονόλογος δημοσιεύτηκε το 2011

φωτογραφία -Χριστουγεννιάτικο δείπνο στον Λευκό Οίκο το 1952 επί Τρούμαν- από εδώ

Βλέμματα 2014

1.

2.

3.

4.

5.

 6.

 7.

 8.

 9.

 10.

11.

 12.

 13.

 14.

 15.

 16.

 17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

(Εντάξει, πέρυσι είχαμε πει ότι το πρώτο ποστ του 2014 θα  είχε δεκατέσσερις εικόνες παιδιών, αλλά οι μέρες είναι γιορτινές,  οπότε... διπλασιάστηκαν. )

Καλή Χρονιά! 

Πενήντα γουλιές Χριστούγεννα

Αλάσκα έξω η εθνική- χιόνι, κρύο κι ερημιά- φίσκα μέσα το βραδινό λεωφορείο. Παραμονή, σαρανταπέντε αμίλητοι στα καθίσματα και πέντε -αποφασισμένοι να κάνουμε Χριστούγεννα σπίτια μας- όρθιοι στο διάδρομο. Οι τέσσερις τουλάχιστον, γιατί ο πέμπτος, ένας πιτσιρικάς Αλβανός, άμα φτάναμε ξημερώματα, είχε μπροστά του μια ώρα μέχρι τα σύνορα κι από κει, άλλες δώδεκα για το χωριό του.

 Νιάτα που αντέχουν, μα μετά την Αλαμάνα τα παίξαμε κι εμείς και ο κλιματισμός. Αλάσκα μέσα κι έξω. Nα μυρμηγκιάζουν τα μάτια από τις νιφάδες στα τζάμια και το κορμί από το κρύο και την ορθοστασία. Έβγαλε όμως ο Αλβανός ένα κονιάκ και μας έδωσε. Πρώτα στους όρθιους κι ύστερα στους καθισμένους. Στόμα- στόμα, το μπουκάλι έκανε γύρο. Κανένας δεν αρνήθηκε. Πενήντα γουλιές βάλσαμο κι άλλες τόσες ευχές στον πιτσιρικά που ήπιε τελευταίος την τελευταία γουλιά, από το μπουκάλι που είχε δώρο για τον πατέρα του.

 Θες το οινόπνευμα που ζέστανε για τα καλά το μέσα μας, θες το πνεύμα των Χριστουγέννων πού ήταν στον δρόμο κι ερχόταν όπως κι εμείς, κάποιος σηκώθηκε κι έδωσε τη θέση του. Ύστερα άλλοι τέσσερις. Έτσι, αλλάζοντας θέσεις βγήκε άνετα το υπόλοιπο ταξίδι. Στο ΚΤΕΛ, αποχαιρετίσαμε τον Εμίρ και τού ευχηθήκαμε μόνο “καλή συνέχεια” γιατί όπως μας είπε ήταν Μουσουλμάνος.

Οι “Πενήντα Γουλιές Χριστούγεννα”, γράφτηκαν για το αφιέρωμα που φιλοξενεί στις σελίδες της η εφημερίδα Αυγή υπό το γενικό τίτλο “Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία μου”. Για το πρώτο μέρος -που δημοσιεύτηκε την ημέρα των Χριστουγέννων- έγραψαν επίσης η Ιφιμέδεια, το Βυτίο η Ποδηλάτισσα, οι Κυνοκέφαλοι  και  Ο Ήχος του Ανέμου. Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος, με έξι ακόμα κείμενα ιστολόγων, θα δημοσιευτεί στην Αυγή  την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Μην τη χάσετε! 

Yes, Virginia...

Όλα – εκτός από τα πορτοφόλια που είναι φτιαγμένα για κάρτες και για τα μικρότερα των ευρώ, δολάρια- στις ΗΠΑ είναι μεγάλα: οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, τα κτήρια, τα κρεβάτια, οι συσκευασίες των προϊόντων και φυσικά τα καταστήματα. Έτσι όταν βλέπεις στην πρόσοψη ενός καταστήματος μια τεράστια ταμπέλα να φωνάζει με σιγουριά: “ Macy`s το μεγαλύτερο κατάστημα στον κόσμο” είναι μάλλον αλήθεια κι όχι ένα συνηθισμένο εμπορικό τρικ που θα εντυπωσιάσει και θα προσελκύσει πελάτες.

Ο ιδρυτής του καταστήματος, ο Rowland Hussey Macy άρχισε την καριέρα του ως ψαράς κι όταν εγκατέλειψε τη θάλασσα, άνοιξε το 1858 ένα κατάστημα στο Μαναχάταν που γρήγορα επεκτάθηκε κι έγινε ένας κολοσσός -αντίστοιχος των ψαριών που κυνηγούσε στα νιάτα του που ήταν φάλαινες. Το σήμα του καταστήματος ήταν και παραμένει, ένα κόκκινο αστέρι, ίδιο με το τατουάζ που είχε στο μπράτσο του ο πρώην φαλαινοθήρας.

Το Macy`s που εκτείνεται στην 34η οδό μεταξύ της Έκτης και της Έβδομης λεωφόρου, φημίζεται για τις εντυπωσιακές βιτρίνες του στην διάρκεια της περιόδου των Χριστουγέννων που αποκαλύπτονται στο κοινό τέλη Νοέμβρη, αμέσως μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών. Φέτος, όπως κάθε χρόνο εδώ και πολλές δεκαετίες, υπάρχουν δύο θεματικές ενότητες.

Η πρώτη ενότητα, που συναντά κανείς στις βιτρίνες της Έκτης Λεωφόρου, απεικονίζει με ευφάνταστο τρόπο την ιστορία ενός αγοριού που ενώ κοιμάται στο κρεβάτι του αγκαλιά με τον άσπρο αρκούδο του, ονειρεύεται την μαγική χώρα του χειμώνα στην οποία ξυπνά και τη διασχίζει συναντώντας στο δρόμο του νεράιδες, ξωτικά και ζώα του δάσους.  

Η δεύτερη θεματική ενότητα αναπτύσσεται στις βιτρίνες του Macy`s που βρίσκονται στην 34η οδό. Πρόκειται για την  εικονογράφηση της αληθινής ιστορίας της μικρής Βιρτζίνια που το 1897 έστειλε μετά από την προτροπή του πατέρα της, μια επιστολή στην Sun -έγκυρη εφημερίδα της εποχής για την οποία έλεγαν "If you see it in The Sun, it's so."- απευθύνοντας στους συντάκτες, το καίριο για τα οκτώ της χρόνια ερώτημα αν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Την απάντηση έδωσε ο Francis Church που ήταν πολεμικός ανταποκριτής κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου και δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 21ης Σεπτεμβρίου του 1897 με τίτλο Yes, Virginia, there is a Santa Claus. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιστολή που έστειλε η Βιρτζίνια στην Sun και έγινε αφορμή γι αυτή την πολύ αγαπητή στις Η.Π.Α χριστουγεννιάτικη ιστορία, σώζεται μέχρι σήμερα. 

*

Όμορφες οι βιτρίνες του Macy`s, εντυπωσιακές, μα ακόμα πιο όμορφα είναι τα βλέμματα των παιδιών που τις κοιτάζουν. Οι φωτογραφίες τους στο επόμενο ποστ. Μέχρι τότε...

Καλά Χριστούγεννα! 

-το σημερινό ποστ 

είναι αφιερωμένο στα παιδιά των φίλων ιστολόγων, 

εκτός της εικόνας που έχει ένα αστεράκι και είναι για τη Σταυρούλα.