Ο... που γεννήθηκε σε βενζινάδικο

Ήταν τζιν. Με τιράντες, πολλές τσέπες και μεταλλικά κουμπιά στα πλάγια. Κλασσική φόρμα εργασίας, φαρδιά και άνετη. Μπροστά, πάνω από τη μεγάλη τσέπη στο στήθος είχε το λογότυπο γνωστής εταιρείας πετρελαιοειδών. Μόλις την είδα άρχισα να σκέφτομαι τί θα μπορούσα να περικόψω από τα έξοδά μου ώστε να μπορέσω να την αγοράσω με το περιορισμένο χαρτζιλίκι μου. Οι  υπολογισμοί που έκανα κατέληξαν σε αίσιο αποτέλεσμα: αν έκοβα  καφέδες, το ένα θερινό σινεμά τη βδομάδα και αν μερικές φορές, αντί να παίρνω  λεωφορείο, επέστρεφα στο σπίτι της θείας που με φιλοξενούσε με τα πόδια, ναι, θα μπορούσα να την αγοράσω.

Είχα έρθει στην Αθήνα καλοκαίρι για φροντιστήριο ώστε να ξεκινήσω από Σεπτέμβρη πανέτοιμος τη δευτέρα Λυκείου κι από την αρχή η οδηγία των γονιών ήταν λιτή και σαφής: “Διάβασμα, διάβασμα κι όχι περιττά έξοδα”. Την επανάλαμβαναν δε, σε κάθε ένα από τα τακτικά τους τηλεφωνήματα. “Αιματηρές οικονομίες λοιπόν”, σκέφτηκα και μετά από λίγο έβγαινα από το μαγαζί με τη φόρμα διπλωμένη στη σακούλα.

Την επόμενη της αγοράς, αλλά και όλες τις μέρες μέχρι να τελειώσουν τα μαθήματα και να επιστρέψω στη μικρή μας πόλη, φυσικά φορούσα την καινούρια μου φόρμα που αμέσως πρόσεξαν οι Αθηναίοι συμμαθητές μου. Κάποιος μάλιστα με πλησίασε την πρώτη μέρα και αφού μού είπε ότι του άρεσε πολύ -εκείνη την εποχή ακόμα δε λέγαμε ούτε “άπαιχτη” ούτε “γάματη”- με ρώτησε από πού την αγόρασα.

Αντί να δώσω τη διεύθυνση του καταστήματος -ήταν ένα μικρό μαγαζί στους Αμπελόκηπους, πολύ κοντά στο φροντιστήριο- γύρισα και του είπα αναστενάζοντας: “Αχ...αυτή η φόρμα...μεγάλη ιστορία” έχοντας κατά νου, πρώτα να εκθέσω τις περικοπές που είχα επιβάλει στον εαυτό μου ώστε να την αποκτήσω και μετά να απαντήσω στην ερώτησή του.

Θες γιατί το ύφος του ήταν έκπληκτο μόλις ξεστόμισα το “μεγάλη ιστορία”, θες γιατί ντράπηκα τελικά να μιλήσω για περικοπές και στερήσεις σε μια εποχή που δεν ήταν και τόσο συνηθισμένες και που σίγουρα δεν θα συμμεριζόταν, άρχισα να λέω -κάπως διστακτικά στην αρχή- το παραμύθι που μού κατέβηκε εκείνη τη στιγμή.

“Ξέρεις...είναι πολύ παλιά. Είναι δώρο. Για την ακρίβεια το πρώτο δώρο που πήρα στη ζωή μου”. Είδα ότι το ενδιαφέρον του μεγάλωσε, οπότε συνέχισα απτόητος. “Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσει η μητέρα μου, στο δρόμο για το μαιευτήριο, το αυτοκίνητο του πατέρα μου κόντευε να μείνει από βενζίνη. Κι ενώ η μητέρα μου πονούσε στο πίσω κάθισμα εκείνος άρχισε με τη ψυχή στο στόμα να ψάχνει για βενζινάδικο. Ήταν τυχερός, γιατί μετά από λίγο βρήκε αλλά καθώς εγώ ήμουν βιαστικός, την ώρα που  ξεκλείδωνε το καπάκι του ρεζερβουάρ, άκουσε τη μητέρα μου να φωνάξει: "Γρήγορα! Γεννάωωω”.

Στο σημείο αυτό ο συμμαθητής μου είχε πια γουρλώσει τα μάτια και άλλοι δυο -τρεις που μας είχαν πλησιάσει άκουγαν την ιστορία με ομολογουμένως μεγάλο ενδιαφέρον. Θεώρησα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να κάνω μια παύση. Η παύση λειτούργησε και το κατάλαβα γιατί, πριν τελειώσει ο χρόνος της που είχα αποφασίσει να της δώσω, ένας είπε ανυπόμονα:”Και μετά; Τί έγινε μετά;”

Πήρα ανάσα και συνέχισα: “Τότε ο πατέρας μου και ο βενζινάς, άφησαν ο ένας τα κλειδιά κι ο άλλος την αντλία και έτρεξαν προς το μέρος της. Λίγο μετά, εκεί στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μας, με λίγη βοήθεια, ήρθα στον κόσμο. Κι ενώ ο πατέρας μου είχε αγκαλιάσει τη μητέρα μου, εμένα με κρατούσε στα χέρια του, που ήταν λερωμένα με λάδια, ο βενζινάς. Ήταν πολύ συγκινημένος γιατί όπως είπε στους γονείς μου, ήταν μεγάλη τύχη γι αυτόν και την επιχείρησή του να γεννηθεί ένα παιδί στο βενζινάδικό του. Τους πρότεινε μάλιστα να με βαφτίσει και ίσως τελικά να είχαν δεχτεί, αν δεν είχαν ήδη δώσει υπόσχεση στον άνθρωπο που έγινε αργότερα νονός μου.”

“Κι η φόρμα που κολλάει;” με διέκοψε τότε ο συμμαθητής μου. Καταλαβαίνοντας ότι το είχα παρακάνει με λεπτομέρειες, συνέχισα ρωτώντας τον κάπως αυστηρά: “Δεν ξέρεις ότι στα μωρά όταν γεννιούνται όλοι κάνουν δώρα;” Περίμενα να γνέψει καταφατικά και τότε κατέληξα: “ Ο βενζινάς λοιπόν που εκείνη τη στιγμή δεν είχε τίποτα να μού χαρίσει, έδωσε στους γονείς μου αυτή τη διαφημιστική φόρμα που την είχε από την εταιρεία καυσίμων και ευχήθηκε να μεγαλώσω γρήγορα και να τη φορέσω.”

Όπως ήταν φυσικό, η ιστορία διαδόθηκε αμέσως στο φροντιστήριο. Πολύ σύντομα δεν υπήρχε μαθητής, όχι μόνο στο τμήμα μου αλλά και στα άλλα, που να μην ήξερε ότι εγώ είδα το φως της μέρας, στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μας που κόντευε να μείνει από βενζίνη, δίπλα σε μια αντλία και ότι αυτή η φόρμα που φορούσα συνέχεια, ήταν δώρο του βενζινά που με πρωτοκράτησε νεογέννητο στα λερωμένα από λάδια χέρια του.

Από τη μια στιγμή στην άλλη και σε αντίθεση με την αρχή που περνούσα απαρατήρητος, άρχισαν να δείχνουν όλοι -και κυρίως όλες- ενδιαφέρον για τον επαρχιώτη συμμαθητή τους. Έτσι δε με συνέφερε, και φυσικά δεν αποκάλυψα την αλήθεια παρά μόνο την τελευταία μέρα των μαθημάτων όταν πλέον τους αποχαιρετούσα. Αρνήθηκαν  να με πιστέψουν. Προτιμούσαν να κρατήσουν την πιο ενδιαφέρουσα  εκδοχή της προέλευσης της φόρμας που τους διηγήθηκα από την αληθινή, πλην όμως πεζή· την αγορά της από ένα μικρό κατάστημα των Αμπελοκήπων. Πιστεύω μάλιστα ότι αν κάποιος από αυτούς με θυμάται ακόμα μετά από τόσα χρόνια, σίγουρα θα του διαφεύγει το όνομά μου και θα με ανακαλεί στη μνήμη του ως "ο ...που γεννήθηκε σε βενζινάδικο".

Θυμήθηκα αυτή την ιστορία διαβάζοντας ότι πριν από λίγες μέρες ένα αγοράκι 

γεννήθηκε στο μετρό στη Φιλαδέλφεια. 

Η εικόνα, από εδώ.

Esperanza Chilena

.

O 29 χρονος Ariel Ticona Yanez- στη φωτογραφία ο δεύτερος από αριστερά στην πρώτη σειρά-στις 14 Σεπτεμβρίου έγινε για τρίτη φορά πατέρας. Προηγήθηκαν δύο αγόρια - 9 και 5 χρονών σήμερα- η γέννηση των οποίων δεν απασχόλησε κανέναν εκτός από συγγενείς και φίλους. Η νεογέννητη όμως κόρη του έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες της Χιλής και απασχόλησε τα όλα διεθνή μέσα γιατί έγινε σύμβολο ελπίδας για τους 33 εγκλωβισμένους από τις 5 Αυγούστου μεταλλωρύχους του ορυχείου του San Jose στην έρημο Atacama της βόρειας Χιλής, ένας από τους οποίους είναι και ο πατέρας της.

Ο Ariel με τη γυναίκα του Elizabeth Segovia είχαν αποφασίσει αρχικά να ονομάσουν τη μικρή Καρολίνα, όμως οι συνθήκες υπαγόρευσαν την αλλαγή του ονόματος σε Esperanza που σημαίνει Ελπίδα. Οι τελευταίες προβλέψεις για τον απεγκλωβισμό των παγιδευμένων μεταλλωρύχων αναφέρουν ότι μπορεί να επιτευχθεί στις αρχές Νοέμβρη. Μέχρι τότε ο Ariel θα πρέπει να αρκεστεί στις εικόνες και στο βίντεο της νεογέννητης κόρης του που έφτασαν σε βάθος 700 μέτρων.

Η εικόνα από εδώ

Μουσική: Gracias a la Vida λαϊκό τραγούδι της Χιλής με τη φωνή της Violeta Parra που το πρωτοτραγούδησε.

Διαβάστε επίσης : Ένα προδιαγεγραμμένο ατύχημα και

Πρεμιέρα με Χιλή η Εμπόλεμη Ζώνη

Η γύρη στη ζωή τους

Για μεγάλο, ανεξακρίβωτο όμως μέχρι στιγμής, αριθμό bloggers τον τελευταίο μήνα, ίσως και περισσότερο, η ημέρα άρχιζε και τελείωνε με επίσκεψη σε ένα συγκεκριμένο ιστολόγιο. Όλοι αυτοί οι άγνωστοι μεταξύ τους επί το πλείστον bloggers, βρέθηκαν αναπάντεχα να αποτελούν μια συμπαγή ομάδα, που την ένωνε ένα κοινό ενδιαφέρον: η αναμονή της αναγγελίας ενός επικείμενου γεγονότος.

Με την πάροδο του χρόνου το αρχικά χαλαρό ενδιαφέρον, εξελίχθηκε σε μαζική αδημονία. Ειδικά τις τελευταίες μέρες το φαινόμενο πιστεύω ότι ξέφυγε από την σφαίρα των μπλογκς και εισέβαλε αποφασιστικά στην ζωή και στην καθημερινότητα των μελών αυτής της άτυπης και χωρίς όνομα ομάδας.

Μη βιαστείτε να θεωρήσετε υπερβολικά και αυθαίρετα τα παραπάνω, γιατί είναι κάπως γενικόλογα και κυρίως γιατί δεν περιλαμβάνουν κανένα link που θα επιβεβαίωνε περίτρανα τους ισχυρισμούς μου. Βασίζονται τόσο στην προσωπική εμπειρία, όσο και σε επισταμένη μελέτη των αναρίθμητων σχολίων του εν λόγω ιστολογίου που καθημερινά συσσωρευόταν σαν έμπρακτη απόδειξη του θερμού ενδιαφέροντος και της αγωνίας των επισκεπτών.

Οφείλω να ομολογήσω ευθύς εξαρχής ότι αν σε άλλες περιπτώσεις κατάφερνα με νύχια και δόντια να κρατώ απόσταση ασφαλείας από πρόσωπα και γεγονότα, επιδιώκοντας την κατά το δυνατόν αντικειμενική και νηφάλια ματιά, σε αυτή την περίπτωση ούτε καν το επιχείρησα. Αφ` ενός μεν η ίδια η φύση του αναμενόμενου γεγονότος, αφ` ετέρου ο θαυμαστός χειρισμός του, από τον ιδιοκτήτη του ιστολογίου προκάλεσαν από την αρχή τη βαθιά συναισθηματική μου εμπλοκή.

Πιστεύω ακράδαντα ότι αν μια εταιρεία δημοσκοπήσεων συνέτασσε το ειδικό για την περίπτωση ερωτηματολόγιο και ερχόταν σε επαφή με όλους τους εν αναμονή τελούντες bloggers, οι απαντήσεις θα ήταν συγκλίνουσες, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Ειδικά αν η έρευνα γινόταν πριν από δύο- τρεις μέρες σε μια πιθανή ερώτηση «Επισκέπτεστε το ιστολόγιο Χ περισσότερες από 5 φορές την ημέρα;» το ποσοστό που θα απαντούσε ‘ναι’, δεν θα ήταν απλώς μεγαλύτερο από το άθροισμα του ποσοστού που εμφανίζουν στις πρόσφατες έρευνες, μια μόλις εβδομάδα πριν από τις Ευρωεκογές, τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά θα ερωτοτροπούσε με ένα δυσθεώρητο για δημοκρατικά τουλάχιστον καθεστώτα 93,56%. Δυστυχώς όμως την περίοδο που διανύουμε, θα είναι μάλλον μάταιο να αναζητήσουμε εταιρεία να αναλάβει την παραπάνω έρευνα.

Το καμπανάκι του τελευταίου γύρου της αναμονής , με τη μορφή ανάρτησης, σήμανε στις 13:48 το μεσημέρι του Σαββάτου. Οι ώρες που περνούσαν, ενώ μας έφερναν πιο κοντά στη πολυπόθητη αγγελία φάνηκαν σε όλους ατέλειωτες. Φαντάζομαι ότι αρκετοί ακυρώσανε την Σαββατιάτικη έξοδο και περιμένανε μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους τη μεγάλη στιγμή. Μερικοί, ελάχιστοι είναι αλήθεια αναρωτήθηκαν: «μα, είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να γυρίσει στο σπίτι του μετά από αυτό το γεγονός και έχει κουράγιο για μια ανάρτηση;». Και όμως είχε! Στη μία ακριβώς το βράδυ Σαββάτου προς Κυριακή, μετά από έντεκα ώρες – ο τελευταίος ατέλειωτος γύρος της αναμονής- το μαύρο ιστολόγιο άλλαξε όψη. Τα καλά νέα ήταν επιτέλους εδώ!

Το ίδιο γεγονός πριν από μερικές δεκαετίες θα γινόταν γνωστό αποκλειστικά στους στενούς συγγενείς με ένα τηλεγράφημα που θα περιείχε δυο μόνο λέξεις: «έτεκεν θήλυ». Σήμερα η χαρμόσυνη είδηση ξεπέρασε τα όρια της οικογένειας και των φίλων, γιατί βγήκε από την ροζ πλέον ιστοσελίδα του Spy στους διαδικτυακούς αιθέρες και έφτασε σε όλους εμάς τους bloggers που περιμέναμε ανυπόμονα τόσο καιρό αυτό το παιδί να έρθει στο κόσμο.

Ο Spy σκόρπισε απλόχερα με ένα μοναδικό τρόπο όλο αυτό το διάστημα, πότε με ανέλπιστη για την εποχή μας τρυφερότητα και πότε με το ανεπανάληπτο χιούμορ του, κομμάτια της κατά τα φαινόμενα, πιο σημαντικής περιόδου της ζωής του. Ίσως να το είχε κι ο ίδιος ανάγκη να μοιραστεί με μας, τους γνωστούς- άγνωστους αναγνώστες του, αυτή την εμπειρία του γίνομαι για πρώτη φορά γονιός, αποκτώ συνέχεια…Μας έβαλε για τα καλά στο παιχνίδι της αναμονής. Κάθε μέρα εκεί, πρωί -βράδυ. Μια αίθουσα αναμονής το ιστολόγιό του με αθρόα συνάθροιση διαδικτυακών φίλων που αποθέτανε συμβουλές, παραινέσεις, πειράγματα, συντροφεύοντάς τον στην πορεία του προς την πατρότητα. Κι εκείνος, τη μεγάλη ώρα, δε μας ξέχασε: μοιράστηκε αμέσως μαζί μας την κορυφαία στιγμή αυτής της άφιξης.

Τον ευχαριστούμε

και στέλνουμε τις ευχές μας στην κυρία Spy και σε εκείνον.

Να σας ζήσει!

Να μας ζήσει!

θείε apos



Μουσική- ένα πρώτο νανούρισμα: The Plum Blossom,

του Ysef Lateef από το CD Easter Sounds

Επί του πιεστηρίου: Το βάρος της δεσποινίδος Spy είναι 3.560 γραμμάρια. Μόλις πληροφορηθούμε και το ύψος της θα σας ενημερώσουμε.

Ο τίτλος, από τα λόγια του πατέρα Spy: "Ένα λουλούδι άνθισε σήμερα,κι η γύρη του σχημάτισε όλη την επόμενη ζωή μου..."

Τριανταφυλλένια

Άμα ήταν καλός ο καιρός και δεν είχε σχολείο την έπαιρνε μαζί του. «Για να μάθει πως βγαίνει το ψωμί», έλεγε σ` όσους τον ρωτούσαν γιατί το ταλαιπωρεί 'κορίτσι πράμα' στα πηγαινέλα με το καραβάκι η ‘Ορεστίς’ στη διαδρομή Μαύροβο -Καστοριά με τους ξένους. Τους ξένους που φαίνεται ότι βαρέθηκαν πια τα νησιά και τώρα θέλουν να γνωρίσουν την άλλη Ελλάδα, την ξεχασμένη κι απ` το Θεό.

Έρχονται για δύο τρεις μέρες, γυρίζουν στα βυζαντινά, ψωνίζουν καμιά γούνινη παντόφλα για δώρο και κάνουν απαραιτήτως την ‘κρουαζιέρα΄ -όπως τη διαφημίζουν τα τουριστικά γραφεία-στη λίμνη. Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, δεν σταματάνε να βγάζουν, για να γυρίσουν στην Αθήνα -ένα περίεργο όλοι τους από την Αθήνα είναι- να δείχνουν τις ομορφιές που είδαν, μη τυχόν και δεν τους πιστέψουν.

«Για να μάθει πως βγαίνει το ψωμί», σκέφτηκε τα λόγια του και χαμογέλασε. Νόμιζε ότι μ` αυτό το ψέμα τους ξεγελούσε. Όμως όλοι ξέρανε στο χωριό την αδυναμία του καπετάν Νικόλα στη μοναχοκόρη του. Κι ας περίμενε γιο όταν γεννήθηκε η Τριανταφυλλένια. Κι ας έγινε τύφλα όταν έφτασε το μαντάτο. Δυο μέρες λεχώνα η γυναίκα του στην Κοζάνη κι αυτός ούτε τηλέφωνο δε πήρε, όχι να πάει -που με τον καινούριο δρόμο ήταν ζήτημα μιας ώρας. «Να πας να φέρεις την εγγόνα μου!» του είπε αυστηρά η μάνα του την τρίτη μέρα κι αυτός ξεκίνησε σαν να έκανε αγγαρεία.

Δε ρώτησε που είχαν τη γυναίκα του. Μπήκε και γύριζε χωρίς να ξέρει που πάει. Δυο μέτρα άντρας και πάταγε στις μύτες-πρώτη φορά έμπαινε σε κλινική. Στην επιγραφή ‘νεογνά’ σταμάτησε. Κοίταξε από το τζάμι. Όλα ίδια, κοιμισμένα. Μόνο ένα έτριβε με μανία τα μάτια του κι όταν σταμάτησε σαν ν` αναστέναξε, όπως ακριβώς έκανε κι αυτός από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Το μωρό άρχισε ξαφνικά να κλαίει κι αυτός δίχως να το καταλάβει μπήκε και το πήρε στην αγκαλιά του αδέξια.

Στο χεράκι του η ταυτότητα έγραφε το όνομα του. «Τριανταφυλλάκι μου» ψιθύρισε πολλές φορές με μια φωνή που ο ίδιος δεν αναγνώριζε για δικιά του. Το μωρό σταμάτησε να κλαίει και τον κοίταξε στα μάτια. Όταν έθαψε τον πατέρα του δεν είχε καν βουρκώσει και τώρα έτρεχαν ποτάμια. Σκουπίστηκε βιαστικά με την ανάστροφη της παλάμης του όταν άκουσε τα βήματα της νοσοκόμας που ερχότανε με ένα επαγγελματικό «να σας ζήσει» που περίμενε το καθυστερημένο φιλοδώρημα.

Την βάζει στο τιμόνι και της κρατάει τα χέρια στη σωστή ρότα. Της εξηγεί πως λειτουργεί το βυθόμετρο, η πυξίδα...Την ακούει να τιτιβίζει και τρελαίνεται. «Καπετάνισσα μου ούτε με δέκα γιους δεν σ` αλλάζω...» της λέει κι αυτή όπως πάντα απαντάει : «Γιατί μπαμπά;»



Φωτογραφία από: photo.net

Μουσική: Naval, του Yann Tiersen από το άλμπουμ Tabarly 2008

Στο Γιώργο Β. που απέκτησε κόρη.