Από τί ζουν οι άνθρωποι;

 Στη μακρινή Ρωσία

λένε μια ιστορία

τώρα θα σας την πω

δεν έχει άγρια θηρία

ούτε δράκο κακό

πρίγκιπες νεράιδες

μάγους και βασιλιάδες

δεν θα τους βρείτε εδώ 

 

τη λεν στα παραμύθια

στη μακρινή Ρωσία

τις νύχτες στα παιδιά

αν έγινε στα αλήθεια

δεν ξέρω μη ρωτάτε

μα κάποια παραμύθια

βγαίνουν αληθινά

Κάπως έτσι, με αυτό το τραγούδι αρχίζει η παράσταση “Από τί ζουν οι άνθρωποι”. Όταν τελειώσει, κι ενώ έχει απαντηθεί το ερώτημα του τίτλου, οι θεατές για λίγο, διστάζουν να σηκωθούν από τις θέσεις τους· σαν να ελπίζουν ότι τα φώτα θα χαμηλώσουν, οι ηθοποιοί θα επανέλθουν στους ρόλους τους και η μαγεία θα κατακλύσει και πάλι την αίθουσα.

 

Όλα ξεκίνησαν όταν η Όλια Λαζαρίδου, διάβασε το ομώνυμο διήγημα του ρώσου συγγραφέα. Την ενθουσίασε και διέκρινε ξεκάθαρα “τη φλόγα που κρύβει μέσα αυτή η μεγάλη ψυχή που είναι ο Τολστόι.” Η ιστορία του μια παραβολή, απλή και δυνατή σαν παραμύθι που καταλήγει στην ουσία της ίδιας της ζωής.

 

Πρώτη και βασική ύλη για την παράσταση λοιπόν, στάθηκε το διήγημα του Τολστόι με ήρωες τον τσαγκάρη Συμεών, τη γυναίκα του τη Ματριόσα και τον ξένο, τον Μιχαήλ που έφτασε εξ ουρανού, στο κατώφλι τους μια κρύα νύχτα του χειμώνα. Τον ανέστιο που βρήκε εστία και θαλπωρή στο φτωχικό σπίτι του ζεύγους και η παρουσία του άλλαξε τη ζωή τους.

 

Το διήγημα διασκευάστηκε σε θεατρικό από την ίδια και τους δύο άλλους συντελεστές της παράστασης, τον Γιώργο Νανούρη και τον Ηλία Κουνέλα, που παίζουν τους ρόλους του Συμεών και του Μιχαήλ αντίστοιχα, όμως προστέθηκαν κι άλλα άκρως ενδιαφέροντα συστατικά: εμβόλημα κείμενα της Λαζαρίδου -μικρές καθημερινές ιστορίες από την Αθήνα της κρίσης, σε πρώτο πρόσωπο- καθώς κι ένας ακόμα ήρωας: μια μαργιονέτα “ενσάρκωση” της σκιάς και alter ego της ηθοποιού που κατασκεύασε η Μάρθα Φωκά.

Οι τρεις παλιές ντουλάπες που αποτέλεσαν το λιτό σκηνικό της Κατερίνας- Χριστίνας Μανωλάκου μεταμορφώθηκαν σε σπίτια, δωμάτια, κρεβάτια κι όταν μετακινήθηκαν, το κενό μεταξύ τους, έδωσε στους θεατές την αίσθηση του δρόμου. Η δε μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, έδεσε σαν καταλύτης το σύνολο.

Με απλά υλικά που όμως έδεσε σαν καταλύτης το πάθος της δημιουργίας καθώς και η διάθεση των συντελεστών να αρθρώσουν το δικό τους λόγο -μια χαμηλόφωνη πλην όμως ουσιαστική απάντηση στην κρίση- στήθηκε μια ονειρική παράσταση για μικρούς και μεγάλους, που χωρίς υπερβολή από κριτικούς και κοινό χαρακτηρίστηκε “βάλσαμο”. 

 H TAYTOTHTA THΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Από τι ζουν οι άνθρωποι» Λέων Τολστόι

Διασκευή - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Όλια Λαζαρίδου - Γιώργος Νανούρης - Ηλίας Κουνέλας

Μουσική: Κωνσταντίνος Βήτα

Σκηνικά - κοστούμια: Κατερίνα-Χριστίνα Μανωλάκου

Κατασκευή κούκλας: Μάρθα Φωκά

Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Αννα Μαρία Πασχάλη

Συμπαραγωγή: Λυκόφως - Κέντρο Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος"

 «ΘΕΑΤΡΟΝ», Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» - Αίθουσα Ιφιγένεια (Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ. 212 2540.300)

Παραστάσεις κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21.00 και κάθε Κυριακή στις 15.00   -ως το τέλος Μαρτίου.

Εισιτήρια: 16 - 12 - 10 €  

*αναδημοσίευση: toportal

Γκρης Ηλέβεν

"...Έχω ενα κινητό, εχω ένα σταθερό, έχω ένα dvd ,έχω ενα λαπ τοπ, έχω μια πλάσμα, έχω δορυφορική, έχω αποκωδικοποιητή, έχω εσπρεσιέρα, έχω καφετιέρα, έχω τοστιέρα, έχω μπλέντερ, έχω αποχυμωτή, έχω πλυντηριο ρούχων, έχω πλυντήριο πιάτων, έχω στεγνωτήριο, έχω σεσουαρ, έχω μοντεμ, έχω usb, έχω handsfree, έχω bluetοοth, έχω email, έχω gmail, έχω hotmail, έχω yahoo, έχω facebook, έχω twiterr, έχω skype, έχω blog, έχω internet, έχω adsl, έχω bachelor, έχω master, έχω e-pass, εχω deadline, έχω meeting, έχω breefing, έχω cocooning, έχω party, έχω clubbing, έχω stress..."

Το Γκρης Ηλέβεν δεν είναι θεατρικό έργο με την κλασσική έννοια του όρου. Πρόκειται για δέκα φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους σκηνές. Μερικές από αυτές φέρουν τίτλους βασικά ρήματα όπως “θέλω”, “είμαι”, “έχω” “είδα”. Άλλες πάλι έχουν τίτλους που υποκύπτουν στην αγγλική τους εκδοχή: Αθενς, Λάβ, Ον Λάιν που γραμμένοι με ελληνικά στοιχεία- αντίστροφα γκριγκλις.

 

Καθώς το εύρος των σκέψεων είναι μεγάλο και έχουν αλιευτεί όχι απλώς από το 'σήμερα' αλλά από το 'τώρα', είναι σπαρταριστές και σταδιακά η σύνθεσή τους σκιαγραφεί με αρδές μεν γραμμές, αλλά πολύ αποτελεσματικά την Ελλάδα και τους Έλληνες του 2011. Τις αγωνίες, τις αμηχανίες, τους φόβους, τα αδιέξοδα, την διάψευση των ελπίδων αλλά και την ανάδειξη κάποιων που δειλά πάνε να ανατείλουν. 

Ο χώρος στον οποίο ανεβαίνει το Γκρης Ηλέβεν - το υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Κακογιάννη – δεν είναι θεατρική σκηνή με την κλασσική τουλάχιστον έννοια του όρου. Ωστόσο αυτός ο τεράστιος χώρος γίνεται -και πάλι με ένα μαγικό τρόπο- ο ιδανικός σκηνικός χώρος γι αυτό το έργο που δεν είναι θεατρικό έργο. Έτσι η πρώτη εντύπωση “μα είναι δυνατόν εδώ να γίνει παράσταση;” μόλις χαμηλώσουν τα φώτα και οι ηθοποιοί εμφνιστούν εν σειρά στο βάθος- εκατό και πλέον μέτρα μακριά από την πρώτη σειρά των θεατών- να μετατραπεί σε βεβαιότητα: “Μα ναι, είναι μοναδικός χώρος γι αυτήν ακρβώς την παράσταση!”

Ανδριάνα Μπάμπαλη, Γιώργος Καραμίχος

Οι ηθοποιοί της ομάδας του Γκρις Ηλέβεν στην πλειονότητά τους δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί. Πρόκειται για δεκαοκτώ σπουδαστές δραματικών σχολών που συμμετέχουν εθελοντικά και αποτελούν το “χορό” της παράστασης. Οι νέοι αυτοί ηθοποιοί συνδυάζουν τις αρετές των επαγγελματιών του είδους, με το κέφι και τη φρεσκάδα των εκολαπτόμενων. Οι δύο “προεξάρχοντες” του θιάσου, Γιώργος Καραμίχος και Γιώργος Νανούρης ενσαρκώνουν απέριττα στους μονολόγους τους το 'μέσο' ανώνυμο Έλληνα του έντεκα, ή μάλλον του Ηλέβεν.

 Γιώργος Καραμίχος

Η ούτως ή άλλως εξαιρετική Αδριάνα Μπάμπαλη- τρίτη προεξάρχουσα- ερμηνεύει με τον δικό της μοναδικά λιτό τρόπο τα έξι τραγούδια της παράστασης που εντάσσονται οργανικά στο σύνολο. Από τον Αττίκ, τον Χατζηδάκι και τον Καλδάρα μέχρι το Περιπλανώμενο του Σέμση και του Κονιτόπουλου τα τραγούδια λειτουργούν καταλυτικά άλλοτε φορτίζοντας κι άλλοτε αποφορτίζοντας τα συναισθήματα που γεννούν οι σκηνές.

Γιώργος Νανούρης

Ανδριάνα Μπάμπαλη

Μετά το παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος, οι θεατές ανηφορίζοντας προς το ισόγειο του Ιδρύματος Κακογιάννη, δικαιολογημένα αναρωτιούνται: “Πώς είναι δυνατόν, ένα έργο που δεν είναι θεατρικό έργο, ανεβασμένο σε ένα χώρο που δεν είναι θεατρικός, με ηθοποιούς που στην πλειονότητά τους δεν είναι επαγγελματίες να χαρίζει τόση ικανοποίηση;”

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα-εδομυχη σκέψη, δεν μπορεί παρά να είναι μία και απλή: Αυτή η παράσταση έχει όλα τα βασικά συστατικά που γεννούν τη μαγεία του θεάτρου.

 

Κείμενο σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης

Παίζουν: Ανδριάνα Μπάμπαλη, Γιώργος Καραμίχος, Γιώργος Νανούρης.

Οι σπουδαστές- εθελοντές: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Αννίτα Αδάμου, Γιάννης Αθανασόπουλος, Άθος Αντωνίου, Χρήστος Βασιλακόπουλος, Νίκος Γεωργίου, Κοραλία Γκριμοπούλου, Γεωργία Κουτάλη, Βιργινία Κυπριώτη, Νίκος Μπραχιμλάρη, Κρίστι Ξανθοπούλου, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Ελιάνα Περηφάνου, Γιώργος Πούλης, Διονυσία Σακελλαρίου, Ελευθερία Σικινιώτη, Ιωάννα Σκλαβενίτη, Αλέξανδρος Τσελεπιδάκης. 

Ιδρυμα Κακογιάννη, Πειραιώς 206, Ταύρος, Τηλ.: 210 341 8550

Παραστάσεις:Από τις 20 Ιανουαρίου έως τις 27 Φεβρουαρίου 2011 κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:30

Εδώ το τρέιλερ της παράστασης. 


Η κριτική του Γιώργου Σαρηγιάννη στα Νέα. 
κριτική στο artfix 

Η Πέτρα της Υπομονής

«Ο πατέρας σου στα τελευταία του μιλούσε συνέχεια για την ιερή πέτρα. Ξέρεις, αυτή την πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και θρηνείς για όλες τις όλες τις οδύνες σου, τους πόνους σου, τις κακοτυχίες σου.. Της εμπιστεύεσαι ότι έχεις στην καρδιά σου και δεν τολμάς να αποκαλύψεις στους άλλους. Της μιλάς, της μιλάς και η πέτρα σ’ ακούει. Ρουφάει κάθε λέξη σου, κάθε μυστικό σου. Μέχρι που ένα πρωί σπάει και γίνεται κομμάτια. Εκείνη τη μέρα λυτρώνεσαι απ όλα. Σενγκέ Σαμπούρ! Αυτό είναι το όνομα της πέτρας! Σενγκέ Σαμπούρ! Η πέτρα της υπομονής! Η μαγική πέτρα!

Ξέρεις κάτι; Νομίζω ότι βρήκα αυτή τη μαγική πέτρα.. τη δική μου πέτρα… Ναι, εσύ είσαι η Σενγκέ Σαμπούρ μου! Θα σου πω τα πάντα, τα πάντα.. μέχρι να λυτρωθώ από τα βάσανά μου, από τις πίκρες μου, απ’ τις δυστυχίες μου. Μέχρι εσύ να...»

Ένα δωμάτιο. Ένας άντρας. Μια γυναίκα. Ένα ερμητικά κλειστό σύμπαν. Ο άντρας σε κώμα. Η γυναίκα προσεύχεται για το θαύμα επικαλούμενη διαρκώς τα 99 ονόματα του Προφήτη και συντονίζει την ανάσα της με το ρόγχο του τραυματισμένου καθώς στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα. Ένας σπαρακτικός μονόλογος αρχίζει και μέχρι το τέλος η γυναίκα θα περάσει από όλα τα δυνατά στάδια, μετατρέποντας τον ακίνητο άντρα στη δική της μαγική πέτρα της υπομονής. Από την γεμάτη καρτερία και έρωτα φροντίδα του αρρώστου και την πίστη στη δύναμη του Θεού του Ελεήμονα, θα φτάσει σταδιακά- καθώς μεγαλώνει η αγωνία της -στην απόλυτη απελπισία, που αναπόφευκτα θα την οδηγήσει στην ύβρη. Θα ακολουθήσει η εκ βαθέων εκμυστήρευση των φοβερών μυστικών για να οδηγηθεί τελικά στην προσωπική εξιλέωση και ουσιαστικά στην συμφιλίωση με την ίδια της τη ζωή που αποτέλεσε το μίτο της αφήγησής της. Και τότε φτάνει η ώρα που σπάει και η δική της Πέτρα.

Έξω από τον σκηνικό χώρο, σιωπηλά παρούσα μια χώρα σε διαρκή πόλεμο. «Κάπου στο Αφγανιστάν ή αλλού» σημειώνει ο συγραφέας Ατίκ Ραχίμι στην αρχή του βιβλίου του η Πέτρα της Υπομονής στο οποίο βασίστηκε η παράσταση του θεάτρου Χώρα σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη.

Και δεν έχει άδικο. Η επιφανειακή ανάγνωση που οδηγεί αναπόφευκτα στην απλουστευτική σύνοψη “η θέση της γυναίκας στο Αφγανιστάν” σίγουρα αδικεί το έργο. Γιατί η Πέτρα της Υπομονής δεν αφορά μόνο το καταπιεσμένο γυναικείο φύλο στα στενά σύνορα της πολύπαθης χώρας που αποτελεί πεδίο σφοδρών συρράξεων από την μακρινή εποχή του Μεγάλου Παιχνιδιού , αλλά εκτείνεται μέχρι την αδυναμία των ανθρώπων να αρθούν πέρα και πάνω από τα πλαίσια και τις συμβάσεις που ορίζουν τη ζωή τους ανεξαρτήτως φύλου, γεωγραφικού στίγματος και ιστορικής στιγμής. Έτσι το έργο του Αφγανού συγγραφέα που τιμήθηκε το 2008 με το βραβείο Γκονκούρ, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένα ακόμα αποδοτικό δάνειο της Ανατολής στη Δύση.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, ο Γιώργος Νανούρης είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια πέρναει... στην άλλη όχθη με ομολογουμένως εξαιρετικά αποτελέσματα. Την άνοιξη του 2008 σκηνοθέτησε τον “Καρτέσιο” – δραματοποιημένη διάλεξη του Θεοδόση Πελεγρίνη- που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής και την ίδια χρονιά χρησιμοποιώντας σαν πρώτη ύλη συνεντεύξεις μεταναστών με πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς ανέβασε το “ΕΔΩ” μια παράσταση που δικαιολογημενα ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.

Η πρόκληση που παρουσιάζει ένα μη θεατρικό κείμενο, αλλά και η ελευθερία που παρέχει σε ένα δημιουργό, τον παρέσυρε και φέτος στην τρίτη σκηνοθετική του δουλειά. Το δύσκολο εγχείρημά του πέραν της σκηνοθεσίας περιλάμβανε και τη διασκευή του έργου του Ραχίμι. Κατάφερε να στήσει με σιγουριά μια δυνατή ατμοσφαιρική παράσταση αναδεικνύοντας τις αρετές του έργου, με λιτό κι αποτελεσματικό τρόπο αποφεύγοντας εύκολο δρόμο της συγκινήσης.

Ο Δρόσος Σώτης στο βουβό- για αυτό και ιδαίτερα δύσκολο- ρόλο του τραυματισμένου άντρα, κατάφερε με μόνο εκφραστικό μέσο την ανάσα του να δώσει μια αξιοσημείωτη ερμηνεία - καμβά, για το υφάδι του σπαραχτικού μονολόγου της εξαιρετικής Νεκταρίας Γιαννουδάκη. Με μέτρο, σύνεση και ωριμότητα διένυσε τα πιο ακραία συναισθήματα δίνοντας σάρκα και οστά σε μια γήινη, εύθραυστη αλλά συνάμα δυνατή γυναίκα. Η ηρωίδα της Πέτρας της Υπομονής, βρήκε στο πρόσωπό της την ιδανική ερμηνεύτρια.

Θέατρο «Χώρα», Σκηνή «Μικρή Χώρα» Αμοργού 20, Κυψέλη, τηλ. 210 8673945

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κυριακή Δευτέρα και Τρίτη 9.15 μ.μ.

Η Πέτρα της Υπομονής, του Ατίκ Ραχίμι κυκλοφόρησε το 2009 σε μετάφραση της Ασπασία Σιγάλα από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Επί του πιεστηρίου: 24ωρος μαραθώνιος θεάτρου

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΕΩΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Μουσική: Από το soundtrack της ταινίας Kite Runner -βασισμένης στο βιβλίο του επίσης Αφγανού συγγραφέα Khaled Hosseini- που συνέθεσε ο Alberto Iglesias.