Τσαλαπετεινός: Μέγαρο Μουσικής

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μέγαρο Μουσικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

Steve Turre & Jazz Shells of Passion

Βραδιά -ανάσα η χθεσινή. Από εκείνες τις μαγικές βραδιές που θα θυμάσαι για χρόνια καθώς η ευεργετική τους επίδραση είναι ισχυρή με άμεσα αποτελέσματα και έχει διάρκεια. Την ευθύνη φέρει ακέραια ο Steve Turre και τα κοχύλια της Jazz.

Πολυαναμενόμενη η χθεσινή συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής και δικαιολογημένα: ο Steve Turre, θεωρείται ένας από τους καλύτερους τρομπονίστες στον κόσμο. Ένας σπουδαίος μουσικός, συνθέτης, ενορχηστρωτής αλλά και μοναδικός γιατί διερευνώντας τις δυνατότητες της δημιουργίας, βρήκε το δρόμο του Ποσειδώνα: ήταν ο σαξοφωνίστας Rahsaan Roland Kirk που του έδωσε την ιδέα και σύντομα ο Turre, άρχισε να παίζει μουσική με κοχύλια.

Αληθινά κοχύλια διαφόρων μορφών και μεγεθών που συλλέγει συστηματικά – κυρίως από την Καραϊβική- και ο ίδιος μετατρέπει σε μουσικά όργανα. Οι αρχέγονοι ήχοι τους, διακρίνονται -αν και θαλάσσια δημιουργήματα-για τη χθόνια υφή τους και ενώνουν με τρόπο μαγικό και απόλυτο ένα κοινό παγκόσμιο παρελθόν, με το σήμερα.

Ο Steve Turre γεννήθηκε το 1948, στην Ομάχα της Νεμπράσκα. Ο πατέρας του καταγόταν από τη Σικελία και η μητέρα του από το Μεξικό. Παιδί επιθυμούσε να αρχίσει μαθήματα βιολιού αλλά ο πατέρας του τον απέτρεψε λέγοντάς του ότι: “στην αρχή, μέχρι να μάθεις, το βιολί θα ακούγεται σαν γάτα που νιαουρίζει στο σοκάκι.” Έτσι άρχισε να παίζει τρομπόνι σε ηλικία 10 ετών.

Στη συνέχεια μεγαλώνοντας συμμετείχε σε σημαντικές ορχήστρες και γκρουπ για να δημιουργήσει αργότερα το δικό του μουσικό σχήμα, τους Sanctified Shells. Ακολούθησαν αξιόλογα άλμπουμ και συνεργασίες με ιερά τέρατα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, όπως o Woody Shaw, o Dizzy Gillespie, o Herbie Hancock, o Tito Puente, o Mongo Santamaría, o Ray Charles, o Art Blakey, o Van Morrison, o Herbie Hancock. Μεγάλοι καλλιτέχνες που τον επηρέασαν βαθιά και τον βοήθησαν να βρει το δικό του δρόμο, πράγμα που ο Turre, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει.

Αν η φράση “μάγεψε το κοινό του Μεγάρου...” δεν είχε φθαρεί τόσο από την αλόγιστη χρήση της, θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω γιατί είναι μόνη που θα μπορούσε να περιγράψει τη συναυλία του Turre και των σπουδαίων μουσικών που τον πλαισίωσαν: του Nino Menci στο πιάνο, του Marco Marzola που έπαιξε μπάσο, του Dion Parson στα ντραμς του και του Bruce Williams άλτο και σοπράνο σαξόφωνο.

Προς το τέλος της βραδιάς ο Turre, κάλεσε στη σκηνή τον σαξοφωνίστα Alex Foster που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούσε ως θεατής τη συναυλία κι έτσι το κουιντέτο, έγινε σεξέτο που ερμήνευσε ένα καταπληκτικό μπλουζ, αφιερωμένο στη μνήμη του Ray Charles.

Είχε προηγηθεί το κομμάτι Peace, “θα το παίξουμε για όλον το κόσμο” είπε ο Turre, αναγγέλοντάς το, το Woody's Delight, κομμάτι εμπνευσμένο από και αφιερωμένο στον Woody Shaw καθώς και ένα εκπληκτικό το κομμάτι το Trevor`s Blues, που δεν έχει ακομα ηχογραφήσει αλλά πρόκειται να το κάνει σύντομα. Το κομμάτι αυτό, είναι η ιστορία του Trevor, “που βγήκε από το σπίτι του για να ψωνίσει κάτι από το μπακαλικο της γειτονιάς και ποτέ δεν επέστρεψε”.

Οι έξι μουσικοί όμως επέστρεψαν στη σκηνή μετά από το παρατεταμένο μπιζάρισμα για το καθιερωμένο ανκόρ που αποδείχτηκε η απογείωση της βραδιάς. “Θα ακούσετε τώρα ένα κομμάτι του Miles Davis όπως δεν το έχετε ακούει ποτέ ξανά” είπε ο Turre και έβγαλε το μεγαλύτερο από τα κοχύλια του που δεν είχε εμφανίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή- ένα που όπως έμαθα σήμερα, έχει επιχρωματίσει ένας κουβανός καλλιτέχνης.

Ο ήχος του, βαρύς και επιβλητικός ανέλαβε την εισαγωγή που ήταν ένα ρεσιτάλ της δεξιοτεχνίας του Turre. Δεν περιορίστηκε στις δυνατότητες που του παρείχαν οι πνεύμονες και τα χέρια του, αλλά χρησιμοποίησε κάποιες στιγμές το πιάνο ως ηχείο, με αποτέλεσμα το γιγάντιο κοχύλι να κατακλύσει την αίθουσα με τον ήχο του, αλλά και με την ηχώ του. Κι έπειτα, ξαφνικά, κι ενώ οι περισσότεροι με κλειστά μάτια παρακολουθούσαμε σχεδόν με κομμένη την ανάσα το θαύμα, εισέβαλλαν το μπάσο, τα ντραμς και τα δύο σαξόφωνα, αποκαλύπτοντας λυτρωτικά το All Blues του Miles Davis.

"Τι είναι αυτό που κάνει την τζαζ τόσο ξεχωριστή και απελευθερωτική;" ρώτησε η Νόρα Ράλλη τον Turre, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών και αξίζει να διαβάσετε. Εκείνος απάντησε:

«Η τζαζ δημιουργείται στο λεπτό. Αυτοσχεδιασμός, η μαγική της λέξη. Ποτέ δεν θα ακούσεις το ίδιο κομμάτι δύο φορές! Πάντα θα είναι κάτι διαφορετικό – αυτό είναι δώρο ζωής εκείνης της στιγμής από τον μουσικό στον ακροατή. Από την άλλη, η τζαζ ήταν και θα είναι πάντα δίπλα στον κόσμο. Δημιουργήθηκε από αφροαμερικανούς, που ακόμα και σήμερα υφίστανται διακρίσεις στην Αμερική. Δεν έχει πολιτικό χρώμα, αλλά ανθρώπινο.Υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία για όλους. Ακόμη και σήμερα, ύστερα από τόσους αγώνες, τα ίδια προτάγματα ισχύουν. Το ζω κάθε μέρα στη Νέα Υόρκη, όπου μένω».

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Σαν σήμερα

(αναδημοσίευση)

Ένας φίλος που ήταν στην συνέντευξη τύπου το πρωί, με ειδοποίησε ότι είχε εξασφαλίσει μια πρόσκληση και για μένα «αλλά να είσαι πάνω νωρίς» συμπλήρωσε, «γιατί θα πάμε στα καμαρίνια να του δώσω μερικά cd ελληνικής μουσικής που του υποσχέθηκα…»

Η προοπτική να συναντήσω τον Καναδό μουσικό παραγωγό, συνθέτη και ερμηνευτή Daniel Lanois – ο πρώτος του δίσκος το Acadie παραμένει ένας από τους αγαπημένους μου- με έκανε να ανηφορήσω στο Λυκαβηττό πολύ νωρίς, σχεδόν τρεις ώρες πριν τη συναυλία. Όταν έφτασα, εκτός από μερικούς πιτσιρικάδες που κάνανε σουτ στη νότια μπασκέτα, δεν υπήρχε ψυχή. Πλησίασα και ένας από αυτούς μου παίξε την μπάλα. Σούταρα, μπήκε καλάθι και μου την ξαναπέταξε. Σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να παίζαμε κανένα μονό για να περάσει η ώρα. Ήμασταν όμως πέντε. Δυο εναντίων τριών θα ήταν κάπως άνισο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε από το πουθενά ένας ψηλός μαύρος, ο Daryl όπως μας συστήθηκε και ρώτησε αν μπορούσε να παίξει μαζί μας. Χωριστήκαμε αμέσως και αρχίσαμε χωρίς να μετράμε, για ζέσταμα και για να δούμε αν ήταν ισοδύναμες οι ομάδες.

Τα μονά παιχνίδια στο μπάσκετ παίζονται στο μισό γήπεδο και είναι σαφώς πιο εύκολα από τους κανονικούς αγώνες που τρέχεις ασταμάτητα πάνω κάτω. Μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέροντα και αρκετά γρήγορα με ωραίες φάσεις που κανένα χρονόμετρο δε διακόπτει γιατί ένας παίκτης ξεχάστηκε μέσα στη ρακέτα περιμένοντας assist για να σκοράρει. Κυρίως όμως τα μονά είναι διασκέδαση, αφού παίζεις για το κέφι σου και μόνο. Οι κανόνες παιχνιδιού διαφέρουν από παρέα σε παρέα. Οι περισσότεροι όμως παίζουν "στα 21", που σημαίνει ότι κερδίζει η ομάδα που φτάνει πρώτη στα εικοσιένα καλάθια που μετράνε ένα πόντο το καθένα εκτός από τα τρίποντα που μετράνε διπλά. Όσο για τις αμφιλεγόμενες φάσεις οι παίκτες αποφασίζουν από κοινού, αν κάποιος έκανε φάουλ ή πάτησε έξω από το γήπεδο και βέβαια μερικές φορές υπάρχουν γκρίνιες και τσακωμοί.

Εκείνο το απόγευμα παίξαμε μερικά πολύ ωραία μονά. Αν και άγνωστοι μεταξύ μας, δέσαμε και παίξαμε δυνατά παρά τη ζέστη, με θεαματικές πάσες, αιφνιδιασμούς και δύο τρία μαγικά καρφώματα του Daryl. Έπαιζε καταπληκτικά. Είχε μοναδικό ρυθμό, σχεδόν χορευτική κίνηση στις ντρίπλες και στα ευθύβολα σουτ του. Κυρίως όμως τον χαρακτήριζε το φίλαθλο πνεύμα: μοίραζε μπαλιές σε όλους στους συμπαίκτες του αλλά και επιδοκίμαζε με ενθουσιασμό τις επιτυχίες των αντιπάλων.

Σταματήσαμε όταν πια τον αγωνιστικό χώρο άρχισαν να καταλαμβάνουν τα αυτοκίνητα. Ο φίλος με τις προσκλήσεις άργησε να έρθει και έτσι η επίσκεψη στα καμαρίνια έμεινε για το τέλος της συναυλίας. Ο ήλιος είχε δύσει από ώρα, οι προβολείς φώτισαν το θέατρο του Ζενέτου και όταν ο Daniel Lanois εμφανίστηκε με το συγκρότημά του μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε: ο Daryl ήταν επί σκηνής στα κρουστά αρχικά και μετά στο μπάσο! Είχα ένα λόγο παραπάνω να απολαύσω τη συναυλία.

Το κοινό δεν ήταν πολυπληθές αλλά μυημένο και ενθουσιώδες. «Ο Daniel Lanois και οι μουσικοί που τον πλαισίωναν μάγεψαν το Αθηναϊκό κοινό…» όπως συνηθίζουν να λένε τα ρεπορτάζ του Μega για όλες τις συναυλίες του Μεγάρου. Η απογείωση όμως ήρθε στο τέλος με την μοναδική δεκάλεπτη εκτέλεση του Indian Red που περιέχεται στο δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του Lanois, For The Beauty Of Wynona και είχε κυκλοφορήσει εκείνη τη χρονιά.

Μετά τη συναυλία, την ώρα που κατεβαίναμε στα καμαρίνια, ο φίλος-που αγνοούσε τα του μπάσκετ- μου έδειξε τα CD που είχε φέρει για να χαρίσει στον Lanois. Ήταν μια πολύ καλή επιλογή ελληνικής μουσικής. Θυμάμαι ότι ένα από αυτά ήταν τα Λειτουργικά με τη Φλερύ Ντανωνάκη.

Η πόρτα στο καμαρίνι ήταν ανοιχτή και όλο το συγκρότημα ήταν εκεί. Δεν είχαμε προλάβει να μπούμε κι ο Daryl Johnson ήρθε προς το μέρος μου και γελώντας είπε: «Hi ! Give me five!» σηκώνοντας το χέρι στον κλασσικό αφροαμερικάνικο χαιρετισμό που συνηθίζουν πολύ οι παίκτες του μπάσκετ. «Take five!», του είπα με νόημα, χτυπώντας δυνατά την παλάμη μου στη δικιά του. Κι ενώ όλοι μας κοιτούσαν με απορία, συνέχισε: «Where you at the concert? Did you enjoy it?»

-Yes, it was great! You played wonderfully...
-You too! Απάντησε κλείνοντάς μου το μάτι.

Κατά σατανική σύμπτωση σήμερα που αποφάσισα να ξανακούσω το The Maker, μετά από πολύ καιρό, από το ένθετο βιβλιαράκι του Acadie, έπεσε η πρόσκληση της συναυλίας που, αν προσέξατε γράφει: 13 Ιουλίου 1993. Βρήκα μια σχετικά πρόσφατη φωτογραφία του Daryl από συναυλία στη Δανία το 2005 . Είναι ένας πολύ καλός μουσικός και μπορώ να πω με απροκάλυπτη περηφάνια ότι έχω παίξει μαζί του, σαν σήμερα πριν από δέκα έξι * χρόνια. Μπάσκετ.

*Αυτό το ποστ είχε αναρτηθεί πρώτη φορά το 2009, τέτοια μέρα.

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011

"Δίδυμοι" ποιητές

Ο Τίτος Πατρίκιος και η Κική Δημουλά, δύο από τους σημαντικότερους ποιητές μας, βρέθηκαν το βράδυ της Δευτέρας, 6 Ιουνίου, στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και συζήτησαν υπαιθρίως για το έργο τους και την ποίηση στις μέρες μας.

Η Κική Δημουλά είχε τα γενέθλιά της. «Συντελέσατε στο να μην είναι ιδιαιτέρως μελαγχολικά εσείς που ήλθατε σήμερα εδώ. Ακόμα και το 80άρι γελάει, λοιπόν», είπε η ποιήτρια για να ακολουθήσει ο Τίτος Πατρίκιος: «Πριν από λίγες ημέρες είχα και εγώ τα γενέθλιά μου, στις 21 Μαΐου» είπε απολαμβάνοντας τη θέα, στυλώνοντας το βλέμμα προς τον «εξώστη» την ώρα που η Κική Δημουλά άναβε το πρώτο της τσιγάρο. Επομένως «είμαστε και οι δύο Δίδυμοι στο ζώδιο!» αστειεύτηκαν οι ποιητές που χάρισαν στους παρευρισκόμενους μια όμορφη βραδιά. (από το Βήμα)

Με ενδιάμεσο και άτυπο ισορροπιστή στη συνομιλία της ογδοντάχρονης ποιήτριας και του ογδοντάχρονου plus ποιητή τον Νάσο Βαγενά, άναψαν τα αίματα. Στην ερώτηση «Πώς γράφετε;», ο Τίτος Πατρίκιος κατέφυγε στα «βίτσια»: «Είμαι σαδομαζοχιστής. Το απολαμβάνω και ταυτοχρόνως με βασανίζει», αποφάνθηκε. «Δεν γράφω κάθε μέρα, δεν γράφω κάθε δύο μέρες, δεν γράφω κάθε εβδομάδα. Δεν είμαι συστηματική, ξεχνάω να γράφω», άνοιξε το δικό της εργαστήρι η Κική Δημουλά.

«Κάποτε πίστευα ότι δεν υπάρχει έμπνευση, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γιάννη Ρίτσου ότι ένα ποίημα πρέπει να το ξαναγράψεις είκοσι φορές. Ομως, περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι παίζει ρόλο: είναι σαν να πέφτει μια λάμψη στα πράγματα», συνέχισε επί του ίδιου θέματος ο ποιητής, ο οποίος εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη. Αντιθέτως, η δημιουργός της καθημερινής ματιάς, που φτάνει μέχρι τη δημιουργία του κόσμου, αντέταξε: «Δεν πιστεύω στην έμπνευση. Μου αρκεί και μία λέξη, για να καθίσω να γράψω. Δεν σκέφτομαι ούτε το θέμα ούτε τον τίτλο. Ο τίτλος είναι σκλαβιά. Είναι σαν όλα να συμβαίνουν τυχαία. Δεν ξέρω πού πηγαίνω. Με πηγαίνουν οι λέξεις, οι οποίες προθυμοποιούνται να με οδηγήσουν κάπου» (από την Ελευθεροτυπία)

Η βραδιά έκλεισε φυσικά με την ανάγνωση δυο ποιημάτων. Η Κική Δημουλά διάβασε το Σαν να διάλεξες και ο Τίτος Πατρίκιος την Ιστορία του λαβύρινθου από τη συλλογή Η πύλη των λεόντων που κυκλοφόρησε το 2002.

Σαν να διάλεξες

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή

να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια

να δώ την ευωδιά της ρίγανης

σκλάβα σε ματσάκια.

Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων

βρίσκεις το πράσινο εύκολο

σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.

Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα

με την κομμένη γλώσσα των καρπών

ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα

και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση

στις κιτρινιάρικες παρειές

μιας μέσα βουβαμάρας.

Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.

Eίναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά

πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
που έχει η εκλογή σου.

Eνώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.

Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.

Aσήκωτες κι αυτές. Kατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

Tο πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια.

Για εξοικείωση.
Eκεί δεν έχει διάλεξε. Eκεί με κλειστά τα μάτια.

Ιστορία του λαβύρινθου

Απ' όταν ο Θησέας σκότωσε τον Μινώταυρο
ο λαβύρινθος εγκαταλείφθηκε, απολύθηκαν οι φύλακες
με τον καιρό γκρεμίστηκε η οροφή του
βγήκαν στο φως οι τρομεροί διάδρομοι
οι αίθουσες για τα βασανιστήρια, την ανθρωποφαγία
οι στοές με τις κρυμμένες εφευρέσεις
τους καταχωνιασμένους θησαυρούς
πέσανε οι τοίχοι, μείναν μόνο τα χνάρια
από περίπλοκα χαράγματα πάνω στη γη.
Όμως προσομοιώσεις λαβυρίνθων, σκοτεινές κατασκευές
δεν έπαψαν να χτίζονται με νέα υλικά
με καινούρια τέρατα, θύματα, ήρωες, ηγεμόνες,
φτιάχνονται προπαντός λαβύρινθοι με λέξεις
κάθε χρονιά μπαίνουν μέσα τους νέες φουρνιές
αγόρια και κορίτσια, με φόβο μαζί και αψηφισιά
για τις παγίδες, τις καταπακτές, τ' αδιέξοδα
φιλοδοξώντας να ξαναπλάσουν και να παίξουν
το παλιό δράμα προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα
δίνοντας στους κύριους ρόλους τα ίδια ονόματα
Μίνωας, Πασιφάη, Μινώταυρος, Αριάδνη,
Δαίδαλος, Ίκαρος, Θησέας.

«Πινγκ πονγκ» δύο ποιητών στο Μέγαρο

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Derek Jacobi, Βασιλιάς Ληρ

"Σε συνεργασία με τη βρετανική πρεσβεία και το Βρετανικό Συμβούλιο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αναμεταδίδει απόψε στις 9 μ.μ έναν ξεχωριστό Βασιλιά Ληρ, με πρωταγωνιστή τον Ντέρεκ Τζακόμπι. Το έργο παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γκράντατζ και είναι μια παραγωγή του Θεάτρου Ντόνμαρ του Λονδίνου. Τη μετάφραση των υποτίτλων της παράστασης έχει επιμεληθεί ο Διονύσης Καψάλης..." από την Καθημερινή.

"Στα 73 του ο κορυφαίος ηθοποιός συναντήθηκε με τον Βασιλιά Λιρ, μια εμπειρία που τον μεταμόρφωσε, τον εισήγαγε, όπως έχει πει, στην «τελευταία πράξη» της ζωής του. Ο Τζακόμπι έχει ταυτιστεί με τον Αμλετ - τον έχει παίξει 400 φορές!- και για πολλούς είναι ο καλύτερος Δανός πρίγκιπας όλων των εποχών. Τώρα, με τον Ληρ του, παίρνει επάξια τη θέση του δίπλα στις μυθικές ερμηνείες του Πολ Σκόφιλντ και του Τζον Γουντ, όπως έγραψαν οι Αγγλοι κριτικοί..." από την Ελευθεροτυπία