Όταν και όπου

Όταν κι όπου σκάνε βόμβες, αφήνουν πίσω τους ερείπια, νεκρούς και τραυματίες. 

Όταν κι όπου σκάνε βόμβες, πάντα οι άνθρωποι τρέχουν έντρομοι να σωθούν 

Όταν κι όπου σκάνε βόμβες, κάποιοι  μεταφέρουν στα χέρια  τους τραυματίες. 

Όταν κι όπου σκάνε βόμβες, τα τραύματα των ανθρώπων  πονάνε. 

Όταν κι όπου σκάνε βόμβες, ο θρήνος για τους αδικοχαμένους είναι ο ίδιος. 

Από τις "δίδυμες εικόνες", η πρώτη προέρχεται από τις σημερινές βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, ενώ η δεύτερη είναι από τη Συρία


"Ζώντας με το φόβο" της Μαρίνας Κονταρά που ζει στις Βρυξέλλες. 

Dignity Spot

Ένα πουλί πετούσε ανάμεσα στη Σάμο και στο Κουσάντασι

Και πού να καταλάβω: Τούρκικο πουλί ή Ελληνικό;

ή μήπως από κάπου αλλού ερχόταν.

Κανένα σημάδι. Τη θάλασσα ρώτησα.

“Δύτης είναι”, μού πε.

Πλέκει, όλο πλέκει δαντέλες στο στήθος μου

Τον ουρανό ρώτησα.

“Αγγελιοφόρος μου είναι” μού είπε

Από το ανοιχτό βιολέ και το τριανταφυλλένιο

ως το μενεξελί.

Τα ψάρια ρώτησα και τα άλλα τα πουλιά

και τα καράβια με λογιώ λογιώ σημαίες.

Όλα κάτι άλλο μού 'πανε. Απάντηση δεν πήρα.

Ένα πουλί πετούσε ανάμεσα στη Σάμο και το Κουσάντασι.

Και πού να καταλάβω: Τούρκικο πουλί ή Ελληνικό;

μη κι από κάπου αλλού ερχόταν και ποια η φυλή του

“Ε, πουλί!” τού είπα. “Ποιοί οι δικοί σου; Ποιά ειναι η χώρα σου;”

“Γλάρος είμαι” μού είπε. “Πόσων χρονών είμαι; Όσο κι ο κόσμος.

Από ποιά χώρα είμαι; Απ' τη γη.

Από τον ουρανό. Απ΄τη θάλασσα.

Τα σύνορά μου ποιά; Το χώμα. Το νερό. Ο αγέρας.” 

Από την Αραβική Άνοιξη, μέχρι τις κόκκινες πόρτες και τις κατασχέσεις τιμαλφών στην Ευρώπη που δεν διδάχτηκε τίποτα από το πρόσφατο παρελθόν της και προκρίνει στρατόπεδα συγκέντρωσης αποποιούμενη τις ευθύνες της, το No Passport ένα εξαιρετικό ντοκιματέρ από την Κάλυμνο, ένα από τα dignity spots στον χάρτη της Αλληλεγγύης.  Αξίζει να το δείτε. 

*το ποίημα και η εικόνα,  από το ντοκιμαντέρ. 

Μην τολμήσεις!

Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα αναφέρεις τίποτα στο κεντρικό δελτίο. Αλλά αν τυχόν και το κάνεις, πρόσεξε καλά. Οι τέσσερις που συνέλαβε το πρωί η αστυνομία σε μια έρημη ακτή του Καστελόριζου είναι Σύριοι.

Έφυγαν από τη χώρα τους όπου μόνο σήμερα “τουλάχιστον 30 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων άμαχοι, σκοτώθηκαν στις αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποίησαν οι συριακές ένοπλες δυνάμεις κατά θέσεων ανταρτών στις επαρχίες του Χαλεπιού, στη βόρεια Συρία και της Ντεράα, στην νότια, όπως μετέδωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”*.

Αυτοί οι τέσσερις, βγήκαν από μια χώρα που έχασε πια το λογαριασμό των νεκρών της, με ένα τρόμο που κανείς από μας, ούτε κατά διάνοια μπορεί να φανταστεί. Περπατώντας πέρασαν τα σύνορα με την Τουρκία. Δεν ξέρω πώς διέσχισαν όλα νότια παράλια, αλλά τελικά τα κατάφεραν κι έφτασαν μέχρι το Kaş. Από εκεί έπεσαν στη θάλασσα και κολύμπησαν. Μέχρι το Καστελόριζο. Μέχρι την έρημη ακτή που τους βρήκε μετά από λίγο η αστυνομία. Φυσικά χωρίς τα απαραίτητα ταξιδιωτικά έγγραφα. Χωρίς βίζα εισόδου στη χώρα μας.

Αυτούς τους τέσσερις λοιπόν πρόσφυγες, απόψε, στο κεντρικό δελτίο, μην τολμήσεις να τους πεις “λαθρομετανάστες”. 

*από την Καθημερινή


-αναδημοσιεύτηκε στο tvxs 
και στο RAMNOUSIA