Δεν μπορεί! Θα το έχεις πάθει κι εσύ, να ακούς τον άλλον να βήχει και να δοκιμάζεις το λαιμό σου λες και είσαι πριμαντόνα της Λυρικής λίγο πριν την πρεμιέρα. Να σου μιλάνε για ένα σφάχτη στο δεξιό ώμο και αμέσως μετά να νιώθεις έντονη ενόχληση στην ίδια περιοχή. Να σου λένε για ρήξη χιαστού και μετά από λίγο να αρχίσεις να κουτσαίνεις φλερτάρoντας με την ιδέα του μαγνητικού τομογράφου.
Έτσι και εγώ λοιπόν! Χθες μια καλή φίλη μού έλεγε ότι διέγνωσαν διαταραχή ελλειματικής προσοχής στο μεγάλο της γιο και αμέσως μόλις άκουσα τα πρώτα συμπτώματα- απροσεξία, διάσπαση της προσοχής και υπερκινητικότητα- αποφάσισα ότι δεν μπορεί, αυτό το έχω κι εγώ!
Διαφορετικά πώς να εξηγήσω τα ορθογραφικά λάθη και τους αναγραμματισμούς που μου ξεφεύγουν και κάνουν μερικούς από σας να μου στέλνουν μεηλ με τίτλο “Επείγον! Λάθη στο ποστ!!!”; Τί άλλο μπορεί να φταίει όταν ξεκινάω μια ανάρτηση που κάθε φυσιολογικός ιστολόγος θα ολοκλήρωνε το πολύ μια ώρα ενώ εγώ μετά από πέντε δεν έχω γράψει ούτε τη εισαγωγή; Πώς μπορεί να εξηγηθεί με άλλο τρόπο ένας φάκελλος που ξεχειλίζει από αναρτήσεις που έχουν μισοαρχίσει ή μισοτελειώσει – όπως το βλέπει ο καθένας το ποτήρι- και με βασανίζουν σαν παλιές ανομολόγητες αμαρτίες.
Όσο για το τρίτο σύμπτωμα, την υπερκινητικότητα, έχω να ομολογήσω ότι μπορεί να περάσω τρεις φορές από τις αναρτήσεις σας πριν αφήσω σχόλιο γιατί την πρώτη και την δεύτερη θα αρπαχτώ από μια λέξη ή μια φράση συνήθως επουσιώδη για να τρέξω στο google και από κει θα ξεστρατίσω για τα καλά σε άλλα μονοπάτια κι από εκεί σε άλλα, με αποτέλεσμα να μην βρίσκω εύκολα το δρόμο της επιστροφής. Νομίζω ότι αυτό το σύμπτωμα μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως ΕΔΚ*.
Τελικά δεν μπορεί: πάσχω κι εγώ από διαταραχή ελλειματικής προσοχής. (Τέτοιες βολικές διαγνώσεις με καθησυχάζουν κάπως τις άγονες μέρες μου.)
στη Θ.
*“Έντονη Διαδικτυακή Υπερκινητικότητα”
