Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Ξύπνα Λάζαρε...


Τα δαχτυλάκια της λευκά κι επιδέξια, πετούσαν.

Καθόταν σοβαρή στη σκάλα της αυλής με απόλυτη συναίσθηση του καθήκοντος που είχε αναλάβει και δούλευε πυρετωδώς. Εμείς τριγύρω της κοιτάζαμε εκστατικοί. Τρυπούσε προσεκτικά ένα -ένα τα χαμομήλια με τη βελόνα στο σημείο του κάλυκα, ύστερα τα κατέβαζε απαλά μέχρι κάτω, στην άκρη της κλωστής χωρίς να χαλάσει τα πέταλα. Σιγά σιγά η μαγική της κίνηση έφτιαχνε μια ολόκληρη μακριά γιρλάντα με ζαλισμένα ανθάκια. Τότε την κρεμούσε στα κάγκελα, ονοματίζοντάς την. “Αυτή είναι του Γιώργου, του Αντώνη, της Μαρίνας...” Ύστερα έπιανε την επόμενη. Περνούσε καινούρια κλωστή, σάλιωνε την άκρη για τον κόμπο και άρχιζε το πέρασμα. Κι ύστερα άλλη κι άλλη...Μέχρι να έχουμε όλοι τη γιρλάντα μας.

Ξύπνα Λάζαρε και μην κοιμάσαι

τώρα η ώρα σου, τώρα κι ανθίζουν
τώρα λάλησαν τα χελιδόνια
τώρα ξύπνησαν πουλιά κι αηδόνια
Πού ήσουν Λάζαρε, πού ήσουν χαμένος;
-Ήμουν στους νεκρούς παραχωμένος.
Δο μ` σταλιά σταλιά νεράκι,
είν` το στόμα μου πικρό φαρμάκι.


Παρασκευή, πριν από το Σάββατο του Λαζάρου με το τελευταίο κουδούνι τρέχαμε με μια ανάσα σπίτι, αφήναμε σάκες και ύστερα ξεχυνόμασταν στον κάμπο, μαζί όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Άμα το Πάσχα έπεφτε αργά και είχε προλάβει να ξυπνήσει η φύση βρίσκαμε λουλούδια- χαμομήλια κυρίως- και μαζεύαμε όσα μπορούσαμε περισσότερα. Άμα όμως έπεφτε νωρίς και δε βρίσκαμε αγριολούλουδα, στην απελπισία μας ξεπατώναμε κρυφά βιολέτες και πασχαλιές από τους κήπους. Ύστερα μαζευόμασταν στην αυλή της για να στολίσουμε τα καλαθάκια μας .


Ένα μικρό μικρούτσικο, μικρό και χαϊδεμένο,
μικρό το είχε η μάνα του, μικρό και ο μπαμπάς του
Το έλουζαν το χτένιζαν και στο σχολειό το στέλναν.


Κάθε παιδί είχε το δικό του για τη μέρα του Λαζάρου. Όλα ίδια, ξεχνιόταν για ένα χρόνο σε αποθήκες, υπόγεια, κελάρια για να βγουν εκείνη τη μέρα. Μόνο το μέγεθος άλλαζε συμβαδίζοντας με την ηλικία του παιδιού. Αν και μερικές φορές έβλεπες κάποιους μπόμπιρες με καλάθια μεγάλα που είχαν το μισό τους μπόι και δυσκολευόταν να κουβαλήσουν, ειδικά στο τέλος που ήταν γεμάτα.




Παιδί μ` να μάθεις γράμματα, να μάθεις αλφαβήτα.
Τα γράμματα είναι στο χαρτί κι ο νους σου στα παιχνίδια.
Ο δάσκαλος το καρτερεί με μια χρυσή βεργίτσα.
Βεργίτσα εδώ, βεργίτσα εκεί, βεργίτσα πάει στη βρύση.

Όλοι μας- αγόρια κορίτσια- θέλαμε να είναι όμορφα στολισμένα τα καλαθάκια μας για να βγούμε το πρωί του Σαββάτου να “πούμε το Λάζαρο”. Δύο -δυό ή και περισσότεροι, γυρίζαμε πρώτα στη δική μας γειτονιά κι ύστερα σε άλλες πιο μακρινές. Μας έδιναν κυρίως αυγά, ξερά σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, αλλά και χρήματα. Τις περισσότερες φορές στην επιστροφή τα καλάθια μας έσταζαν από τα αυγά που είχαν σπάσει σε μια αδέξια κίνηση ή μια ξαφνική τρεχάλα.

Οι κοτούλες σας αυγά γενούνε
οι φωλίτσες τους δεν τα χωρούνε
δώστε μας και εμάς να τα χαρούμε.


Ύστερα μοιράζαμε τα χρήματα- που εξανεμιζόταν την ίδια μέρα, πάντα σε παιχνίδια- και ατενίζαμε χαρούμενοι τις δύο βδομάδες διακοπών που ξανοίγονταν απέραντες μπροστά μας. Στο τέλος τους, την Δευτέρα μετά την Κυριακή του Θωμά, αν ξέραμε τότε από απολογισμούς, σίγουρα θα λέγαμε ότι η πιο όμορφη στιγμή των Πασχαλινών διακοπών ήταν το απόγευμα πριν από το Σάββατο του Λαζάρου, στην σκάλα. Όταν εκείνη με τα λευκά επιδέξια δαχτυλάκια της έφτιαχνε γιρλάντες με χαμομήλια για να στολίσουμε τα καλαθάκια μας.


στη μνήμη της Δ.

Αναδημοσιεύτηκε στην Bibliotheque και στο  toportal 

17 σχόλια:

b|a|s|n\i/a είπε...

συγκινητικό γλυκό νοσταλγικό αληθινό και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χαμογελάσεις γλυκά (και) στην Δ.
πολύ σου καλημέρα! :)

Γιαγιά Αντιγόνη είπε...

Πόση τρυφεράδα ξεχειλίζει η περιγραφή σου...
Την φαντάζομαι εκεί στην σκάλα να περνά το βελόνι στα χαμομήλια και σαν να μυρίζουν ακόμα..Μαγικές εικόνες βγαλμένες από την καρδιά σου που με ταξίδεψαν..
Ευχαριστώ για το δάκρυ που κύλισε..
στην μνήμη της της Δ...

logia είπε...

τι όμορφες αναμνήσεις
τι ωραία που τα περιγράφεις
θα μπορούσες ίσως να τα συγκεντρώσεις σε ένα βιβλίο

την καλημέρα μου

loulou είπε...

Ομορφες εικόνες...
Γλυκιές αναμνήσεις..Που κάνουν τα μάτια να βουρκώνουν...Πολύ τρυφερό..Καλή σου μέρα!

Loulou

Ανώνυμος είπε...

...οι άγγελοι.....σήμερα...χαμογελούν.
....να! ....στον ουρανό.....φως.
....και κάθε ουράνιος κεραυνός...έγραψε το όνομα....αγγέλων.
.....ένας κεραυνός , ένα φως ουράνιο, που μπορεί και γράφει....
στην πιο μικρή στιγμή με τους αγγέλους ....μπορείς και ζεις ..όλη τη ζωή.....
......δροσιά των άστρων.
[Σίρο Ρεδόνδο]

Thalassenia είπε...

Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν υπήρχαν ακόμα φιγούρες μαγικές σαν αυτή της Δ.
Αν υπήρχαν χαμομήλια για γιρλάντες.

Να είσαι καλά και να την θυμάσαι.

tsalapeteinos είπε...

Συγκινητικό και νοσταλγικό πράγματι, αλλά ουχί κενό πολιτικο"ιστορικού περιεχομένου. Καταλαβαίνω ως ομογάλαχτος, ότι διακριτικά θες να τιμήσεις και τον θρυλικό μεταρρυθμιστή πρόεδρο του Μεξικού Λάσαρο Κάρδενας, που μεταξύ άλλων παρείχε και πολιτικό άσυλο στον εξόριστο της "προδομένης επανάστασης", δον Λέων Τρότσκι!

Τσαλαπετεινός είπε...

b|a|s|n\i/a: Χαμογελάω, Βασίλη. Με νοσταλγία.
Καλό σου βράδυ...


Γιαγιά Αντιγόνη : Να είσαστε καλά, γιαγιά Αντιγόνη.
Η μέρα αυτή ήταν πολύ ιδιαίτερη, όπως είναι πάντα η πρώτη μέρα των διακοπών. Η γιρλάντα με τα χαμομήλια της, ο τρόπος που γινόταν έδινε άρωμα και περισσή τρυφεράδα.

Τσαλαπετεινός είπε...

Logia : Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Βιβλίο; Καλύτερα δεν είναι εδώ τα κειμενάκια
με τις εικόνες και τη μουσική τους;


loulou: Να σαι καλά loulou! Σε ευχαριστώ...
Καλή σου νύχτα.

Τσαλαπετεινός είπε...

[Σίρο Ρεδόνδο] : Στα γνώριμα μονοπάτια των συγκινήσεων επιστρέφουμε συχνά πυκνά. Από τα μονοπάτια που περνάνε δίπλα σε θαλασσοδαρμένα κάστρα ή από τα χαμομήλια της μέρας του Λαζάρου...

Thalassenia : Μαγικές φιγούρες υπάρχουν και σήμερα όμως συνήθως τις προσπερνάμε χωρίς να τις προσέξουμε. Και χαμομήλια υπάρχουν, ποιος όμως κάθεται να φτιάξει γιρλάντες; Εδώ το Μαγιάτικο στεφάνι το αγοράζουν από ανθοπωλεία.

Τσαλαπετεινός είπε...

tsalapeteinos: Αχ! Αδελφέ μου μόνο από σένα δε μπορώ να κρυφτώ!!!
(Πάλι μου βάζεις δουλειά για το Σαββατοκύριακο βλέπω και φοβούμαι ότι δε θα προκάνω να μελετήσω.)

ΘΗΡΙΑ ΕΝΗΜΕΡΑ είπε...

Τσαλαπετεινέ,έχεις πάντα τον τρόπο να πατάς τις πιο ευαίσθητες και μερικές φορές καλά κρυμένες χορδές...το μόνο κακό είναι που δεν μπορείς ν΄ακούσεις τον ήχο τους, μα δεν πειράζει!

Φτάνει που το κάνεις...και γι' αυτό ένα μεγάλο ευχαριστώ απο καρδιάς...

Ανώνυμος είπε...

δεν τα φτιάχνουν τα χαμομήλια όπως τότε

Κ.Κ.Μ.

Τσαλαπετεινός είπε...

ΘΗΡΙΑ ΕΝΗΜΕΡΑ: Θηρίο Καλημέρα και καλή βδομάδα! Με ένα πλατύ- πλατύ χαμόγελο
:- )


Κ.Κ.Μ : Τίποτα δε γίνεται πλέον όπως τότε.

Ανώνυμος είπε...

ακόμη και η Ανάσταση ημιτελής είναι, νομίζω πως ο μισός μένει πίσω κι ο άλλος μισός που ανασταίνεται το κάνει από υποχρέωση

Κ.Κ.Μ.

Τσαλαπετεινός είπε...

Κ.Κ.Μ. : Να κάνετε υπομονή μέχρι το μεγάλο Σάββατο και να μην χάνετε την ελπίδα

Ανώνυμος είπε...

κοιτάξτε...τα αστέρια...!
ενα χαμογελο.....!
για εσας.....
απο τους αγγέλους.....!

[Σ.Ρ.]