"Δίδυμοι" ποιητές

Ο Τίτος Πατρίκιος και η Κική Δημουλά, δύο από τους σημαντικότερους ποιητές μας, βρέθηκαν το βράδυ της Δευτέρας, 6 Ιουνίου, στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και συζήτησαν υπαιθρίως για το έργο τους και την ποίηση στις μέρες μας. 

Η Κική Δημουλά είχε τα γενέθλιά της. «Συντελέσατε στο να μην είναι ιδιαιτέρως μελαγχολικά εσείς που ήλθατε σήμερα εδώ. Ακόμα και το 80άρι γελάει, λοιπόν», είπε η ποιήτρια για να ακολουθήσει ο Τίτος Πατρίκιος: «Πριν από λίγες ημέρες είχα και εγώ τα γενέθλιά μου, στις 21 Μαΐου» είπε απολαμβάνοντας τη θέα, στυλώνοντας το βλέμμα προς τον «εξώστη» την ώρα που η Κική Δημουλά άναβε το πρώτο της τσιγάρο. Επομένως «είμαστε και οι δύο Δίδυμοι στο ζώδιο!» αστειεύτηκαν οι ποιητές που χάρισαν στους παρευρισκόμενους μια όμορφη βραδιά. (από το Βήμα) 

Με ενδιάμεσο και άτυπο ισορροπιστή στη συνομιλία της ογδοντάχρονης ποιήτριας και του ογδοντάχρονου plus ποιητή τον Νάσο Βαγενά, άναψαν τα αίματα. Στην ερώτηση «Πώς γράφετε;», ο Τίτος Πατρίκιος κατέφυγε στα «βίτσια»: «Είμαι σαδομαζοχιστής. Το απολαμβάνω και ταυτοχρόνως με βασανίζει», αποφάνθηκε. «Δεν γράφω κάθε μέρα, δεν γράφω κάθε δύο μέρες, δεν γράφω κάθε εβδομάδα. Δεν είμαι συστηματική, ξεχνάω να γράφω», άνοιξε το δικό της εργαστήρι η Κική Δημουλά.

«Κάποτε πίστευα ότι δεν υπάρχει έμπνευση, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γιάννη Ρίτσου ότι ένα ποίημα πρέπει να το ξαναγράψεις είκοσι φορές. Ομως, περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι παίζει ρόλο: είναι σαν να πέφτει μια λάμψη στα πράγματα», συνέχισε επί του ίδιου θέματος ο ποιητής, ο οποίος εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη. Αντιθέτως, η δημιουργός της καθημερινής ματιάς, που φτάνει μέχρι τη δημιουργία του κόσμου, αντέταξε: «Δεν πιστεύω στην έμπνευση. Μου αρκεί και μία λέξη, για να καθίσω να γράψω. Δεν σκέφτομαι ούτε το θέμα ούτε τον τίτλο. Ο τίτλος είναι σκλαβιά. Είναι σαν όλα να συμβαίνουν τυχαία. Δεν ξέρω πού πηγαίνω. Με πηγαίνουν οι λέξεις, οι οποίες προθυμοποιούνται να με οδηγήσουν κάπου» (από την Ελευθεροτυπία) 

Η βραδιά έκλεισε φυσικά με την ανάγνωση δυο ποιημάτων. Η Κική Δημουλά διάβασε το  Σαν να διάλεξες και ο Τίτος Πατρίκιος την Ιστορία του λαβύρινθου από τη συλλογή  Η πύλη των λεόντων που κυκλοφόρησε το 2002. 

Σαν να διάλεξες

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή

να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια

να δώ την ευωδιά της ρίγανης

σκλάβα σε ματσάκια.

Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων

βρίσκεις το πράσινο εύκολο

σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.

Aκούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα

με την κομμένη γλώσσα των καρπών

ρήτορες σωροί τα πορτοκάλια και τα μήλα

και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση

στις κιτρινιάρικες παρειές

μιας μέσα βουβαμάρας.

Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.

Eίναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά

πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο

που έχει η εκλογή σου.

Eνώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.

Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.

Aσήκωτες κι αυτές. Kατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

Tο πολύ ν’ αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια.

Για εξοικείωση.

Eκεί δεν έχει διάλεξε. Eκεί με κλειστά τα μάτια.

Ιστορία του λαβύρινθου


Απ' όταν ο Θησέας σκότωσε τον Μινώταυρο
ο λαβύρινθος εγκαταλείφθηκε, απολύθηκαν οι φύλακες
με τον καιρό γκρεμίστηκε η οροφή του
βγήκαν στο φως οι τρομεροί διάδρομοι
οι αίθουσες για τα βασανιστήρια, την ανθρωποφαγία
οι στοές με τις κρυμμένες εφευρέσεις
τους καταχωνιασμένους θησαυρούς
πέσανε οι τοίχοι, μείναν μόνο τα χνάρια
από περίπλοκα χαράγματα πάνω στη γη.
Όμως προσομοιώσεις λαβυρίνθων, σκοτεινές κατασκευές
δεν έπαψαν να χτίζονται με νέα υλικά
με καινούρια τέρατα, θύματα, ήρωες, ηγεμόνες,
φτιάχνονται προπαντός λαβύρινθοι με λέξεις
κάθε χρονιά μπαίνουν μέσα τους νέες φουρνιές
αγόρια και κορίτσια, με φόβο μαζί και αψηφισιά
για τις παγίδες, τις καταπακτές, τ' αδιέξοδα
φιλοδοξώντας να ξαναπλάσουν και να παίξουν
το παλιό δράμα προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα
δίνοντας στους κύριους ρόλους τα ίδια ονόματα
Μίνωας, Πασιφάη, Μινώταυρος, Αριάδνη,
Δαίδαλος, Ίκαρος,  Θησέας.




«Πινγκ πονγκ» δύο ποιητών στο Μέγαρο

Μετά φόβου Θεού

στο γραμματοκιβώτιο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, φύλαγε τα πούπουλά σου για να τα `χεις όλα, ζόρικος χειμώνας είναι μπροστά και δε λέει να βρεθείς κεκαρμένος, jarhead, ή για να στο πω πιο απλά να βρεθείς μπρούμυτα σκεπασμένος με σελοφάν σαν προϊόν Μιμίκου στα καλά καθούμενα, ανοίγοντας έναν ύποπτο φάκελλο που σου στέλνει ο Αρχιεπίσκοπος ή το Αστεροσκοπείο Αθηνών τη στιγμή που δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν, αλλά το ανοίγεις γιατί ξεχειλίζει χαρτούρα χρωματιστή και ετερόκλητη όπως αποδεικνύεται καθώς τα χέρια δε συγκρατούν την ορμή και πέφτουν τα περισσότερα έντυπα στα πόδια σου ενώ εσύ κρατιέσαι μην τα κλωτσήσεις γιατί περνάει αυτή η όμορφη γειτόνισσα και για πρώτη φορά σου χαμογελάει, για αυτό το αναπάντεχο χαμόγελο που ανταποδίδεις αμέσως, σκύβεις ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις γλυπτές γάμπες της που απομακρύνονται απρόσιτες και τα μαζεύεις άνετος γιατί σε χαλάρωσε η θέα και μπόρεσες να σκεφτείς το απλό, αφού δε έσκασαν με την πτώση αδύνατον να σκάσουν τώρα στα χέρια σου ή μέσα την ώρα που θα τα ακουμπάς πάνω στο τραπέζι καλύπτοντας το παρθενικό the book` journal που είναι ανοιγμένο στο άρθρο για τον Καπισίσνκι, το τεύχος που έψαχνες μέρες τώρα και τελικά βρήκες στο Χαλάνδρι και το πήρες μαζί με τα άκοπα ακόμα Εύρετρα που δεν άντεξες και κρυφοδιάβασες μέσα από τις τριγωνικές σπηλιές των ενωμένων σελίδων “φταίνε κυρίως τα φρεάτια/ μπούκωσε η παλαιότητα του κόσμου/δεν τραβάνε οι σχισμές” - περιμένεις τελεία αλλά δε θα σου κάνω το χατήρι δε θα τη βάλω πουθενά ούτε καν στο τέλος, έτσι για να σου κοπεί η ανάσα στην ανηφόρα των λέξεων, στη λαχτάρα μου μήπως σκάσει τελικά κάποιος από όλους τους φακέλλους, όχι ο αυτός ο πρώτος με τις τέντες και την ηλιοπροστασία- οι αφελείς Νοέμβρη μήνα ξοδεύονται για φυλλάδια που φτάνουν σε μένα, σε μένα που έβγαλα ένα σερί χρόνια προκλητικά ακάλυπτος στα σκυλόδοντα του καλοκαιριού1- αφελής κι εγώ που ανοίγω ανέμελα το διπλωμένο στα τέσσερα εκκαθαριστικό σημείωμα περαίωσης, ικανό να σε στείλει άλλον άνθρωπο στην πρωινή ζώνη, βουρκωμένο, βορά του κάθε πικραμένου παρουσιαστή που διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του θα καταγγείλει οn air την αρμόδια ΔΟΥ για αναισθησία που εκείνη όμως, επειδή φυλάει τα ρούχα της διευκρινίζει κάτω αριστερά με μικρότερα γράμματα: “Για διορθώσεις προφανών σφαλμάτων του παρόντος που τυχόν θα εντοπίσετε...” , τα προφανή σφάλματα όμως γλυκιά μου δεν διορθώνονται εκ των υστέρων, δεν έπρεπε να έχουν γίνει καν, γιατί φτάνοντας το βλέμμα εκεί στο “Προ Έκπτωσης” που γειτνιάζει με το ειρωνικά παρηγορητικό κατά τι μικρότερο “Μετά Έκπτωσης” επέρχεται η αναπόφευκτη τελικά έκρηξη, είναι όμως έκρηξη γέλιου αντί της λογικά αναμενόμενης Κραυγής που καιρό τώρα εκκολάπτεται, ενός γέλιου παράφορου που θα τρομοκρατούσε όσους το άκουγαν, αλλά κανείς δεν ακούει, όλοι μιλάνε ακατάπαυστα εκθέτοντας τις θέσεις τους μέσω ενός αενάως επαναλαμβανόμενου και γι αυτό εμετικού λεκτικού πληθωρισμού, εκθέτοντας εαυτούς μέσω πορτρέτων σε κακοχωνεμένες τηλεοπτικές πόζες, χιλιάδες Σκεπτόμενοι υποψήφιοι που αναμένουν να τους τιμήσουμε αυτή την Κυριακή, υποβαστάζουν τάχα ανέμελα την ανάδελφη κι όχι αυτάδελφη κάρα2 τους μέσα στην οποία προφανώς γυροφέρνουν σαν σε πασαρέλα, προκλητικά, προτάσεις τυπωμένες στα φυλλάδια που από τον προτελευταίο τους σταθμό στο γραμματοκιβώτιο, καταλήγουν να πλαγιάζουν ήσυχα στην τσάντα της ανακύκλωσης πάνω από άλλα έντυπα με εικόνες φαγητών από όπου ξεχειλίζουν ζουμερές σπιτικές blue cheese σος- τούρκικα “σος” δεν προφέρεται το “Σκάσε”;- διπλά λιωμένα τυριά, τραγανό μπέικον, μόνο έξι ευρώ και είκοσι λεπτά αλλά κάτω αριστερά πάλι με μικρά γράμματα σημειώνεται ότι η ελάχιστη παραγγελία είναι τα δέκα- δέκα λεπτά το πολύ θα χρειαστώ να ετοιμάσω κοτόπουλο με μανιτάρια και πιπεριές, θα βάλω μπόλικο πιπέρι, στο κάτω κάτω από χθες που έμαθα στα σίγουρα ότι τελικά η άλλη φωνή είναι Έμπορος Μπαχαρικών τσιγκουνιές δεν κάνω παρά μόνο στις τελείες

1. Ο βασιλιάς της Ασίνης Γιώργου Σεφέρη

2 . “ὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα,

ἆρ᾽ οἶσθ᾽ ὅ τι Ζεὺς τῶν ἀπ᾽ Οἰδίπου κακῶν

ὁποῖον οὐχὶ νῷν ἔτι ζώσαιν τελεῖ;” Αντιγόνη Σοφοκλή

Μουσική: Minor Swing σύνθεση των Django Reinhardt και Stephane Grappelli

Αγγελίες

.
.

Διατίθεται ἀπόγνωσις

εἰς ἀρίστην κατάστασιν,

καὶ εὐρύχωρον ἀδιέξοδον.

Σὲ τιμὲς εὐκαιρίας.

Ἀνεκμετάλλευτον καὶ εὔκαρπον

ἔδαφος πωλεῖται

ἐλλείψει τύχης καὶ διαθέσεως.

Καὶ χρόνος

ἀμεταχείριστος ἐντελῶς.

Πληροφορίαι: Ἀδιέξοδον

Ὥρα: Πᾶσα.

Κικὴ Δημουλᾶ

Μουσική: Opening, Philip Glass