Άμα έχεις κέφια...

... θα βρεις ένα τρόπο να στεγνώσει γρήγορα ο μαϊντανός και ο άνηθος, έξω στον αέρα. Μα μην τυχόν και ξεχαστείς: πρέπει να τα μαζέψεις γρήγορα πριν παγώσουν απ` το χιονιά.

Το κρύο, ζητάει σούπα για αρχή. Χορτόσουπα. Ζαρζαβάτια διάφορα, φρέσκα, ψιλοκομμένα, μπόλικο κρεμμύδι, καρότα, σέλινο, μαϊντανό, πιπεριά, μανιτάρια. Εξωτική πινελιά τα ολοστρόγγυλα κολοκυθάκια φερμένα από το Μεξικό και οι ντόπιες πατάτες από το Αϊντάχο. 

Μόλις τσιγαριστούν όλα μαζί, να τα σβήσεις με λευκό κρασί. Μόνο να κοιτάξεις να το ρίξεις αργά από ψηλά, γιατί κι η διαδικασία του μαγειρέματος μπορεί να είναι θέαμα.

Από ψηλά να ρίξεις και την κρέμα γάλακτος στο μείγμα της γέμισης για την πίτα. Κι όταν σε ρωτήσουν “τί πίτα είναι αυτή;” να πεις σοβαρά, με ύφος σεφ “free style cheese pie” και ας αναρωτιέσαι μετά πόσα ήταν τα είδη των τυριών που ανακάτεψες με τα αυγά και τον άνηθο. 

Το φύλλο -τί τύχη κι αυτή να βρεις έτοιμο, ωραίο χωριάτικο φύλλο- να το στρώσεις με μπόλικες ζάρες όπως το έκανε η γιαγιά σου η μακαρίτισσα και να τη μνημονεύεις καθώς θα διπλώνεις τις άκρες με βρεγμένα δάχτυλα.

 

Σαλάτα να κάνεις πράσινη και να βάλεις της Παναγιάς τα μάτια. Κι αν οι Λατίνοι της παρέας σε ρωτήσουν, τί έχει μέσα, πάλι με σοβαρό ύφος να τους πεις: “los ojos de Virgen”. Κι ας σε πουν “loco cocinero”.

Αν βρεις και Agrino -το μπλε όμως- να ετοιμάσεις ριζότο με θαλασσινά για κύριο πιάτο. Τσιγάρισέ το λίγο μαζί με φρέσκα κρεμμυδάκια, ρίξε μετά και την καβουρόψιχα, το καλαμάρι σε ροδέλες και τις γαριδούλες.

 

Κι αν είσαι πολύ τυχερός και βρεις ούζο από το Πλωμάρι, με αυτό να τα σβήσεις. Να ρίξεις μπόλικο, να μυρίσει Αιγαίο όλο το Queens από ένα τηγάνι πάνω σε ένα τόσο δα κουζινάκι με δυο μάτια. 

Τραπεζομάντιλο δεν υπάρχει, αλλά κάπου θα βρεις ένα ρολό άσπρο χαρτί να στρώσεις το τραπέζι. Πέτα και μερικές ψαλιδιές γύρω- γύρω για να στρώσει καλά και να έχει την τσαχπινιά του.

Κι επειδή όπως είπαμε από την αρχή, έχεις κέφια, πιάσε ένα μαρκαδόρο και σκάρωσε στα γρήγορα ένα Ποσειδώνα λεβέντη στη μια γωνιά, με την τρίαινά του, έτοιμη να τσιμπήσει από την πίτα που ψήθηκε και μοσχοβολάει.

 

Στη μέση σκίτσαρε ένα γελαστό καβούρι, πιο πέρα ένα χταπόδι αραχτό, ένα σεντούκι γεμάτο με πειρατικούς θησαυρούς, ένα καράβι στα ανοιχτά και δίπλα του μια γυμνόστηθη γοργόνα έτοιμη να απευθύνει την κλασσική ερώτηση στον καπετάνιο. 

Στο τέλος, όταν φτάσει η ώρα του γλυκού, να εύχεσαι στο γύρισμα η κρέμα καραμελέ να βγει ολόκληρη από τη φόρμα χωρίς απώλειες. Και θα βγει γιατί όταν έχεις κέφια και καλή παρέα, όλα πάνε καλά. Και τότε, να τη στολίσεις  με μπόλικη αμυγδαλόψιχα. Να ρίχνεις από ψηλά και να κοιτάς έξω την ίδια στιγμή, για να πέφτει απαλά η αμυγδαλόψιχα παντού, όπως το χιόνι. 

Liqueur de Géranium Rosat

 “Η κρίση είναι ευκαιρία”. Το άκουσα μια, το άκουσα δύο, το άκουσα τρεις. Μετά την χιλιοστή επανάληψη της καραμέλας σταμάτησα να μετράω κι αναρωτήθηκα: “Ρε, μπας και είναι τελικά; Λες να μην πρόκειται για το εκατομμυριοστό ψέμα που ακούμε;” Η επόμενη σκέψη ήταν η αμετάκλητη απόφαση: Αρπάζουμε την ευκαιρία! Όχι όμως πια υπηρεσίες· ήρθε η ώρα της παραγωγής. Κάτι. Κάτι, που είτε λείπει από την αγορά και είναι τόσο απαραίτητο που ο άλλος θα κάνει το σκατό του παξιμάδι για να το προμηθευτεί, είτε κάτι εξαιρετικής ποιότητας που και πάλι ο άλλος θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το αποκτήσει.

Μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα μηνών, σκέψεις και υπολογισμούς που με κράτησαν άυπνο σαν υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κατέληξα σε ένα προϊόν που συνδυάζει και τα δύο: ηδύποτο με το μοναδικό άρωμα της αμπαρόριζας- προϊόν που δεν υπάρχει στην παγκόσμια αγορά- με αγνά υλικά, σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, ώστε να εξασφαλιστεί η άριστη ποιότητα, καλύτερη των ανωτέρων ευρωπαϊκών.

Σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ξεναγήσω στη μονάδα παραγωγής και να σας αποκαλύψω την επτασφράγιστη συνταγή που προέκυψε μετά από πολλούς πειραματισμούς, επίπονες προσπάθειες και εξαντλητικές δοκιμές επί δοκιμών. 

Εδώ βλέπετε το πρώτο στάδιο της παραγωγής. Τα χιλιάδες φύλλα αμπερόριζας που συνέλεξα από τη δική μου παραγωγή -είναι σημαντικό να είναι εξασφαλισμένη η πρώτη ύλη ώστε η τελική τιμή του προϊόντος να μην εξαρτάται από τα καπρίτσια της αγοράς και τους μεσάζοντες- σε τεράστια βάζα, εμβαπτισμένα σε ρετσίνα, εκτίθεται στον καλοκαιρινό ήλιο επί σαράντα ημέρες. 

Στις τρεις διαδοχικές εικόνες -όλες από τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της ποτοποιίας “Ἒποψ ὁ Ἀττικός”- το φιλτράρισμα, ο βρασμός σε τεράστιο καζάνι Made in Yugoslavia  και η εμφιάλωση του μοναδικού λικέρ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η αλυσίδα παραγωγής είναι πλήρως αυτοματοποιημένη και ότι σε κανένα στάδιο της παραγωγής δε μεσολαβεί ανθρώπινο χέρι, εξασφαλίζοντας έτσι υψηλότατα στάνταρ ποιότητας και υγιεινής.   

Τέλος, σας παρουσιάζω με ασυγκράτητη υπερηφάνεια την ετικέτα που αυτή τη στιγμή είναι στο δρόμο για το τυπογραφείο. Τα βραβεία και οι διακρίσεις που εικονίζονται εκατέρωθεν του ονόματος Liqueur de Géranium Rosat, είναι αυτά που θεωρείται βέβαιο ότι πρόκειται να αποσπάσει άμεσα το εν λόγω προϊόν. 

Τα υλικά

3 Μπουκάλια ρετσίνα Μαλαματίνα 0,5 lt

1 κιλό ζάχαρη (αφαιρούμε μια κούπα)

70 φύλλα αμπαρόριζας

Η συνταγή

Όλα τα υλικά, 40 μέρες στον ήλιο -σούρωμα- μια βράση- έτοιμο! Σερβίρεται παγωμένο. 

Βραστό βάλσαμο για το βράδυ

Όταν παραζορίζουν τα πράγματα η κουζίνα παίζει το ρόλο ασφαλούς καταφυγίου τουλάχιστον για όσο διάστημα παραμένεις εκεί μαγειρεύοντας. Επί πλέον οι διαδικασίες που απαιτούνται για την παρασκευή των φαγητών, λόγω της φύσης τους -προσεκτικό πλύσιμο, αμείλικτος τεμαχισμός πρώτων υλών, βασανιστικό τσιγάρισμα, λυτρωτικό σβήσιμο- παρέχουν ένα είδος προσωρινής μεν, εκτόνωσης δε, της συσσωρευμένης εκ της πραγματικότητας -εντός κι εκτός εισαγωγικών η προηγούμενη λέξη- έντασης. Αρκεί βέβαια να έχεις εξασφαλίσει ότι η τηλεόραση θα είναι κλειστή· ούτε ειδήσεις(1), ούτε ενημερωτικές εκπομπές(2). Το διαδίκτυο, άστο να παίζει. Εκεί ξέρεις πλέον καλά να ξεχωρίζεις την ήρα από το σιτάρι.

Βραστό γι απόψε λοιπόν, με μοσχάρι και λαχανικά. 

Πλένουμε το κρέας και τα λαχανικά. Αφού στραγγίσουν καλά τα τεμαχίζουμε. Τσιγαρίζουμε σε δυνατή φωτιά το κρεμμύδι, σε μια βαθιά κατσαρόλα με λίγο λάδι και στη συνέχεια βάζουμε και το κρέας μέχρι να ροδίσει λίγο. Σβήνουμε με  λευκό κρασί και προσθέτουμε περίπου ένα λίτρο ζεστό νερό, αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Αφήνουμε το κρέας να βράσει για 35-40 λεπτά μέχρι να μαλακώσει ενώ παράλληλα το ξαφρίζουμε. 

Στη συνέχεια ρίχνουμε στην κατσαρόλα, πρώτα τις πατάτες και τα καρότα και λίγο αργότερα τα κολοκυθάκια και τα κοτσάνια από το σέλινο. Διαλύουμε τον πελτέ της ντομάτας σε λίγο νερό και αφού προσθέσουμε τη ζάχαρη ρίχνουμε το μείγμα στην κατσαρόλα. Προσθέτουμε το υπόλοιπο λάδι και τις πιπεριές και το αφήνουμε να σιγοβράσει. Όταν είναι έτοιμο, μπορούμε να λιώσουμε με το πιρούνι μερικά κομμάτια πατάτας ώστε να χυλώσει περισσότερο η σούπα. Λίγο πριν το κατεβάσουμε από τη φωτιά προσθέτουμε τα φύλλα του σέλινου. 

Η σούπα μας σερβίρεται ζεστή και αποτελεί ιδανικό δείπνο γι αυτή την εποχή· λειτουργεί γενικώς ως βάλσαμο αφού τονώνει το ηθικό και καταπραΰνει τα κρυολογήματα.

Σημείωση:Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να ετοιμάσω μια απλή χορτόσουπα με ζωμό κρέατος, μα διαβάζοντας τις υποδείξεις του ΕΣΡ προς τους τηλεοπτικούς σταθμούς, κατέληξα  σε κρεατόσουπα με λαχανικά. 

Πρώτες ύλες για 4 άτομα. 

600 γρ. κρέας μοσχαρίσιο σε μικρά κομμάτια.
2 μικρά κρεμμύδια ξερά ή 5-6 φρέσκα 2-3 πατάτες 
4 καρότα 
4 κολοκυθάκια 
2 πιπεριές (πράσινη και κόκκινη) 
1 μικρό ματσάκι σέλινο 
½ φλιτζάνι λάδι 
2 κουταλιές της σούπας πελτές ντομάτας 
αλάτι, πιπέρι, ελάχιστη ζάχαρη 
λίγο λευκό κρασί.

1.Η αναδιάρθρωση του χρέους: όλοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι το 2010 έλεγαν όλοι ότι το χρέος είναι βιώσιμο και εμείς δεν τους απαντούσαμε «όχι, δεν είναι!». Δεν τους λέγαμε ότι αυτά είναι βλακείες. Αυτό ήταν μια αυτοσυγκράτηση. Γιάννης Πρετεντέρης

2. ενημερωτικές εκπομπές Μάκης Βορίδης:"(Η θανατική ποινή) έχει μία πάρα πολύ μεγάλη δύναμη αποτροπής για ειδεχθή εγκλήματα"

μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.

Ό, τι μάθαινα στο δημοτικό με επηρέαζε βαθιά. Απόδειξη; Λωτό δοκίμασα μόλις πριν από λίγα χρόνια καθώς φοβόμουν μήπως την πατήσω όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα. 

"τῶν δ᾿ ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν, 

οὐκέτ᾿ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι,

ἀλλ᾿ αὐτοῦ βούλοντο μετ᾿ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι

λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι." *

Αν και δεν είχα φύγει ποτέ ως τότε από την πατρίδα μου και δε βολόδερνα όπως εκείνοι στον πόντο με ενάντιους ανέμους, ο φόβος που με κρατούσε μακριά από τους λωτούς έγινε σχεδόν μεταφυσικός: ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι από τη στιγμή που θα δοκίμαζα έστω και ένα μικρό κομμάτι θα έχανα οριστικά τη μνήμη μου. Για αυτό βέβαια μπορεί να ευθύνονταν  τα σχετικά αποφθέγματα, πάντως τη μνήμη τη θεωρούσα εξαιρετικά πολύτιμη από παιδί.

Όταν επιτέλους, σχετικά πρόσφατα, νίκησα αυτό το φόβο και ενέδωσα στον πειρασμό της βρώσης λωτού έμεινα εκστατικός βιώνοντας την απόλυτη γευστική πανδαισία. Ο πρώτος που έφαγα επιβεβαίωνε την ομηρική περιγραφή αλλά και την ονομασία “τροφή των Θεών” που του απέδωσαν, καθώς ήταν ώριμος και κυριολεκτικά “μελοστάλαχτος”. Χωρίς διάθεση υπερβολής μπορώ να πω ότι εκείνη η παρθενική φορά που οι γευστικές μου θηλές ήρθαν σε επαφή με το “μήλο της Ανατολής” ήταν το ορόσημο που θα χώριζε οριστικά πλέον τη ζωή μου σε δύο ευδιάκριτα τμήματα: το πρώτο, που δεν είχα γευτεί λωτό και το δεύτερο που προσηλυτίστηκα και μεταμορφώθηκα σε ακραιφνή και ακόρεστο λωτοφάγο.

Τόσο ακόρεστο που την περίοδο που ωριμάζουν οι λωτοί μπορώ πλέον να τρέφομαι αποκλειστικά με αυτούς -“ οἵ τ᾿ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν"- ως γνήσιος Λωτοφάγος. Καθώς όμως αυτή η περίοδος δεν είναι όσο μεγάλη θα ήθελα, φέτος και με αφορμή μια παλιότερη ανάρτηση του αγαπητού φίλου Μούργου, αποφάσισα ότι θα έπρεπε να προχωρήσω στην παρασκευή μαρμελάδας, ώστε να μπορώ να γεύομαι τον προσφιλή καρπό και εκτός εποχής.

Αν και δε διακρίνομαι για τις ζαχαροπλαστικές μου ικανότητες, κουβαλάω μια σοβαρή οικογενειακή παράδοση: κάθε χρόνο ετοιμάζαμε εκτός των γλυκών του κουταλιού -κεράσι, καρυδάκι, βερίκοκο και κολοκύθα- αρκετές μαρμελάδες από φρούτα δικής μας παραγωγής- μήλο, φράουλα και ροδάκινο- σε τεράστιες ποσότητες που κρατούσαν όλη τη χρονιά. Σε αυτή τη διαδικασία συμμετείχε όλη η οικογένεια, μερικές φορές ερχόταν και θείες με τις οποίες μοιραζόμασταν το αποτέλεσμα, αλλά προεξάρχων ήταν ο πατέρας μου. Είχε την ικανότητα με το μάτι να υπολογίζει τη ζάχαρη και το ξινό ανάλογα με το είδος του φρούτου, το χρόνο του βρασμού, να ελέγχει αν το σιρόπι ήταν δεμένο και να κατεβάζει το καζάνι από τη φωτιά τη σωστή στιγμή που το χρώμα ήταν τέλειο. 

Οπλισμένος γερά με όλες αυτές τις μνήμες έκανα μια μικρή αναζήτηση συνταγών στο διαδίκτυο. Όπως και στη μαγειρική αρνούμαι πεισματικά να ακολουθήσω κατά γράμμα υλικά και οδηγίες και τις περισσότερες φορές επιδίδομαι σε αυτοσχεδιασμούς, έτσι και σε αυτή την περίπτωση κράτησα από διαφορετικές συνταγές μαρμελάδας λωτού τα στοιχεία που μου φάνηκαν ενδιαφέροντα.

 

Οι λωτοί που προμηθεύτηκα (1,5 ευρώ το κιλό) ήταν πολύ ώριμοι πλην ενός. Αυτό το τονίζω και θα δείτε γιατί, στο τέλος. Τους έπλυνα προσεκτικά και στη συνέχεια αφαίρεσα τη φλούδα και το κοτσάνι τους. Αφού τους τεμάχισα πρόσθεσα ξύσμα ενός πορτοκαλιού. Καθώς η ποσότητα μου φάνηκε μικρή -απειροελάχιστη σε σχέση με τις παλιές καζανιές- πρόσθεσα τρία μήλα αφού τα καθάρισα και τα έκοψα σε μικρά κομμάτια. Στη συνέχεια πολτοποίησα τα υλικά στο μπλέντερ, προσθέτοντας το χυμό 3 πορτοκαλιών.

Έβαλα το μείγμα σε μια κατσαρόλα και πρόσθεσα ζάχαρη, δύο φυλλαράκια αμπαρόριζα και ένα μέντα. Μετά την πρώτη βράση, δυνάμωσα τη φωτιά ανακατεύοντας συνεχώς για να μην πιάσει, πράγμα που τελικά δεν απέφυγα κι έτσι αναγκάστηκα να αλλάξω κατσαρόλα. Δυστυχώς είχα κάνει λάθος βάζοντας 3 πορτοκάλια -ήθελε το πολύ δύο- κι έτσι καθυστέρησε αρκετά να πήξει με αποτέλεσμα η μεγαλύτερη διάρκεια βρασμού να της στερήσει τελικά το λαμπρό χρώμα που επιθυμούσα. Ωστόσο κρίνοντας αυστηρά μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα ήταν άκρως ικανοποιητικό, ειδικά αν λάβει κανείς υπ` όψη του ότι ήταν η πρώτη φορά που ανέλαβα να ετοιμάσω μαρμελάδα. 

Η υφή της θυμίζει κάπως το κυδώνι γλυκό του κουταλιού. Η γεύση της είναι πολύ γλυκιά – την επόμενη φορά θα βάλω λιγότερη ζάχαρη- ενώ στο φόντο διακρίνεται μια ελαφριά στιφάδα που προφανώς οφείλεται σε αυτόν τον ένα και μοναδικό λωτό που δεν ήταν ώριμος όπως οι άλλοι. Πάντως αυτή η στιφάδα της δίνει ιδιαίτερη γεύση. Συνοδεύεται δε ιδανικά με κεφαλογραβιέρα.

Τα υλικά της (διορθωμένης) συνταγής.

1600 γραμμάρια λωτοί

800 γραμμάρια Ζάχαρη

χυμός δύο πορτοκαλιών

τρία μήλα

ξύσμα ενός πορτοκαλιού

αμπαρόριζα

μέντα 

*Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία Ι, 82-104 (κείμενο και μετάφραση Κακριδή - Καζαντζάκη)

Ο δρόμος των μπαχαρικών (μου)

Χθες βρήκα τα μπαχάρια. Οι περυσινές προμήθειες από το Misir Carsisi, την Αιγυπτιακή αγορά της Πόλης, πέταξαν από το Atatürk Havalimanı στο Ελ. Βενιζέλος, έφτασαν ασφαλείς στο σπίτι αλλά έκτοτε δεν τις ξανάδα. Όσο κι αν έψαξα, δεν κατάφερα επί ένα χρόνο να τις ανακαλύψω. Ομολογουμένως ήταν μια μυστηριώδης εξαφάνιση που με είχε κάνει να πιστεύω ότι λογικά, πρέπει να εισέβαλε στο σπίτι διαρρήκτης, να απέσπασε τα πολύτιμα μπαχάρια μου και να διέφυγε χωρίς να αφήσει κανένα απολύτως ίχνος. Το σενάριο της κλοπής  σταματούσε πάντα εκεί,  στον διαρρήκτη που φεύγει βιαστικά μέσα στη νύχτα, πιθανόν γιατί δεν άντεχα την επόμενη σκηνή:  αυτή που εκείνος ο αχρείος μαγειρεύει χρησιμοποιώντας τα μπαχαρικά μου. Το ενδεχόμενο να τα είχε "σκοτώσει" σε κλεπταποδόχο το απέκλεισα εξ αρχής· δεν είναι δυνατόν να ριψοκινδυνεύει κανείς  τόσο, παρά μόνο για την απόλαυση και όχι για το κέρδος. 

Τελικά, βρέθηκαν χθες μέσα σε ένα παλιό μεταλλικό κουτί, στο βάθος ενός ντουλαπιού που σπάνια ανοίγω. Το κουτί γράφει με κόκκινα γράμματα ΜΕΖΑΠ Χαλβᾱς Πολυτελείας στο καπάκι και στο πλάι του, Θεσσαλονίκη Ἀφροδίτης 9.  Τηλ 36 90. Τετραψήφιο. Το είχα βρει πριν από χρόνια στο πατάρι της γιαγιάς μου. Ήταν σκονισμένο κι ασήκωτο. Είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να ήταν γεμάτο λίρες, ή κάτι άλλο εξίσου πολύτιμο. Θυμάμαι μάλιστα ότι καθυστέρησα να το ανοίξω γιατί ήθελα πρώτα να αποφασίσω τι θα έκανα με αυτόν τον αναπάντεχο θησαυρό που είχα στα χέρια μου. Κάτι άστραψε στο ημίφως του παταριού όταν έβγαλα το καπάκι μα δεν ήταν παρά τα στρας που διακοσμούσαν μερικά από τα εκατοντάδες κουμπιά που περιείχε. Πέταξα τα κουμπιά και κράτησα το κουτί με την παρήγορη σκέψη ότι δεν είχε φτάσει ακόμα η στιγμή που θα έβρισκα το θησαυρό.

Προφανώς πέρυσι έκανα τον απλό συνειρμό “πολύτιμα μπαχαρικά/ κουτί του παρ` ολίγο θησαυρού” και τα έβαλα εκεί προσωρινά, έτσι όπως ήταν συσκευασμένα στα σακουλάκια τους από τον πωλητή του Misir Carsisi. Άνοιξα ένα-ένα τα σακουλάκια, τα μύρισα και διαπίστωσα ότι δεν έχουν χάσει τη αψάδα τους. Με το μύλο έτριψα λίγο πράσινο πιπέρι πάνω στη μακαρονάδα με σάλτσα μελιτζάνας κι άλλων ζαρζαβατικών. Δεύτερης μέρας φαγητό κι η γεύση του, με μόλις λίγα τρίμματα πιπεριού, απογειώθηκε. 

Τελικά τα μπαχαρικά μου βρήκαν αισίως, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση,  το δρόμο τους στο πιάτο μου, όπως ακριβώς συνέβαινε σε άλλες εποχές που η μεταφορά τους γινόταν με καραβάνια. Αυτή η σκέψη με οδήγησε  στην απόφαση  να προμηθευτώ άμεσα το βιβλίο του Τζάιλς Μίλτον, «Ο δρόμος των μπαχαρικών» που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Περίπλους.  

στη Μαρία Μ.

Μουσική: Ağıt  (Θρήνος) από το συγκρότημα τουρκικό Yansımalar

sixth loan tranche`s chicken

Χθες βράδυ είχα βάλει μπροστά δυο ποστ· ένα σε χαμηλή φωτιά να σιγοψήνεται και ένα άλλο για μαρινάρισμα. Ανακάτευα το πρώτο, πρόσθετα μπαχαρικά στο δεύτερο αλλά καθώς πλησίαζε η ώρα των ειδήσεων καταλάβαινα ότι κανένα από αυτά δε θα ήταν έτοιμο για σήμερα. Κοίταξα στην κατάψυξη του μπλογκ μήπως και υπήρχε κάτι έτοιμο να το ξεπαγώσω και να το ανεβάσω: τίποτα. Μόνος πάγος. “Πρέπει να κάνω απόψυξη” σκέφτηκα κι εκείνη τη στιγμή το ερυθρό καγκουρό σέρβιρε ένα λαχταριστό πιάτο φασολάδα. Άμα ένας συνάδελφος ανεβάζει φρέσκο πράγμα κι αχνιστό, με τις πιπερίτσες του και τα καροτάκια του δεν κάθεσαι στα δικά σου. Πας τρέχοντας. Γυρίζοντας, άφησα την οθόνη και έβαλα φασόλια να μουλιάσουν. Η πρώτη κι αποφασιστική κίνηση για το φαγητό της επόμενης είχε γίνει. Έμενε να εξασφαλίσω το βραδινό μου. 

Στο ψυγείο υπήρχαν μπουτάκια κοτόπουλου. Ξέπλυνα καλά τέσσερα και τα άφησα να στραγγίσουν. Στη συνέχεια τα έκοψα σε λωρίδες. Αυτή η διαδικασία είναι μπελάς ειδικά αν δεν έχεις καλό μαχαίρι, αλλά σου δίνει το χρόνο να σκεφτείς τί θα κάνεις στη συνέχεια, σε σχέση πάντα με τη διάθεση της στιγμής αλλά και τις πρώτες ύλες που διαθέτεις. Ενώ στις ειδήσεις έπαιζε η συνεδρίαση του eurogrup και η δόση των 8 δις, αποφάσισα ότι ήθελα για αυτή τη βραδιά κάτι ελαφρύ αλλά ιδιαίτερο. Θυμήθηκα ένα λικέρ που είχα ξαναχρησιμοποιήσει στο μαγείρεμα -CREME DE PECHE de Vigne λέει η ετικέτα του- σε μια στιγμή έμπνευσης. Έτσι έβαλα ελαιόλαδο σε ένα αντικολητικό τηγάνι κι αφού σόταρα για λίγα λεπτά το κρέας μέχρι να ροδοκοκκινίσει, το έσβησα με το λικέρ. 

Το ροδάκινο μοσχομύρισε αμέσως και με δυσκολία συγκρατήθηκα να μη ρίξω όλη την ποσότητα που υπήρχε στο μπουκάλι. Ήταν σωστή απόφαση και για λόγους αναλογίας στον αυτοσχεδιασμό, αλλά και γιατί κάλλιστα θα μπορούσα με το λικέρ που απέμεινε να επαναλάβω τη συνταγή με την επόμενη εκταμίευση· αυτή της έβδομης δόσης. Κι επειδή κάτι τέτοιες πικρές στιγμές, χρειάζεσαι κάτι γλυκό για να ισορροπήσεις, αναζήτησα μέλι αλλά διαπίστωσα ότι δυστυχώς είχε τελειώσει. Μετά από κάποιο δισταγμό, αντικατέστησα το μέλι με μια κοφτή κουταλιά της σούπας ζάχαρη. Δοκίμασα τη σάλτσα, είδα ότι σήκωνε λίγη ακόμα ζάχαρη, οπότε πρόσθεσα μια μύτη ακόμα, χαμήλωσα τη φωτιά και άφησα να σιγοψήνεται μέχρι να πήξει η γλυκιά σάλτσα.

Στο μεταξύ, είχα βάλει να βράσει ρύζι για συνοδευτικό και ετοίμασα μια μικρή σαλάτα ρόκα που εμπλουτίστηκε με αρκετά σπυριά από ρόδι, δικής μου παραγωγής. Η σαλάτα, παρά τις επίμονες παρακλήσεις μου, αρνήθηκε να φωτογραφηθεί και φυσικά το σεβάστηκα. Την ώρα που σέρβιρα σκέφτηκα ότι θα πήγαινε τόσο στην γενικότερη εμφάνιση του πιάτου, όσο και γευστικά λίγο σουσάμι πάνω στο κοτόπουλο. Σουσάμι φυσικά δεν υπήρχε, αλλά λύση βρέθηκε: απαλλοτριώθηκε αυτό που είχε ξεκολλήσει από τα κριτσίνια και βρισκόταν στον πάτο της συσκευασίας. Η τελευταία πινελιά ήρθε από τον κήπο. Έκοψα μια κορυφή από τη μέντα που είχα φυτέψει πέρυσι σε γλάστρα και κρατάει ακόμα και την έβαλα προσεκτικά στον πύργο του ρυζιού.

Οι ειδήσεις είχαν τελειώσει,  οπότε κατάφερα να απολαύσω απερίσπαστος το δείπνο με κύριο πιάτο το sixth loan tranche`s chicken. 

Αν  τώρα σας αφήνω βιαστικά, χωρίς  έναν επίλογο της προκοπής είναι γιατί πρέπει να προμηθευτώ άμεσα καρότα και σέλινο για τη σημερινή φασολάδα. Γιατί στις παραδοσιακές συνταγές δε χωράνε και πολλοί αυτοσχεδιασμοί. 

 

Μετά φόβου Θεού

στο γραμματοκιβώτιο γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, φύλαγε τα πούπουλά σου για να τα `χεις όλα, ζόρικος χειμώνας είναι μπροστά και δε λέει να βρεθείς κεκαρμένος, jarhead, ή για να στο πω πιο απλά να βρεθείς μπρούμυτα σκεπασμένος με σελοφάν σαν προϊόν Μιμίκου στα καλά καθούμενα, ανοίγοντας έναν ύποπτο φάκελλο που σου στέλνει ο Αρχιεπίσκοπος ή το Αστεροσκοπείο Αθηνών τη στιγμή που δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν, αλλά το ανοίγεις γιατί ξεχειλίζει χαρτούρα χρωματιστή και ετερόκλητη όπως αποδεικνύεται καθώς τα χέρια δε συγκρατούν την ορμή και πέφτουν τα περισσότερα έντυπα στα πόδια σου ενώ εσύ κρατιέσαι μην τα κλωτσήσεις γιατί περνάει αυτή η όμορφη γειτόνισσα και για πρώτη φορά σου χαμογελάει, για αυτό το αναπάντεχο χαμόγελο που ανταποδίδεις αμέσως, σκύβεις ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις γλυπτές γάμπες της που απομακρύνονται απρόσιτες και τα μαζεύεις άνετος γιατί σε χαλάρωσε η θέα και μπόρεσες να σκεφτείς το απλό, αφού δε έσκασαν με την πτώση αδύνατον να σκάσουν τώρα στα χέρια σου ή μέσα την ώρα που θα τα ακουμπάς πάνω στο τραπέζι καλύπτοντας το παρθενικό the book` journal που είναι ανοιγμένο στο άρθρο για τον Καπισίσνκι, το τεύχος που έψαχνες μέρες τώρα και τελικά βρήκες στο Χαλάνδρι και το πήρες μαζί με τα άκοπα ακόμα Εύρετρα που δεν άντεξες και κρυφοδιάβασες μέσα από τις τριγωνικές σπηλιές των ενωμένων σελίδων “φταίνε κυρίως τα φρεάτια/ μπούκωσε η παλαιότητα του κόσμου/δεν τραβάνε οι σχισμές” - περιμένεις τελεία αλλά δε θα σου κάνω το χατήρι δε θα τη βάλω πουθενά ούτε καν στο τέλος, έτσι για να σου κοπεί η ανάσα στην ανηφόρα των λέξεων, στη λαχτάρα μου μήπως σκάσει τελικά κάποιος από όλους τους φακέλλους, όχι ο αυτός ο πρώτος με τις τέντες και την ηλιοπροστασία- οι αφελείς Νοέμβρη μήνα ξοδεύονται για φυλλάδια που φτάνουν σε μένα, σε μένα που έβγαλα ένα σερί χρόνια προκλητικά ακάλυπτος στα σκυλόδοντα του καλοκαιριού1- αφελής κι εγώ που ανοίγω ανέμελα το διπλωμένο στα τέσσερα εκκαθαριστικό σημείωμα περαίωσης, ικανό να σε στείλει άλλον άνθρωπο στην πρωινή ζώνη, βουρκωμένο, βορά του κάθε πικραμένου παρουσιαστή που διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του θα καταγγείλει οn air την αρμόδια ΔΟΥ για αναισθησία που εκείνη όμως, επειδή φυλάει τα ρούχα της διευκρινίζει κάτω αριστερά με μικρότερα γράμματα: “Για διορθώσεις προφανών σφαλμάτων του παρόντος που τυχόν θα εντοπίσετε...” , τα προφανή σφάλματα όμως γλυκιά μου δεν διορθώνονται εκ των υστέρων, δεν έπρεπε να έχουν γίνει καν, γιατί φτάνοντας το βλέμμα εκεί στο “Προ Έκπτωσης” που γειτνιάζει με το ειρωνικά παρηγορητικό κατά τι μικρότερο “Μετά Έκπτωσης” επέρχεται η αναπόφευκτη τελικά έκρηξη, είναι όμως έκρηξη γέλιου αντί της λογικά αναμενόμενης Κραυγής που καιρό τώρα εκκολάπτεται, ενός γέλιου παράφορου που θα τρομοκρατούσε όσους το άκουγαν, αλλά κανείς δεν ακούει, όλοι μιλάνε ακατάπαυστα εκθέτοντας τις θέσεις τους μέσω ενός αενάως επαναλαμβανόμενου και γι αυτό εμετικού λεκτικού πληθωρισμού, εκθέτοντας εαυτούς μέσω πορτρέτων σε κακοχωνεμένες τηλεοπτικές πόζες, χιλιάδες Σκεπτόμενοι υποψήφιοι που αναμένουν να τους τιμήσουμε αυτή την Κυριακή, υποβαστάζουν τάχα ανέμελα την ανάδελφη κι όχι αυτάδελφη κάρα2 τους μέσα στην οποία προφανώς γυροφέρνουν σαν σε πασαρέλα, προκλητικά, προτάσεις τυπωμένες στα φυλλάδια που από τον προτελευταίο τους σταθμό στο γραμματοκιβώτιο, καταλήγουν να πλαγιάζουν ήσυχα στην τσάντα της ανακύκλωσης πάνω από άλλα έντυπα με εικόνες φαγητών από όπου ξεχειλίζουν ζουμερές σπιτικές blue cheese σος- τούρκικα “σος” δεν προφέρεται το “Σκάσε”;- διπλά λιωμένα τυριά, τραγανό μπέικον, μόνο έξι ευρώ και είκοσι λεπτά αλλά κάτω αριστερά πάλι με μικρά γράμματα σημειώνεται ότι η ελάχιστη παραγγελία είναι τα δέκα- δέκα λεπτά το πολύ θα χρειαστώ να ετοιμάσω κοτόπουλο με μανιτάρια και πιπεριές, θα βάλω μπόλικο πιπέρι, στο κάτω κάτω από χθες που έμαθα στα σίγουρα ότι τελικά η άλλη φωνή είναι Έμπορος Μπαχαρικών τσιγκουνιές δεν κάνω παρά μόνο στις τελείες

1. Ο βασιλιάς της Ασίνης Γιώργου Σεφέρη

2 . “ὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα,

ἆρ᾽ οἶσθ᾽ ὅ τι Ζεὺς τῶν ἀπ᾽ Οἰδίπου κακῶν

ὁποῖον οὐχὶ νῷν ἔτι ζώσαιν τελεῖ;” Αντιγόνη Σοφοκλή

Μουσική: Minor Swing σύνθεση των Django Reinhardt και Stephane Grappelli

Ιχθυόπιττα ή το κου(του)ρού ψαράκι

Όταν ένας μπλόγκερ έχει κλειστεί για τόσο μεγάλο διάστημα στην κουζίνα μιας ανάρτησης οφείλει αν σέβεται τον εαυτό του και τους αναγνώστες του να επανεμφανιστεί τουλάχιστον με ένα πιάτο φαγητό.

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να αποφύγω τη μαγειρική - “πού να ανάβεις φούρνους καλοκαιριάτικα" σκέφτηκα – αλλά η αγαπητή Φοράδα με επανέφερε εις την τάξιν. Οπότε...να το ψάρι στην πιατέλα.

Πρώτη παραλλαγή

“Το μικρό ψαράκι” (για δύο άτομα)

ΥΛΙΚΑ

Ένα πακέτο ζύμη κουρού (χρησιμοποιούμε μόνο το ένα φύλλο)

200 gr καπνιστός σολωμός

250 γρ τυρί Philladelphia

άνηθος

ξύσμα ενός λεμονιού

λίγο λάδι

μια ροδέλα ελιάς για το μάτι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Κόβουμε σε μικρά κομμάτια τον σολωμό και τον ανακατεύουμε με το τυρί, τον ψιλοκομμένο άνηθο και το ξύσμα του λεμονιού.

Απλώνουμε το ένα από τα δυο φύλλα ζύμης κουρού του πακέτου- που στο μεταξύ έχουμε ξεπαγώσει- σε επιφάνεια αλευρωμένη ώστε για να μην κολλήσει και το χωρίζουμε στη μέση. Χαράζουμε πρώτα το ένα και μετά το άλλο κομμάτι με ένα κοφτερό μαχαίρι στο σχήμα του ψαριού προσπαθώντας το ένα που θα σκεπάσει να είναι ελαφρώς μεγαλύτερο.

Σε ένα ταψί τοποθετούμε αντικολλητικό χαρτί και το επαλείφουμε με λάδι. Μεταφέρουμε το μικρότερο κομμάτι και απλώνουμε πάνω την γέμιση έτσι ώστε η κοιλιά του ψαριού να έχει περισσότερη. Από τα κομμάτια της ζύμης που περίσσεψαν κόβουμε το πτερύγιο το τοποθετούμε στη ράχη και στη συνέχεια σκεπάζουμε με το μεγαλύτερο φύλλο.

Προσεκτικά με τα χέρια μας κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις στο σχήμα και στον όγκο και στην συνέχεια κλείνουμε την πίτα πατώντας με πιρούνι γύρω γύρω στις άκρες. Τέλος προσθέτουμε τα βράνχια, το μάτι με τη ροδέλα ελιάς και με ένα μικρό μαχαίρι χαράζουμε με υπομονή ένα ένα τα λέπια.

Αφού λαδώσουμε το ψαράκι το ψήνουμε σε φούρνο που έχουμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς για 35-40 λεπτά, αρχικά σκεπασμένο με ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί που βγάζουμε στη συνέχεια ώστε να ροδίσει.

Δεύτερη παραλλαγή

"Το μεγάλο ψάρι" (για τέσσερα άτομα)

Υλικά

Ένα πακέτο ζύμη κουρού( χρησιμοποιούμε και τα δύο φύλλα)

δύο κονσέρβες τόνου (αφαιρούμε το λάδι)

200 gr ανθότυρο

100 gr τριμμένο gouda

100 gr κεφαλογραβιέρα Αμφιλοχίας

Άνηθος

Δύο φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένο.

Ξύσμα ενός λεμονιού

Λίγο λάδι

Μια ροδέλα ελιάς

(εκτέλεση: η ίδια με παραπάνω)

Μουσική: La mucura (η μικρή κανάτα) τραγούδι από την Κολομβία που γνώρισε πολλές εκτελέσεις. Το ακούμε- και χορεύουμε- με τους Mariachi Mexico De Pepe Villa

Εαρινοί Αυτοσχεδιασμοί

Οι μαγειρικοί αυτοσχεδιασμοί εστέφθησαν με επιτυχία .

Ο κύριος στόχος του εγχειρήματος που ήταν η εκτόνωση της σωρευμένης -εκ της τρέχουσας ζοφερής επικαιρότητας- έντασης, επιτεύχθηκε πλήρως δίνοντας παράλληλα διέξοδο στο δημιουργικό οίστρο που με κατέλαβε αιφνίδια και δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί με τους συνήθεις τρόπους.

Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι και οι δευτερεύοντες στόχοι που τέθηκαν εξ αρχής, επιτεύχθηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό. Ενδεικτικά αναφέρω ότι επεδίωξα το αποτέλεσμα να αποτελεί την ανάπτυξη της ανοιξιάτικης χρωματική παλέτας με έμφαση όμως στα βασικά χρώματα και να αποτελέσει τελικά ένα σχετικά ελαφρύ γεύμα .

Σε όλη τη διάρκεια των μαγειρικών αυτοσχεδιασμών που διήρκεσαν λίγο περισσότερο από δύο ώρες- όπως θα διαπιστώσετε από τις εικόνες - υπήρχε παιγνιώδης διάθεση την οποία ενέτεινε η μουσική επιλογή της προηγούμενης ανάρτησης.

Πρώτο πιάτο: Ανοιξιάτικη κολοκυθόσουπα

Υλικά (4 μερίδες)

*10 μικρά κολοκυθάκια
*ένα μικρό ξερό κρεμμύδι
*δυο φρέσκα κρεμμυδάκια
*μια πατάτα
*2 μεγάλες πράσινες πιπεριές
*1 κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης
*ζωμός κότας
*λάδι
*100 γραμ κρέμα γάλακτος
*λίγο άσπρο κρασί
*Μερικά φυλλαράκια φρέσκου δυόσμου

Πλένουμε και κόβουμε σε μικρά κομμάτια όλα τα υλικά εκτός της κόκκινης πιπεριάς που απλώς της αφαιρούμε το κοτσάνι και τους σπόρους. Σε μια βαθειά κατσαρόλα σοτάρουμε τα κρεμμύδια και σβήνουμε με λευκό κρασί. Προσθέτουμε τα κολοκυθάκια, την πατάτα, την πράσινη πιπεριά και τέλος το ζωμό της κότας ώστε να τα σκεπάσει. Πάνω πάνω βάζουμε ολόκληρη την κόκκινη πιπεριά που θα βγάλουμε μόλις αρχίσει να μαλακώνει και θα την κόψουμε σε μικρά κομμάτια για τη γαρνιτούρα. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Μόλις βράσουν, τα αφήνουμε λίγο να κρυώσουν και αφού τα πολτοποιήσουμε στο μπλέντερ, βάζουμε πάλι το χυλό στην κατσαρόλα και προσθέτουμε σιγά σιγά την κρέμα γάλακτος. Ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας συνέχεια. Σερβίρουμε διακοσμώντας ένα ένα πιάτο με τα κομμάτια της κόκκινης πιπεριάς και με τα φυλλαράκια του δυόσμου.

~ . ~

Δεύτερο πιάτο: Κου(του)ρού Κοτούλα

Υλικά

*ένα πακέτο ζύμη κουρού
*4 μπουτάκια κοτόπουλου
*μια πιπεριά πράσινη
*μια πιπεριά κόκκινη
*ένα καρότο
*φρέσκο κρεμμύδι
*άνηθος
*150 γραμ μείγμα τεσσάρων τυριών
(Mozzarell, Cheddar, Emmental, Guda)
*100 γραμ, τυρί Philladelphia
*λάδι
*λίγο αλεύρι
*κάπαρη για το μάτι της κοτούλας- στην περίπτωση μπιρμπιλομάτας- ή μια ροδέλα ελιάς

Βράζουμε τα μπουτάκια του κοτόπουλου, τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια και κρατάμε το ζωμό για τη σούπα. Πλένουμε πιπεριές, καρότο, άνηθο και κρεμμύδι και τα ψιλοκόβουμε- το καρότο στον τρίφτη.

Τα σοτάρουμε για λίγο σε ένα τηγάνι προσθέτοντας και το κοτόπουλο, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σκεπάζουμε το σκεύος για πέντε λεπτά. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα τυριά ανακατεύοντας και στο τέλος τον άνηθο και πιπέρι. Μπορείτε να δοκιμάσετε τη γέμιση και αν νομίζετε ότι χρειάζεται προσθέτετε λίγο αλάτι.

Απλώνουμε το ένα από τα δυο φύλλα ζύμης κουρού- που στο μεταξύ έχουμε ξεπαγώσει- σε επιφάνεια αλευρωμένη ώστε για να μην κολλήσει και το κόβουμε στο σχήμα της κοτούλας. Μεταφέρουμε το φύλλο σε ένα ταψί που έχουμε τοποθετήσει ένα αντικολλητικό χαρτί που έχουμε επαλείψει με λάδι. Βάζουμε τη γέμιση προσπαθώντας να είναι περισσότερη στη κοιλιά, λιγότερο στο κεφάλι και ακόμα λιγότερο στην ουρά. Κόβουμε το λειρί της κοτούλας από τα κομμάτια της ζύμης που περίσσεψαν και το βάζουμε στο κεφάλι.

Κόβουμε και το δεύτερο φύλλο στο ίδιο σχήμα και σκεπάζουμε. Αφού κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις στο σχήμα και στον όγκο κλείνουμε την πίτα πατώντας με πιρούνι γύρω γύρω στις άκρες. Τέλος προσθέτουμε τη φτερούγα που κόβουμε από τα κομμάτια που περισσεύουν και πριν την τοποθετήσουμε βάζουμε στο κάτω μέρος της μια φέτα τυρί του τόστ. Το ίδιο κάνουμε και στα δύο τριγωνικά κομμάτια του ράμφους. Για μάτι βάζουμε μια κάπαρη ή μια ροδέλα ελιάς. Αφού λαδώσουμε την πίτα την ψήνουμε σε φούρνο που έχουμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς για 35-40 λεπτά, αρχικά σκεπασμένη με ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί που βγάζουμε στη συνέχεια ώστε να ροδίσει.

Υποσημείωση. Το γεύμα συμπλήρωσε μια απλή πράσινη σαλάτα ρόκας η οποία- όπως ο άνηθος, ο δυόσμος και τα φρέσκα κρεμμυδάκια- συλλέχτηκε από το αγρόκτημα του τσαλαπετεινού. Η πατάτα που χρησιμοποιήθηκε στη σούπα ήρθε από τη Νάξο και ήταν ευγενική χορηγία του Θηρίου Ενήμερου ΙΙ .


Σας αφήνω με το Cherry Pink and Apple Blossom White, συνθεση του Louis Guglielmi, με την ορχήστρα του Pérez Prado και πάω να πλύνω τα πιάτα.