Το στίγμα της Αμυγδαλέζας

μαύρο γάλα της αυγής πίνουμε τα βράδια
μαύρο γάλα πρωί μεσημέρι μαύρο γάλα και τη νύχτα
πίνουμε πίνουμε
σκάβουμε έναν τάφο ψηλά στα σύννεφα εκεί θα έχουμε άνεση*

"Δε μιλάμε για κέντρα φιλοξενίας, αλλά για ρατσιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Φυλακίστηκα γιατί δεν είχα χαρτιά. Μπήκαμε υγιείς και βγήκαμε άλλοι άνθρωποι, με άλλο μυαλό, ψυχικά και σωματικά άρρωστοι. Ξεκινήσαμε την απεργία πείνας για τον θάνατο του αδελφού μας Μοχάμεντ Ασφάκ και για να μας δώσουν χαρτιά, δε γίνεται να περάσουμε όλη τη ζωή μας στη φυλακή. Αν είσαι φτωχός και κάνεις το παραμικρό σε βγάζουν παράνομο. Όμως παράνομο δεν είναι και το να σε φυλακίζουν απλώς επειδή δεν έχεις χαρτιά; (Νιώθεις ανακουφισμένος που αποφυλακίστηκες;) Ναι, όμως το χαρτί της απέλασης μου φέρνει απελπισία. Αν είναι να με διώξουν τότε για ποιό λόγο με κράτησαν 25 μήνες;”

"Ξεκινήσαμε την απεργία πείνας μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Ασφάκ. Έπασχε από άσθμα και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Δεν τον πήγαν ποτέ σε νοσοκομείο, γι αυτό πέθανε."

 Mahmood Waheed 26 ετών κρατούμενος για 2 χρόνια και 17 ημέρες

"Είμαι συντετριμμένος, δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια τη θλίψη μου. Δεν ξέρω γιατί δεν του έδωσαν φάρμακα και γιατί δεν έφεραν κάποιον γιατρό. Με τον Ασφάκ ήμασταν φίλοι και συγκρατούμενοι στην Κόρινθο. Εκεί χτυπήθηκε άσχημα, τον πήγαν στο νοσοκομείο και μετά του έδιναν ένα φάρμακο που τον κρατούσε κοιμισμένο από 24 ως 30 ώρες. Πιστεύω ότι αυτό το φάρμακο δεν ήταν από το νοσοκομείο. Χρειάζεται κάποια έρευνα για το τί του έδιναν για να μη βήχει και διαμαρτύρεται.”

"Πεθανε ο Ασφάκ και μετά πέθανε και ένας Μπαγκλαντεσιανός. Είμαστε άνθρωποι και δε γίνεται να πεθαίνουν οι διπλανοί μας στα χέρια μας. Ξεκινήσαμε την απεργία μήπως και μας ακούσει κάποιος. Αν ζητήσει κάποιος για δεύτερη ή τρίτη φορά φάρμακα ή γιατρό, η απάντηση είναι κλωτσιές και βρισιές, όπως: Μαλάκα φύγε πίσω!”

"Η συμπεριφορά της αστυνομίας και των φυλάκων ήταν καθαρά ρατσιστική, μας έβριζαν και μας χτυπούσαν. Ναι μας χτυπούσαν αρκετές φορές”

Farruk Hassim, 28 ετών. Κρατούμενος για 2 χρόνια και 7 ημέρες

"Οι συνθήκες στην Αμυγδαλέζα είναι πολύ άσχημες αλλά το πιο άσχημο είναι η συμπεριφορά των αστυνομικών, το παίζουν μάγκες βρίζουν και χτυπάνε. Αρκετές φορές δε μας αφήνουν ούτε να βγούμε από τα κοντέινερ στα οποία μένουμε. Κι αν βγούμε πάλι μας βρίζουν και μας χτυπάνε. Στα κοντέινερ πολλοί λίγοι έχουν ρεύμα και νερό. Το καλοκαίρι στα σιδερένια κοντέινερ έχουμε 50 βαθμούς. Οι τουαλέτες είναι σπασμένες και η αποχέτευση πλημμυρίζει τα δωμάτια που κοιμόμαστε με αποτέλεσμα να ζούμε με ποντίκια και κατσαρίδες.”

"Τα ποντίκια είναι πάρα πολλά. Τόσο μεγάλα. Οι συνθήκες είναι πολύ άσχημες. Όποιος δεν έχει χρήματα δεν μπορεί να επικοινωνήσει με την οικογένειά του και μπορεί να περάσουν μήνες για να μάθει κάποιος που βρισκόμαστε. Δεν επιτρέπονται τα κινητά. Όπως είπε και ο σύντροφος μας Σατζατ Ουσμάν, δεν είναι ανθρώπινες οι συνθήκες που ζήσαμε. Μπορώ να πω πάρα πολλά αλλά είναι και πολλά για τα οποία ντρέπομαι. Όσοι είμαστε εμείς που ζούμε εκεί τα ποντίκια και οι κατσαρίδες είναι διπλάσια. Δεν έχουμε ρεύμα τρεχούμενο νερό και τα νερά της αποχέτευσης πλημμυρίζουν τα δωμάτιά μας.”

Mahmad Tenveer, 26 ετών κρατούμενος για 2 χρόνια και 17 ημέρες.

"Νιώθω καλά που τώρα είμαι έξω, το χαρτί της απέλασης όμως με στεναχωρεί. Με είχαν φυλακίσει για 25 μήνες και τώρα με στέλνουν πίσω εκεί που δεν μπορώ να πάω. Είναι ακόμα πολλά άτομα που έχουν περάσει 25, 26, 27 μήνες κλεισμένοι στην Αμυγδαλέζα και είναι ακόμα εκεί. Είμαι σε κατάσταση σοκ. Δεν μας άκουε κανείς εκεί μέσα. Πώς είναι δυνατόν κάποιος άρρωστος να μένει χωρίς φάρμακα και γιατρό;”

"Χθες βράδυ όταν μας άφησαν ήμασταν πολύ χαρούμενοι και όταν σήμερα το πρωί πήγαμε στην Πέτρου Ράλλη στη διεύθυνση αλλοδαπών , μας είπαν πως πρέπει να εγκαταλείψουμε τη χώρα σε 30 μέρες και να παρουσιαστούμε 2 φορές σε Α.Τ. Με εντολή απέλασης και χωρίς χαρτιά νιώθω σαν ζωντανός νεκρός που πρέπει να γυρίσω πίσω. Η εντολή απέλασης είναι μια πολύ σκληρή και ρατσιστική απόφαση. Αυτό που θέλουμε είναι νόμιμα χαρτιά και να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.”

"Εμείς ζητήσαμε πολιτικό άσυλο και αυτοί μας έκλεισαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης για 25 μήνες και τώρα μας απελαύνουν. Γιατί μας κράτησαν τόσο πολύ; Αν ήθελαν να μας διώξουν τότε γιατί μας κρατούσαν κλεισμένους;”

Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που απελευθερώθηκαν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, από το βίντεο που επιμελήθηκε ο Τάσος Μόρφης για την Popaganda. Οι φωτογραφίες του Άγγελου Χριστοφιλόπουλου. Περισσότερες εικόνες στο λινκ. 

*Paul Celan, Η Φούγκα του Θανάτου, μετάφραση GeorgeLe Nonce

Γοντσέχ Καλλιπάτειρα Γαβαμί

νὰ μὲ ἀφήσετε πρέπει, Ἑλλανοδίκες, 

κι ἐγὼ νὰ καμαρώσω μὲς τὰ ὡραῖα 

κορμιά, ποὺ γιὰ τὸ ἀγρίλι τοῦ Ἡρακλέα 

παλεύουν, θαυμαστὲς ψυχὲς ἀντρίκειες.(1)

 Μόλις ο Πεισίροδος ανακηρύχθηκε νικητής στο αγώνισμα της πάλης, ένας άντρας υπερπήδησε το ἔρυμα(2) που χώριζε τους αθλητές από τους γυμναστές για να τρέξει προς το μέρος του. Στην προσπάθειά του, έπεσε ο χιτώνας και αποκαλύφθηκε ότι ήταν η μοναδική γυναίκα που αψήφισε τον αυστηρό νόμο των Ηλείων που προέβλεπε να κατακρημνίζουν από τους ψηλούς βράχους του όρους Τυπαίου, εκείνες που θα τολμούσαν να περάσουν τον Αλφειό για να πάνε στον χώρο της Ολυμπίας κατά τη διάρκεια των αγώνων.

 Δεν ήταν άλλη από την Καλλιπάτειρα, τη μητέρα του νικητή. Κόρη του ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, αδελφή των ολυμπιονικών Ακουσίλαου, Δαμάγητος και Δωριέα και σύζυγος του επίσης ολυμπιονίκη Καλλιάνακτος. Όταν ο τελευταίος πέθανε, ανέλαβε όχι μόνο την ανατροφή αλλά και την εκγύμναση του γιού της και ἤγαγεν ἐς Ὀλυμπίαν τὸν υἱὸν μαχούμενον(2) μεταμφιεσμένη σε γυμναστή, για την 96η Ολυμπιάδα, το 396 π.Χ.

 Ο ενθουσιασμός για νίκη του γιου της -νίκη της τρίτης γενιάς της οικογένειάς της στους κορυφαίους αγώνες- την έκανε να αψηφίσει τον κίνδυνο να φανερωθεί και να υποστεί την εσχάτη των ποινών. Παρά την αποκάλυψη, η Καλλιπάτειρα τελικά δεν τιμωρήθηκε από σεβασμό στην γενιά της που γέννησε τόσους ολυμπιονίκες. Ωστόσο, φρόντισαν για έναν νέο κανονισμό που από τότε όριζε οι γυμναστές να προσέρχονται γυμνοί στους αγώνες.

 Δύο χιλιάδες τετρακόσια δέκα χρόνια αργότερα, μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ολυμπία, μια ακόμα γυναίκα αψηφά τον νόμο. Πρόκειται για την Ιρανοβρετανή δικηγόρο Γοντσέχ Γαβαμί που συμμετείχε τον περασμένο Ιούνιο σε μια κινητοποίηση γυναικών που ήθελαν να παρακολουθήσουν -παρά την απαγόρευση που ισχύει με πρόσχημα την προστασία τους από τυχόν ανάρμοστες συμπεριφορές οπαδών- τον διεθνή αγώνα βόλεϊ ανδρών, μεταξύ των εθνικών ομάδων του Ιράν και της Ιταλίας που έγινε στο στάδιο Αζάντι – έδρα της παγκοσμίου φήμης Persepolis FC - της Τεχεράνης. 

 Η Γοντσέχ Γαβαμί, συνελήφθη και κρατείται από τον Ιούνιο. Ο διοικητής της εθνικής αστυνομίας του Ιράν στρατηγός Εσμαΐλ Αχμαντί Μογαντάμ είχε εξηγήσει τότε ότι η αστυνομία δεν μπορεί «να επιτρέψει την παρουσία γυναικών στα στάδια», καθώς «η συνύπαρξη των δύο φύλων στα στάδια δεν εξυπηρετεί ακόμη το γενικό συμφέρον». Η ειρωνεία; Αζάντι, το όνομα του σταδίου, στα φαρσί σημαίνει Ελευθερία.

Η εικοσπεντάχρονη που καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση για διασπορά προπαγνάδας κατά του καθεστώτος, άρχισε από το περασμένο Σάββατο απεργία πείνας. Στο Change.org συγκεντρώνονται υπογραφές για την απελευθέρωση της Γαβαμί.

1.Το απόσπασμα από το σονέτο του Λορέντζου Μαβίλη με τίτλο Καλλιπάτειρα
2. Από την Ελλάδος Περιήγηση του Παυσανία, Α VI.7
Η τελευταία εικόνα, αφίσα της ταινίας Offside του Jafar Panahi

Ανοικτή Επιστολή

Κύριε Δένδια

Διαβάζοντας σήμερα τις δηλώσεις σας στο CNN-«Έχουμε διατάξει μεγάλης κλίμακας έρευνα της υπηρεσίας εσωτερικών υποθέσεων της ελληνικής αστυνομίας. Επιτρέψτε μου να πω ότι θα είμαστε άτεγκτοι στον στόχο μας για την εκκαθάριση της ΕΛΑΣ» - καταλαβαίνω ότι είσαστε πολύ απασχολημένος αυτές τις μέρες. Ωστόσο το θέμα για το οποίο σας γράφω είναι σοβαρό.

Πρόκειται για την τύχη του Ουαλίντ Τάλεπ. Κατά πάσα πιθανότητα το όνομά του δε σας θυμίζει τίποτα αν και έχουν περάσει μόνο έντεκα μήνες από τη στιγμή που όλοι, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας, είδαμε τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στα ΜΜΕ μια φωτογραφία του. Ο Ουαλίντ Τάλεπ ήταν καθιστός με ακουμπισμένη την πλάτη του σε ένα δέντρο. Φορούσε ένα καφέ παντελόνι κι ένα πουλόβερ σκούρου πράσινου χρώματος. Γύρω του βρισκόταν τέσσερις άλλοι άνθρωποι, εκ των οποίων οι δύο φορούσαν πλαστικά γάντια μιας χρήσεων. Στη φωτογραφία δε φαίνονται τα πρόσωπά τους. Μόνο το πρόσωπο του Ουαλίντ διακρίνεται στο κέντρο. Είναι εμφανώς ταλαιπωρημένος από τον πολύωρο βασανισμό στον οποίον τον υπέβαλλαν ο επί ενάμισι χρόνο εργοδότης του, ιδιοκτήτης φούρνου στη Σαλαμίνα, ο γιος του και δυο φίλοι τους.

Επειδή ίσως ακόμα και μετά από αυτές τις πληροφορίες που σας έδωσα παραπάνω, μπορεί να συνεχίζετε να μη θυμόσαστε την περίπτωση του Ουαλίντ Τάλεπ, θα προσθέσω μια λεπτομέρεια: είχε βρεθεί από περαστικούς δεμένος στο δέντρο με μια αλυσίδα στο λαιμό και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, χρειάστηκε ειδικό μηχάνημα για να κοπεί ώστε να απελευθερωθεί ο άνθρωπος. Ξέρω ότι κάνω κατάχρηση του πολύτιμου χρόνου σας, μα θα μου επιτρέψετε στο σημείο αυτό να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τη συνέντευξη του Τάλεπ που δημοσιεύτηκε εκείνες τις μέρες στην Αυγή.

“Αυτή θα είναι η τελευταία σου μέρα. Θα σε σκοτώσω, μου φωνάζει το αφεντικό...Στην αλυσίδα είχαν χώσει ένα ξύλο. Το έστριβαν σιγά-σιγά για να με πνίγει όλο και πιο πολύ. Συνέχιζαν να με βρίζουν και να με βαράνε με σανίδες και γκλοπ, ενώ κάποια στιγμή το αφεντικό βγάζει και όπλο. Μου λέει, θα σε θάψω εδώ. Σε έχω δέσει όπως δένουν τις καμήλες στην Αίγυπτο. Στην Αίγυπτο τις δένετε και από τη μύτη. Σε λίγο θα φύγω να φέρω και μια αλυσίδα να την περάσω από τη μύτη σου...”

Αφού έγινε γνωστό το γεγονός, η αστυνομία συνέλαβε τους δράστες της αποτρόπαιης αυτής πράξης αλλά η δικαιοσύνη δεν τους έκρινε προφυλακιστέους κι έτσι αφέθηκαν ελεύθεροι. Μια ακόμα λεπτομέρεια της υπόθεσης, που όμως λόγω των ημερών που διανύουμε, κρίνω ότι είναι εξόχως επίκαιρη και μπαίνω στον πειρασμό να σας υπενθυμίσω: Σύμφωνα με μέλος της Αιγυπτιακής κοινότητας “όλοι οι υποστηριχτές και οι μάρτυρες” των θυτών ήταν από την εγκληματική οργάνωση της οποίας ο αρχηγός και κάποια ηγετικά στελέχη πολύ πρόσφατα προφυλακίστηκαν. Ο δε Τάλεπ, το θύμα, επειδή δεν είχε τα απαραίτητα έγραφα παραμονής στη χώρα μας, συνελήφθη και κινδύνεψε με απέλαση, η οποία προφανώς θα του στερούσε το δικαίωμα να παραβρεθεί στη δίκη των βασανιστών του.

Δεν ξέρω αν έχοντας διαβάσει τότε τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του βασανισμού, αποφασίσατε να προτείνετε “για ανθρωπιστικούς λόγους” να μην κινηθεί καμία διαδικασία απέλασης εις βάρος του υπηκόου Αιγύπτου”, ή αν αναγκαστήκατε να το κάνετε λόγω της έντονης αντίδρασης της Αιγυπτιακής Κοινότητας και της Πρεσβείας της Αιγύπτου καθώς και από την οργή της κοινής γνώμης. Ελπίζω βέβαια πως ήταν το πρώτο.

Ο λόγος που σας γράφω  σήμερα είναι για να σας ενημερώσω ότι όπως πληροφορήθηκα, η άδεια παραμονής του Τάλεμπ στη χώρα μας αφαιρέθηκε πριν από μερικές μέρες και βγήκε η απόφαση απέλασής του με υπογραφές όλων των εμπλεκομένων κρατικών υπηρεσιών. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι -προφανώς από αμέλεια- δεν είχατε αποσαφηνίσει το διάστημα που θα είχε το δικαίωμα να παραμείνει στη χώρα μας, ή αν οι υφιαστάμενοί σας παράκουσαν τις σαφείς εντολές σας και με τις ενέργειές τους φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Επειδή φαντάζομαι ότι οι “ανθρωπιστικοί λόγοι” που υπαγόρευσαν την απόφασή σας πέρυσι τον Νοέμβριο δεν εξέλειπαν και επειδή η κατάθεση του θύματος στη δίκη των βασανιστών του είναι απολύτως απαραίτητη, σας παρακαλώ θερμά να πράξετε άμεσα τα δέοντα σε συνεννόηση με τους συναρμόδιους συναδέλφους υπουργούς σας Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, ώστε να μην απελαθεί ο Ουαλίντ Τάλεπ.

μετά τιμής

Έποψ ο Αττικός

υ.γ. Απέφυγα να περιλάβω στην επιστολή μου την φωτογραφία που περιέγραψα αναλυτικά πιο πάνω και προτίμησα μια άλλη του Τάλεπ γιατί μεταξύ των άλλων στη συνέντευξή του έλεγε: "Ξέρετε πόσο σκληρό είναι να σε βλέπουν στην τηλεόραση τα παιδιά σου χτυπημένο. Η μητέρα μου είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Έπαθε έμφραγμα μόλις πληροφορήθηκε το περιστατικό"

*Η επιστολή αναδημοσιεύτηκε 

στο tvxs, στη LIFO  στο doc tv και στο Nonews -NEWS