Οικογενειακή φωτογραφία

Καστρί 1962

Μουσική: All of Me, Lester Young τενόρο σαξόφωνο, Teddy Wilson πιάνο, από το άλμπουμ Pres and Teddy

Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Νίκου Παπανδρέου.

Η ώρα της κάλπης

Βουλευτικές Εκλογές

4.10.2009

Παραμονή Εκλογών

-Φτάνει βρε παιδί μου! Τι θα τις κάνεις τόσες εικόνες;
-Ε! κάπου θα χρειαστούν.

(Και να που χρειάστηκαν)


Συνάντησα τον εκλογολόγο Ηλία Νικολακόπουλο ένα μεσημέρι του περασμένου Δεκέμβρη -προ blog εποχή- στην οδό Ακαδημίας. Έτυχε να έχω μαζί μου μηχανή και τον φωτογράφισα κρυφά. Με πήρε όμως είδηση και αντέδρασε με πολύ ήπιο τρόπο. Ανεβάζω σήμερα μια από αυτές τις εικόνες που έβγαλα τότε, μια που αύριο θα είναι η μέρα του. Και η δική μας βέβαια. (Του κυρίαρχου λαού εννοώ)

Μουσική: Run on (God's Gonna Cut You Down) στη διασκευή του Moby, από το άλμπουμ Play

Μιας ανάρτησης λέξεις

Μουσική: Raquel, του Alberto Iglesias από το sound track της ταινίας

του Pedro Almodovar, Hable con ella

Αν έγραφα κάτι για σήμερα θα χρησιμοποιούσα τις παραπάνω λέξεις και αυτή τη γραμματοσειρά. Οι λέξεις από το Ελληνικό Λεξικό, Τεγόπουλος Φυτράκης.

Καλό μήνα σε όλους.

Τήρηση προεκλογικών υποσχέσεων

Ποιο είναι άραγε το βασικό κίνητρο που ωθεί κάποιον να θέσει υποψηφιότητα και να διεκδικήσει την ψήφο των συμπολιτών του; Αυτό που προτάσσουν στην πλειονότητά τους οι υποψήφιοι είναι ο διακαής πόθος να υπηρετήσουν το λαό και τα συμφέροντά του. Κανένας όμως δεν τολμά να ομολογήσει ότι υπάρχει κι άλλο ένα ανομολόγητο πλην όμως ισχυρότατο κίνητρο.

Κόντρα λοιπόν στο ρεύμα των υποψηφίων που αποκρύπτουν επιμελώς τα μύχια κίνητρά τους θα αναφερθώ στην δική μου υποψηφιότητα. Ομολογώ εντίμως και ευθύς εξ αρχής, ότι όταν διεκδίκησα την προεδρία εκείνο που με παρακίνησε περισσότερο από το να θέσω εαυτόν στην υπηρεσία του συνόλου ήταν η μέθη της εξουσίας που θα μου πρόσφερε αυτή η θέση.

Η προεκλογική μου εκστρατεία παρ` όλο που ήταν περιορισμένη σε χρονική διάρκεια- μόλις μιας εβδομάδας- περιελάμβανε όλα τα συνήθη μέσα πλην των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών: σύντομες ομιλίες επί της ουσίας της πολιτικής που θα ακολουθούσα σε περίπτωση εκλογής, ανάρτηση ενός και μόνο πανό με το βασικό σύνθημα της εκστρατείας- όχι τόσο από οικολογική συνείδηση, όσο από έλλειψη πόρων μια που δεν είχα καμία απολύτως χρηματοδότηση- και το κυριότερο, συνεχή, ουσιαστική και καθημερινή προσωπική επαφή με το σύνολο των εν δυνάμει ψηφοφόρων μου.

Η βασική προεκλογική μου υπόσχεση και σύνθημα της εκστρατείας ήταν ομολογουμένως κάπως αόριστη, αλλά κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας- δυο μόλις μέρες πριν την κάλπη- με περιορισμένο μεν αλλά ενθουσιώδες ακροατήριο, στριμώχτηκα από καίρια ερώτηση που δέχτηκα από ψηφοφόρο. Η παντελής έλλειψη πολιτικής πείρας και ο ενθουσιασμός που έδινε η πρόγευση της εξουσίας με οδήγησαν στο ατόπημα να συγκεκριμενοποιήσω κατ` απόλυτο τρόπο το αόριστο. Μέγα λάθος! Το ξέρουν όλοι οι συνάδελφοι. Στις δύσκολες ερωτήσεις ξεγλιστράμε πάση θυσία, δίνοντας ασαφείς απαντήσεις ή αλλάζοντας το θέμα.

«Τέσσερεις!» ήταν ο αριθμός που ασυλλόγιστα ξεστόμισα απαντώντας στην ερώτηση: «Όταν λες να ψηφίσουμε εσένα για περισσότερες εκδρομές, πόσες ακριβώς εκδρομές σε ένα μήνα εννοείς;» Με έλουσε κρύος ιδρώτας καθώς συλλογίστηκα το ανέφικτο της υπόσχεσης που έδωσα και μετάνιωσα πικρά για την υπερβολή.

Δεν ξέρω κατά πόσο αυτή συνετέλεσε στο εκλογικό αποτέλεσμα που ήταν ένας θρίαμβος. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήταν διπλάσιο του ποσοστού που θα συγκεντρώσει τη ερχόμενη Κυριακή το πρώτο κόμμα. Η χαρά για την εκλογική νίκη και η ανάληψη της προεδρίας της Γ` τάξης του Γυμνασίου όμως ήταν μισή από το βάρος της ευθύνης που μου δημιουργούσε η απερίσκεπτη εξαγγελία. Γιατί μπορεί όπως ήδη ομολόγησα τα κίνητρά μου να ήταν ποταπά, είχα όμως φιλότιμο και έπρεπε να κρατήσω το λόγο μου. Το «πώς» αναλογιζόμουνα την ώρα που κατέβαζα το χαρτόνι- πανό που είχα αναρτήσει στον τοίχο ακριβώς πίσω και πάνω από το θρανίο μου στην τελευταία σειρά. Έγραφε με μεγάλα γράμματα:

ΓΙΑ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ
ΨΗΦΙΣΤΕ
ΕΜΕΝΑ

και ακριβώς από κάτω από το σύνθημα είχα σχεδιάσει ένα βέλος που όταν καθόμουν έδειχνε το κεφάλι μου.


Οι μήνες περνούσαν και οι εκδρομές ερχόταν με τον συνηθισμένο τους ρυθμό. Η μόνη ελπίδα να κρατήσω το λόγο που έδωσα και θεωρούσα ότι αποτελούσε συμβόλαιο με τους συμμαθητές μου -ήταν ο Μάιος. Για τις δύο τελευταίες εβδομάδες του είχαν κανονιστεί η εκδρομή της τάξης στο Βόλο και η ημερήσια εκδρομή όλου του σχολείου. Έτσι τη πρώτη εβδομάδα του Μάιου μπήκα στο γραφείο του Γυμνασιάρχη- ένας καλοκάγαθος θεολόγος στα πρόθυρα της σύνταξης, εξαιρετικά αφηρημένος όπως είχαμε ήδη διαπιστώσει- και δε δυσκολεύτηκα να τον πείσω ότι ήταν μια ωραία μέρα γι εκδρομή. Το μεγάλο βήμα για την επίτευξη του στόχου είχε πραγματοποιηθεί. Δύο εκδρομές στο τέλος του μήνα, μια στην αρχή σύνολο τρεις. Μου χρειαζόταν μια ακόμα. Η πιο δύσκολη.

Όπως στο αρχαίο δράμα εμφανίζεται ο από μηχανής θεός για να δώσει λύση όταν η εξέλιξη έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο, έτσι και στο δικό μου προσωπικό δράμα εμφανίστηκε από μηχανής θεός: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτοπροσώπως! Στις 8 η ώρα το πρωί κάποιας μέρας της δεύτερης εβδομάδας εκείνου του Μάιου σύσσωμη η μικρή μας πόλη υποδεχόταν στην κεντρική πλατεία τον Πρόεδρο. Τυμπανοκρουσίες, ανθοδέσμες, ομιλίες, όλα ωραία και καλά… αλλά πολύ σύντομα. Στις 8:20 είχε ήδη φύγει και εμείς επιστρέψαμε στο σχολείο.

«Μη ζητήσεις εκδρομή! Πήγαμε την προηγούμενη βδομάδα…» μου το ξέκοψε ο γυμνασιάρχης με το που με είδε να μπαίνω στο γραφείο του. Δε με πτόησε ούτε μια στιγμή το αποφασιστικό του ύφος. Άρχισα να λέω με το επίσημο ύφος που ταίριαζε στην ημέρα, πόσο ξεσηκωμένοι ήμασταν όλοι από την τιμή που μας έκανε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Ανώτατος Άρχοντας στη Ακριτική μας πόλη, την ξεχασμένη κι από το Θεό, την πόλη που έδωσε το αίμα της στους αγώνες του Έθνους, συνέχισα με αποσπάσματα από την Αγωγή του πολίτη για τη Δημοκρατία, για τους θεσμούς, πρόσθεσα και κάτι που είχε πει κι ο Δήμαρχος στην προσφώνηση του πριν από λίγο κι ετοιμαζόμουνα να διανθίσω την αγόρευσή μου με κάτι από το μάθημά του, μια παραβολή, μια ρήση των Αποστόλων, κάτι…ώστε να κάμψω και την τελευταία του αντίσταση όταν τον άκουσα να λέει σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά, ένα απελπισμένο «Εντάξει! Θα πάμε εκδρομή» προφανώς για να γλιτώσει από το παραλήρημα μου.

Θυμάμαι τις ενθουσιασμένες φωνές των παιδιών στην τάξη όταν τους ανακοίνωσα την απόφαση του γυμνασιάρχη. Τους έκανα νόημα να σταματήσουν και δήλωσα με- κατά το δυνατόν- συγκρατημένη περηφάνια ότι είχα εκπληρώσει την προεκλογική μου υπόσχεση για τέσσερεις εκδρομές σε ένα μήνα. Δεν πίστευα στα αυτιά μου όταν άκουσα τους περισσότερους να λένε: «Ποια υπόσχεση;». Το είχαν ξεχάσει- ή δεν με άκουγαν προσεκτικά – κι εμένα με είχε φάει η αγωνία όλη τη χρονιά πώς θα τα καταφέρω.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς ήταν – και παραμένει – πρωτοφανές. Ένας υποψήφιος τήρησε με θρησκευτική ευλάβεια την προεκλογική του υπόσχεση απέναντι σε ένα εκλογικό σώμα που δε θυμόταν καν τι του είχαν τάξει.


Η ανάρτηση αφιερώνεται στους συμμαθητές μου.

Η φωτογραφία είναι από εκδρομή της τάξης μας την επόμενη χρονιά.


Μουσική: After You've Gone, σύνθεση του Benny Goodman με την Swing Orchestra του Bernard Berkhout

Gladiator(s)

Ολοκληρώθηκε η πολυσυζητημένη τηλεοπτική «μονομαχία» μεταξύ του πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ Κώστα Καραμανλή και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου. Οι δύο αρχηγοί τοποθετήθηκαν στα κοινωνικά θέματα, τα ζητήματα του κράτους, του περιβάλλοντος, της εξωτερικής πολιτικής και της οικονομίας.Οι κ.κ. Καραμανλής και Παπανδρέου μίλησαν όρθιοι, σε πόντιουμ, απέναντι ο ένας στον άλλο. Τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Μαρία Χούκλη από την ΕΡΤ. (από το Βήμα)

Οι δύο αρχηγοί διασταύρωσαν τα ξίφη τους πάνω σε θέματα οικονομίας και ανάπτυξης, παιδείας και κοινωνικού ενδιαφέροντος, κράτους και δημόσιας διοίκησης, περιβάλλοντος και υποδομών και, τέλος, εξωτερικής πολιτικής. Έντονη ήταν η κόντρα των δύο ανδρών για τα κοινωνικά θέματα και κυρίως για το ασφαλιστικό. Στην ατζέντα της αντιπαράθεσης βρέθηκαν και πάλι τα σκάνδαλα, όταν η συζήτηση έφτασε στην ενότητα κράτος και δημόσια διοίκηση. Η τηλεμαχία Καραμανλή - Παπανδρέου κατέληξε με τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και η οξύτερη αντιπαράθεση σημειώθηκε για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, ζήτημα που επανέφερε ο πρωθυπουργός. (από το Mega)

Κοινή εκτίμηση είναι ότι σε επίπεδο εντυπώσεων και η σημερινή διαδικασία έληξε χωρίς αδιαμφισβήτητο νικητή, γεγονός που σημαίνει όμως και τη διάψευση των ελπίδων του κυβερνητικού στρατοπέδου για ανάκτηση του χαμένου εδάφους μέσα από τα ντιμπέιτ. Ύστερα από περίπου 75 λεπτά συζήτησης, οι δύο "μονομάχοι" κατέληξαν στο κοινό συμπέρασμα ότι υπάρχουν δύο δρόμοι στην πορεία της Ελλάδας προς το μέλλον. Καθένας ωστόσο επέμεινε ότι η κατεύθυνση που ο ίδιος προτείνει είναι εκείνη που οδηγεί στην έξοδο από την κρίση με τις λιγότερες απώλειες. Παρά το γεγονός ότι οι ασφυκτικοί όροι που έθεσαν τα κομματικά επιτελεία για τη διεξαγωγή της συζήτησης δεν ενθάρρυναν τον απευθείας διάλογο, οι πολιτικοί αρχηγοί επιχείρησαν να προσδώσουν στη διαδικασία έναν πιο ζωντανό χαρακτήρα, διανθίζοντας το λόγο τους με απευθείας αναφορές στον αντίπαλό τους. (από την Ελευθεροτυπία)



Η ‘πρώτη ύλη’ για την εικονογράφηση προήλθε από φωτογραφίες της ταινίας του Ridley Scott Gladiator, που πήρα από εδώ.

Μουσική: The Battle, της Lisa Gerrard και του Hans Zimmer από την ταινία Gladiator. Bonus Track: Now we are Free

Μοιρασμένοι Ρόλοι

Ο Αρχηγός στο βήμα. Οι οπαδοί από κάτω.

Μόνο από το φόντο-την αισθητική του- από τις λήψεις της κάμερας και το γρήγορο μοντάζ του ρεπορτάζ για το κεντρικό δελτίο μπορείς να υπολογίσεις τη δεκαετία που διανύουμε. Όλα τα άλλα, ίδια. Κενός προεκλογικός λόγος, τάχα εύγλωττες στακάτες χειρονομίες που τον υπογραμμίζουν- από πάνω. Από κάτω, ως απάντηση, με προσποίηση πάθους, ξύλινα συνθήματα, σημαίες κινούμενες νωχελικά που ζωηρεύουν έντονα μόλις οι φέροντες, αντιληφθούν τον τηλεοπτικό φακό να τους σημαδεύει.

Δεν τους ακούει. Δεν τον ακούνε. Αν τους άκουγε και είχε κάτι να πει θα απαιτούσε να σταματήσουν οι καραμούζες των γηπέδων, τα ανούσια συνθήματα, τα μεταξύ τους πηγαδάκια. Χειρονομεί και ιδρώνει απαγγέλλοντας μια έτοιμη ομιλία. Προ-γραμμένη από συμβούλους, προβαρισμένη πολλές φορές μπροστά σε συμβούλους γι άρτιο αποτέλεσμα. Οι ατάκες εκτοξεύονται από το στόμα του Αρχηγού και προκαλούν προκάτ χειροκρότημα των οπαδών . Ξεσηκώνουν αυτόματα νέο κύμα συνθημάτων - γέλια κονσέρβας αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς. Χειροκροτητές της επανάληψης. Μέρος του εκλογικού σώματος κι αυτοί. Απολύτως αποφασισμένοι. Κάθε κεφάλι και μια ψήφος στην κάλπη της πρώτης Κυριακής του Οκτώβρη. Δεν τον ακούνε. Αν τον άκουγαν ίσως να θυμόταν ότι όλα αυτά τα έχουν ξανακούσει, ίσως να ζητούσαν... Αν τον ακούγανε θα απαιτούσαν να σωπάσει. Η παράσταση όμως συνεχίζεται κανονικά. Οι ρόλοι μοιρασμένοι. Τέλεια προβαρισμένοι στην επανάληψη.

Αν σιγούσαν για ένα λεπτό ο Αρχηγός και οι οπαδοί- για ένα μόλις λεπτό -ίσως να αφουγκραζόταν τη βουβή αγωνία αυτού του τόπου.


Εικόνα: Έργο του Γιάννη Γαΐτη, Ο Αρχηγός του 1977

Μουσική: The Well Tuned Piano, σύνθεση του La Monte Young

Σας εύχομαι...

Καλές Εκλογές !!!

Μουσική : Bruca Manigua (για λίγο ρυθμό και αρκετό πάθος στην προεκλογική περίοδο) του Κουβανού Arsenio Podriguez, σύνθεση της δεκαετίας του `30 από το άλμπουμ Quindembo .

Το σκίτσο αφιερώνεται στον αγαπητό Συκοφάγο για ευνόητους λόγους.