Το χαμόγελο του Απρίλη

Στους τροπικούς η ζέστη, υγρή και απόλυτη σε αποχαυνώνει. Είναι μάταιο να αναζητήσεις δροσιά στη θάλασσα. Ζεστή κι αυτή χωρίς τη διαφάνεια των δικών μας νερών. Αναζητάς σκιά και σαν το σκυλί ρεγουλάρεις την ανάσα σου στο γρήγορο.

Με μισόκλειστα από την αντηλιά μάτια είδαμε μακριά, στην άλλη άκρη της παραλίας μια παρέα απτόητων πιτσιρικάδων να ξεκινάνε τις ρόδες τους. Συνηθισμένο σκηνικό στις παραλίες, στα πάρκα και στις πλατείες της Βραζιλίας- της χώρας που γεννήθηκε η Capoeira - ωστόσο στα δικά μας μάτια μας κάθε κίνηση, κάθε ακροβατικό φάνταζε μοναδικό- ακόμα κι απλή ρόδα.

Ήταν πέντε- έξι αγόρια και κορίτσια που άρχισαν να ρολάρουν πάνω στη υγρή άμμο σχεδόν εκεί που έσβηνε η θάλασσα, παράλληλα και κοντά ο ένας με τον άλλο. Ηλιοκαμένες φτερωτές που όλες μαζί προχωρούσαν σαν ένα σώμα σε μια σπαρταριστή, αναπάντεχη σύνθεση που θαρρείς φτερούγιζε πότε με χέρια, πότε με πόδια στον αέρα.

Όταν πέρασαν τη μέση της παραλίας, δεν ήμασταν μόνο εμείς που τους χαζεύαμε μετρώντας τις στροφές τους. Σχεδόν όλοι είχαν στρέψει το βλέμμα πάνω τους και είχαν αρχίσει με φωνές να τους ενθαρρύνουν. Εκεί, στη μέση περίπου κι έχοντας διανύσει σχεδόν εκατό μέτρα εγκατέλειψε ο πρώτος. Λίγο μετά άλλοι δύο. Κι ύστερα κι άλλοι δύο. Έμεινε ένας μόνο που συνέχισε ακάθεκτος ως το τέλος. Στάθηκε όρθιος δίπλα στα βράχια- λίγο ζαλισμένος είναι αλήθεια- αλλά όταν άκουσε τα χειροκροτήματα άρχισε να χοροπηδάει χαρούμενος φωνάζοντας: “Eu sou o vencedor” *

Νομίζω ότι ακόμα κι αν δεν είχα προλάβει να τον φωτογραφήσω εκείνη τη μέρα, το χαμόγελό του, δεν θα το ξεχνούσα ποτέ. Ήταν το πιο πλατύ, το πιο απόλυτο χαμόγελο που έχω δει στη ζωή μου. Έκτοτε, στις δύσκολες μέρες το ανέσυρα και πάντα με ένα μαγικό τρόπο κατάφερνε να μου φτιάχνει τη διάθεση. Πάντα, εκτός από σήμερα .

Κοιτάζοντας την εικόνα- τελευταία στιγμή πριν την ανάρτηση- διαπίστωσα ότι ο μικρός Βραζιλιάνος τελικά είναι ο Απρίλιος που έψαχνα ένα μήνα τώρα. Δεν τον καλωσορίσαμε όπως του άξιζε – μια που η Μεγάλη Βδομάδα της άφιξής του παρατάθηκε επ` αόριστον - ίσα ίσα προφταίνουμε να τον αποχαιρετίσουμε.

* “Είμαι ο νικητής!”

Μουσική: Samba Tzigane σύνθεση του Duško Gojković

Ανέλπιστη Χορογραφία

Είχαμε πάει βόλτα στη παραλία.

Πόσο σου άρεσε η θάλασσα! Γοργόνα τα καλοκαίρια χανόσουν, ξεμάκραινες από την ακτή, τόσο που λαχταρούσα κάθε που το κύμα έκρυβε το κεφάλι σου. Όταν βούταγες στους βυθούς κρατούσα την ανάσα μου μέχρι να αναδυθείς και πάλι στον αφρό. Τους χειμώνες κούρνιαζες κουβάρι στις υγρές αμμουδιές, ασάλευτη, ώρες ατέλειωτες.

Εκείνη τη μέρα στάθηκες για λίγο κι έπειτα γύρισες, χαμογέλασες κι άρχισες να ξεντύνεσαι μέσα στο κρύο. Όσο μεγάλωνε η έκπληξή μου τόσο πιο περιπαικτικό γινόταν το χαμόγελό σου. Γύρισα ανήσυχος να σιγουρευτώ ότι δεν ήταν κανείς τριγύρω. Σάρωσα τα θαλερά αλμυρίκια, τους αμμόλοφους, μέχρι πέρα το χωματόδρομο κοίταξα κι όταν γύρισα έτρεχες γυμνή στη θάλασσα. «Τρελή μου, Μάρτη μήνα θα βουτήξεις!» σκέφτηκα κι ανατρίχιασα.

Σα δούλος με τα λουτρικά σε περίμενα. Πεσκίρι, ένα άσπρο σεντόνι απλωμένο στα χέρια μου φτεροκοπούσε όμοια με τη λαχτάρα μου να γυρίσεις. Επιτέλους! Βγήκες αργά κι ήταν σα να ερχόσουνα από τα πέρατα του Πόντου, από μακρινούς αιώνες, άγουρη Κύπριδα σ` αυτή τη γωνιά του Αιγαίου. Κίνησα να σε σκεπάσω. Με νεύμα Άνασσας με σταμάτησες. Τράβηξες απ` τα χέρια μου το σεντόνι.

Κι ύστερα…

Ύστερα, λαμπιρίζοντας ξεχύθηκες στην άμμο χορεύοντας αγνώριστη από την έκσταση. Έγινε μαΐστρα το σεντόνι στον άνεμο, ο κορμός σου ευλύγιστο κατάρτι, τα μέλη σου ρευστά μάζευαν κι απλώνανε μεταμορφώνοντας το άσπρο πανί σε πάλλουσα οπτασία. Ένας μπάσος σορόκος μακρινός, σιγόνταρε τον παφλασμό κι έφτανε στα αυτιά μου σαν την αυτονόητη μουσική της ανέλπιστης χορογραφίας.

Λυσιμελής μέθεξη. Δεν κατάλαβα πότε γονάτισα. Πλάνταξα στην ομορφιά που αξιώθηκα εγώ ο θνητός να αντικρίσω και προσκυνητής γεύτηκα με κλειστά μάτια άμμο. «Έλα! Πάμε…» είπες χαϊδεύοντας την πλάτη μου. Σήκωσα το κεφάλι κι είδα ότι είχες ντυθεί. Τα μαλλιά σου ήταν ακόμα βρεγμένα. Στα βλέφαρά σου, άσπριζε αλισάχνη. Σε όλη την αμμουδιά ξεχώριζα τα ίχνη από τις γυμνές σου πατούσες δίπλα σε αυτά των γλάρων.



Αχ Μάρτα! Θυμάσαι άραγε; Ήταν σαν σήμερα, πρώτη μέρα του Μάρτη.




Ανταποκρινόμενος στο δίκαιο αίτημα του αδελφού μου του tsalapeteinou που κατατέθηκε υπό μορφή σχολίου στις 24/1/10 και έλεγε «Αναμένω στις επόμενες αναρτήσεις να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίτημα για... ευνοϊκότερη ποσόστωση φύλων των μηνών, με τις σενιορίτες Μάρτα, Μάγια και Χούλια!» ο μήνας Μάρτιος πήρε τη μορφή γυναίκας.

Καλό μας Μήνα.


Μουσική: Oltremare σύνθεση του Ludovico Einaudi

από το άλπμουμ Divenire του 2007

Ακορντεόν

-Μικρέ, για έλα εδώ!
-Μάλιστα κυρία.
-Πάρε πέντε ευρώ.
-Πολλά δεν είναι;
-Όχι! Παίζεις υπέροχα!
-Ευχαριστώ…
-Εκτός από καλός μουσικός είσαι και ευγενικό παιδί!
-…..
-Τι τάξη πας;
-Έκτη Δημοτικού.
-Είσαι καλός μαθητής;
-Μμμ… ναι.
-Τι θέλεις να γίνεις όταν θα μεγαλώσεις;
- Ή γιατρός ή μουσικός.
-Πρέπει να γίνεις μουσικός!
-Και γιατρός μου αρέσει…
-Στη μουσική όμως έχεις ταλέντο.
-Ευχαριστώ…
-Κάνεις μαθήματα σε ωδείο;
-Όχι…-Μόνος σου έμαθες;
- Με τον πατέρα μου.
-Είναι μουσικός;
-Ναι, αλλά δουλεύει οικοδομή.
-Και δε μου λες;
-Μάλιστα.
-Έχεις αδέλφια;
-Ναι, έντεκα.
-Έντεκα!!! Παίζουν κι αυτά ακορντεόν;
-Ναι, όλα.
-Μπράβο! Εσείς κάνετε ολόκληρη ορχήστρα!
-Ναι παίζουμε όλοι μαζί στο σπίτι.
-Τυχεροί οι γείτονές σας!
-Μπα μας κάνουν παρατήρηση.
-Σα δε ντρέπονται!
-…..
-Τι συμβαίνει;
-Πρέπει να πηγαίνω…
-Ναι μικρέ μου…μη σε κρατάω άλλο.
-Γεια σας…και σας ευχαριστώ!
-Περίμενε! Να σε ρωτήσω κάτι ακόμα…
-Μάλιστα.-Πώς σε λένε;
-Εεε..
-Μα γιατί ντρέπεσαι;
-Εεε…το όνομά μου…
-Τι έχει το όνομά σου;
-Ξέρετε δεν είναι…
-Πώς σε λένε βρε παιδάκι μου;
-...είναι κάπως...
-Πες το επιτέλους!
-Φεβρουάριο.



Μουσική: Fou Rire, με το κουαρτέτο του Orosz Zoltán


Bonus track : La foule

Sincerely yours, Jan

“Dear hoopoe”* άρχιζε το ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβα χθες και ομολογουμένως με αιφνιδίασε. Το διάβασα πολλές φορές αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω αν επρόκειτο απλώς για μια φάρσα ή ήταν όντως ο αποστολέας που έλεγε στο τέλος. ‘ Sincerely yours, Jan’. Το παραθέτω αυτούσιο μήπως με βοηθήσετε να βγάλω άκρη.

"Είμαι βαθειά απογοητευμένος! Ίσως δεν έχω δικαίωμα να νοιώθω έτσι, αλλά οι όλες μου οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν και βέβαια δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ήταν αστήριχτες. Υποδέχτηκες την έλευση των βενιαμίν της οικογένειας μου με τυμπανοκρουσίες αφιερώνοντάς τους αναρτήσεις και στα σχόλια που ακολούθησαν εμμέσως πλην σαφώς άφησες να εννοηθεί ότι θα συνέχιζες. Θεώρησα αυτές τις αναρτήσεις προάγγελους εκείνης που θα αφιέρωνες σε μένα κι ήταν απολύτως λογικό να περιμένω. Περιττό να σου πω ότι είχα αρχίσει να τη φαντάζομαι: μια υπαινικτικά ερωτική ανάρτηση που θα συνοδευόταν από μια φωτογραφία που θα με κολάκευε...

Μερικοί λένε πώς είμαι κακομαθημένος σαν πρωτότοκος που νόμιζε ότι θα παραμείνει μοναχοπαίδι αλλά οι γεννήτορες του τον διαψεύσανε οικτρα αραδιάζοντας αλόγιαστα στη σειρά άλλα έντεκα παιδιά. Δεν είμαι κακομαθημένος. Αν ήμουνα θα σου είχα γράψει μέσα στις γιορτές. Δεν το έκανα περιμένοντας υπομονετικά τη σειρά μου και δε στο κρύβω είχα την ελπίδα ότι για να καθυστερείς κάτι καλό ετοίμαζες. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο μεγάλωνε η απογοήτευσή μου. Ύστερα άρχισα να δέχομαι καθημερινά πιέσεις από τον Feb, δευτερότοκο αδελφό μου που κι αυτός με τη σειρά του άρχισε να ανησυχεί και μου έλεγε επίμονα: «Τι περιμένεις; Πρέπει να του γράψεις, να τον πιέσεις, δεν μπορεί να κάνει τέτοιες διακρίσεις...»

Είναι αλήθεια ότι δίσταζα να σου γράψω, κυρίως γιατί διαπίστωσα ότι τις τελευταίες μέρες δεν ανέβασες καμία νέα ανάρτηση. Ανησύχησα γιατί ξέρω ότι γενικά είσαι συνεπής. Ελπίζω να είσαι καλά και για την εξαφάνισή σου να μην ευθύνονται προβλήματα ή κανένα κρυολόγημα που προήλθε από το κρύο που έφερα. Αν παρ` ελπίδα συμβαίνει κάτι σε παρακαλώ αγνόησε αυτό το μήνυμα- του χρόνου να είμαστε καλά και γράφεις και για μένα. Ξέρεις άλλωστε ότι θα ξανάρθω.


Sincerely yours,

Jan



Υ.Γ. 1.Οι δυο μικρότεροι αδελφοί μου, ο Χέρμαν και ο Mr. Dece όταν είδαν ότι σου γράφω, μου ζήτησαν να σε ευχαριστήσω για τις αναρτήσεις που έκανες γι αυτούς.
2. Στην περίπτωση που προλάβεις να ετοιμάσεις ανάρτηση για μένα σου στέλνω δύο πρόσφατες φωτογραφίες μου. "

*Hoopoe=τσαλαπετεινός

Μουσική: Winter, του Joshua Radin από το άλμπουμ We Were Here

Mr. Dece

-Τι ομορφιές είναι αυτές; Εσύ λάμπεις!
-……
-Τι έγινε; Γιατί αυτό το πονηρό χαμόγελο;
-Ήρθε…
-Ποιός;
-Να σου δείξω φωτογραφία;
-Έχεις;
-Στο κινητό…περίμενε….να κοίτα!
-Μμμμμ!
-Μόνο αυτό έχεις να πεις;
- Ωραίο βλέμμα!
-Mόνο;
-Και τα χείλη του, αλλά το βλέμμα...Ποιος είναι;
-Θυμάσαι αυτόν που είχα γνωρίσει πέρυσι στο πρωτοχρονιάτικο πάρτι;
-Α! Τον κύριο Σταχτοπούτα;
-Σταμάτα!!!
-Εσύ δεν μου είχες πει ότι εξαφανίστηκε λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου;
-Μόνο αυτό θυμάσαι;
- Τι άλλο;
-Ότι ήμασταν όλο το βράδυ μαζί…
-Το μισό βράδυ...
-Έστω…μου είχε πει λοιπόν: «Θα αργήσω λίγο, αλλά θα επιστρέψω μόνο για σένα»
-Και εσύ τον πίστεψες!
-Όταν μου το είπε, με κοίταζε με αυτό ακριβώς το βλέμμα.
-Κι εσύ φυσικά έλιωσες και τον κοίταζες χωρίς να πεις κουβέντα.
-Όχι! Δηλαδή ναι, έλιωσα αλλά του είπα: «Θα σε περιμένω» *
-Και μετά από ένα χρόνο, σου έστειλε τώρα μια φωτογραφία;
- Επέστρεψε!
-Πότε;
-Χθες βράδυ- στις δώδεκα ακριβώς!
-Και;
-Ε, τι και;
-Και;
-Σταμάτα αδιάκριτη!!!
-Εντάξει! Δεν ρωτάω…άλλωστε φαίνεται.
-………..
-Θα μου πεις τουλάχιστον πώς τον λένε;
-Αχ! Dece.
-Αχ Dece;
-Όχι, σκέτο Dece.
-Περίεργο όνομα…
-Δεν σ` αρέσει;
-Δεν το έχω ξανακούσει.
-Ωραίο δεν είναι;
-Από πού βγαίνει;
- Από το December.





Μουσική : I Will Wait For You* , σύνθεση του Michel Legrand από το soundtrack της ταινίας The Umbrellas of Cherbourg . Με τη φωνή της Laura Fygi από το άλμπουμ Live at Ronnie Scott's 2003

Καλό μήνα!