Εαρινοί Αυτοσχεδιασμοί

Οι μαγειρικοί αυτοσχεδιασμοί εστέφθησαν με επιτυχία .

Ο κύριος στόχος του εγχειρήματος που ήταν η εκτόνωση της σωρευμένης -εκ της τρέχουσας ζοφερής επικαιρότητας- έντασης, επιτεύχθηκε πλήρως δίνοντας παράλληλα διέξοδο στο δημιουργικό οίστρο που με κατέλαβε αιφνίδια και δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί με τους συνήθεις τρόπους.

Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι και οι δευτερεύοντες στόχοι που τέθηκαν εξ αρχής, επιτεύχθηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό. Ενδεικτικά αναφέρω ότι επεδίωξα το αποτέλεσμα να αποτελεί την ανάπτυξη της ανοιξιάτικης χρωματική παλέτας με έμφαση όμως στα βασικά χρώματα και να αποτελέσει τελικά ένα σχετικά ελαφρύ γεύμα .

Σε όλη τη διάρκεια των μαγειρικών αυτοσχεδιασμών που διήρκεσαν λίγο περισσότερο από δύο ώρες- όπως θα διαπιστώσετε από τις εικόνες - υπήρχε παιγνιώδης διάθεση την οποία ενέτεινε η μουσική επιλογή της προηγούμενης ανάρτησης.

Πρώτο πιάτο: Ανοιξιάτικη κολοκυθόσουπα

Υλικά (4 μερίδες)

*10 μικρά κολοκυθάκια
*ένα μικρό ξερό κρεμμύδι
*δυο φρέσκα κρεμμυδάκια
*μια πατάτα
*2 μεγάλες πράσινες πιπεριές
*1 κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης
*ζωμός κότας
*λάδι
*100 γραμ κρέμα γάλακτος
*λίγο άσπρο κρασί
*Μερικά φυλλαράκια φρέσκου δυόσμου

Πλένουμε και κόβουμε σε μικρά κομμάτια όλα τα υλικά εκτός της κόκκινης πιπεριάς που απλώς της αφαιρούμε το κοτσάνι και τους σπόρους. Σε μια βαθειά κατσαρόλα σοτάρουμε τα κρεμμύδια και σβήνουμε με λευκό κρασί. Προσθέτουμε τα κολοκυθάκια, την πατάτα, την πράσινη πιπεριά και τέλος το ζωμό της κότας ώστε να τα σκεπάσει. Πάνω πάνω βάζουμε ολόκληρη την κόκκινη πιπεριά που θα βγάλουμε μόλις αρχίσει να μαλακώνει και θα την κόψουμε σε μικρά κομμάτια για τη γαρνιτούρα. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι κατά βούληση. Μόλις βράσουν, τα αφήνουμε λίγο να κρυώσουν και αφού τα πολτοποιήσουμε στο μπλέντερ, βάζουμε πάλι το χυλό στην κατσαρόλα και προσθέτουμε σιγά σιγά την κρέμα γάλακτος. Ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας συνέχεια. Σερβίρουμε διακοσμώντας ένα ένα πιάτο με τα κομμάτια της κόκκινης πιπεριάς και με τα φυλλαράκια του δυόσμου.

~ . ~

Δεύτερο πιάτο: Κου(του)ρού Κοτούλα

Υλικά

*ένα πακέτο ζύμη κουρού
*4 μπουτάκια κοτόπουλου
*μια πιπεριά πράσινη
*μια πιπεριά κόκκινη
*ένα καρότο
*φρέσκο κρεμμύδι
*άνηθος
*150 γραμ μείγμα τεσσάρων τυριών
(Mozzarell, Cheddar, Emmental, Guda)
*100 γραμ, τυρί Philladelphia
*λάδι
*λίγο αλεύρι
*κάπαρη για το μάτι της κοτούλας- στην περίπτωση μπιρμπιλομάτας- ή μια ροδέλα ελιάς

Βράζουμε τα μπουτάκια του κοτόπουλου, τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια και κρατάμε το ζωμό για τη σούπα. Πλένουμε πιπεριές, καρότο, άνηθο και κρεμμύδι και τα ψιλοκόβουμε- το καρότο στον τρίφτη.

Τα σοτάρουμε για λίγο σε ένα τηγάνι προσθέτοντας και το κοτόπουλο, χαμηλώνουμε τη φωτιά και σκεπάζουμε το σκεύος για πέντε λεπτά. Κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα τυριά ανακατεύοντας και στο τέλος τον άνηθο και πιπέρι. Μπορείτε να δοκιμάσετε τη γέμιση και αν νομίζετε ότι χρειάζεται προσθέτετε λίγο αλάτι.

Απλώνουμε το ένα από τα δυο φύλλα ζύμης κουρού- που στο μεταξύ έχουμε ξεπαγώσει- σε επιφάνεια αλευρωμένη ώστε για να μην κολλήσει και το κόβουμε στο σχήμα της κοτούλας. Μεταφέρουμε το φύλλο σε ένα ταψί που έχουμε τοποθετήσει ένα αντικολλητικό χαρτί που έχουμε επαλείψει με λάδι. Βάζουμε τη γέμιση προσπαθώντας να είναι περισσότερη στη κοιλιά, λιγότερο στο κεφάλι και ακόμα λιγότερο στην ουρά. Κόβουμε το λειρί της κοτούλας από τα κομμάτια της ζύμης που περίσσεψαν και το βάζουμε στο κεφάλι.

Κόβουμε και το δεύτερο φύλλο στο ίδιο σχήμα και σκεπάζουμε. Αφού κάνουμε τις απαραίτητες διορθώσεις στο σχήμα και στον όγκο κλείνουμε την πίτα πατώντας με πιρούνι γύρω γύρω στις άκρες. Τέλος προσθέτουμε τη φτερούγα που κόβουμε από τα κομμάτια που περισσεύουν και πριν την τοποθετήσουμε βάζουμε στο κάτω μέρος της μια φέτα τυρί του τόστ. Το ίδιο κάνουμε και στα δύο τριγωνικά κομμάτια του ράμφους. Για μάτι βάζουμε μια κάπαρη ή μια ροδέλα ελιάς. Αφού λαδώσουμε την πίτα την ψήνουμε σε φούρνο που έχουμε προθερμάνει στους 180 βαθμούς για 35-40 λεπτά, αρχικά σκεπασμένη με ένα κομμάτι αντικολλητικό χαρτί που βγάζουμε στη συνέχεια ώστε να ροδίσει.

Υποσημείωση. Το γεύμα συμπλήρωσε μια απλή πράσινη σαλάτα ρόκας η οποία- όπως ο άνηθος, ο δυόσμος και τα φρέσκα κρεμμυδάκια- συλλέχτηκε από το αγρόκτημα του τσαλαπετεινού. Η πατάτα που χρησιμοποιήθηκε στη σούπα ήρθε από τη Νάξο και ήταν ευγενική χορηγία του Θηρίου Ενήμερου ΙΙ .


Σας αφήνω με το Cherry Pink and Apple Blossom White, συνθεση του Louis Guglielmi, με την ορχήστρα του Pérez Prado και πάω να πλύνω τα πιάτα.

Παραγγελία

-Ρε Φάνη! Σώσε με.
-………
-Τα παιδιά στο μπλογκ, ξετρελάθηκαν με το μυλοκόπι.
-………
-Μπα! Αν δεν έβαζα και τους σαργούς, δεν θα έφτανε με τίποτα.
-…………
-Μωρέ μια χαρά ψήθηκαν, αλλά να…μάλλον θα περάσουν και σήμερα. Έχεις κανένα μεγάλο να στείλεις;
-……….
-Έλα! Πότε;
-……….
-Σαράντα κιλά;
-………..
-Και πώς το βγάλατε βρε θηρία;
-……….
-Τι μου λες!
-……….
-Ναι βέβαια! Πρέπει να μας φτάσει.
-……….
-Όχι, στην ηλεκτρική, στα κάρβουνα θα το ψήσω.
-………
-Έξω στην αυλή.
-……
-Μια χαρά είναι ο καιρός.
-…………
-Σε ευχαριστώ ρε Φάνη.
-……….
-Ναι.
-…..
-Θα μου κάνεις μια χάρη ακόμα;
-……
-Πριν το κόψετε, μπορείς να το βγάλεις καμιά φωτογραφία;
-………
-Ναι μωρέ, για το μπλογκ.

Μουσική: Tema Di Caterina σύνθεση του Aldo De Scalzi,
από το soundtrack της ταινίας Si può fare

Ανοιχτή Πρόσκληση

-Σήμερα, αύριο...όποτε θέλεις.
-………………
-Έχω ψάρι.
-………..
-Μυλοκόπι !
-…………
-Σπαρταρούσε ακόμα όταν το έφερε ο Φάνης.
-……………….
-Είναι ξέμπαρκος και βγαίνει πότε -πότε για ψάρεμα.
-……………..
-Στη σχάρα, σε ένα εικοσάλεπτο το πολύ θα είναι έτοιμο.
-……………..
-Βράζω χόρτα τώρα, αλλά άμα θες, ετοιμάζω ρόκα.
- ……………
-Όχι από τη δικιά μου. Τελείωσε.
-……….
-Λευκό.
-….........
-Ναι ελαφρύ αλλά εξαιρετικά εύγεστο
-……
-Άσε τα γλυκά. Έχω φυλάξει τα τελευταία ρόδια.
-……........
- Στην ανάγκη, τρώμε γλυκό του κουταλιού κυδώνι.
-……........
-Όποτε θες.
-………….
-Ναι εδώ θα είμαι..
-…………..
-Έχω να απαντήσω σε σχόλια....

-.............

-.....να στήσω ανάρτηση για τη Δευτέρα και την Τρίτη.
-…….....
- Την Τρίτη είναι πρωτομηνιά.
-……………….
-Μα δεν το έχεις καταλάβει ακόμα ότι είμαι ένας ευσυνείδητος blogger;
-…………….
-Μην κοροϊδεύεις!
-…………......
-Σ` αφήνω, χύνεται το νερό....πρέπει να βγάλω τα χόρτα
-……............
- Μα δε χρειάζεται τηλεφώνημα. Σε περιμένω.

Μουσική: Tema Di Caterina σύνθεση του Aldo De Scalzi,

από το soundtrack της ταινίας Si può fare

Αυτάρκεια

Σήμερα έφαγα στο πόδι.

Καθώς πότιζα, έκοψα ένα φυλλαράκι ρόκα. Πιπεράτο και δροσερό να τρίζει στο στόμα. Ονειρεύτηκα μια σαλάτα με χοντροτριμμένη κεφαλογραβιέρα Αμφιλοχίας, μπόλικη κάπαρη και μπαλσάμικο. Το ένα φυλλαράκι όμως έφερε το άλλο και με το τσιμπολόγημα της φουντωμένης σοδειάς αραίωσα μισό τετραγωνικό. Τώρα θα δυναμώσει και σε δυο τρείς μέρες θα μπορώ πάλι να τρυγήσω. Το γεύμα μύριζε ντομάτα από τις δύο παρακείμενες, ανθοφόρες πλέον ρίζες που χρήζουν άμεσης υποστύλωσης.

Από πάνω περίμεναν ώριμα τα μούσμουλα τη σειρά τους, και με ένα επιπόλαιο πλύσιμο με το λάστιχο, πέρασα στο φρούτο. Δεν έχουν μπόλικη σάρκα , αλλά είναι μια περιπέτεια να γεύεσαι το χνούδι πρώτα κι ύστερα να ξεχωρίζεις τα μεγάλα τεράστια κουκούτσια από το ‘ωφέλιμο’. Έφαγα και μερικά κουκούτσια, έτσι για να ισορροπήσει το γλυκό πριν, με το πικρό μετά, το μαλακό- ζουμερό με το σκληρό- στεγνό. Στο μεταίχμιο του συλλέκτη –καλλιεργητή, στην Αθήνα του εικοστού πρώτου, χόρτασα. Μετά κατάλαβα ότι περισσότερο με γέμισε η αίσθηση ή για να είμαστε ακριβείς η ψευδαίσθηση της αυτάρκειας.

Η απαρχή της επιθυμίας μου για αυτάρκεια, ανάγεται στη μακρινή εκείνη Κυριακή της τετάρτης Δημοτικού που άρχισα και τελείωσα τον Ροβινσώνα Κρούσο. Αγνοώντας τότε την ύπαρξη του Alexander Selkirk του Σκωτσέζου ναυτικού, η ιστορία του οποίου ενέπνευσε τον Daniel Defoe, ταυτίστηκα με τον Ροβινσώνα. H ακλόνητη πεποίθηση ότι κι εγώ όπως εκείνος, κάποια στιγμή θα ναυαγήσω στο δικό μου Aguas Buenas – κι ας απείχε χιλιόμετρα η ορεινή μας πόλη και από τα δύο πελάγη- με έκανε να αρχίσω να προετοιμάζομαι σοβαρά για εκείνη τη μαγική στιγμή που το κύμα θα με ξέβραζε στην άγνωστη ακτή.

Η πρώτη κίνηση ήταν η προμήθεια ενός σουγιά και γερού σπάγκου. Δεν κατάφερα να βρω αγκίστρια κι έτσι στα απαραίτητα του επίδοξου ναυαγού προστέθηκαν παραμάνες σε διαφορετικά μεγέθη οι οποίες –κατόπιν δοκιμών που άφησαν ματωμένα δάχτυλα- αποδείχθηκαν ικανές να αποκτήσουν το ενδεδειγμένο σχήμα, που θα μου εξασφάλιζε καλές ψαριές.

Το αμέσως επόμενο στάδιο ήταν η προσαρμογή στην άγρια φύση. Το κτήμα μας όντας πολύ οικείο δεν προσφερόταν γι αυτή την αποστολή κι έτσι κατέφυγα στο διπλανό, ενός θείου που είχε φυτέψει πυκνά λεύκες. Ανάμεσά τους φύτρωναν αγριόχορτα στο μπόι μου. Ήταν η ζούγκλα, το παρθένο δάσος που ζητούσα.

Πριν αρχίσει η κατασκευή του καταλύματος, επέβαλα στον εαυτό μου τον απαράβατο όρο να χρησιμοποιήσω αποκλειστικά υλικά που θα έβρισκα επί τόπου. Η αλόγιστη σπατάλη του πολύτιμου σπάγκου μπορούσε να αποβεί μοιραία στην περίπτωση που αργούσε να φανεί το καράβι που θα με έβγαζε από την απομόνωση.

Διάλεξα μια μεγάλη λεύκα, έκοψα με τo σουγιά τα αγριόχορτα τριγύρω και χάραξα στο χώμα ένα κύκλο εφαπτόμενο στον κορμό της. Ύστερα άρχισα να χώνω μακριές βέργιες από κλαδεμένες μηλιές, την μία δίπλα στην άλλη πάνω στον κύκλο. Η καλύβα που έγινε σχετικά εύκολα, με χωρούσε μόνο σε εμβρυακή στάση, αλλά με δεδομένο ότι αποκλειόταν η διανυκτέρευση, ήταν ότι έπρεπε.

Πέρασα εκεί μέσα τις ατέλειωτες ώρες των τροπικών καταιγίδων ενώ έξω ήταν λιακάδα. Πέρασα απογεύματα στήνοντας καρτέρι στα άγρια θηρία –περαστικοί αδέσποτοι σκύλοι- ή έφτανα μέχρι το ποτάμι με τις παραμάνες δεμένες στο σπάγκο κι αυτόν σε καλάμι. Τόσο το ψάρεμα όσο και η αγωνιώδης προσπάθεια ν` ανάψω φωτιά με τον πρωτόγονο τρόπο σημείωσαν παταγώδη αποτυχία.

Ύστερα ακολούθησε μια βδομάδα, ίσως και περισσότερο κακοκαιρίας που με περιόρισε στο σπίτι, αλλά αυτές οι μέρες δεν πήγαν χαμένες. Αφοσιώθηκα με προσήλωση νεοφώτιστου στη θεωρητική μελέτη. Ξαναδιάβασα προσεκτικά το βιβλίο, επιμένοντας στα σημεία που θα με βοηθούσαν στην πράξη, στην οποία θα επέστρεφα αμέσως μόλις άνοιγε ο καιρός. Την πρώτη καλή μέρα έφτασα τρέχοντας στο κτήμα με τις λεύκες, το ‘νησί’ μου, αλλά πλησιάζοντας στην καλύβα σταμάτησα αντικρίζοντας ένα θαύμα.

Στην ταινία Quo Vadis που είχα δει εκείνη την εποχή, ο Απόστολος Πέτρος, ενώ εγκατέλειπε τη Ρώμη άκουσε φωνή εξ ουρανού να ρωτάει το περίφημο «Πού πηγαίνεις Κύριε;». Ακουμπισμένος σε ένα ραβδί αναλογίστηκε την αποστολή του και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αιώνια πόλη και στο βέβαιο θάνατο. Η τελευταία σκηνή της ταινίας – πάνω στην οποία πέφτουν οι τίτλοι-ήταν ένα γενικό πλάνο εξοχής που έκλεινε σταδιακά πάνω στο ραβδί που είχε αφήσει ο Απόστολος μπηγμένο στο χώμα. Δεν ήταν όμως πια ξερό αλλά καταπράσινο και ανθισμένο. Η εικόνα αυτή καταγράφτηκε μέσα μου ως η πλέον χειροπιαστή απόδειξη του θαύματος που μπορεί να προκαλέσει η πίστη.

Εκείνη τη στιγμή είχα μπροστά μου το δικό μου θαύμα. Την επιβράβευση της δικής μου πίστης στο προσεχές ναυάγιο: η καλύβα μου είχε ανθίσει! Οι βέργιες είχαν αποκτήσει φύλλα και είχαν γεμίσει μπουμπούκια! Τα ‘λαίμαργα’ αυτά κλαδιά έστω και κομμένα από τα δέντρα αρκετό καιρό πριν, είχαν κρατήσει μέσα ζωντανούς τους μηχανισμούς της αναγέννησης.

Και σήμερα πιστεύω στα θαύματα. Όχι τόσο στη βιβλική τους εκδοχή όσο στα μικρά καθημερινά. Το θαύμα, ας πούμε να σπέρνεις απειροελάχιστους σπόρους στο χώμα κι ύστερα από μερικές βδομάδες στο ίδιο σημείο να ανεμίζει πιπεράτη ρόκα που σε χορταίνει και σου δίνει την αίσθηση της αυτάρκειας, έστω κι αν δε ναυάγησες τελικά στα Ωραία Νερά του νησιού που όταν ήσουν παιδί λαχταρούσες.

a mi hermano gemelo

Μουσική: Cast Away 2000, του Alan Silvestri