Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να γράψω, για παράδειγμα: «Η νύχτα ειν'αστερόεσσα,
και τρέμουνε, γαλάζια, τ'αστέρια μακριά».
Ο άνεμος της νύχτας γυρνάει στον ουρανό και τραγουδά.
Να γράψω, για παράδειγμα: «Η νύχτα ειν'αστερόεσσα,
και τρέμουνε, γαλάζια, τ'αστέρια μακριά».
Ο άνεμος της νύχτας γυρνάει στον ουρανό και τραγουδά.
 |
| Με τον Lorca στο Buenos Aires, 1933. |
Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Την αγάπησα, και φορές μ'αγάπησε κι εκείνη.
Νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
Την αγάπησα, και φορές μ'αγάπησε κι εκείνη.
Νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου.
Τη φίλησα τόσες φορές κάτω από τον απέραντο ουρανό.
 |
| Mε τη δεύτερη σύζυγό του Delia del Carril |
Μ'αγάπησε, κάποιες φορές κι εγώ την αγαπούσα. Πώς να μην αγαπήσω τα μεγάλα μάτια της τα έντονα.
Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πώς δεν την έχω. Να νιώσω πώς την έχω χάσει.
Μπορώ να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους απόψε.
Να σκεφτώ πώς δεν την έχω. Να νιώσω πώς την έχω χάσει.
 |
| Με τον Lorca κι άλλους φίλους ντυμένοι ναύτες, Buenos Aires 1934 |
Κι ο στίχος πέφτει στην ψυχή όπως στη χλόη η δροσιά.
Τι πειράζει που η αγάπη μου δεν γινόταν να την κρατήσει.
Η νύχτα ειν'αστερόεσσα κι αυτή δεν είναι πια μαζί μου.
 |
| Με τη Delia, φωτο: Neil Libbert/Corbis |
Αυτό ειν'όλο. Στο βάθος κάποιος τραγουδά. Στο βάθος.
Δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.
Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, και δεν είναι πια μαζί μου.
Δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.
Σαν για να την πλησιάσει η ματιά μου την ψάχνει.
Η καρδιά μου την ψάχνει, και δεν είναι πια μαζί μου.
 |
| Με τον Salvador Allende. |
Ίδια η νύχτα που λευκαίνει τα ίδια δέντρα.
Εμείς, εκείνοι από το παρελθόν, δεν είμαστε πια ίδιοι.
Πια δεν την θέλω, είναι σίγουρο, μα πόσο την αγάπησα.
Γύρευε άνεμο η φωνή μου την ακοή της για ν'αγγίξει.
Γύρευε άνεμο η φωνή μου την ακοή της για ν'αγγίξει.
 |
| Με το Μίκη Θεοδωράκη το 1980 |
Του άλλου. Θα 'ναι του άλλου. Όπως πριν των φιλιών μου.
Η φωνή, το φωτεινό κορμί της. Τ'απέραντα μάτια της.
Πια δεν την αγαπώ, είναι σίγουρο, μα ίσως να την αγαπώ.
Είναι τόσο μικρή η αγάπη, κι είναι μεγάλη η λησμονιά.
Η φωνή, το φωτεινό κορμί της. Τ'απέραντα μάτια της.
Πια δεν την αγαπώ, είναι σίγουρο, μα ίσως να την αγαπώ.
Είναι τόσο μικρή η αγάπη, κι είναι μεγάλη η λησμονιά.
 |
| Παρίσι 1971 φωτο Laurent Rebours |
Γιατί νύχτες όπως αυτή την είχα μες στα χέρια μου,
και δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.
Αν και αυτός θα 'ναι ο τελευταίος πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί θα'ναι οι τελευταίοι στίχοι που της γράφω.
και δεν το δέχεται η ψυχή μου ότι πια την έχει χάσει.
Αν και αυτός θα 'ναι ο τελευταίος πόνος που μου δίνει,
κι αυτοί θα'ναι οι τελευταίοι στίχοι που της γράφω.
~ . ~
Το ποίημα "Puedo escribir los versos mαs tristes esta noche" του Pablo Neruda από τη συλλογή: "Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι απελπισμένο", που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1924 στη Χιλή. Σήμερα, συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή. Πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1973.
