Είχα
ένα φίλο που έπαιζε φλάουτο. Δεν είχε
κάνει μαθήματα σε ωδείο μα έπαιζε καλά.
Τα καλοκαίρια στις διακοπές, κάθε
ξημέρωμα στεκόταν γυμνός πάνω σε ένα βράχο, φάτσα
στην ανατολή κι έπαιζε μέχρι να σηκωθεί
ο ήλιος. Μας έλεγε πως ήταν βέβαιος ότι
αν δεν έπαιζε, ο ήλιος δεν θα ανέτειλε.
Μετά σταμάτησε να έρχεται στο Νησί. Τον
είδα ξανά, χρόνια αργότερα σε ένα άλλο
νησί. Ήταν απόγευμα, στεκόταν πάνω σε έναν βράχο και έπαιζε πάλι γυμνός, φάτσα όμως στη δύση. Όταν νύχτωσε,
μας είπε πως ήταν πλέον βέβαιος ότι αν δεν
έπαιζε και το απόγευμα, ο ήλιος δεν θα έδυε.
Κάθε
που βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει, είτε
γιατί έμεινα άγρυπνος μέχρι το πρωί,
είτε γιατί σηκώθηκα αξημέρωτα, κάθε
φορά που βλέπω τον ήλιο να δύει, είμαι
σίγουρος ότι ο
φίλος μου πάνω σε ένα βράχο, με τον τρόπο του συνεχίζει
να βοηθάει τον ήλιο.
Το
σκίτσο είναι της Αρλέτας και αφαιρέθηκε
από το εξώφυλλο του δίσκου
της που κυκλοφόρησε το 1969 με τίτλο 12+1
Τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκι με την
Αρλέτα. Ξεχωρίζω -για το φλάουτο της εισαγωγής- το Τριαντάφυλλο
στο στήθος .
