Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φωτογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Η εικόνα μιας καυτής ημέρας

Η φωτο, του Γιάννη Κέμμου.

(Χωρίς να το θέλω, βλέποντας αυτή τη καταπληκτική εικόνα θυμήθηκα, μια άλλη, του Γιάννη Κολεσίδη)

Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2014

Αισιοδοξία

-Πήγες θάλασσα;
-Όχι ακόμα.
-Θα πας;
-Βεβαίως!
-Πότε;
-Αργότερα...

photo, Vasily Fedosenko

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014

Η δύναμη της εικόνας -John Stanmeyer

Signal, John Stanmeyer

Ανακοινώθηκαν χθες στο Άμστερνταμ τα αποτελέσματα του 57ου διαγωνισμού World Press Photo of the Year για το 2014. Επάξια, μεγάλος νικητής ο φωτογράφος του πρακτορείου VII, John Stanmeyer από το Ιλινόις των Η.Π.Α που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία για το National Geographic .

Εικονίζει Αφρικανούς μετανάστες σε παραλία στο Τζιμπουτί, καθώς προσπαθούν με τεντωμένα τα χέρια τους, να πιάσουν σήμα για να επικοινωνήσουν με τις οικογένειές τους. Το Τζιμπουτί, αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό για τους μετανάστες από τη Σομαλία, την Ερυθραία και την Αιθιοπία, στο δρόμο τους για καλύτερη ζωή, στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Η φωτογραφία αυτή, κέρδισε επίσης το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Σύγχρονα Θέματα.

“Πρόκειται για μια φωτογραφία που συνδέεται με τόσες πολλές ιστορίες, μια εικόνα που γίνεται αφορμή για συζήτηση σχετικά με την τεχνολογία, την παγκοσμιοποίηση, τη μετανάστευση, τη φτώχεια, την απελπισία, αποξένωση, την ανθρωπότητα. Είναι πολυσήμαντη και έντονα υπαινικτική. Είναι τόσο διακριτική, τόσο ποιητική, αλλά ταυτόχρονα διαποτισμένη με νοήματα και εκφράζει τα κρίσιμα ζητήματα μεγάλης βαρύτητας που απασχολούν τον πλανήτη σήμερα.” είπε για την βραβευμένη εικόνα η Jillian Edelstein, φωτογράφος από τη Νότιο Αφρική και μέλος της κριτικής επιτροπής.

Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 5.754 φωτογράφοι από 132 χώρες με 98.671 εικόνες. Όλες οι βραβευμένες φωτογραφίες του διαγωνισμού θα παρουσιαστούν σε έκθεση στο Άμστερνταμ που θα εγκαινιαστεί στις 18 Απριλίου. Στη συνέχεια η έκθεση θα ταξιδέψει σε 100 διαφορετικές πόλεις σε 45 χώρες.

Οι βραβευμένες φωτογραφίες εδώ

Ο John Stanmeyer επί τω έργω στην Καλκούτα τον Ιούλιο του 2007

Σχόλιο του John Stanmeyer στο facebook χθες το βράδυ.

Humbled. Honored. Speechless. Thank you to all for your kind words.

Have been asked countless times today what this photograph, Signal, means to me. While standing on the shores of the Red Sea that evening in Djibouti City, it felt as if I was photographing all of us — you, me, our brothers and sisters — all desperately trying to connect to our loved ones. In this tenuous period of human migration where despair and hope simultaneously intertwine, we seek to find comfort, a sense of balance, a desire to be home, reconnecting to something stable, reassuring. This photograph of Somalis trying to "catch" a signal is an image of all of us as we stand at the crossroads of humanity, where we must ask ourselves what is truly important, demanding our collective attention in a global society where the issues of migration, borders, war, poverty, technology and communication intersect.

John

Διαβάστε επίσης:World Press 2014: Signals from Djibouti

Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013

Yes, Virginia...

Όλα – εκτός από τα πορτοφόλια που είναι φτιαγμένα για κάρτες και για τα μικρότερα των ευρώ, δολάρια- στις ΗΠΑ είναι μεγάλα: οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, τα κτήρια, τα κρεβάτια, οι συσκευασίες των προϊόντων και φυσικά τα καταστήματα. Έτσι όταν βλέπεις στην πρόσοψη ενός καταστήματος μια τεράστια ταμπέλα να φωνάζει με σιγουριά: “ Macy`s το μεγαλύτερο κατάστημα στον κόσμο” είναι μάλλον αλήθεια κι όχι ένα συνηθισμένο εμπορικό τρικ που θα εντυπωσιάσει και θα προσελκύσει πελάτες.

Ο ιδρυτής του καταστήματος, ο Rowland Hussey Macy άρχισε την καριέρα του ως ψαράς κι όταν εγκατέλειψε τη θάλασσα, άνοιξε το 1858 ένα κατάστημα στο Μαναχάταν που γρήγορα επεκτάθηκε κι έγινε ένας κολοσσός -αντίστοιχος των ψαριών που κυνηγούσε στα νιάτα του που ήταν φάλαινες. Το σήμα του καταστήματος ήταν και παραμένει, ένα κόκκινο αστέρι, ίδιο με το τατουάζ που είχε στο μπράτσο του ο πρώην φαλαινοθήρας.

Το Macy`s που εκτείνεται στην 34η οδό μεταξύ της Έκτης και της Έβδομης λεωφόρου, φημίζεται για τις εντυπωσιακές βιτρίνες του στην διάρκεια της περιόδου των Χριστουγέννων που αποκαλύπτονται στο κοινό τέλη Νοέμβρη, αμέσως μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών. Φέτος, όπως κάθε χρόνο εδώ και πολλές δεκαετίες, υπάρχουν δύο θεματικές ενότητες.

Η πρώτη ενότητα, που συναντά κανείς στις βιτρίνες της Έκτης Λεωφόρου, απεικονίζει με ευφάνταστο τρόπο την ιστορία ενός αγοριού που ενώ κοιμάται στο κρεβάτι του αγκαλιά με τον άσπρο αρκούδο του, ονειρεύεται την μαγική χώρα του χειμώνα στην οποία ξυπνά και τη διασχίζει συναντώντας στο δρόμο του νεράιδες, ξωτικά και ζώα του δάσους.

Η δεύτερη θεματική ενότητα αναπτύσσεται στις βιτρίνες του Macy`s που βρίσκονται στην 34η οδό. Πρόκειται για την εικονογράφηση της αληθινής ιστορίας της μικρής Βιρτζίνια που το 1897 έστειλε μετά από την προτροπή του πατέρα της, μια επιστολή στην Sun -έγκυρη εφημερίδα της εποχής για την οποία έλεγαν "If you see it in The Sun, it's so."- απευθύνοντας στους συντάκτες, το καίριο για τα οκτώ της χρόνια ερώτημα αν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Την απάντηση έδωσε ο Francis Church που ήταν πολεμικός ανταποκριτής κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου και δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 21ης Σεπτεμβρίου του 1897 με τίτλο Yes, Virginia, there is a Santa Claus. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επιστολή που έστειλε η Βιρτζίνια στην Sun και έγινε αφορμή γι αυτή την πολύ αγαπητή στις Η.Π.Α χριστουγεννιάτικη ιστορία, σώζεται μέχρι σήμερα.

Όμορφες οι βιτρίνες του Macy`s, εντυπωσιακές, μα ακόμα πιο όμορφα είναι τα βλέμματα των παιδιών που τις κοιτάζουν. Οι φωτογραφίες τους στο επόμενο ποστ. Μέχρι τότε...

Καλά Χριστούγεννα!

-το σημερινό ποστ

είναι αφιερωμένο στα παιδιά των φίλων ιστολόγων,

εκτός της εικόνας που έχει ένα αστεράκι και είναι για τη Σταυρούλα.

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

Βαλκάνιοι στο Σεντραλ Παρκ

Πριν από αρκετές μέρες ξεκίνησα για το Σέντραλ Παρκ. Ο στόχος ήταν όχι απλώς να προλάβω -έστω και στο τέλος τους- τα φθινοπωρινά φύλλα, αλλά να φωτογραφήσω όλο το πάρκο στην καλύτερη εποχή του. Είχα καταστρώσει μεγαλεπήβολο σχέδιο που προέβλεπε τουλάχιστον 2-3 επισκέψεις για φωτογραφίες και παράλληλα συστηματική έρευνα: θα αναζητούσα πληροφορίες για την ιστορία του πάρκου, από τότε που ήταν βαλτότοπος μέχρι σήμερα, για τον σχεδιασμό του, την χλωρίδα και την πανίδα του, για ιδιαίτερες γωνιές, τα αγάλματα και τις γέφυρες του, θα αναζητούσα επίσης τους διάσημους επισκέπτες του, όπως τον Λένον που πήγε από σφαίρα σαν σήμερα το 1980 στην είσοδο του κτηρίου Ντακότα στη δυτική πλευρά του πάρκου και -γιατί όχι- θα έψαχνα μέχρι και σκηνές από ταινίες που γυρίστηκαν εκεί.

Ξεκίνησα λοιπόν για να υλοποιήσω το εξαιρετικά φιλόδοξο σχέδιο αλλά λίγο πριν φτάσω στο σταθμό του μετρό, με τους χάρτες μου, τις σημειώσεις και φυσικά τη φωτογραφική μηχανή, παρασύρθηκα από κάτι άλλο - θέμα προσεχούς ποστ- και τουλάχιστον εκείνη τη μέρα η επίσκεψη στο πάρκο αναβλήθηκε. Δυο τρεις μέρες αργότερα, αποβιβάστηκα στο σταθμό της Πέμπτης Λεωφόρου που βρίσκεται στην νοτιοανατολική γωνία του Σέντραλ Πάρκ. Η αποφασιστικότητά μου όμως γρήγορα εξανεμίστηκε. Γιατί άλλο να οργανώνεις την επιχείρηση επί χάρτου και άλλο να είσαι στο πεδίο δράσης. Εκεί καταλαβαίνεις ότι θέλεις βδομάδες για να διατρέξεις φωτογραφίζοντας τα 3.399 τετραγωνικά του χιλιόμετρα του πάρκου. Επί πλέον με τους εκατοντάδες -ίσως και χιλιάδες- Νεοϋορκέζους και τουρίστες που εκείνη και κάθε μέρα, περνάνε από το πάρκο, συχνά παρασυρόμουν και έτσι πολύ σύντομα αντικατέστησα τον ευρυγώνιο φακό με τον διακοσάρι ζουμ και άρχισα, αντί για το τοπίο να φωτογραφίζω ανθρώπους και βέβαια, πάπιες, σκιουράκια και πουλιά.

Μετά από αρκετές ώρες περπάτημα, μερικές εκατοντάδες φωτογραφίες κι έχοντας διανύσει ελάχιστο από το νότιο τμήμα του πάρκου και αρκετά απογοητευμένος που είχα παραιτηθεί του αρχικού σχεδίου, αποφάσισα να βρω μια ήσυχη γωνιά, για να καπνίσω επιτέλους ένα τσιγάρο και να ξεκουραστώ. Η γωνιά έπρεπε οπωσδήποτε να ήταν απόμερη γιατί το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλη την έκταση του πάρκου. Την βρήκα και απολάμβανα με κλειστά μάτια το παράνομο τσιγάρο μου όταν ξαφνικά άκουσα χάλκινα. Ήταν αυτό το γνώριμο ηχόχρωμα των δικών μας βόρειων ρυθμών, το έξαλλο, το διονυσιακό. Ανοιγόκλεισα τα μάτια και μόνο τότε σιγουρεύτηκα ότι δεν ονειρευόμουν. Ή ότι δεν είχα βρεθεί ξαφνικά από την καρδιά της Νέας Υόρκης κάπου στις γειτονιές των Βαλκανίων.

Πέταξα το τσιγάρο, βγήκα από το καταφύγιο κι έτρεξα να δω και να ακούσω απο κοντά τους Βαλκανιους μουσικούς. Μετά από λίγο είδα ένα πλήθος συγκεντρωμένο σε μια μικρή πλατεία του πάρκου. Ένα πλήθος ετερόκλητο -μικροί και μεγάλοι κι όλες οι φυλές του Ισραήλ- που κινούνταν στο ρυθμό, ξεσηκωμένο, θαρρείς κι ήταν έτοιμο να χορέψει. Και νομίζω ότι θα χόρευε αν κάποιος έκανε την αρχή. (κλικ στο γιουτουμπάκι και συνεχίζουμε μετά μουσικής)

Με αρκετά “sorry” κατάφερα να περάσω ανάμεσα από τον κόσμο και να βρεθώ μπροστά στο συγκρότημα “Frank London's Klezmer Brass Allstars”. Άκουγα, φωτογράφιζα και στο μεταξύ προσπαθούσα να μαντέψω την καταγωγή τους. Είχα σχεδόν καταλήξει σε Σκόπια, Αλβανία και Βουλγαρία, όταν η υπαίθρια συναυλία τελείωσε. Οι περισσότεροι θεατές, ενθουσιασμένοι πέρασαν να συγχαρούν τους μουσικούς. Νιώθοντας γείτονάς τους, έμεινα στο τέλος. Είπα κι εγώ τα συγχαρητήρια μου σε όλους και κάπως διστακτικά είναι αλήθεια ρώτησα τον ακορντεονίστα: “Από πού είσαστε;” κι εκείνος μού απάντησε με εκατό τοις εκατό αμερικάνικη προφορά: “Από το Μπρούκλιν”

το ποστ αφιερώνεται στο Βυτίο

Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013

Το Μάθημα

Ήταν ειδικό μάθημα επιλογής. Την πρώτη μέρα ο καθηγητής μας εξήγησε τη δομή του: τη μία εβδομάδα το μάθημα θα ήταν καθαρά ιστορικό και την επόμενη, θα εξετάζαμε το αντικείμενο του μαθήματος στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Με αυτόν τον τρόπο, θα καλύπταμε την σύγχρονη Ελληνική Ιστορία, με παράλληλες αναφορές -όπου ήταν απαραίτητο- στην Ευρωπαϊκή. Για πρακτικούς λόγους η περίοδος αυτή εξεταζόταν ανά εικοσαετία και κάλυπτε όχι μόνο τα ιστορικά, αλλά και τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτιστικά γεγονότα με τη βοήθεια σπάνιου οπτικοακουστικού υλικού.

Την ημέρα που ήταν η σειρά της περιόδου 1930-1940, μπαίνοντας στο αμφιθέατρο τα φώτα ήταν ήδη κλειστά και στην οθόνη είδαμε να προβάλλεται μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Έδειχνε έναν άντρα που ήταν καθισμένος σε πολυθρόνα. Πίσω του, αλλά και δεξιά κι αριστερά, διακρινόταν ένα δωμάτιο χωρίς ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά. Το φως ερχόταν από ένα παράθυρο που δεν φαινόταν στην εικόνα, φωτίζοντας έντονα τη μια πλευρά κι άφηνε όλο τον υπόλοιπο χώρο στη σκιά. Ο άντρας πάντως, δε μας θύμιζε τίποτα.

“Σήμερα το μάθημα περιλαμβάνει αποκλειστικά την ιστορία αυτής της φωτογραφίας”, ξεκίνησε ο καθηγητής. Μας ξάφνιασε αυτή η εισαγωγή, γιατί στο προηγούμενο είχε αναφέρει ότι το θέμα του μαθήματος εκείνης της μέρας θα ήταν ο φασισμός. Στην συνέχεια έκανε κλικ στο τηλεχειριστήριο του προτζέκτορα. Με το ζουμ που έγινε στην εικόνα, ένα μέρος του περιβάλλοντα χώρου χάθηκε κι ο καθισμένος άντρας πρόβαλε μεγαλύτερος. Τότε μας είπε ότι ο εικονιζόμενος ήταν ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ. Συνέχισε λέγοντας ότι στα τέλη της δεκαετίας του `30, ο Γκαίμπελς ζήτησε από κάποιο φωτογράφο να τον φωτογραφίσει στο γραφείο του. Η φωτογράφιση έγινε και στη συνέχεια ο φωτογράφος πήγε να εμφανίσει τα αρνητικά. Εκείνη τη στιγμή ο καθηγητής, πάτησε το κουμπί και ζούμαρε περισσότερο την εικόνα. Φαινόταν πλέον μόνο ο κορμός και το πρόσωπο.

Ο φωτογράφος στο σκοτεινό του θάλαμο, εμφάνισε και άρχισε να τυπώνει τις εικόνες. Τις είχε κρεμάσει για να στεγνώσουν και τις κοίταζε προσεκτικά με έναν μεγεθυντικό φακό μέσα στο μισοσκόταδο. Με τη λέξη “μισοσκόταδο” ακούστηκε ένα ακόμα κλικ στο αμφιθέατρο και αυτό το ζουμάρισμα της εικόνας, έκανε την οθόνη να γεμίσει από το πρόσωπο του Γκαίμπελς. Βλέποντας από κοντά ο φωτογράφος τις εικόνες που είχε τραβήξει, ειδικά μία, -αυτή που βλέπαμε εκείνη τη στιγμή και εμείς στην οθόνη του αμφιθεάτρου- ένοιωσε να παραλύει από φόβο. Είχε την ατυχία, να αποτυπώσει κάτι αποτρόπαιο, τον ίδιο το ζόφο, στο πρόσωπο του πανίσχυρου αρχηγού προπαγάνδας, πράγμα που τον έκανε να σκεφτεί ότι αν παρέδιδε αυτές τις φωτογραφίες, μπορεί να τον εκτελούσε ο ίδιος επί τόπου. Την στιγμή που αποφάσιζε να καταστρέψει αρνητικά και τυπωμένες εικόνες, ακούστηκαν χτυπήματα στην πόρτα του εργαστηρίου κι ένα ακόμα κλικ/ζουμ στο αμφιθέατρο.

Λίγη ώρα μετά, συνοδεία αξιωματικών ο φωτογράφος στεκόταν όρθιος μπροστά στον Γκαίμπελς που καθισμένος στο γραφείο του, έβλεπε εντελώς ανέκφραστος τις εικόνες που δεν είχαν καλά καλά στεγνώσει. Αφού τις κοίταξε όλες προσεκτικά δυο -τρεις φορές, ξεχώρισε μια, σηκώθηκε και κρατώντας την πλησίασε το φωτογράφο. Ο φωτογράφος διέκρινε ότι η εικόνα που κρατούσε στα χέρια του ο Γκαίμπελς ήταν ακριβώς εκείνη που που τον είχε κάνει να παγώσει.

Με το επόμενο ζουμ, στην οθόνη φαινόταν πλέον τεράστιο το μισό πρόσωπο του Γκαίμπελς. Χωρίς να καταλάβουμε πώς, εκείνη τη στιγμή θυμηθήκαμε εικόνες με σωρούς πτωμάτων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ακολούθησαν. Χωρίς να το καταλάβουμε, κρατούσαμε την ανάσα μας περιμένοντας τη συνέχεια και το τέλος της ιστορίας. Ο Γκέμπελς, κοίταξε στα μάτια τον φωτογράφο -και πάλι ανέκφραστος- κι ύστερα του έσφιξε δυνατά το χέρι, δίνοντάς του συγχαρητήρια για τη δουλειά του. Τόνισε μάλιστα ότι αυτή η φωτογραφία ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε.

Ο καθηγητής πάτησε και πάλι το κουμπί στο τηλεχειριστήριο και με το τελευταίο ζουμ η οθόνη πλημμύρισε από εκατομμύρια μικρούς άσπρους, μαύρους και γκρι κόκκους. Αν μισόκλεινες όμως τα μάτια, έβλεπες ξεκάθαρα μπροστά σου τα μάτια του Τέρατος. Μετά από μια μικρή παύση, ο καθηγητής κατέληξε: “Αυτό είναι φασισμός”

Τα τελευταία χρόνια, όλο και πιο συχνά, μού έρχεται στο νου εκείνο το ιδιαίτερο Μάθημα και ήθελα να γράψω γι αυτό, αναφέροντας μάλιστα στο τέλος, ότι εκείνη τη μέρα, βγήκαμε όλοι από το αμφιθέατρο αμίλητοι, σοβαροί και με σφιγμένο στομάχι, αλλά μετά από λίγο το ξεχάσαμε, ίσως γιατί σκεφτήκαμε ότι δεν ήταν παρά ένα ακόμα μάθημα ιστορίας. Ένα μάθημα για κάτι που συνέβη πολύ παλιά. Κάτι που αποκλειόταν να συμβεί και πάλι στο μέλλον.

Επιχείρησα μερικές φορές να βρω τη συγκεκριμένη εικόνα -που μέχρι σήμερα θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια- αλλά και το όνομα του φωτογράφου -που μού διαφεύγει- και καθώς δεν τα κατάφερα, το άφηνα κάθε φορά στην άκρη. Μετά το χθεσινό όμως, δε σήκωνε άλλη αναβολή. Έστω και χωρίς την αυθεντική εικόνα...

-Το ποστ αναδημοσιεύτηκε

στο tvxs, στο Paganeli,

στη Ramnousia και στο για την κοινωνική αριστερά