Τσαλαπετεινός: Αθήνα

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθήνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Η εικόνα μιας καυτής ημέρας

Η φωτο, του Γιάννη Κέμμου.

(Χωρίς να το θέλω, βλέποντας αυτή τη καταπληκτική εικόνα θυμήθηκα, μια άλλη, του Γιάννη Κολεσίδη)

Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014

Ο Μητσάρας

Αργά χθες το βράδυ, αρχικά στα μέσα κοινωνικής και στη συνέχεια σε αθλητικά sites διαδόθηκε η είδηση ότι πέθανε ο Μητσάρας, ο αγαθός σχολιαστής.

Αναζήτησα στο διαδίκτυο φωτογραφίες του και από εκεί αντέγραψα τα χειρόγραφα κείμενά του -στο μέγεθος συνθήματος ή στάτους- που περιέφερε σε μεγάλα χάρτινα πλακάτ στην Αθήνα. Στις διαδηλώσεις, στους δρόμους και στις πλατείες, στα γήπεδα. Εύστοχα, συχνά καυστικά, θυμόσοφα, κυρίως πολιτικά και πάντοτε επίκαιρα, τα σχόλιά του. Στα περισσότερα, στο τέλος, άλλοτε με μεγάλη, άλλοτε με μικρή "γραμματοσειρά" υπήρχε η υπογραφή του: Μητσάρας. Αντέγραψα εδώ μερικά από αυτά, διατηρώντας τα κεφαλαία γράμματα και την ορθογραφία τους.

Οι δυο φωτογραφίες του είναι από τις 13 Δεκέμβρη του 2011 που τον πέτυχα στην Ερμού, στην Καπνικαρέα, με ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο στο πέτο. Στο μέρος της καρδιάς.

ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Η ΖΩΗ

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟΠΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΑΡΤΑ ΣΤΗ

ΒΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥΣ

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΕΔΩ ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑ
ΝΤΙΜΠΕΤ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ
ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΠΕΡΑ

1967 ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
2012 ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΓΕΡΜΑΝΩΝ

ΑΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ
ΨΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ

ΗΛΙΘΙΟΙ
ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΤΕΣ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ
ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ
....ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ
ΤΡΟΠΟ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΑΙ
ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ

ΑΥΤΟΙ ΕΜΕΙΣ

ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

ΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ

ΤΟΥ ΔΝΤ

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΝΕ

ΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΦΥΛΑΚΕΣ

ΤΟΥΣ

ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΤΕ ΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ

ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

ΣΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

ΘΕΑΜΑΤΑ ΧΩΡΙΣ ΑΡΤΟΝ

ΜΕΝΕΙ Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ

ΑΓΓΛΙΑ

ΣΠΑΣΤΕ

ΚΑΨΤΕ

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΕ

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΙΝΗΘΕΙΤΕ

ΑΝΤΕ ΚΑΙ Γ.......Ε

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ-

...ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Ο ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΞΗΛΩΣΕ

ΤΑ ΠΑΓΚΑΚΙΑ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΝΕΡΟ

ΣΤΗΝ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ!

ΑΘΗΝΑ ΠΟΛΗ

ΝΑ ΖΕΙΣ;

Η αθήνα πόλη

ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ

ΜΕ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΜΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ

ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ

ΑΝ ΛΕΙΨΕΙ Η ΦΤΩΧΕΙΑ

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑΞΙΜ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΑ ΞΥΝ`

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο ΛΑΟΣ ΠΕΙΝΑΕΙ

Η ΝΤΟΡΑ ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΕΙ

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ

ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΟΙ

ΤΑ ΚΑΚΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΠΡΙΝ ΠΕΙΝΑΣΟΥΝ

ΕΧΟΥΝ ΧΟΡΤΑΣΕΙ

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

ΒΑΣΙΖΕΣΑΙ ΣΕ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΣΑΙ ΑΠ` ΑΥΤΕΣ

ΑΝΤΩΝΗ

ΑΣΕ ΤΟ WI FI

KAI ΔΩΣΕ ΣΤΟ ΛΑΟ

ΝΑ ΦΑΕΙ

ΦΤΩΧΙΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

ΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΕΙΝΑΙ Η ΦΤΩΧΙΑ

((ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ))

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

ΣΟΒΑΡΑ Η ΓΕΝΟΣΗΜΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ

ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΕΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ

ΦΑΡΜΑΚΙ

ΕΙΜΑΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ

ΤΗΣ ΠΑΕ-ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ

ΜΗΤΣΑΡΑΣ

Η ΧΟΥΝΤΑ

ΕΙΧΕ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

Η Γ.Α.Δ.Α

ΕΧΕΙ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

ΜΠΑΤΣΟΙ T.V

ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

ΤΗΣ ΕΡΤ ΓΕΝΗΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΗΣ ΥΕΝΕΔ

Η ΕΡΤ “Ν.Ε.Ρ.Ι.Τ”

ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΞΕΝΕΡΙΤ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ

ΕΜΕΙΣ;

ΑΠΟΚΕΙΕΤΑΙ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

ΔΕ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ

ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΠΑΕΙ

ΚΑΛΑ

ΟΧΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!

ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΤΙΚ

ΟΥΤΕ ΣΤΑΓΟΝΑ ΔΕΝ ΚΥΛΗΣΕ
ΜΑΤΑΙΑ ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΝ ΝΙΟΤΗΣ ΜΑΣ
ΠΟΤΙΣΤΗΚΕ
Η ΠΕΤΡΙΝΗ ΑΝΑΣΑΜΑΣ ΒΑΦΤΗΚΕ
ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΠΟΥ
ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΤΗΣ ((ΑΦΘΟΝΙΑΣ))
ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ
ΤΗΣ ΒΙΑΣ

ΤΣΑΚΙΡΗ
ΒΑΡΚΑΡΗ
ΚΑΝΕ ΜΑΣ ΤΗ ΧΑΡΗ

ΝΤΟΡΑ -ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ-ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

ΚΟΥΒΕΛΟΥ-ΚΟΥΜΠΑΡΟ-ΜΑΡΙΝΑΚΗ

ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΦΤΩΧΟΦΙΛΟ;

“ΜΗΤΣΑΡΑΣ”

ΜΟΥ ΑΝΕΒΑΣΑΤΕ

ΤΟ ΖΑΧΑΡΟ 295

ΨΗΦΙΣΤΕ ΠΟΛΗ ΑΝΑΠΟΔΗ

Αρνούμαστε την πόλη

ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ

Διεκδικούμε τη ζωη,

ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ

ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΟ

ΟΣΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΥΓΕΙΑ

ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ

ΤΟΝ “ΘΕΟ” ΤΟΥΣ

ΑΔΩΝΗΣ

Ο ΓΕΝΟΣΗΜΟΣ

ΠΟΥΛΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΚΙ ΟΧΙ

ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

25 ΕΥΡΩ ΕΙΣΟΔΟΣ

ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

20 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ

ΚΑΙ ΝΤΑΒΑΤΖΗΣ

Ο ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΟΣ

ΘΕΛΩ ΤΗ ΔΟΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ

ΠΕΘΑΝΩ...ΚΙ ΑΣ ΠΕΘΑΝΩ

ΣΤΑΔΙΑΚΟΣ Η ΑΚΑΡΙΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

ΣΤΟΥΣ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΕΙΣ

ΑΥΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

ΟΑΕΤΟΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ

ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ

ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΑΣΙΣΤΑΣ

------------------------------

ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ ΜΗΠΩΣ

ΤΑ`ΧΩ ΧΑΜΕΝΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ

ΠΙΣΤΕΥΩ ...ΣΤΟΥΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ Κ

ΤΗ ΧΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΕΜΕΝΑ

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΕ

Ο ΜΑΝΤΕΛΑ

ΟΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ

ΤΗ ΒΑΣΙΛΙΑΣΣΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΚΑΙ

ΚΟΡΗ ΔΙΟΡΙΖΑΝ ΚΑΙ

ΒΑΦΤΙΖΑΝ ΚΑΙ Ο

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΕΙ

Συσσίτια στα Δημοτικά

ΣΧΟΛΕΙΑ το 2011

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

ΠΟΥ ΕΤΡΩΓΕ ΣΕ ΤΡΙΑ

ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ!!!

ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΗ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

ΤΡΩΕΙ ΜΕ ΔΕΚΑ ΜΑΣΕΛΕΣ

update: στο σκιτσο του LATUFF ο Μητσάρας με τον Λουκάνικο

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Αττικό Αρχιπέλαγος

“...ναι, σπούδασε ναυπηγός, Αθήνα στο Μετσόβιο και ύστερα σκάρωσε μόνος του στην ταράτσα ολόκληρο ιστιοπλοϊκό. Ξύλινο. Με κατάρτια, πανιά, τα πάντα. Τού πήρε καιρό μα τα κατάφερε. Το τελείωσε. Αλλά δεν είχε σκεφτεί πώς θα το κατέβαζε από κει, ούτε πώς θα το πήγαινε μέχρι τη θάλασσα. Μια μέρα, έπιασε δυνατός αέρας, πολλά μποφόρ, παρ` το κάτω το σκάφος. Όχι στην ταράτσα. Κάτω, κάτω. Στην Ιπποκράτους. Περνούσε ο κόσμος και δεν πίστευε στα μάτια του. Ιστιοπλοϊκό στη μέση της Ιπποκράτους...”

Είχαμε σταματήσει να τρώμε κι ακούγαμε τον Γιώργο. Οι άπιστοι Θωμάδες της παρέας ήταν έτοιμοι να πουν ότι η ιστορία του ναυπηγού ήταν ένας ακόμα αστικός μύθος. Εγώ πάλι από την αρχή της διήγησης είχα γουρλώσει τα μάτια. Το πρόσεξε κι είπε τάχα απειλητικά κουνώντας το πιρούνι του: “Μην τολμήσεις να το κάνεις ποστ!”. Είπα ένα “Καλά, καλά...” αλλά ήδη ήμουν στη φάση της καθέλκυσης, ενώ η παρέα περνούσε ως συνήθως, σε άλλο θέμα· κι από τους μεζέδες της Ροζαλίας, στο κύριο πιάτο.

Πώς χώρισε τη θάλασσα στα δυο ο Μωυσής και γλίτωσε το λαό του Ισραήλ από τους Αιγύπτιους του Φαραώ που τους καταδίωκαν; “ἐξέτεινε δὲ Μωυσῆς τὴν χεῖρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ὑπήγαγε Κύριος τὴν θάλασσαν ἐν ἀνέμῳ νότῳ βιαίῳ ὅλην τὴν νύκτα καὶ ἐποίησε τὴν θάλασσαν ξηράν, καὶ ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ”*.

Ε λοιπόν, ακριβώς το ανάποδο μας χρειάζεται. Ένας Μωυσής να βρεθεί, να σηκώσει τα χέρια ψηλά να χωρίσει την ξηρά στα δύο. Να ανοίξουν όλα μέσα στην πόλη· δρόμοι, λεωφόροι και πλατείες. Να έρθει αμέσως μετά τσουνάμι μέγα και να κατακλυστεί το κενό με θαλασσινό νερό για να μας σώσει από τους διώκτες μας.

Να γίνουν όλα τα κτίσματα νησιά διάσπαρτα στο Αττικό Αρχιπέλαγος και εμείς, έναντι μικρού αντιτίμου να κυκλοφορούμε με τα βαποράκια της γραμμής. Αμπελόκηποι-Κεραμεικός με μπλε φουγάρο, Κηφισιά- Καλλιθέα με πράσινο και με ολοκόκκινο τα βαπόρια της γραμμής Σεπόλια -Δάφνη.

Όταν βιαζόμαστε να μισθώνουμε ταχύπλοα, με εξωλέμβιες. Μαγκιόροι καπετάνιοι, απόγονοι του Ζέπου στο τιμόνι να μας περνούν από το μπουγάζι της Συγγρού με τέρμα τα γκάζια. Κι όσοι πλέουν εκεί αργά σαν τις θαλάσσιες χελώνες, να τρώνε τα απόνερά μας και να τραμπαλίζονται μέχρι ναυτίας.

Να φτιάχνουν τα παιδιά σχεδίες από πεταμένες παλέτες, να ανοίγουν όρτσα πανιά ιδρωμένα σεντόνια. Να μην έχουν άγκυρα· χωρίς πυξίδα να πηγαίνουν. Χωρίς πορτολάνους. Μόνο πότε πότε να ρίχνουν μια ματιά στα αστέρια.

Στα κοντινά, στο περίπτερο ή στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς να πηγαίνουμε κολυμπώντας, δυο- τρεις απλωτές θα χρειάζονται το πολύ και ύστερα να γυρίζουμε με πρόσθιο με τη σακούλα στο στόμα γεμάτη παγωτά, τσιγάρα, άντε και μερικές παγωμένες μπύρες. Μουσκεμένοι ως το κόκκαλο. Από χαρά.

Να κάνουμε μακροβούτια στην Ασκληπιού να βρισκόμαστε με κομμένη την ανάσα στο υπόγειο της Πολιτείας -θαλάμι σωστό με θησαυρούς- και ύστερα να βγαίνουμε στον αφρό με βιβλία αντί για σφουγγάρια και κοχύλια.

Να καθόμαστε στα βράχια του Λυκαβηττού, να διαβάζουμε και να ρίχνουμε πότε- πότε ματιές στο καθρέφτισμα της Ακρόπολης στα νερά. Τις μέρες με μπουνάτσα. Να διαβάζουμε, να διαβάζουμε, παραλυμένοι από την ομορφιά κι ας ονομάσουν αργότερα οι ειδικοί αυτή την παράλυση, νόσο των αναγνωστών. Κι όταν θα σταματάμε, να βάζουμε φύκια ξερά στα βιβλία μας για να μη χάσουμε τη σελίδα.

Να δολώνουμε πετονιές και να τις πετάμε από τα μπαλκόνια μας, να πιάνουμε καλές ψαριές, ζαργάνες, σκορπίνες, μπαρμπούνια και σαργούς. Στα κάγκελα να ξεραίνουμε απλωμένα χταπόδια δίπλα σε μπουκαμβίλιες σε οίστρο καλοκαιρινό. Και στο τραπεζάκι, στο ουζάκι μας -θολό από τον πάγο-να παραστέκεται αχινοσαλάτα, μαζεμένη με υπομονή και τρυπημένα δάχτυλα.

Να βουτάμε όλα τα απογεύματα του καλοκαιριού· από τις ταράτσες οι Βαϊσμίλερ, όλοι οι άλλοι από πρώτο και δεύτερο όροφο και τα μωρά με τα μπρατσάκια, από το χέρι με τις γιαγιάδες τους, με λουλουδάτες σκούφιες να μπαίνουν σιγά- σιγά από την αμμουδιά των εισόδων των πολυκατοικιών. Μέχρι εκεί που πατώνουν.

Τα Σαββατοκύριακα να το κάνουμε Λούτσα το Σύνταγμα. Να αράζουμε γυμνοί στα άσπρα βότσαλα μπροστά στον Άγνωστο στρατιώτη, με την πλάτη μας γυρισμένη στη Βουλή και με μισόκλειστα μάτια να βλέπουμε μπροστά το ηλιοβασίλεμα να βάφει πρώτα πορτοκαλιά κι ύστερα μαβιά τα νερά της Ερμού.

Κι όταν νυχτώνει να πηγαίνουμε βαρκάδα με κουπιά, έγια μόλα, στο ΒΟΞ κι από εκεί ψηλά από την ταράτσα, να μη βλέπουμε μπροστά την οθόνη, μα να κοιτάζουμε ψηλά στον ουρανό το φεγγάρι και κάτω, πάνω στα νερά της λιμνοθάλασσας των Εξαρχείων, τα ασήμια του απλωμένα.

Και τα παιδιά της πλατείας, Τρίτωνες και Σειρήνες, πλάσματα του νερού και ξωτικά της νύχτας να...

-”Πού τρέχει όλο το βράδυ ο λογισμός σου”, διέκοψε τις σκέψεις μου ο Γιώργος καθώς κατηφορίζαμε τη Βαλτετσίου προς τη λιμνοθάλασσα που γέμιζε γοργόνες.

-Στο ποστ, πού αλλού; Να σου πω πώς αρχίζει;”

- Ξέρω πώς αρχίζει. Πώς τελειώνει να μού πεις.

-Να, στο τέλος θα λέει: “Μέσα Σεπτέμβρη πια, σήκωσε πάλι ο Μωυσής τα χέρια ψηλά. Τα νερά τραβήχτηκαν και πήραν μαζί τους τους διώκτες μας “καὶ οὐ κατελήφθη ἐξ αὐτῶν οὐδὲ εἷς." Και χάθηκε με μιας το Αττικό Αρχιπέλαγος, αλλά άφησε πίσω του τη Γη της Επαγγελίας.” Κάπως έτσι θα τελειώνει.

-Δεν καταλαβαίνω! Ποιό Αττικό Αρχιπέλαγος; Κι ο Μωυσής τί δουλειά έχει;

-Αν περάσεις Παρασκευή μεσημέρι από το μπλογκ θα καταλάβεις.

*Παλαιά Διαθήκη, Έξοδος ΙΔ 21

Εικόνες: Florian Muller

*To ποστ αναδημοσιεύτηκε στο tvxs

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

Στο κέντρο

Ο συρμός σταματάει, οι πόρτες ανοίγουν. Βγαίνουν αρκετοί, μπαίνουν περισσότεροι. Τελευταίος, ένας άντρας γύρω στα 60. με λευκό μπαστούνι. Η άκρη του με επαναλαμβανόμενα τικ -τικ στο δάπεδο του βαγονιού, ανιχνεύει το χώρο. Τρεις επιβάτες τινάζονται για να του παραχωρήσουν τη θέση τους. Ο πιο γρήγορος, ο πιο αποφασισμένος τα καταφέρνει. Φτάνει μπροστά του, “θέλετε να καθίσετε;” τον ρωτάει και μετά το καταφατικό του νεύμα, βάζει τον πήχη του κάτω από το απλωμένο χέρι του τυφλού άντρα και τον οδηγεί στη θέση που καθόταν. Οι άλλοι κοιτάζουν ανέκφραστοι. Σχεδόν υπνωτισμένοι. Ή δεν κοιτάζουν καθόλου. Ο συρμός ξεκινά για τον επόμενο σταθμό.

Αποβίβαση στο Σύνταγμα. Λιακάδα παράταιρη για Δεκέμβρη, αλλά απολαυστική. Με μπερδεύει ακόμα περισσότερο μια κουβέντα που ακούω τυχαία:”Πότε πέφτει το Πάσχα;” Χάνω την απάντηση που σκεπάζει θορυβώδης εξάτμιση διερχόμενης μηχανής μα αλλάζοντας για λίγο πορεία, ακολουθώ το προπορευόμενο ζευγάρι που λίγες μέρες πριν την Πρωτοχρονιά ονειρεύεται κι αρχίζει να σχεδιάζει ένα ταξίδι για το Πάσχα. Παράταιρο κι αυτό, εκτός Εποχής, όπως τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στους δρόμους. Βέβαια τη μέρα, περπατώντας στο κέντρο δεν προσέχεις και τόσο τα σβηστά λαμπιόνια. Τη νύχτα αποφεύγω συστηματικά τους στολισμένους δρόμους. Γι αυτό εκτιμώ ιδιαίτερα μια βιτρίνα στη Σταδίου. Μοναδική της διακόσμηση μια τεράστια φωτογραφία ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου. Ασπρόμαυρη, με ελάχιστο κοντράστ.

Η κίνηση στους δρόμους είναι αυξημένη, στα μαγαζιά ελάχιστη. Μόνο το κεντρικό βιβλιοπωλείο παρηγορητικά γεμάτο. Χαζεύω τα βιβλία στους πάγκους. Το μάτι σκαλώνει λίγο περισσότερο σε ένα γνωστό τίτλο τυπωμένο πάνω όμως σε διαφορετικό εξώφυλλο. “Είναι επανέκδοση” διευκρινίζει πωλητής που έπιασε στον αέρα το βλέμμα μου και συνεχίζει με λεπτομέρειες για την πορεία του βιβλίου. “Το `χω” τού λέω και απομακρύνομαι αφηρημένος, μα σταματάω γιατί σκέφτομαι ότι αυτή η κουβέντα μπορεί να ακούστηκε διαφορετικά. Σχεδόν αγενής. “Το έχω αυτό το βιβλίο” ξαναλέω τονίζοντας “το βιβλίο”. “Την παλιά έκδοση. Είναι πολύ καλό. Σας ευχαριστώ.” Χαμογελάει και μού εύχεται “Καλή χρονιά”.

Όσο σε περιμένω στην Κοραή με πλησιάζει τσιγγάνα. Φρεγάδα σωστή, μεγάλη, πουλάει φορτικά χαρτομάντηλα. Τη στιγμή που της δίνω το πενηντάλεπτο πιάνει τα δάχτυλά μου και γυρίζει την παλάμη μου. “Εσύ περνάς μεγάλα ζόρια” μού λέει. Κουνάω το κεφάλι -τάχα ότι το πέτυχε- και πριν προλάβει να συνεχίσει, γυρίζω με τη σειρά μου την παλάμη της. Την κοιτάζω για λίγο και έπειτα της λέω με λυπημένο ύφος: “Εσύ καλό κάνεις και καλό δε βρίσκεις”. Παλιό δοκιμασμένο κόλπο. Αιφνιδιάζεται και με ρωτάει πώς το ξέρω. “ Είδα κι άλλα, αλλά άμα θες να σου τα πω, ασήμωσε”. Προχωρώ και την αφήνω να κοιτάζει έκπληκτη τις γραμμές στο χέρι της.

Το έσκασες από τη δουλειά κι έρχεσαι με ένα ωραίο χαμόγελο -κάπως περιπαικτικό, κάπως συνωμοτικό, πάντως μοναδικό- που φωτίζει την Κοραή πιο πολύ κι από τη λιακάδα. Όπως και τις άλλες φορές έχουμε μόλις ένα τσιγάρο χρόνο. Χωράει ίσα ίσα δυο παρατεταμένες αγκαλιές – μια στην αρχή και μια στο τέλος- και πέντε βιαστικές κουβέντες. Όχι τα πιο σημαντικά, όχι τα καθημερινά και τα τρέχοντα, μα τα άλλα, τα δικά μας. Αυτά που όσο μηρυκάζω στη διάρκεια της μέρας τόσο πιο ωραία γεύση αφήνουν εντός μου. Καθώς απομακρύνεσαι, κοιτάζω κάτω τα πατημένα μας τσιγάρα κι ύστερα τη σκιά σου. Ευδιάκριτη κυλάει στη λευκή πλακόστρωση μέχρι που χάνεται μετά από σένα στη γωνία της Πανεπιστημίου.

Στη φωτογραφία, Σταδίου και Κοραή γωνία πριν την πεζοδρόμηση.