Η Ωραία Βαβέλ

Το καφέ της γωνίας, είναι το στέκι της γειτονιάς. Τη δεύτερη φορά που θα περάσεις το κατώφλι του, θα σε καλωσορίσουν με το όνομά σου, που ρώτησαν να μάθουν από την πρώτη.

Εκεί θα βρεις τον πληθωρικό Λένι, Ιταλό δεύτερης γενιάς, συνταξιούχο οδηγό τραίνου - “και πεζοναύτης” όπως τονίζει- που θυμάται και διηγείται και ξαναδιηγείται την τελευταία του διαδρομή στο τιμόνι που κατέληξε στον Grand Central.

Πάντα στη γωνία κάθεται η γλυκιά Φατιμά από την Ιορδανία. Σε κερνάει καφέ και σου εξιστορεί με αμεσότητα την πολυτάραχη ζωή της. Άλλοτε βουρκώνει, άλλοτε χαμογελά κι άλλοτε σοβαρεύει. Και σαν να διαβάζει τη σκέψη σου, καταλήγει εμπιστευτικά: “Έχω αρχίσει να τα γράφω ξέρεις...”

Η Ελένη, γέννημα θρέμα της γειτονιάς, θα απλώσει στα λιγοστά τραπέζια και θα μας δείξει παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες της περιοχής, από εκείνη τη μακρινή εποχή που πρωτοήρθαν Έλληνες στην Αστόρια και τους κοίταζαν με μισό μάτι οι Ιρλανδοί που ήταν ήδη εγκαταστημένοι εδώ.

Ο Ζαν, ο νεαρός μαύρος χορευτής που πρόσφατα έφτασε από το Παρίσι κι εγκαταστάθηκε σε ένα δωμάτιο δυο δρόμους πιο πάνω, θα φτάσει καθυστερημένος. Τον ρωτάνε όλοι “πώς πήγε;” και καθώς βγάζει παλτό, γάντια, κασκόλ και σκουφί, μας λέει ενθουσιασμένος για την πρώτη του οντισιόν επί αμερικανικού εδάφους. Κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι ο Ζαν θα πάρει τη δουλειά.

Μετά θα γυρίσουμε όλοι το βλέμμα μας στην είσοδο για να κοιτάξουμε τη μικροκαμωμένη Ασιάτισσα με τον πανύψηλο Εβραίο με το καπελάκι που μόλις μπήκαν, όχι γιατί είναι παράξενο ζευγάρι-το σκέκι είναι ήδη μια ωραία Βαβέλ- μα γιατί περνάνε πρώτη φορά από εδώ. θα κάνουμε ησυχία και θα περιμένουμε να ακούσουμε τον Φρεντ που έχει βάρδια το απογευμα, να τους φωνάζει να πάρουν από το μπαρ τα ροφήματά τους: “Χανάκο καπουτσίνο, Ααρών εσπρέσο” .

Ύστερα θα μείνουμε αμίλητοι κοιτάζοντας έξω από τη τζαμαρία. Η χιονοθύελλα έχει ξεκινήσει ακριβώς την ώρα που είχαν προβλέψει τα δελτία καιρού και οι περαστικοί που λιγοστεύουν, γίνονται ολοένα και πιο βιαστικοί. Το σταυροδρόμι μετατρέπεται σε σκηνή κι εμείς στα ζεστά -όλοι μια παρέα- θεατές. 

Στο στέκι της γειτονιάς, που από τη δεύτερη φορά που θα περάσεις το κατώφλι του, όλοι θα σε καλωσορίσουν με το όνομά σου, ακούγεται μόνο η μηχανή του καφέ να ξεφυσάει κι από τα ηχεία ο Willie Nelson να εξομολογείται: "My Baby's Gone".

Η εικόνα

Ένας άντρας έβγαλε από την τσέπη του τρεις φωτογραφίες. Μέχρι τη στιγμή που έκανε την κίνηση δεν τον είχα προσέξει αν και καθόταν ακριβώς απέναντί μου, ανάμεσα σε δυο άλλους, γλαρωμένους από το κούνημα του τραίνου που ανηφόριζε προς το Χάρλεμ· σκυφτός κι ανέκφραστος όπως οι περισσότεροι επιβάτες.

Οι φωτογραφίες φαινόταν παλιές. Όχι δεκαετίας ή εικοσαετίας. Τουλάχιστον σαράντα χρόνων. Έτσι όπως τις κρατούσε μπορούσα να δω μόνο την κιτρινισμένη πίσω πλευρά και τις φθαρμένες άκρες τους. Τις άνοιξε ελάχιστα, σαν να ήταν τραπουλόχαρτα και δεν ήθελε οι άλλοι να δουν τα φύλλα του- τόσο λίγο που ούτε κι ο ίδιος μπορούσε να δει τη δεύτερη και την τρίτη. Στάθηκε στην πρώτη. Την κοίταξε  κι ύστερα τη φίλησε. Τρεις- τέσσερις φορές. Κι ύστερα πάλι την κοίταξε για αρκετή ώρα, κι έπειτα τη φίλησε άλλες τόσες, μπορεί και περισσότερες φορές.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, έτσι να ασπάζονται φωτογραφίες είχα δει μόνο πολύ παλιά, μάνες που είχαν χάσει τα παιδιά τους· από Χάρο ή από ξενιτιά. Τις έβλεπα να φιλούν το χαρτί σαν να ήταν σάρκα εκ της σαρκός τους κι αντί παρηγοριάς φούντωνε ο πόνος τους. Κι έκλαιγαν κι άφηναν αναστεναγμούς βαθείς για τον αμετάκλητο ή τον προσωρινό πλην όμως “ζωντανό” αποχωρισμό. Αυτόν που παρηγοριά δεν έχει.

Αυτός ο άντρας όμως δεν φαινόταν να πονάει. Ούτε αναστέναζε. Είχε ένταση, πάθος, αλλά όχι πόνο. Μπορώ σχεδόν με βεβαιότητα να πω ότι διέκρινα θριαμβευτική λάμψη στο βλέμμα του και ικανοποίηση. Έτσι, συμπέρανα -προφανώς αυθαίρετα- ότι τουλάχιστον η πρώτη φωτογραφία, αυτή που μονοπωλούσε την προσοχή του και αποσπούσε τα φιλιά του ήταν μια εικόνα που τίποτα δεν απεικόνιζε. Ήταν λευκό το χαρτί και από την άλλη πλευρά - αυτή που δεν έβλεπα. Εκεί θα εμφανιζόταν κάποια μέρα ένα πρόσωπο τόσο προσφιλές που θα δικαιολογούσε απόλυτα τους επαναλαμβανόμενους, γεμάτους πάθος ασπασμούς.

Η Στέφανι

Απ` το παράθυρο είδα τον Μπομπ  χθες το πρωί. Μόλις είχα ετοιμάσει καφέ και τον φώναξα να έρθει μέσα. Καφέ είχε ήδη πιει, αλλά δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα του, όπως μου είπε και επειδή είχε ωραία λιακάδα, επέμενε παρά το δυνατό κρύο να πάρουμε το πρωινό μας στο deck. Έτσι το είπε. Εγώ μέχρι τώρα βεράντα το έλεγα. 

Πήρα τον καφέ μου και κάτι για να φάει  ο Μπομπ που φαινόταν αρκετά πεινασμένος και βγήκα  στο deck. 

Έβαλα δυο  μερίδες  πάνω στην κουπαστή  γιατί σκέφτηκα ότι σε λίγο θα περνούσε κι ο Στιβ και κάθισα παραδίπλα γιατί ήθελα να ανάψω τσιγάρο και ο Μπομπ δεν καπνίζει. 

"Καλά, εσύ δε θα φας;" με ρώτησε. "Σκέτο καφέ, χωρίς πρωινό;" Του εξήγησα ότι μόλις ξύπνησα, τσίμπησα μερικά φυλλαράκια ματζουράνας που είχαν μείνει από την προηγούμενη και ένοιωθα χορτάτος. 

"Άρχισε να τρως γιατί αν περάσει ο Στιβ, δε θα σου αφήσει τίποτα" του είπα και δεν έχασε λεπτό. Άρχισε  να τρώει βιαστικά στην ιδέα και μόνο ότι  μπορεί να εμφανιζόταν ο λαίμαργος της παρέας. 

Ο οποίος δεν άργησε να φανεί. Φαινόταν κεφάτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τον ρωτήσαμε δυο τρεις φορές αν είχε γίνει κάτι, απέφυγε να απαντήσει -εμείς βέβαια καταλάβαμε τί είχε γίνει- και άρχισε να τρώει, ή μάλλον να τσιμπολογάει από τη μερίδα του Μπομπ. Σχεδόν ανόρεχτα. Ποιός; Ο Στιβ!

Μόνο όταν σταματήσαμε να τον ρωτάμε, είπε τάχα αδιάφορα, χωρίς να μας κοιτάξει στα μάτια, ότι σε λίγο θα περνούσε  η Στέφανι. Ανταλλάξαμε μια ματιά με τον Μπομπ, αλλά δεν είπαμε κουβέντα. Τα είχαμε συζητήσει τις προάλλες και είχαμε καταλήξει: "Αν του αρέσει, εμάς δε μας πέφτει λόγος. Θα φάει το κεφάλι του βέβαια, αλλά εμάς δε μας πέφτει λόγος." 

Η Στέφανι εμφανίστηκε μετά από λίγο, πέταξε ένα ξινό "καλημέρα" κι άρχισε αμέσως να λέει ότι έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ κι ότι δεν έπρεπε να είχαν περάσει από εδώ. Ο Στιβ την κοίταζε σα χάνος, εμείς δε λέγαμε κουβέντα, απλώς περιμέναμε να τον πάρει και να φύγουν. Πράγμα που έγινε σχεδόν αμέσως.  Όταν μείναμε  οι δυο μας, είπαμε ταυτόχρονα: "δε μας πέφτει λόγος".  Μέχρι να τελειώσει ο Μπομπ το πρωινό του, εγώ άναψα ένα ακόμα τσιγάρο. Μετά πιάσαμε το τραγούδι που λέγαμε οι τρεις μας κάθε πρωί, πριν εμφανιστεί η Στέφανι και μας διαλύσει την παρέα. 

Αναδημοσίευση  toportal.gr

Βλέμματα 2014

1.

2.

3.

4.

5.

 6.

 7.

 8.

 9.

 10.

11.

 12.

 13.

 14.

 15.

 16.

 17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

(Εντάξει, πέρυσι είχαμε πει ότι το πρώτο ποστ του 2014 θα  είχε δεκατέσσερις εικόνες παιδιών, αλλά οι μέρες είναι γιορτινές,  οπότε... διπλασιάστηκαν. )

Καλή Χρονιά! 

Adios 13, adios

1.

Απολογισμούς σήμερα δεν έχει. Με δεκατρία παιδικά βλέμματα μπροστά στις βιτρίνες του Macy`s και λίγη μουσική αποχαιρετώ το `13 που αναχωρεί. Με τον ίδιο τρόπο -με δεκατέσσερεις όμως εικόνες- θα υποδεχτώ αύριο την καινούρια χρονιά.

Τις γνωστές ευχές της μέρας, φέτος λέω να μην τις πούμε. Ας περάσουμε επιτέλους στην πραγματοποίησή τους. Πρώτα ας κάνουμε όσα περνούν από το χέρι μας και στη συνέχεια, ας κάνουμε όσα δεν περνούν, του χεριού μας. 

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.