Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Beamonesque!


Δεν είχα προλάβει να χαρώ. Άλμα εις μήκος, τέσσερα μέτρα και κάτι ελάχιστα εκατοστά που δεν θυμάμαι πια πόσα ακριβώς ήταν- έχουν περάσει πολλά χρόνια από την έκτη τάξη του δημοτικού. Μόλις είχα κατέβει από το βάθρο με ένα μετάλλιο κρεμασμένο στο στήθος μου. Στο ένα χέρι κρατούσα το δίπλωμα σε ρολό, δεμένο με μπλε κορδέλα και στο άλλο σφιχτά, το πρώτο μου μετάλλιο σε σχολικούς αγώνες του νομού μας. Η χαρά μου εκείνη την ώρα προσπαθούσε να συναγωνιστεί την πίκρα -μπορώ να το ομολογήσω τώρα πια- που δεν είχα καταφέρει να κατακτήσω το χρυσό αλλά το αργυρό, όταν ο δάσκαλός μας με χτύπησε στην πλάτη και μου είπε: "Γεια σου ρε Bob Beamon!". Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα αυτό το όνομα και θες για το εξωπραγματικό άλμα του - διπλάσιο και βάλε από το δικό μου, όπως έμαθα - θες γι αυτή τη γοητευτική παρήχηση του “μπ”, το όνομα του Αμερικάνου μαύρου αθλητή χαράχτηκε οριστικά στην μνήμη μου.



Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, στις 3:30 το μεσημέρι της 18ης Οκτωβρίου ο εικοσιδιάχρονος τότε Bob έλαβε θέση. Συγκεντρώθηκε για λίγο, πήρε βαθιά ανάσα και άρχισε να τρέχει. Η επιτάχυνσή του σταδιακά μετέτρεψε το τρέξιμο σε αφηνιασμένο καλπασμό. Ένας καλπασμός που κατέληξε σε ένα δυνατό πάτημα- αρχή της απογείωσης. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια απίστευτη πτήση που όταν την δει κανείς σε αργή κίνηση μπορεί να διακρίνει γιατί αυτό το άλμα χαρακτηρίστηκε η πιο ποιητική στιγμή εκείνων των Αγώνων. Το σώμα του ανυψώθηκε τεντωμένο με τα χέρια απλωμένα στον ουρανό, ενώ τα κάτω άκρα του συνέχιζαν τους διασκελισμούς στον αέρα αψηφώντας τη βαρύτητα κι ύστερα καθώς πέρασε από το ψηλότερο σημείο της τροχιάς, τα άκρα του μαζεύτηκαν στον κορμό για να απλώσουν και πάλι αμέσως μετά για την προσγείωση στην άμμο.

Ο Beamon σηκώθηκε με δύο τρεις αναπηδήσεις και απομακρύνθηκε από το σκάμμα χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει την επίδοσή του, αφήνοντας τους έκπληκτους κριτές να καταφεύγουν σε μεταλλική μετροταινία μια που το εύρος του τηλεσκοπικού μετρητή δεν ήταν ικανό να καταγράψει αυτό το άλμα που κατέρριπτε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ κατά 55 εκατοστά! Όταν ανακοινώθηκε ότι ήταν 8,90 μέτρα κι ενώ οι θεατές του σταδίου όρθιοι άφηναν ένα επιφώνημα θαυμασμού που αμέσως κάλυψαν τα χειροκροτήματα, ο Beamon δεν αντέδρασε.

Έπρεπε να τον πλησιάσει ο συναθλητής του - και φαβορί για το χρυσό μετάλλιο μαζί με τον Ρώσο Igor Aramovitsj Ter-Ovanesian που κατείχαν και οι δύο το παγκόσμιο ρεκόρ με 8,35 - επίσης Αμερικανός Ralph Boston για να του μεταφράσει τα μέτρα και τα εκατοστά σε πόδια και ίντσες (29 και 2½) για να καταλάβει το μέγεθος του άθλου του. Τότε ο άνθρωπος που πέτυχε το τέλειο άλμα* κατέρρευσε. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος και λίγη βοήθεια από άλλους αθλητές που τον έστησαν ξανά στα πόδια του, για να αρχίσει να πανηγυρίζει την ανέλπιστη επίδοσή του. Εκείνες τις στιγμές κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έπρεπε να περάσουν 23 χρόνια μέχρι να καταρριφθεί το δυσθεώρητο παγκόσμιο ρεκόρ του, τον Αύγουστο του `91 από τον επίσης μαύρο Αμερικανό άλτη Mike Powell. (8,95)

Ο Bob Beamon δεν έπιασε ποτέ ξανά εκείνη την καταπληκτική επίδοση. Ήταν όμως ικανή να τον κατατάξει ανάμεσα στους κορυφαίους αθλητές του 20ου αιώνα και το όνομα του να γίνει η βάση της λέξης Beamonesque, που σημαίνει κάτι εξαιρετικό, ανεπανάληπτο, εντελώς αναπάντεχο, μοναδικό.






* “The Perfect Jump” τίτλος βιβλίου του Dick Schaap που αναφέρεται στο άλμα του Beamon

Η φωτογραφία του Ed Lacey από εδώ.

9 σχόλια:

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Όπως φαίνεται, μερικές φορές ο πρωταθλητισμός έχει να μας πει ωραίες ιστορίες.
-Ποτέ δεν είναι αργά για το χρυσό Τσαλαπετεινέ.
Καλημέρα

Riski είπε...

Καμιά φορά, beamonesque επιτυγχάνεται και από κάποιους των οποίων ο ρόλος υποτιμάται συστηματικά. ;))

Σελιτσάνος είπε...

Ήμουν τότε στο δημοτικό και θυμάμαι ότι για μήνες εγκαταλείψαμε το ποδόσφαιρο με κουκουνάρα και γίναμε αθλητές άλματος εις μήκος.Δεν κράτησε όμως πολύ...

Μανος είπε...

Σελιτσάνε, μικροδείχνετε.

tsalapeteinos είπε...

Πραγματικά μια όμορφη ιστορία από το χώρο του αθλητισμού, από μια εποχή που ο "επαγγελματισμός" δεν είχε ακόμα διαβρώσει το χώρο.

Θα γνωρίζεις φαντάζομαι και μια άλλη ιστορία από εκείνους τους αγώνες, όχι αμιγώς αθλητική. Στον τελικό των 200μ, κερδίζει ο αφροαμερικός Τόμι Σμιθ, με νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Στην τελετή της απονομής των μεταλλίων, ο πρώτος μαζί με τον τρίτο νικητή, τον επίσης αφροαμερικανό Τζον Κάρλος, στέκονται κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου με υψωμένες γροθιές που φοράνε μαύρα γάντια: τον τυπικό χαιρετισμό της "Μαύρης Δύναμης". Ένα μήνυμα υπέρ του αγώνα πολιτικών δικαιωμάτων των έγχρωμων που τότε ήταν σε κομβικό σημείο στις ΗΠΑ. Στη διαμαρτυρία συμμετείχε διακριτικά και ο δεύτερος νικητής, ο (λευκός) Αυστραλός Πήτερ Νόρμαν, φορώντας το σήμα της οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα ΟPHR. Οι δύο αφροαμερικανοί αθλητές αποβλήθηκαν από τους αγώνες μετά από πιέσεις της Ολυμπιακής Επιτροπής, που δεν επέτρεπε την πολιτικοποίηση των αγώνων. Πριν 32 χρόνια βέβαια, δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τους ναζιστικούς χαιρετισμούς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Χίτλερ.

Βλ. για περισσότερα και βίντεο.

ΠΟΔΗΛΑΤΡΗΣ είπε...

Όμορφη ιστορία πραγματικά.. για τις εποχές τις ρομαντικες του αθλητισμού-πρωταθλητισμού που οι άθλοι και τα ρεκόρ ήταν αγνά.. αντοπαριστα και γι αυτό δύσκολα τα κατέρριπτε κανείς..
Κάλό μεσημέρι Τσαλαπετεινέ

Τσαλαπετεινός είπε...

Γιώργος Κατσαμάκης: Οι ωραίες είναι κυρίως οι παλιές ιστορίες από την εποχή της αθωότητας του αθλητισμού.
Χρυσό; Μόνο σε δια-μπλογκ-ικούς αγώνες έχω κάποιες ελπίδες.


Riski: Τα κατάφερες να τους μπερδέψεις όλους με το “καημένο το κροκοδειλάκι”!
(πλην της Φοράδας)

Τσαλαπετεινός είπε...

Σελιτσάνος : Αυτά λέτε και δίνετε ασίστ στον κρητικό της παρέας για να σκοράρει πειράζοντάς σας. Τελικά είσαστε για ομαδικά αθλήματα. ;-)


Μανος: Πειραχτήρι !

Τσαλαπετεινός είπε...

tsalapeteinos: Αυτή είναι η άλλη μεγάλη ιστορία των Ολυμπιακών του Μεξικού και πρώτης τάξεως θέμα για ξεχωριστή ανάρτηση!
Ναι, την ήξερα αλλά ήθελα να περιοριστώ στο καταπληκτικό άλμα του Beamon της 18ης Οκτωβρίου γι αυτό και δεν έδωσα ούτε καν περιληπτικά βιογραφικά του στοιχεία ή άλλα ενδιαφέροντα των αγώνων όπως ότι την ίδια ώρα ήταν ο τελικός των 400 μέτρων με ένα ακόμα παγκόσμιο ρεκόρ. Επιπλέον ήμουνα σίγουρος ότι εσύ θα αναφερόσουν σε αυτό το θέμα. Αλήθεια σου λέω το σκέφτηκα!


ΠΟΔΗΛΑΤΡΗΣ: Όμορφες ιστορίες γράφονται και σήμερα για τον αθλητισμό. Μικρές ίσως, ασήμαντες που δε θα δουν το φως της δημοσιότητας, ωστόσο εσύ ειδικά ξέρεις καλά ότι υπάρχουν. Όσο ανεβαίνει το “επίπεδο” και πάει προς τον πρωταθλητισμό εκεί τα πράγματα αλλάζουν...
Σου εύχομαι από καρδιάς καλή επιτυχία στον Μαραθώνιο στις 31 Οκτωβρίου.