Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Υπόγεια ζωή...

The son of Chilean miner Florencio Avalos, seven-year-old Bairon, shows a drawing depicting the rescue of his father, as he is examined by doctors after being brought to the surface on October 13, 2010. (ARIEL MARINKOVIC/AFP/Getty Images)

Με αγωνία, όπως όλοι πιστεύω, παρακολουθώ πάνω από δυο μήνες τώρα την περιπέτεια των 33 εγκλωβισμένων μεταλλωρύχων της Χιλής. Κρατάει από παλιά η συμπάθεια για τη μακρινή χώρα, από τον καιρό του Αλιέντε και του Νερούδα. Στον Πάμπλο Νερούδα, άλλωστε, παρά στα ιστοριογραφήματα ή στα εφημεριδογραφήματα, χρωστάω τα λιγοστά που ξέρω για τη «μάνα των μετάλλων», όπως την όρισε ο ποιητής στο «Κάντο Χενεράλ». «Το ορυχείο είναι για τον Νερούδα η νύχτα της Ιστορίας» έγραφε η μεταφράστριά του Δανάη Στρατηγοπούλου σχολιάζοντας το «Γενικό Ασμα» (κυκλοφορεί στις εκδόσεις «Τυπωθήτω») και συμπλήρωνε: «Ο κεφαλαιώδης καθορισμός του Λαού σαν Ανθρωπότητα Υπόγειας Ζωής βρίσκει στους ανθρακωρύχους συγκεκριμένη τη λαβή που δίνει μεγαλύτερη δύναμη στο σύμβολο». Ακόμα και το χιλιάνικο κρασί, για τον Νερούδα άλλο δεν είναι παρά «το αίμα ενός υποχθόνιου λαού [...] είναι μεταλλωρύχοι που ζούνε / εδώ κι αιώνες βγάζοντας / φωτιά απ’ την παγωμένη γη».

Σαν σύμβολο ακριβώς αντιμετωπίστηκε το δράμα και ο αγώνας των μεταλλωρύχων. Τα σύμβολα, όμως, το ξέρουμε και από τα δικά μας, είναι ευάλωτα, υπόκεινται σε πολλές (και αλληλοσυγκρουόμενες) αναγνώσεις, ερμηνείες και χρήσεις. Αλλα σημαίνει η «ζωή εν τάφω» των εγκλωβισμένων για τους δικούς τους, άλλα για την πολιτική τάξη (που, παρά να αναζητήσει τις ευθύνες της για το αν το ορυχείο λειτουργούσε τηρώντας τις προδιαγραφές, διάλεξε να επενδύσει συναισθηματικά και πολιτικά στην περιπέτεια) κι άλλα για τα ΜΜΕ, τοπικά και διεθνή, που έστησαν το δικό τους πανηγύρι - δεν είναι αλλωστε προνόμιο δικό μας η σχεδόν κορακοειδής εκμετάλλευση αλλοτρίων παθημάτων.

Δεν ξάφνιασε, ως εκ τούτου, ιδιαίτερα η πληροφορία ότι, κατόπιν σκέψεων και συσκέψεων, οι μεταλλωρύχοι που θα ανεβούν πρώτοι από την υποχθόνια εστία τους στο φως του πάνω κόσμου (και των αδηφάγων προβολέων) είναι όσοι έδειξαν μέχρι τώρα πως έχουν κάποια άνεση με τα μέσα ενημέρωσης. Χρειάζεται, η αλήθεια αυτή είναι, τεράστιο κουράγιο και χιούμορ επίσης, για να αντιμετωπίσει κανείς την αναμενόμενη συντριπτική ερώτηση: «Πώς νιώθετε;» Και χρειάζεται ακόμα περισσότερο κουράγιο για να αποφασίσει να μην εκτεθεί στη διαρκή δημοσιότητα και στα «συμβόλαια αξιοποίησης» (δημοσιογραφικής, τηλεοπτικής, κινηματογραφικής).

Υπάρχει η ελπίδα ότι θ’ αντέξουν. Κι αν όχι όλοι, πολλοί. Αυτό τουλάχιστον υποδεικνύει η είδηση πως οι μεταλλωρύχοι αντιδικούν όχι για το ποιος θα ανέβει με τους πρώτους, να σωθεί μια ώρα αρχύτερα, αλλά για το ποιος θα μείνει ώς το τέλος, για να βοηθήσει τους υπόλοιπους συντρόφους του, με τους οποίους μοιράστηκε τη γεύση του θανάτου, δηλαδή ό,τι περισσότερο εξανθρωπίζει τον άνθρωπο. Οι ελπίδες ότι ο πάνω κόσμος, εγκλωβισμένος στη δική του λογική, θα τους καταλάβει και θα τους σεβαστεί είναι σαφώς λιγότερες.


Του Παντελή Μπουκάλα, copy paste από την σημερινή Καθημερινή

Η φωτογραφία από εδώ

16 σχόλια:

Μανος είπε...

Ας μην ζήσουμε τουλάχιστον τέτοιες "συγκινήσεις" ξανά. Εύχομαι να βγουν όλοι σώοι και η επαναπροσαρμογή τους να είναι ήπια.

Καλησπέρα Τσαλ

kovo voltes... είπε...

Κοίτα να δεις που τώρα αρχίζει το...σόου. Αυτοί οι άνθρωποι- με τη συγκατάθεση τους οι περισσότεροι- θα ξεπουλήσουν το είναι τους μπροστά στη δημοσιότητα....Ήδη άρχισαν να βγαίνουν και να μιλάνε οι συγγενείς και οι...παράνομες σχέσεις τους. Έπεται συνέχεια...

tsalapeteinos είπε...

Όλη η ουσία είναι πιστεύω στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου του Π.Μ. Ένα παρολίγο τραγικό γεγονός που θα περίμενε κανείς να λειτουργήσει σαν ανάθεμα για το σύστημα παραγωγής και εξουσίας που υποβιβάζει (κυριολεκτικά, στα -700 μέτρα) και στραγγίζει την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, αλλά αντ' αυτού βλέπουμε μάλλον να αξιοποιείται επικοινωνιακά υπέρ του ίδιου συστηματος.

tsalapeteinos είπε...

Αδερφούλη νομίζω το ποίημα του Νερούδα είναι αυτό

El Maestro Huerta

Elva είπε...

Καλη σου μερα Τσαλ

Πολυ σωστες οι σκεψεις σου για ενα κοσμο που κανει ειδηση τον..αποκλεισμο καποιων ανθρωπων κατω απο την επιφανεια της γης για να το κανει μετα σηριαλ προς εξαργυρωσιν! Εκει εφτασαν τα ΜΜΕ που αλλοτριωνουν τα παντα...

Thomas Xomeritis είπε...

Oh, please!

Σελιτσάνος είπε...

Πέρασα να καλησπερίσω και όχι να σχολιάσω.Ο Παντελής,βλέπετε,από τα φοιτητικά χρόνια,ακόμα και στις προσωπικές συζητήσεις,κάλυπτε πάντα την ουσία-λογική και συναίσθημα.Μπορείς ν' αντιδικήσεις μαζί του,όχι όμως και να σχολιάσεις.
Την καλησπέρα μου,λοιπόν,στην Νεφελοκοκκυγία.

Τσαλαπετεινός είπε...

Μάνος: Όλα πήγαν καλά τελικά, γεροί και δυνατοί εδώ και ώρες αναδύθηκαν. Τώρα άντε να αντιμετωπίσουν τα του πάνω κόσμου. Αυτά κι αν είναι δύσκολα...

Καλό σου βράδυ φίλε μου

Τσαλαπετεινός είπε...

kovo voltes...: Δε μπορώ να κρίνω τις επιλογές τους όποιες κι αν είναι, γιατί μου είναι αδύνατον να φανταστώ σε όλη του την έκταση και την ένταση πώς είναι να δοκιμαστείς για τόσο μεγάλο διάστημα σε τόσο ακραίες συνθήκες. Πώς είναι για 69 μέρες να σκέφτεσαι κάθε λεπτό ότι μπορεί τελικά να μην τα καταφέρεις να βγεις ζωντανός.


Μόνο σε ένα ιδανικό σενάριο που θα μας ικανοποιούσε όλους- αλλά όταν θα πέφτανε οι τίτλοι του τέλους θα κοιταζόμασταν με το βλέμμα: “δεν γίνονται αυτά στην πραγματικότητα” - θα βγαίναν ζωντανοί και δεν θα παρασυρόταν από τις σειρήνες της δημοσιότητας και τα πλεονεκτήματα που θα τους χάριζε.

καλή σου νύχτα

Τσαλαπετεινός είπε...

tsalapeteinos: Μα ήταν δυνατόν να αφήσουν αυτή την ιστορία που έχει όλα τα συστατικά της επιτυχίας ανεκμετάλλευτη; Μεγαλύτερη είδηση και από αυτή την ίδια την διάσωση των 33 εγκλωβισμένων θα ήταν η διακριτική, συνετή προβολή του θέματος.

Εγώ πάντως στέκομαι στην τελευταία παράγραφο... “η γεύση του θανάτου, ότι περισσότερο εξανθρωπίζει τον άνθρωπο”

Σε ευχαριστώ για το El Maestro Huerta δεν είχα προλάβει να το αναζητήσω.

Τσαλαπετεινός είπε...

Elva: Έκανα πάνω κάτω αυτές τις σκέψεις όπως πολλοί από μας, όταν διάβασα το άρθρο του Π. Μπουκάλα. Έτσι σκέφτηκα μια που τα έγραψε καλύτερα και πριν από μας, να το ανεβάσω.

Η στάση των ΜΜΕ πάντως ήταν η αναμενόμενη. Δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει γιατί και σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις και δυστυχώς και στις επόμενες η αντιμετώπισή τους θα είναι ίδια.

Τσαλαπετεινός είπε...

Thomas Xomeritis: Ωραία...τότε θα πάμε από τον Ezra στον Pablo. ;-)

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να
κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα
μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Τσαλαπετεινός είπε...

Σελιτσάνος : Καλά κάνατε!
Έπρεπε όμως να μας πείτε περισσότερα για τα φοιτητικά σας χρόνια και τις συζητήσεις σας...
Να σας καληνυχτίσω με ποίηση του Π. Μπουκάλα;



Στον αστερισμό του κυνός

Να ξοδευόμαστε υπέρ του μηδενός
για να μην στο μηδέν υποχωρήσουμε
Λέξεις από το πένθος μας
να κλέβουμε ανοιχτές
για να μην στο πένθος κλειστούμε
Να μεταφράζουμε την απελπισία σε όρεξη,
της ψυχής μας τη σάρκα να δειπνούμε
για να μην το κενό μας βροχίσει
Μπαίγνιο του χρόνου μην ξεπέσουμε
Του κυνισμού
κόκαλο
μην αφεθούμε

ippoliti_ippoliti είπε...

Τι να σχολιάσω δεν ξέρω. Μαγεία η δύναμη των ανθρώπων, μαγεία η διάσωσή τους. Μέχρι εκεί αντέχω να σταθώ την περίοδο αυτή που πνίγομαι.
Είχες πολύ δίκηο σε μία προηγούμενη ανάρτηση ή σχόλιο για τη δύναμη αυτών των ανθρώπων.
Καλό σου βράδυ

Ανώνυμος είπε...

.......έφερνε η βροχή,κλωστές ουράνιες,και των κυοφορούντων βωμών ο υγρός θεός....ξανάδινε τα λούλουδα και τις ζωές...[P.Neruda]


Σίρο Ρεδόνδο

Τσαλαπετεινός είπε...

ippoliti_ippoliti : Δεν προλάβαμε να χαρούμε και ειδήσεις από άλλες γωνιές του πλανήτη μας καταπλάκωσαν...

Σίρο Ρεδόνδο : Αυτές τις μέρες κι εγώ σε αυτά τα λημέρια τριγυρνώ...