Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Ἐπί τῇ ὀνομαστικῇ τῶν ἑορτῇ


Αυτό το ποστ, μπορεί να μη φαίνεται αλλά κρύβει πολύ κόπο. Όλα τα ποστ δηλαδή έχουν κόπο, αλλά αυτό είχε περισσότερο. 

Μού πήρε πάνω ένα μήνα να το ετοιμάσω και στοίχισε γύρω στα 20 ευρώ. Χαλάλι του όμως. Το φχαριστήθηκα  με το παραπάνω. 

Η ιδέα κατέβηκε στα μέσα του Σεπτέμβρη όταν είδα δυο -τρεις ρίζες χρυσανθέμων που έχω εδώ και χρόνια να ετοιμάζονται για ανθοφορία. 

 Έκανα τότε τη σκέψη για ένα μεγάλο ποστ με χρυσάνθεμα, την ημέρα της ονομαστικής γιορτής τους.

Γιατί είναι από τα ελάχιστα λουλούδια που έχουν ονομαστική γιορτή καθώς σε πολλές περιοχές τα λένε και δημητράκια, ή αγιοδημητράκια. 
 
Το προσωνύμιο το απέκτησαν γιατί αυτές τις μέρες, στα τέλη του Οκτώβρη, είναι ανθοφόρα και μυρόβλητα, όπως κι ο ομώνυμος Άγιος.

Άρχισα λοιπόν εντατική περιποίηση των υπαρχόντων και συστηματική αναζήτηση νέων, σε φυτώρια, λαϊκές αγορές, πλανόδιους πωλητές αλλά και στην οδό Αθηνάς. 

Αγόραζα μόνο μικρά φυτά που στοιχίζουν γύρω στο 1,5 ευρώ κι αν τα φυτέψεις εγκαίρως είτε σε γλάστρα είτε σε χώμα, αναπτύσσονται γρήγορα.

Προσπάθησα να βρω όσα περισσότερα χρώματα και μεγέθη κυκλοφορούν στην αγορά. Σχεδόν όλα έχουν άνθη μικρά έως πολύ μικρά σε μέγεθος. 

Δυσκολεύτηκα να βρω μεγάλα και τα κατάφερα μόνο χθες, στη δεύτερη επίσκεψη στην οδό Αθηνάς. 

Τα μεγάλα κυριαρχούσαν παλιότερα. Θυμάμαι στη αυλή του πατρικού μου πολλά υψηλόκορμα δημητράκια, φυτεμένα στο χώμα. Σε απόλυτα αρμονική χρωματική σειρά.

 Δεν μύριζαν μόνο τα άνθη τους μα και τα κλαδιά και τα φύλλα τους. Χαρακτηριστικό άρωμα που έχει συνδεθεί με το φθινόπωρο αλλά και με την παιδική μου ηλικία. 
Τα χρυσάνθεμα του κήπου μας τα φρόντιζε ο πατέρας μου. Κοπριές, κλαδέματα και αραίωμα, τόσο στα ίδια τα φυτά τους -όσα έβγαζε τα χάριζε σε φίλους- όσο και στα  άνθη.  
 
Όταν στη κορυφή ενός κλαδιού υπήρχαν πέντε μπουμπούκια έκοβε τα δύο κι άφηνε μόνο τα τρία να μεγαλώσουν. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα άφηνε μόνο το ένα με αποτέλεσμα να γίνονται εντυπωσιακά μεγάλα.

Δεν ήταν καθόλου δημοκρατικός αυτός ο ανθοκομικός τρόπος και με στεναχωρούσε πολύ η διαδικασία του αραιώματος αλλά και μετά,  που έβλεπα αυτά που είχαν γλυτώσει και είχαν πάρει όλη τη δύναμη του φυτού σκεφτόμουν όλα τα άλλα που είχαν θυσιαστεί και δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.
 
Καθώς τα παιδικά τραύματα σε ακολουθούν μια ζωή, δεν αραιώνω καθόλου τα χρυσάνθεμα. Σχολαστικά όμως κόβω κάθε μέρα τα άνθη που μαραίνονται ώστε να δώσω χώρο, στα νέα μπουμπούκια που αγωνίζονται να βγουν από το εσωτερικό του θάμνου στο φως και στον ήλιο.

Η καλοκαιρία του Οκτώβρη και η φροντίδα  βοήθησε τα νέα φυτά να αναπτυχθούν και να ανθίσουν – τα περισσότερα αγοράστηκαν με μισόκλειστα ακόμα τα μπουμπούκια τους, ώστε να εγκλιματιστούν πιο εύκολα.

Είχα αποφασίσει να τα φωτογραφήσω την παραμονή του Αγίου Δημητρίου και όχι νωρίτερα, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθούν πολύ από τις δυνατές μπόρες των τελευταίων ημερών.

Χθες, καθαρίστηκαν προσεκτικά από μαραμένα και κατεστραμμένα άνθη και ανάμεσα σε δυο βροχές, έγινε η φωτογράφηση. 
 
 Το φως που άλλαζε διαρκώς με δυσκόλεψε αλλά μετά, στην επεξεργασία των εικόνων κατάφερα σε μεγάλο βαθμό τα χρυσάνθεμα να έχουν, όσο ήταν δυνατόν, τα πραγματικά τους χρώματα. Μετά έπρεπε να μπουν οι εικόνες σε αρμονική χρωματική σειρά.


 Αυτό ήταν σχετικά εύκολο καθώς το είχα ήδη κάνει όταν τα φύτευα στην αυλή, άλλα σε γλάστρες, άλλα στο χώμα. Στην μια πλευρά είναι όλα των κόκκινων αποχρώσεων και στην άλλη των κίτρινων ή μάλλον των χρυσών που δικαιολογούν και το επίσημο, σύνθετο όνομα που τους έδωσε το 1753 ο σπουδαίος Σουηδός βοτανολόγος Κάρολος Λινναίος.


Τώρα που είναι έτοιμο το ποστ μετά από ένα μήνα και βάλε δουλειάς, αν και φυσάει και κάνει αρκετό κρύο, όσο έχει ακόμα φως, λέω να βγω στην αυλή για να ευχηθώ στα αγιοδημητράκια μου. Ἐπί τ νομαστικ τῶν ἑορτ


Στον Nas που αγαπάει τα χρυσάνθεμα
αλλά φέτος έχει μόνο ένα. 

18 σχόλια:

roubinakiM είπε...

άξιζε τον κόπο όμως εεε; να τα χαίρεσαι κάθε χρόνο!

Σταυρούλα είπε...

Υπέροχα! Προτιμώ τα κόκκινα, λάτρεψα την 9η φωτο! :)

Τσαλαπετεινός είπε...

roubinakiM : Να σαι καλά!
Ελπίζω ότι κάποια απο αυτά θα κρατήσουν και για τις επόμενες χρονιές. Ειδικά τα δίχρωμα που δεν τα βρίσκεις εύκολα.

Τσαλαπετεινός είπε...

Σταυρούλα: Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια μού αρέσουν πιο πολύ, αλλά μπορώ να πω οτι χάρηκα που βρήκα από τα παλιά, τα μεγάλα. Το μοβ στην 11 και το άσπρο στην τελευταία.

(λίγο πριν το ανεβάσω, σκέφτηκα: πρέπει να βάλω αριθμούς στις φωτο, γιατί θα έρθει η Σταυρούλα και θα πει: "προτιμώ την υπ` αριθμόν τάδε φωτο" και θα ψάχνω να βρω ποια είναι. Στη βιασύνη μου όμως το ξέχασα)

Ρουμπάκης Γιάννης είπε...

Πολύ όμορφες φωτογραφίες. Και του χρόνου!

Τσαλαπετεινός είπε...

Ρουμπάκης Γιάννης : Να σαι καλά Γιάννη!
(Ελπίζω του χρόνου να είναι περισσότερα)

Manya Maratou είπε...

Υπέροχα ! Τα αραιωνω από τη ρίζα όταν ειναι ακόμη χειμώνας , αλλά να έχουν περάσει οι παγωνιες κι έτσι γίνονται πολλά. Εχουν ζήσει παραπάνω από δέκα χρόνια χωρίς ιδιαίτερη περιποίηση. Στο χώμα ειναι φυτεμενα και τα χτυπάει ο ήλιος. Τα δε χρωματά τους αλλάζουν..μάλλον οι μέλισσες ευθύνονται γι αυτό , η με τον καιρό χάνουν το "καλλιεργημενο" . Να τα χαίρεσαι!

new-girl-on-the-blog είπε...

Μα είναι όλα τους τόσο όμορφα! Αντανακλούν την αγάπη σου..
Χρόνια τους πολλά!
Εύγε, αγαπητέ Τσάαπετεινέ μας!
Καλημέρες :)

Πιγκουίνος είπε...

Πανέμορφα είναι! Να τα χαίρεσαι και νάναι πάντα λουλουδιασμένη η διάθεση και η καθημερινότητά σου.

Τα φιλιά μου, Τσαλαπετεινέ!

Σελιτσάνος είπε...

Όμορφα.Σαν πτέρωμα Τσαλαπετεινού.

Margo είπε...

Ο πάντα λεπτολόγος, εργατικός, αισθητικά άψογος σε ότι κάνει.. ο υπέροχος τσαλαπετεινός μας :-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Manya Maratou : Μια ρίζα την έχω πάνω από 8 χρόνια -είναι στην όγδοη φωτο, κόκκινα πέταλα, κίτρινοι στήμονες. Είναι σε γλάστρα και έχει δώσει πολλούς απογόνους. Ελπίζω ότι θα καταφέρω να κρατήσω τα περισσότερα από τα φετινά.

Να σαι καλά και να χαίρεσαι και εσύ τα δικά σου
;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

new-girl-on-the-blog: Μα τους εξήγησα ότι θα είχαμε σοβαρή φωτογράφηση για ποστ και παρά τον αέρα, στάθηκαν ακίνητα

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Πιγκουίνος: Να σαι καλά ξάδελφε!

Την καλύτερη ευχή μου δίνεις

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Σελιτσάνος: Ε, δεν είμαι και τόσο πλουμιστός...

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Margo: Να σαι καλά Margo μου!
Σε ευχαριστώ!

Ιφιμέδεια είπε...

Υπέροχο και μοσχομυριστό! Μπράβο Τσαλαπετεινέ που τηρείς τις παραδόσεις.

Τσαλαπετεινός είπε...

Ιφιμέδεια: Να σαι καλά Ιφιμέδεια!


υ.γ. Δεν ξέρω αν μυρίζει το ποστ ή απλώς ξεσηκώνει την μνήμη.