Ρατσιστικό Πνεύμα Άθλιο

Οι Αλεξανδρος Ταξιλδάρης και  Μακης Καλαρας ταξίδεψαν από την Κομοτηνή στην Αθήνα με σκοπό να συμμετάσχουν στον κλασικό μαραθώνιο με τα χειρήλατα αμαξιδια τους. Οι διοργανωτές είχαν άλλη άποψη και απαγόρευσαν την συμμετοχή των δυο διακεκριμένων αθλητών φέροντας ως δικαιολογία την επικινδυνότητα των χειρήλατων αμαξιδίων  για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Η χυδαιότητα των διοργανωτών εκφράστηκε ακόμα και με το επιχείρημα: ”Επειδή σας άφησαν να συμμετάσχετε σε κανά δυο πανηγυράκια, δεν σημαίνει ότι θα σας αφήσουμε να πάρετε μέρος στον μαραθώνιο της Αθήνας” (!).

Ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης υπέβαλλε και πέρυσι αίτηση συμμετοχής για τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Όπως αναφέρει στο inpost.gr, «την προηγούμενη χρονιά είχα δηλώσει συμμετοχή για να τρέξω με τον ίδιο τρόπο, αλλά δεν την δέχθηκαν. Νόμιζα ότι φέτος θα είχαν κάνει μια σχετική προεργασία και θα επιτρεπόταν στα Άτομα με Αναπηρία να συμμετέχουν».

Με την πεποίθηση ότι ο Αλέξανδρος και ο Μάκης θα συμμετείχαν στον Κλασικό Μαραθώνιο, τηλεφώνησαν στην οργανωτική επιτροπή για να τους ενημερώσουν. «Ήρθα σε τηλεφωνική επικοινωνία με τους αρμόδιους, για να ενημερωθούμε για την αίτηση μας και να τους κάνω γνωστό πως θέλουμε να τρέξουμε στο τέλος της διαδρομής, μόλις ξεκινήσουν όλοι οι αθλητές και οι συμμετέχοντες για να μην προκαλέσουμε πρόβλημα με τα ποδήλατα μας», λέει ο Αλέξανδρος.

Από εκείνη την στιγμή ξεκινά το θέατρο του παραλόγου, το οποίο δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από ρατσιστικές νοοτροπίες άλλων δεκαετιών. «Μόλις οι αρμόδιοι έμαθαν πως είμαστε Άτομα με Αναπηρία και θα αγωνιζόμασταν με χειρήλατα ποδήλατα, μας απαγόρευσαν τη συμμετοχή με γελοίες δικαιολογίες».

Συνεχίζοντας, ο Κομοτηναίος παραολυμπιονίκης ανέφερε «όταν τους διεμήνυσα πως εγώ και ο Μάκης, αλλά και άλλοι αθλητές του συλλόγου ΠΕΡΠΑΤΩ συμμετείχαμε στο 2ο Διεθνή Ημιμαραθώνιο της Θεσσαλονίκης και στο Μαραθώνιο των Σπετσών μας απάντησαν πως "επειδή σας άφησαν να συμμετάσχετε σε δυο πανηγυράκια, δεν σημαίνει ότι θα σας αφήσουμε να πάρετε μέρος στον μαραθώνιο της Αθήνας"!».

Οι παραολυμπιονίκες επέμειναν στη συμμετοχή τους, αλλά οι αρμόδιοι συνέχισαν το ρατσιστικό και βλακώδες παραλήρημα. «Τους τονίσαμε επίσης πως πληρούμε όλα τα δεδομένα ασφάλειας για τους υπόλοιπους αθλητές».

Τέλος ο Αλέξανδρος πριν σταματήσει την επικοινωνία με την αρμόδια οργανωτική επιτροπή του Μαραθωνίου, τους ενημέρωσε πως αν δεν τους έλεγε πως είναι Άτομα με Αναπηρίες δεν θα συνέβαινε τίποτα. Οι διοργανωτές του είπαν με θράσος πως "δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα. Αν εσείς μπορεί να θέλετε να τρέξετε κρατώντας μια βόμβα, κάποιος άλλος με μια σημαία εναντίον του Μαραθωνίου, εμείς δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε".

Το άρθρο copy paste από το Left.gr

H πρώτη φωτο, του Αλέξανδρου, από την επίσημη παρουσίαση της Παραολυμπιακής ομάδας στο Χίλτον, λίγο πριν την αναχώρησή της για Πεκίνο τον Αύγουστο του 08.

Η δεύτερη του Μάκη, από τη σελίδα του στο φβ.

Η τρίτη, από τον Μαραθώνιο "πανηγυράκι" της Νέας Υόρκης το 2011. 

Μιλώ...

Διιστολογικό αφιέρωμα για σήμερα, 21 Μαρτίου, παγκόσμια ημέρα της ποίησης και παγκόσμια ημέρα ενάντια στο ρατσισμό. Κι επειδή ο ρατσισμός έχει πολλά πρόσωπα, επέλεξα το ποίημα του Άρη Ταστάνη, “Μιλώ...”, για την αναπηρία. Στο αφιέρωμα συμμετέχουν:

Ερυθρό Καγκουρώ

Κυνοκέφαλοι

Ο ήχος του ανέμου
Rubies & Clouds/RubinakiM
Ποδηλάτισσα
Kospanti
Το Καραντί
Rubies & Clouds/Nefosis

βιβλιοθηκάριος
Σημειωματάριο
Anna Silia

Μάκης Καραλάς, ο πρωταθλητής

                                                      η φωτο από εδώ

“Τα κατάφερες μπαγάσα!” σκέφτηκα την περασμένη Παρασκευή το βράδυ όταν είδα τον Ευθύμιο Καραλά να μπαίνει σημαιοφόρος στο στάδιο στο Σότσι. Ξέροντας βέβαια ότι ο Μάκης έχει τη στόφα μεγάλου αθλητή -απίστευτο τσαγανό, ατελείωτη υπομονή και επιμονή για να πετύχει τους στόχους τους- δεν είχα καμιά αμφιβολία.

Τελετή έναρξης της χειμερινής Παραολυμπιάδας του 2014 κι ο Μάκης, είναι ο μόνος έλληνας αθλητής που συμμετέχει. Είναι μάλιστα ένας από τους ελάχιστους αθλητές που έχουν δώσει το παρών και στις δύο διοργανώσεις. Αν δε καταφέρει να κατακτήσει μια θέση στο βάθρο της χειμερινής Παραολυμπιάδας στο Σότσι, θα είναι ο μοναδικός.

η φωτο από εδώ

Ούτως ή άλλως όμως ο Μάκης είναι μοναδικός. Και σαν άνθρωπος και σαν αθλητής. Δυνατός και αισιόδοξος, δε σταματά μπροστά σε οποιαδήποτε δυσκολία και εμπόδιο. Με αστείρευτο χιούμορ τα ξεπερνά όλα και συνεχίζει ακάθεκτος να κατακτά κορυφές. 

Όσο για τη λίστα των αθλημάτων με τα οποία έχει καταπιαστεί είναι πραγματικά ατελείωτη: κουνγκ φου, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, πινγκ πονγκ, βόλεϊ, ελληνορωμαϊκή πάλη, άρση βαρών μέχρι το ατύχημα που είχε με μηχανή στα 17 του το 1994 κι αμέσως μετά, μπάσκετ με αμαξίδιο, κολύμβηση, άρση βαρών σε πάγκο, όπου είχε και την πρώτη του διάκριση -πέμπτος στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα- λάτιν χορό με αμαξίδιο- έκτος στον κόσμο- και στη συνέχεια στη δισκοβολία όπου κατέκτησε χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου το 2005 στο Ελσίνκι, χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 2006 στο Άσεν και χάλκινο στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2007 στην Ταϊπέι.

Στους Παραολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 2004, το Ολυμπιακό στάδιο σείστηκε από την ιαχή «Ελλάς, Ελλάς, Μάκης Καλαράς», με το αργυρό μετάλλιο ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα το 2008 στην Παραολυμπιάδα του Πεκίνου με ρίψη 27.98μ κατέκτησε την πέμπτη θέση.

η φωτο  πριν την αναχώρηση για το Πεκίνο

Μετά από δεκαεπτά χρόνια σημαντικών διακρίσεων στη δισκοβολία -κι ενώ στη θέση του οποιοσδήποτε άλλος αθλητής θα είχε επαναπαυθεί στις δάφνες του- ο πάντα ανήσυχος Μάκης άλλαξε ρότα και άθλημα.

Το 2009, ανακάλυψε στο διαδίκτυο ότι το Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού της Νορβηγίας σε συνεργασία με το στρατό διοργάνωναν μια εκδρομή στον Βόρειο Πόλο με στόχο να κάνουν προσβάσιμες κάποιες δραστηριότητες στα χιόνια, για άτομα με αναπηρία. Εξασφάλισε αμέσως τη συμμετοχή του και εκεί, στους -30 βαθμούς ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το sitski. Το αλπικό σκι.

η φωτο από εδώ

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, άρχισε να αναζητά τρόπους, όχι απλώς για να συνεχίσει το άθλημα στο οποίο είχε μεταγραφεί από τη δισκοβολία, αλλά για να διαπρέψει και πάλι καθώς το αλπικό σκι είναι παραολυμπιακό άθλημα. Άρχισε προπονήσεις με τον Κώστα Ζιντζόβα, πρώην Ομοσπονδιακό προπονητή Εθνικής Ομάδας σκι και παράλληλα μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να καταφέρει να βρει χορηγούς -μια που η πολιτεία ήταν απούσα- που θα του εξασφάλιζαν τη δυνατότητα να προετοιμαστεί κατάλληλα για τους δυο νέους μεγάλους του στόχους: πρώτα τη συμμετοχή στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Σότσι και έπειτα μια σημαντική διάκριση.

η φωτο από εδώ

Με το πείσμα που τον διακρίνει πέτυχε τον πρώτο. Τις επόμενες μέρες -αύριο, 13 αγωνίζεται στο σλάλομ και στις 15 Μαρτίου στο γιγαντιαίο σλάλομ- θα προσπαθήσει με όλες του τις δυνάμεις να πετύχει και τον δεύτερο. Το ηθικό του είναι ακμαιότατο, ζει τις μαγικές στιγμές που ονειρεύεται κάθε αθλητής και είναι αποφασισμένος και πάλι να ξεπεράσει τις αντικειμενικές δυσκολίες των αγώνων-πολύ απότομες πίστες, ομίχλη και το χιόνι – και να διακριθεί, όπως μόνο εκείνος ξέρει. 

η φωτο από εδώ

Καλή επιτυχία Μάκη!

γιουτουμπάκι με την προπόνηση του Μάκη Καραλά στο αλπικό σκί

και άλλο ένα με την καθημερινότητα 

Κατάθεση τεχνιτών μελών

Σε μια συμβολική κίνηση προχώρησαν ακτιβιστές με αναπηρία οι οποίοι αποφάσισαν να καταθέσουν τα τεχνητά μέλη τους αλλά και τα αμαξίδια στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Συγκεκριμένα, οι ακτιβιστές με αναπηρία της «Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ: ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ», πραγματοποίησαν σήμερα, στον Άγνωστο Στρατιώτη συμβολική κατάθεση των βοηθημάτων τους (τεχνητά μέλη, αμαξίδια, λευκά μπαστούνια) σε ένδειξη διαμαρτυρίας όπως γράφουν στο δελτίο Τύπου «για τις απάνθρωπες περικοπές των δικαιωματικών παροχών των αναπήρων που πραγματοποιεί η Τρόικα και η τρικομματική κυβέρνηση με τη συναίνεση/συνέργεια των θεσμικών εκπροσώπων του αναπηρικού κινήματος».

Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας των ανθρώπων με Αναπηρία, σήμερα 3 Δεκεμβρίου.

Η φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη

Η είδηση copy paste από εδώ

Αναπηρία και τηλεοπτικός νόμος

«…Στην τηλεόραση ισχύει η προϋπόθεση της συντομίας. Πρέπει να πεις πράγματα μεταξύ δύο διαφημίσεων, περίπου δηλαδή 600 λέξεις. Το χαρακτηριστικό αυτής της προϋπόθεσης είναι ότι μπορείς να επαναλάβεις μόνο συμβατικές κρίσεις…» Noam Chomsky σε ελεύθερη μετάφραση στο «Κατασκευάζοντας την συγκατάθεση».

Ό,τι ακολουθεί είναι απλά το τηλεοπτικό μερίδιο που αναλογεί στην κοινότητα της αναπηρίας. Δεν είναι σοφίες, αλλά απλές παρατηρήσεις που περιγράφουν την αισθησιοκρατική θηριωδία στην πλάτη του καλεσμένου με αναπηρία με την ασύνειδη συνήθως συμμετοχή και του ίδιου.

Βλέπεις, το ζήτημα εδώ είναι το ότι δε γλιτώνεις από το μελό πλοκάμι του αδηφάγου τηλεοπτικού τέρατος, εφ’όσον αυτό μπορεί πάνω σ’έναν άνθρωπο να ποντάρει στο ελλειμματικό στοιχείο. Θα το κάνει. Και όχι μόνο αυτό. Θα το παρουσιάσει ως την καλή πράξη της ημέρας. Γιατί η εξιλέωση της χαζοβιόλας μπουτοβυζοχαρουμενιάς είναι το κλαψοφιλάνθρωπο χειροκρότημα και φτου κι απ’την αρχή.

Στο διά ταύτα

Είναι απολύτως «νόμιμο» να ερωτηθεί ο φορέας αναπηρίας -τί έπαθε- αμέσως μόλις (κάποιες φορές και πριν καν) καταθέσει το όνομά του. Έρχεται λοιπόν αμέσως σε θέση να εξηγήσει την εικόνα του, στην οποία εξήγηση ενυπάρχουν απολογητικά στοιχεία μόνο και μόνο για την προτεραιότητα που καταναγκαστικά της δίδεται. Στην τηλεόραση τα ορόσημα του παρελθόντος σου δεν έχουν προσωπικό χαρακτήρα. Αντιθέτως, λαμβάνονται εξ’αρχής ως τηλεοπτικά δεδομένα και στερείται έτσι η ελευθερία στον αφηγητή τους να τα θέσει στο τραπέζι με ιδία νοησιαρχική ευχέρεια και όχι ως νους που κυριαρχείται από αυτά.

Όταν κληθεί ένας άνθρωπος προς δημόσια αυτοαναφορά, η νοηματοδοτούσα αλληλουχία της προτεραιότητας είναι παραπάνω από μια απλή διαδικασία ταξινόμησης χαρακτηριστικών, αφού μέσω της προσωπικής αξιακής κλίμακας αποκαλύπτει το πώς εννοεί ο ίδιος τον εαυτό του.

Το αμείλικτο τηλεοπτικό προβάδισμα στη δικαιολόγηση τού «πληγωμένου» φαινότυπου δείχνει το απαράβατο προσκύνημα στο τοτέμ των αναπαραστάσεων και σε όλο το συνειρμικό επακόλουθο το οποίο αυτές άρρητα διεγείρουν. Οι καλεσμένοι αποδομούνται ταχέως μόλις εκτεθούν στον παθητικό ρόλο που ορίζει η αδιάκοπη προσωπική τους περιπέτεια, έχοντας εκχωρήσει εκ προοιμίου την ιδιοπροσωπία τους στο βέβαιο αποτέλεσμα του ηδονοθηρικού δράματος.

Και είναι η ίδια χυδαιολογία που αρχίζει ως φιλανθρωπία και ολοκληρώνεται στο κρεσέντο της παραληρηματικής εξιδανίκευσης. Είναι ο νόμος της κυρίαρχης ηθικής και αισθητικής, όπως αυτή αναπαράγεται στο ελληνικό σαπιοκάραβο από τον μιντιακό του καπετάνιο. Άνθρωποι χωρίς όνομα ομαδοποιούνται όπως-όπως σε εργαλειακά σύνολα συμβόλων απόδοσης ηθικής, δικαιοσύνης, ανθρωπιάς, συμπαράστασης, πίστης, κατανόησης και αλληλεγγύης, που μόνο μια ομάδα ηρώων θα μπορούσε να επιστρέψει πίσω στην κακομαθημένη κοινωνία που τα έχει απωλέσει.

Be yourself a hero – Be like me

To γκράντε φινάλε της τηλεοπτικής αρετολογίας είναι η αναγέννηση του ήρωα από τις στάχτες της κακοδαιμονίας του, ως άλλος φοίνιξ που καλεί λοιπούς φορείς αναπηρίας να βγουν από τα σπίτια τους, μετά από το παράγγελμα του οικοδεσπότη. «Δώσε στα άλλα παιδιά που είναι εγκλωβισμένα ένα μήνυμα.»

Αυτός ο επίλογος της φαινομενικής χειραφέτησης, πέρα από τη στιγμή αθώας μικροέπαρσης του πρωταγωνιστή μας, επιστρέφει τα εύσημα πίσω στην τηλεοπτική διαδικασία η οποία τα παρήγαγε (και μάλιστα από το στόμα του ίδιου του ήρωα). Γιατί αυτό είναι η τηλεόραση. Ακόμα και από τα ιερά ιδανικά που ενίοτε διατείνεται πως αναδεικνύει, εισπράττει αντάλλαγμα. Την συμβολική πρωτοκαθεδρία του αξιακού οικοδομήματος του κοινού της.

Δυο λόγια για το αναπόφευκτο

Η σιωπηλή αποδοχή των άνισων κοινωνικών συνθηκών, συμβαίνει στο πιο δυνατό χειροκρότημα σε αυτόν που τις υπερβαίνει. Γιατί ο «ήρωας» εξοικειώνει τις συνειδήσεις στις οποίες ενοικεί με τις συνθήκες που παράγουν την κοινωνική του κατασκευή. Έτσι, με την διαρκή τηλεοπτική έκθεση στα αλλεπάλληλα αυτόματα μπράβο στο απρόσωπο των αναπήρων, έχουμε το πέρασμα μιας γενικευμένης συμπεριφοράς στη νορμαλιτέ. Της συμπεριφοράς που ενισχύει ή αδιαφορεί για το βομβαρδισμένο αστικό περιβάλλον, την εκρηκτική ανεργία, τη χειρότερη παιδεία και υγεία της «ηρωικής» κοινότητας, τα οποία εκλαμβάνονται διάχυτα ως αυτονόητα σημεία της. Δεν εννοώ ότι οι άνθρωποι με αναπηρία δεν δικαιούνται επαίνους για τα όποια κατόρθωματά τους. Μιλάω για μια τηλεοπτική κοινωνία στην οποία η αναπηρία αντιμετωπίζεται καθ’εαυτή ως κατόρθωμα. Μια αναπηρία που νικάει από τα αποδυτήρια και που κάθε έλλογη αξιολόγησή της απλά περισσεύει.

Η δική μας τηλεόραση: Από εμάς για εμάς

Αθλητές με αναπηρία που ορθολογικά θα έπρεπε να μας αποκαλύπτονται μέσω εκπομπών αθλητισμού, τους βλέπουμε μέσα από εκπομπές για την αναπηρία(!). Καλλιτεχνίες, καινοτομίες, πολιτισμός, ανθρώπων με αναπηρία, όχι σε αντίστοιχες εκπομπές, αλλά σ’εκπομπές για αναπήρους. Η αναπηρία απ’ ό,τι φαίνεται είναι ολόκληρος πλανήτης που κλωθογυρίζει γύρω από τον άξονά του. Η αναπαραγωγή τού τηλεοπτικού καθεστώτος από εμάς τους ίδιους ποτέ δεν απέδωσε αυτό που πραγματικά έλειπε. Το ότι δόθηκε στην αναπηρία δημόσιο βήμα είναι σαφώς μια αλλαγή, κάτι το διαφορετικό από την προ αναπηρικών μαγκαζίνο εποχή.

Το θέμα είναι αν αυτό το διαφορετικό είναι ικανό να φέρει την επιθυμητή στροφή της κοινωνίας προς την ομογενοποίηση των εξόριστων συστατικών της (έχω αμφιβολίες για το «επιθυμητή»). Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Γιατί η πρώτη ύλη που σου παρέχεται να πλάσεις τον εκπέμποντα κόσμο σου και οι όροι με τους οποίους θα γίνει αυτό, είναι ζωτικό κομμάτι ενός άρρητου συμβολαίου που συνάπτεται με το κυρίαρχο τηλεοπτικό πρότυπο και τον τρόπο που αυτό διαμορφώνει συνειδήσεις. Από τη άλλη, το να ορίζεται συγκεκριμένος χώρος και χρόνος «ειδικά για κάποιους» είναι κάτι που ήδη συμβαίνει στις (άδικες) πραγματικές διαστάσεις. Το ζητούμενο είναι η αναπηρία να διαχυθεί μέσα στον τηλεοπτικό χωροχρόνο και όχι να ζει μια περιχαρακωμένη ψευδαίσθηση μεγαλείου. Και δεν είναι δύσκολο να γίνει. Η politically correct έκδοση της αστικής ψυχαγωγίας ενυπάρχει στην κουλτούρα της. Για όσους λοιπόν επιμένουν τηλεόραση: Το περιεχόμενο των εκπομπών για τις εκδηλώσεις και τα δρώμενα των ανθρώπων με αναπηρία ανήκει σε εκπομπές για τις εκδηλώσεις και τα δρώμενα των ανθρώπων.

Δίκην επαίτη

Η τηλεοπτική συμπεριφορά αυτή της αναπηρίας αναδεικνύει ένα είδος υποκουλτούρας, η οποία επαιτεί τον εναγκαλισμό της συμβατικής αισθητικής. Σε αντίθεση με τη συνήθη συμπεριφορά των μειονοτικών αισθητικών που ξεκινούν ως αντισυστημικές και καταλήγουν να γίνουν μαζική τάση, η αναπηρία φαίνεται εγκλωβισμένη στο μεσοδιάστημα. Προσπαθεί απεγνωσμένα να παρουσιάσει το προϊόν της ελκυστικό σε πλαίσια που η ίδια δεν έχει λόγο και αποδέχεται να ξεπλένεται στην πλάτη της όλη η δηθενική κακογουστιά της τηλεοπτικής συμβολικής κυριαρχίας. Αναρωτιέμαι ως πότε θα αρνούμαστε να εννοήσουμε το προφανές.

Το παραπάνω άρθρο του Μάνου Μπόγδου, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αυτονομία, Νοέμβριος 2012, τεύχος 89 

Παράνοια, χωρίς σχόλια

Γυναικείο Κεφάλι, Pablo Picasso

Την Κυριακή το πρωί άλλος ένας άστεγος άφησε την τελευταία του πνοή σε κάποιο παγωμένο παγκάκι στα Χανιά της Κρήτης. Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή άλλος ένας άστεγος στο Βόλο. Σύμφωνα με τις αρχές μέσα σε ένα μήνα τέσσερις άστεγοι έχουν πεθάνει σε διάφορες πόλεις λόγω του κρύου και των κακών συνθηκών διαβίωσης στους δρόμους. Σήμερα οι καταγεγραμμένοι από τις υπηρεσίες του δήμου Αθηναίων άστεγοι που κοιμούνται σε πλατείες και πεζοδρόμια της πρωτεύουσας φτάνουν τους 1250, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις αυτοί που κάθε βράδυ βρίσκουν καταφύγιο σε εγκαταλελειμμένα κτίρια αγγίζουν τον αριθμό των 20 χιλιάδων. Πρώτο Θέμα

Ως παράδειγμα του ελάχιστου ενδιαφέροντος για τη σημερινή Αθήνα αναφέρεται ότι η Εκκλησία της Ελλάδος πρόσφατα προκήρυξε τον 11ο διαγωνισμό για την ενοικίαση του κτιρίου επί της οδού Μητροπόλεως που στέγαζε παλαιότερα το υπουργείο Παιδείας. Το οκταόροφο κτίριο παραμένει άδειο από το 2004 παρά το γεγονός ότι το ενοίκιο έχει πέσει κάτω από το ένα εκατομμύριο, ενώ παλιά ξεπερνούσε το 1,5. iefimerida

Ειδικότερα, την 23.30΄ ώρα το βράδυ του Σαββάτου 7-1-2012, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. διαπίστωσαν την παραβίαση ερυθρού σηματοδότη από οδηγό οχήματος, το οποίο ακινητοποίησαν για έλεγχο. Όπως εξακριβώθηκε, οδηγός του οχήματος ήταν Κίμων Κουλούρης, πρώην Βουλευτής. Κατά τη διάρκεια του αστυνομικού ελέγχου, προκλήθηκε ελαφρύς τραυματισμός στο αριστερό πόδι ενός Ειδικού Φρουρού, από το όχημα του ελεγχόμενου. Εξπρές 

Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές φέρεται να είπε ο πρωθυπουργός στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ στη συνάντησή τους για τα εργασιακά. Επίσης δεν ξεκαθάρισε αν θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε νομοθετική ρύθμιση σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία των κοινωνικών εταίρων για τα ζητήματα που θέτει η τρόικα. Καθημερινή

«Είναι προτιμότερο αντί να είναι η Ακρόπολη κλειστή από απεργίες να ενοικιασθεί σε ιδιώτες. Βεβαίως υπό την εποπτεία του κράτους. Έτσι θα έχει εξασφαλισμένα έσοδα το κράτος, θα αυξηθεί ο τουρισμός και η Ακρόπολη θα παραμένει ανοιχτή όλο το 24ωρο. Δεν κατάλαβα; Εάν την ενοικιάσουμε την Ακρόπολη, θα φύγει από τη θέση της; Οι Γάλλοι είναι πιο έξυπνοι από εμάς που ενοικιάζουν τις Βερσαλίες;» Bήμα

Καμία μίσθωση ακινήτου δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί από σήμερα, Δευτέρα 9 Ιανουαρίου, αν το ακίνητο δεν συνοδεύεται από ενεργειακό πιστοποιητικό. Το μέτρο θα ισχύει από σήμερα τόσο για σπίτια όσο και για καταστήματα. ΝΕΑ 

Σύμφωνα με τον κ. Τασούλα, οι λόγοι που αρνείται η Ν.Δ. είναι προφανείς και υποστηρίζει:«Η αποδοχή μιας τέτοιας πρότασης θα αποτελούσε νέα παγκόσμια είδηση. Θα καταρράκωνε το κύρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου διεθνώς και θα καθιστούσε την Ελλάδα, για μια ακόμη φορά -μετά τις γνωστές δηλώσεις του τέως πρωθυπουργού, κ. Παπανδρέου περί ''χώρας διεφθαρμένων''- περίγελο του κόσμου. Χωρίς, ταυτόχρονα, να φωτίζει την αλήθεια για όσους, πράγματι, διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα». Βήμα

Στα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου Εργασίας, θα εντάσσονταν άνθρωποι με σεξουαλικές και άλλες διαστροφές, που οδηγούν σε εγκληματικές συμπεριφορές όπως παιδόφιλοι, επιδειξιομανείς, κλεπτομανείς και ηδονοβλεψίες. Με δεδομένο ότι η απόφαση δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις αρχές Νοεμβρίου, όσοι είναι παιδόφιλοι μπορούν να τύχουν ευεργετικών διατάξεων, καθώς θεωρούνται άτομα με αναπηρία. News 247

(πριν από ένα μήνα: Σημαντικές περικοπές σε επιδόματα και παροχές ατόμων με αναπηρία, προβλέπει ο νέος κανονισμός προσδιορισμού ποσοστού αναπηρίας του υπουργείου Εργασίας. tvxs) 

Ο νεαρός άνδρας κρατά στα χέρια το σκυλί του. Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συνέβη. Όπως καταγγέλλει, μοναχός από την Ιερά Μονή Oμπλού της Πάτρας, βγήκε έξω και το εκτέλεσε εν ψυχρώ με μία καραμπίνα...iefimerida

την ίδια στιγμή ...

3 Δεκεμβρίου*

Annette Roozen 

Oscar Pistorious

Danielle Peers  Καναδάς - Alana Nichols ΗΠΑ

Jeff Skiba 

Madeleine Hogan 

Leonardo Diaz

Κίνα - ΗΠΑ, Πεκίνο 2008

Jessica Long (φωτο: Simon Bruty)

Eirc Bennett 

Yunidis Cstillo  (φωτο, P. Parks)

Prawat Wahoam (φωτο: M Ralston)

Yu Chui Yee (φωτο, M. Clarke)

Rainer Schmidt (φωτο E. Dalziel)

 *Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, «ημέρα οργής κατά της υποκρισίας εκείνων που ομνύουν δήθεν στο βωμό της αλληλοαποδοχής, αλλά στην πραγματικότητα σπρώχνουν με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλογές τους, τις ευπαθείς ομάδες στο κοινωνικό περιθώριο της ακραίας φτώχειας»

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, Με άλλα μάτια  

Aron`s 127 Hours

Διάβασα το μέηλ που μου έστειλε ένας φίλος και δεν έβγαλα άκρη. 

"Υπάρχουν ερεθίσματα που σου δείχνουν ότι η ιδέα για τον εαυτό σου είναι τουλάχιστον ανεπαρκής, αν όχι λάθος. Και αφού το κοσμικό μοντέλο σου έχει να κάνει κυρίως με το καθρεφτάκι της συνείδησής σου, καταλαβαίνεις πως ολάκερη η κοσμοθεωρητική σου κατεδάφιση είναι θέμα στιγμής.

Ναι. Είναι απελπισία να πέφτει η οικοδομή σου. Κόπιασες για την ψευδαίσθησή σου. Λες ότι σου ανήκει. Και μετά θα πεις ότι είναι άδικο. Βάζοντας έτσι κι άλλον ένα κρίκο στην αλυσιδωτή σου αστοχία, βιαστικός ν'απαντήσεις αυτό που όντως καίει..."

Το ξαναδιάβασα άλλες δυο-τρεις φορές αλλά μόνο όταν είδα τα δύο γιουτουμπάκια που περιείχε, κατάλαβα. Ότι είχε δίκαιο. 

127 Hours

Το αυτονόητο

Όταν ένας πεζός συναντήσει στην πορεία του στο πεζοδρόμιο ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπορεί να το παρακάμψει και να συνεχίσει, ή να τοποθετήσει το επικριτικό αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ πριν κάνει κι αυτός την απαραίτητη παράκαμψη. Τέλος μπορεί, όπως έκανε κάποιος πρόσφατα -ενεργώντας τόσο πρωτότυπα και παρορμητικά που η ιστορία του έφτασε στη άλλη όχθη του Ατλαντικού- να μην αλλάξει πορεία αλλά να υπερβεί τα εμπόδια.

Όταν όμως κάποιος που μετακινείται με αμαξίδιο, συναντήσει στην ράμπα που οδηγεί από το πεζοδρόμιο στο δρόμο ένα κάδο σκουπιδιών, η πορεία του αναγκαστικά διακόπτεται. Η μόνη του επιλογή είναι να κάνει πίσω και να αναζητήσει κενό ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μηχανάκια κι άλλους κάδους σκουπιδιών. Το πιθανότερο είναι όμως ότι πολύ δύσκολα θα βρει διέξοδο κι αν τελικά είναι τυχερός, εκεί δεν θα υπάρχει ράμπα.

Στις 19/ 5 αναρτήθηκε στο blog του πιτσιρίκου η επιστολή του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, του νεαρού φοιτητή της Ιατρικής που βρέθηκε, προφανώς για πολλοστή φορά, αποκλεισμένος σε ένα πεζοδρόμιο από ένα κάδο ανακύκλωσης, που από ανευθυνότητα, ασυνειδησία, άγνοια, απροσεξία, αφηρημάδα, αμέλεια…. κάποιος είχε τοποθετήσει στο τέλος μιας ράμπας. Αυτή η επιστολή ήταν η διέξοδος της συσσωρευμένης αγανάκτησής του Στέλιου. Η απόλυτα δικαιολογημένη οργή του ξεχειλίζει, ο λόγος του γίνεται οδυνηρά αιχμηρός και με αφορμή το περιστατικό σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται.

Πριν από λίγο καιρό συζητούσαμε αυτό ακριβώς το θέμα –τις δυσκολίες της μετακίνησης των ατόμων με αναπηρία στην Αθήνα- με δύο φίλους, μέλη της Εθνικής Παραολυμπιακής Ομάδας.

Ο πρώτος ο Μάνος Μπόγδος αθλητής της ξιφασκίας με αμαξίδιο- που τον περασμένο Μάρτιο πήρε το πτυχίο της Ιατρικής- είχε πει: «Οι συνθήκες είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολες αλλά αυτό ισχύει για όλους. Δε χρειάζεται να βγεις στο δρόμο με αμαξίδιο ή με δεκανίκια για να το καταλάβεις. Τα ίδια που αντιμετωπίζουμε εμείς, έχουν να αντιμετωπίσουν όσοι βγαίνουν με το καροτσάκι του μωρού ή της λαϊκής, αλλά και οι πεζοί που είναι αδύνατον να περάσουν ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν υπάρχει πρόθεση, νομίζω ότι αυτή η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Αλλά με ενοχλεί που δεν βλέπω να αλλάζουν τα πράγματα. Που ο αυτονόητος σεβασμός λείπει από παντού, όχι μόνο στο δρόμο...»

Αν ο Μάνος στα 24 του είναι συγκρατημένος και ήπιων τόνων, ο άλλος φίλος, ο δισκοβόλος Μάκης Καλαράς στα 33 του, είναι ένας ασυγκράτητος χείμαρρος: « Για να κυκλοφορήσεις στην Αθήνα θέλει θράσος. Νομίζεις ότι έφτασες στο προορισμό σου, αλλά ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο σου κόβει το δρόμο, πας σε μια υπηρεσία και πρέπει να ανέβεις μερικά σκαλοπάτια με το καροτσάκι. Εγώ όμως δε σταματάω μπροστά σε τέτοιες δυσκολίες. Δεν έχω πρόβλημα να φωνάξω: «Μεγάλε, δε μετακινείς λίγο το όχημα να περάσουμε κι εμείς» ή θα πω «Ρε φίλε, βάλε ένα χεράκι να ανέβω!». Παλιότερα πήγαινα σε ένα γυμναστήριο που είχε δέκα σκαλιά στην είσοδο. Έφτανα λοιπόν από κάτω, σφύριζα, κατεβαίνανε με παίρνανε αγκαλίτσα και ανεβαίναμε πάνω. Τους είχα πεθάνει στο κουβάλημα. Αλλά δεν αισθανόμουνα άσχημα. Στο κάτω – κάτω αν δεν είχα χτυπήσει και εγώ κάποιον θα βοηθούσα.»


Δε θα κλείσω αυτή την ανάρτηση επαναλαμβάνοντας τα αυτονόητα- έχει καταντήσει αφόρητα κουραστικό στις μέρες μας- ή καταλογίζοντας ευθύνες που- ως συνήθως -κανείς δεν αναλάβει. Ούτε θα παρασυρθώ σε αισιόδοξες προβλέψεις λόγω της πρόσφατης επιλογής των δύο μεγάλων κομμάτων να περιλάβουν στα ευρωψηφοδέλτιά τους, υποψήφιους με αναπηρία. Θα επισημάνω μόνο κάτι που θεωρώ ενδιαφέρον. Στο ίδιο πρόβλημα, της δυσκολίας της μετακίνησης με αμαξίδιο παρατηρούμε τρείς εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους αντιδράσεις. Η πρώτη, του Στέλιου είναι η οργισμένη και αιχμηρή. Η δεύτερη του Μάνου είναι ήπια επικριτική με μεγαλόθυμη κατανόηση της άγνοιας. Η τρίτη αντίδραση, του Μάκη είναι η αντιμετώπιση με χιούμορ αλλά και με τσαμπουκά των κακώς κειμένων.

Αν με ρωτούσατε ποια από όλες προτιμώ θα σας απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη και με απόλυτη σιγουριά: « Και τις τρεις». Είναι και οι τρεις απαραίτητες, γιατί η κάθε μια από αυτές, απευθύνεται σε διαφορετικό αποδέκτη, με τελικό στόχο…το αυτονόητο.


* Η ελληνική ομάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο ξιφασκίας με αμαξίδιο που πραγματοποιήθηκε στο Μόντρεαλ 2 και 3 Μαΐου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό της σπάθης νικώντας στο τελικό την ομάδα της Πολωνίας. Ο Μάνος, κατέκτησε ακόμα δύο μετάλλια: ασημένιο και χάλκινο στη σπάθη και στο ξίφος μονομαχίας αντίστοιχα.

**Ο Μάκης Καλαράς, έχει κατακτήσει τη πρώτη θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2005 και στο Παγκόσμιο το 2006. Το 2004 στην Παραολυμπιάδα της Αθήνας πήρε το αργυρό μετάλλιο, ενώ στο Πεκίνο ήρθε πέμπτος με ρίψη 27.98μ. Επίσης έχει βγει έκτος στον κόσμο σε αγώνες Latin χορού με αμαξίδιο.

Μουσική: El Carretero, σύνθεση του Guillermo Portales που έγινε γνωστή με τη φωνή του Ibrahim Ferrer, σε Jazz εκτέλεση από το Κουιντέτο του Mark Hauser, από το δίσκο Milonga del Angel.

Το El Carretero είναι φυσικά αφιερωμένο στο Μάκη, ο οποίος μου ζήτησε να επισημάνω ότι σήμερα είναι κατά 20 κιλά πιο αδύνατος από ότι στη φωτογραφία που βλέπετε, στο Μάνο με τα συγχαρητήριά μου για τα πρόσφατα μετάλλια και το πτυχίο και στο Στέλιο που με την επιστολή του έδωσε την αφορμή γι αυτή την ανάρτηση.



Οίκτος για τον οίκτο
Οι «αντάρτες» των πεζοδρομίων
Αποζημίωση πεζών λόγω κατάληψης πεζοδρομίου από τζιπ