Τέσσερα

Στα μέρη μου, όταν άνοιξαν τα σύνορα το `90 και άρχισαν να φτάνουν με τα πόδια εξαθλιωμένοι οι πρώτοι Αλβανοί μετανάστες, οι περισσότεροι βοήθησαν. Τους έδιναν σοκαρισμένοι φαγητό. Σοκαρισμένοι, καθώς οι πεινασμένοι που είχαν δει μέχρι τότε -οι νεότεροι τουλάχιστον- ήταν μόνο σε σκηνές στην τηλεόραση ή σε εικόνες  εντύπων. Άνοιγαν ντουλάπες, έβγαζαν ό,τι περίσσευε -και περίσσευαν πολλά στον καιρό της ευμάρειας- και τους τα έδιναν. Πολλές φορές ήταν άχρηστα πράγματα. Και για τους μεν και για τους δε. Αυτοί που βοήθησαν τότε πιο ουσιαστικά ήταν κάποιες ηλικιωμένες που έφτασαν στα μέρη μας παιδιά τον καιρό της Μικρασιατικής καταστροφής. Ετοίμαζαν ένα μικρό μπόγο που είχε ψωμί, τυρί, ελιές και μια πλάκα πράσινο σαπούνι. Μπορεί να φαίνεται ελάχιστο και φτωχικό, μα ήταν τα απολύτως αναγκαία για την περίσταση. Κι εκείνες το ήξεραν καλύτερα από τον καθένα.

------

“Πέρασε τις προάλλες ο Γ. Συμμαθητής από το γυμνάσιο, είχα χρόνια να τον δω. Μού είπε τα δικά του: καλή δουλειά σε άλλη πόλη. Ωραίο σπίτι, μεγάλο, με κήπο. Σκύλο και γάτα. Και τα προσωπικά του, τακτοποιημένα πλέον. Τού είπα τα δικά μου: Δουλειές του ποδαριού. Αν και όταν. Απλήρωτοι λογαριασμοί. Τρίτη χρονιά χωρίς θέρμανση. Αυτό το τελευταίο, δεν χρειαζόταν να το πω, το ένοιωθε. Για αυτό μάλλον δεν έμεινε ούτε για καφέ. Επέμενε να βγούμε. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι γιατί δεν ξέρω αν ο καφές στο κουτί θα έφτανε για δύο. Οδήγησε σε πολυκατάστημα, πήγαμε στο τμήμα με τις τηλεοράσεις. Διάλεξε μια σαραντάρα, φουλ, σούπερ χάι ντεφινίσιον, τα έσκασε κανονικά και μού είπε ότι ήταν  δώρο για μένα. Καταλαβαίνεις; Το μόνο που πρόσεξε από αυτά που τού είπα, από αυτά που έβλεπε στο σπίτι, ήταν ότι δεν είχα τηλεόραση. Αύριο που θα μού κόψουν το ρεύμα, που δε θα δουλεύει ούτε το αερόθερμο, θα κάθομαι στα σκοτεινά, στο κρύο, μπροστά στη μαύρη σαραντάρα οθόνη.” (1)

Όταν δημοσιεύτηκε To Κεφάλαιο είπαμε να το γιορτάσουμε, αλλά πρώτα χρειάστηκε να μας δώσει χρήματα ο Ένγκελς για να πάρουμε από το ενεχυροδανειστήριο τα λινά τραπεζομάντιλα και το σερβίτσιο για το δείπνο. Ο Ένγκελς... Όταν μας έκοβαν το νερό και το γκάζι και το σπίτι βυθιζόταν στο κρύο και το σκοτάδι και έπεφτε το ηθικό μας, ο Ένγκελς πλήρωνε τους λογαριασμούς. Ο Ενγκελς... ένας άγιος άνθρωπος. Δεν βρίσκω άλλη λέξη. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια στο Μάντσεστερ. Ναι... μας έσωζε ο καπιταλισμός! Δεv ήταν πάντα σε θέση να καταλάβει τις ανάγκες μας. Εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάμε στον μπακάλη κι αυτός μας έστελνε ακριβά κρασιά. Κάποια Χριστούγεννα, που δεν είχαμε λεφτά να αγοράσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο Ένγκελς κατέφθασε με έξι μπουκάλια σαμπάνια. Έτσι, φανταστήκαμε ότι είχαμε στη μέση ένα δέντρο, κάναμε κύκλο γύρω του, ήπιαμε σαμπάνια και τραγουδήσαμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. «Ω, έλατο...» (2)

Αντιδράσεις προκάλεσε η κίνηση της ομάδας Κιβωτός Αστέγων να στολίσει και να χαρίσει χριστουγεννιάτικα δέντρα σε άστεγους που ζουν στο κέντρο της Αθήνας. Η ομάδα σε σχετική ανάρτηση στο Facebook κάνει λόγο για «πράξεις συμβολικές» και καταγγέλει την κοινωνία που «δεν ακολουθεί». Κάτω από την ανάρτηση ακολούθησε πλήθος αρνητικών σχολίων που μιλούν για άστοχη και ανούσια κίνηση, για εξευτελισμό και κοροϊδία που πλήττει την αξιοπρέπεια των αστέγων.(3)

1. Διήγηση φίλου πριν μερικές μέρες.
2. Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα Χάουαρντ Ζιν, “Ο Μαρξ στο Σόχο” (Η φωτογραφία από την παράσταση του έργου του Ζιν, το 2011 σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Αγγελου Αντωνόπουλου)
3. Από τις ειδήσεις  

Στην πρώτη εικόνα, τμήμα έργου του Χρήστου Μπόκορου, από την ενότητα "Τα στοιχειώδη"

"Το είχαμε συνηθίσει"

 Ήταν περασμένες δώδεκα όταν τελειώσαμε το φαγητό και παρά το τσουχτερό κρύο, αποφασίσαμε να περπατήσουμε. Κατηφορίζαμε αργά τη Μιχαλακοπούλου συνεχίζοντας την κουβέντα, όταν  ξαφνικά σταμάτησε και μού έπιασε σφιχτά το μπράτσο. Ακολούθησα το βλέμμα του που είχε εστιάσει σε ένα σκοτεινό σημείο του μικρού πάρκου απέναντι από το Χίλτον, που φέρει το ανέλπιστο όνομα: πλατεία Μαδρίτης.

 "Λάθος έκανα", μου είπε μετά από λίγο ενώ ακόμα δεν είχα αντιληφθεί τί τού είχε τραβήξει την προσοχή. “Σακούλα είναι”, διευκρίνισε φανερά ανακουφισμένος και τότε μόνο πρόσεξα μέσα στο σκοτάδι μια μεγάλη πλαστική σακούλα, προφανώς γεμάτη φύλλα, που έτσι όπως ήταν πεσμένη,  εύκολα μπορούσες να ξεγελαστείς και να πιστέψεις ότι ήταν  άνθρωπος που κείτονταν χάμω, στο χώμα, ανάμεσα στα δέντρα του πάρκου.

 Κατάλαβα αμέσως τί είχε σκεφτεί. Άλλωστε αρκετές φορές, σε προηγούμενες συναντήσεις μας, είχε αναφέρει ότι μικρός, στη διάρκεια της Κατοχής, ειδικά “εκείνο τον φοβερό χειμώνα του 41-42”, τον χειμώνα του λιμού, τα πρωινά πηγαίνοντας στο σχολείο, έπρεπε να κάνει παράκαμψη για να μην πατήσει πάνω σε πτώματα ανθρώπων που είχαν κοκαλώσει από την πείνα και το κρύο στη διάρκεια της νύχτας. Αυτά τα άκαμπτα κουφάρια που στοίβαζαν βιαστικά, το ένα πάνω στ' άλλο, πάνω σε κάρα και έκαναν τον Πολ Μον -Σουηδό διπλωμάτη και μέλος του Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα - να σημειώνει: “Ο σεβασμός για τους νεκρούς, τόσο βαθιά ριζωμένος στους Έλληνες, είχε στομωθεί."

 Εκείνο το βράδυ, και μέχρι να αποχαιρετιστούμε στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένει ο ηλικιωμένος φίλος μου, μού διηγήθηκε ξανά εκείνα τα εφιαλτικά πρωινά της παιδικής του ηλικίας. Ήρεμα, χωρίς ένταση, χωρίς να αλλάξει η έκφρασή του. Μόνο μια -δυο φορές, έβγαλε  μαντήλι  και σκούπισε τα μάτια. Δεν το απέδωσα σε συγκίνηση· είχα παρατηρήσει ότι δάκριζαν συχνά τελευταία. Όμως διαπίστωνα ότι σχεδόν εβδομήντα χρόνια μετά, οι εικόνες αυτές τον ακολουθούσαν και με την παραμικρή αφορμή, ή και χωρίς φανερή αφορμή, έβγαιναν και ξανάβγαιναν στην επιφάνεια. Κι ας επέμενε να λέει, “το είχαμε συνηθίσει” . Εκείνη τη στιγμή που το ξεστόμιζε -και μόνο τότε- διέκρινα μια ελάχιστη σύσπαση  στο πρόσωπό του.

 Ένα -δυο χρόνια μετά από αυτόν τον νυχτερινό περίπατο στην Μιχαλακοπούλου, όταν έφτασε ο παρατεταμένος χειμώνας της κρίσης και ο λιμός της δικιάς μας Κατοχής, άρχισα όπως όλοι μας να βλέπω ολοένα και περισσότερους άστεγους στο κέντρο της Αθήνας. “Δεν θα το συνηθίσω”, είπα στον εαυτό μου την πρώτη φορά. Σχεδόν εμμονικά, το επαναλαμβάνω κάθε που συναντώ έναν άστεγο και το έχω καταφέρει. Όμως ξέρω με βεβαιότητα, ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν από τη στιγμή που δεν θα υπάρχει πια ούτε ένας άστεγος στην Αθήνα, οι εικόνες τους θα με ακολουθούν: θα αναδύονται με ή χωρίς προφανή αφορμή και θα τις συνοδεύει το ίδιο βιτριολικό κράμα συναισθημάτων. Αυτό το εσωτερικό ξέσκισμα. Κι ας αφήνω κι εγώ τότε να φανεί μόνο μια μικρή σύσπαση στο πρόσωπο.

 

Αφορμή για το σημερινό ποστ, στάθηκε χθεσινό σχόλιο του Old Boy στο φβ κάτω από αυτή τη φωτογραφία. 

"Στην αρχή μου φάνηκε για άνθρωπος. Τελικά δεν ήταν παρά μια απλή γιγαντοαφίσα. Άστεγοί χωρίς στέγη πια πάνω από το κεφάλι τους, τραγουδιστές χωρίς ταμπλό πια πίσω από τις αφίσες τους. Ξεκρέμαστοι κι οι δύο. Με τη νέα σεζόν όλα μπορεί να γίνουν όπως παλιά."

Αθήνα 2014 μ.Χ.

 “Και όλα μαζί θα συνθέτουν την εικόνα μιας άλλης Ελλάδας. 

Μιας νέας Ελλάδας!”

Άστεγος, οδός Σταδίου, Αθήνα, 17/2/2014, 5:07μμ

Ντριν!

Ντριν! Καλησπέρα σας (με ενθουσιασμό) Τί μού κάνετε; (με προσποιητή οικειότητα) Και μετά, αν κάνεις την αποκοτιά κι απαντήσεις χαλαρά, αν βρουν μπόσικη τη φωνή σου, ένα κατεβατό  κασέτας που θέλει να σου πουλήσει κάτι. Κάτι που στην αυστηρά αξιολογημένη λίστα των αναγκών σου καταλαμβάνει την εκατοστή και βάλε θέση. Ευγενικά τις περισσότερες φορές εξηγείς ότι "αυτό" δε σου χρειάζεται, ή ότι δεν έχεις τη δυνατότητα να το αγοράσεις και τότε η φωνή  αντιτείνει έτοιμα επιχειρήματα, προσαρμοσμένα στα δεδομένα της κρίσης για να σε πείσει για το αντίθετο. Τότε αγριεύεις, γίνεσαι απότομος κι αγενής, το κλείνεις στα μούτρα του επίμονου, του αναίσθητου που δεν καταλαβαίνει. Το κλείνεις με ένα γελοίο "χαίρετε!" που ηχεί για ώρα στα αυτιά σου. Στο λεπτό όμως μετανιώνεις για τον τρόπο σου. Μετανιώνεις γιατί σκέφτεσαι τον άλλον καθηλωμένο σε ένα τηλεφωνικό κέντρο με ψίχουλα, να αγωνίζεται να κρατηθεί σε αυτό το κάτεργο που ονομάζουν δουλειά.

Ντριν! Όλο και λιγότερο πια από φίλους. Ο καθένας στο καβούκι του μηρυκάζει το πανελλήνιο ως προσωπικό του δράμα· ίσα που τα καταφέρνει με το βάρος, οπότε ούτε όρεξη ούτε αντοχές έχει να ακούσει των άλλων. Αν κάνεις εσύ την κίνηση, θα χαρεί -το νιώθεις ξεκάθαρα στη φωνή του- θα σου πει με το που θα ακούσει το δικό σου "τί γίνεται;", πρώτα για τη θέρμανση κι ύστερα για τους απλήρωτους λογαριασμούς. Θα ακολουθήσουν τα χαράτσια,  το ενδεχόμενο της απόλυσης και θα κλείσει το μονόλογο με ένα, πέρα από την απελπισία,   "τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα". Στον αναστεναγμό του θα αρπάξεις την ευκαιρία να πεις τα δικά σου . Μόνο και μόνο για να κρατήσεις τις ισορροπίες, δε θα επαναλάβεις τα ίδια μα θα πεις τάχα ανέμελα αλλά γεμάτος  ενοχές, για τις τρεις εξόδους των τελευταίων πενήντα ημερών: ένα σινεμά, απόγευμα Τετάρτης, με μισό εισιτήριο και δείπνο στη συνέχεια -δυο πιτόγυρα στα όρθια στην Αλεξάνδρας- μια διαδήλωση, ναι ρε και την διαδήλωση έξοδο τη λογαριάζω πια και τέλος τη χλιδή μιας παράστασης που ήθελες -γιατί είχε όλο το έργο- μα δεν τόλμησες να αγοράσεις το πρόγραμμα.

Κι ύστερα εκεί που απελπίζεσαι τρία Ντριν! στη σειρά. Το ένα μετά το άλλο. Για να πάρεις ανάσα. Τη μια μετά την άλλη. 

Ντριν!Με το "εμπρός" ούτε "γειά", ούτε "τί γίνεται" αλλά: Τί κάνεις στις 28; Δεν ξέρεις ακόμα. Λέμε να μαζευτούμε σπίτι, ναι, ανάμεσα Χριστούγεννα -Πρωτοχρονιά. Όχι, όχι, τίποτα σπουδαίο, μόνο μερικοί φίλοι. Εμείς κι εμείς. Μπορείς να το πεις και πάρτι. Να βρεθούμε επιτέλους βρε παιδί μου. Χαθήκαμε πολύ καιρό και δε λέει τώρα ο καθένας μόνος του. Ναι βέβαια, αν είσαι εδώ. Θα σε περιμένουμε. Όχι μη φέρεις κρασί, έχουμε μπόλικο, μας έστειλαν από το χωριό. Αν θες, ετοίμασε καμιά σαλάτα. Σουφλέ; Αυτό με τα ξερά βερίκοκα; Ωραία! Ξέχνα τη σαλάτα, σουφλέ καλύτερα. Αν είσαι εδώ.

Ντριν! Έτοιμοι οι λωτοί! Γέμισε ο τόπος. Πέφτουν και δεν προλαβαίνω να μαζεύω. Χιόνι και λωτούς. Λέω να βάλω σ` ένα κιβώτιο και να σού στείλω με το λεωφορείο. Αφού ξέρω πόσο σου αρέσουν. Να κάνεις πάλι μαρμελάδα να βάλεις και στην κατάψυξη. Ένα χρόνο κρατάνε αρκεί όμως να τους βάλεις ώριμους. Αν κάνεις μαρμελάδα να μού στείλεις ένα βαζάκι. Να δω πώς είναι. Κανόνισε ποια μέρα σε βολεύει να πας στον Κηφισό στο πρακτορείο να το παραλάβεις. Θα σου βάλω και ένα μπουκάλι τσίπουρο από το φετινό -σε πλαστικό να μη σπάσει- και ένα βάζο σάλτσα, από τις ντομάτες του μπαχτσέ. Χωρίς λίπασμα. Κοπριά μόνο.Τρελάθηκαν φέτος. 

Ντριν!...τον έβλεπαν που κοιμόταν στη Σβώλου. Γύρω στα πενήντα. Στο πεζοδρόμιο.  Από ένα φούρνο στη γειτονιά έπαιρνε ψωμί από τις σακούλες που αφήνουν την ώρα που κλείνουν το βράδυ. Δεμένες στα κιπέγκια, γεμάτες με αυτό που περισσεύει κάθε μέρα. Πάντα κρυφά, με προφυλάξεις να μην τον δούνε πλησίαζε το φούρνο, σαν να ντρεπόταν. Πήγαν τα παιδιά, μικροί, ζευγάρι φοιτητών σου λέω-σε ένα δυάρι εδώ πιο πάνω μένουν- και τον κάλεσαν σπίτι τους. Έτσι απλά. Δίστασε λίγο μα έκανε κρύο εκείνο το βράδυ και τελικά πήγε. Έκανε μπάνιο πρώτα κι ύστερα ήθελε να πέσει κατάχαμα στο χολ. Του έστρωσαν στον καναπέ. Με το ζόρι τον κατάφεραν. Κοντεύει μήνας τώρα. Μια χαρά τα πάνε. Αξιοπρεπής. Θα μείνει μαζί τους. Για όσο...

Ο ήχος του όπλου

Τον περασμένο Δεκέμβρη είχα δει αυτόν τον άνθρωπο σωριασμένο στο πεζοδρόμιο της Β. Σοφίας, με το ένα χέρι απλωμένο στην καλοσύνη των ξένων, ούτε πενήντα μέτρα από την είσοδο της Βουλής. Τότε είχα σκεφτεί αφελώς ότι όσο αποκομμένοι κι αν είναι από την πραγματικότητα οι ταγοί του Έθνους, δεν μπορεί, στο δρόμο προς ή από τη Βουλή, κάποια στιγμή θα έπεφτε το μάτι τους σε αυτόν τον άνθρωπο.

“Οι αυτόχειρες, όταν καταφέρουν να υπερβούν το φοβερό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αναζητούν ένα χώρο οικείο και απομονωμένο... Αρκετοί, που είναι στη συντριπτική πλειοψηφία τους άντρες, θέλοντας προφανώς να δούνε το θάνατό τους, πυροβολούνται στο δεξιό κρόταφο, όρθιοι κοιτάζοντας στον καθρέφτη του μπάνιου, στη στάση που συνήθως ξυρίζονται” είχα ακούσει να λέει πριν από χρόνια ο ιατροδικαστής Φίλιππος Κουτσάφτης. Θυμήθηκα τα λόγια του σήμερα, καθώς η πρώτη είδηση της ημέρας ήταν η αυτοκτονία ηλικιωμένου στις 9 η ώρα το πρωί στην πλατεία Συντάγματος.

«Τα τελευταία στατιστικά στοιχεία και οι επιδημιολογικές μελέτες καταδεικνύουν μια σημαντική αύξηση σε ποσοστά αυτοκτονιών στην Ελλάδα, η οποία αγγίζει το 40%» είχε επισημάνει ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος σε σχετικό ερώτημα που είχε κατατεθεί στη Βουλή. Η δε Ελένη Μπεκιάρη, εκπρόσωπος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Κλίμακα, έχει δηλώσει: “Όπως προκύπτει από τα στοιχεία για τις αυτοκτονίες που συγκεντρώνουμε στο πλαίσιο της λειτουργίας της γραμμής 1018, οι περισσότεροι από τους υποψήφιους αυτόχειρες, αντιμετωπίζουν χρέη, ανεργία ή σοβαρά οικονομικά προβλήματα”.

Ο ηλικιωμένος αυτόχειρας σήμερα το πρωί έβαλε τέλος στη ζωή του με μια σφαίρα στο κεφάλι. Για την τέλεση της πράξης δεν επέλεξε ούτε έναν οικείο χώρο, ούτε έναν απομονωμένο, αλλά την πλατεία Συντάγματος και μάλιστα σε ώρα αιχμής. Τα αίτια που τον οδήγησαν σε αυτή την πράξη δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά.

“Μπορεί ο άνθρωπος να είχε  οικογενειακά προβλήματα, ψυχολογικά προβλήματα, προβλήματα υγείας, ένα σωρό προβλήματα. Ακόμα όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις, ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν χρωστάς ούτε σε τοκογλύφους ούτε πουθενά, μπορείς να έχεις μια ζωή ψυχολογικά προβλήματα, αλλά να είναι ο παράγοντας κρίση εκείνος που γίνεται ο καταλύτης για να αυτοκτονήσεις, να είναι το ευρύτερο περιβάλλον της κρίσης που μετατρέπει μια ενδιάθετη τάση σε πράξη. Μετριέται όμως αυτό; Δεν μετριέται. Οπότε ας μην σπεκουλάρουμε πάνω στους λόγους για τους οποίους αυτοκτονούν οι άνθρωποι.” έγραφε πριν από μερικές μέρες ο Old Boy.

Δεν θέλω να σπεκουλάρω πάνω στα αίτια του θανάτου αυτού του ανθρώπου, μα δεν μπορώ να μην  σκεφτώ ότι η επιλογή του χώρου δεν πρέπει να ήταν τυχαία. Ο ηλικιωμένος δεν επέλεξε να δει ο ίδιος τον θάνατό του- όπως αρκετοί άλλοι αυτόχειρες- μπροστά στον καθρέφτη. Διάλεξε την πολυσύχναστη πλατεία για να δουν -εντός κι εκτός εισαγωγικών, κυριολεκτικά και μεταφορικά- τον θάνατό του όσο το δυνατόν περισσότεροι. Με αυτόν τον τρόπο η αυτοκτονία του δεν θα συναθροιστεί βιαστικά με όλες τις άλλες που αυξάνουν τα ποσοστά, αλλά θα ξεχωρίσει από το σωρό και μπορεί να λειτουργήσει συμβολικά.

Ακόμα, ο αυτόχειρας πριν από το απονενοημένο διάβημα, μπορεί να σκέφτηκε ότι αν οι διάσπαρτες εικόνες εξαθλίωσης δεν είναι εμφανείς στους ταγούς, ίσως ο ήχος του όπλου του, αυτός ο μοναδικός πυροβολισμός που ακούστηκε σήμερα το πρωί στην πλατεία Συντάγματος, λόγω της μικρής απόστασης από τη Βουλή, ίσως να ακουγόταν μέχρι εκεί μέσα.

Αφελώς.

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι δανεισμένος από το θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που γράφτηκε το 1985 κι ανέβηκε πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης, δύο χρόνια αργότερα σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

updates: "Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Και επειδή δεν μπορώ να βρω το δίκιο  μου, δεν μπορώ να βρω άλλον αγώνα αντίδρασης, εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για τη διατροφή μου", ανέφερε ο 77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός, που έβαλε τέλος στη ζωή του με μία σφαίρα στο κεφάλι, στο ιδιόχειρο σημείωμα που βρήκαν επάνω του αστυνομικοί.. Ένας εκ των αυτοπτών μαρτύρων φέρεται να δήλωσε πως δευτερόλεπτα πριν τραβήξει τη σκανδάλη, ο 77χρονος είπε: "Δεν θέλω να αφήσω χρέη στα παιδιά μου". από το NEWS 247

In another sign of the human dimension Greece's debt drama is having, the nation awoke to two pieces of shocking news this morning – a man killing himself in front of the Greek parliament and the most damning proof yet that children are also paying a heavy price for the country's economic woes.

The man, a 77-year-old pensioner, died in Syntagma Square, the capital's central plaza, in front of disbelieving passers by. the guardian

το σημείωμα του Δημήτρη Χριστουλα

Greek pensioner kills himself before parliament Rueters

Elderly Greek Kills Himself in Main Square Time

Athènes: un vieillard se suicide en public LE FIGARO

Greek Man Ends Financial Despair With Bullet The New York Times

Παράνοια, χωρίς σχόλια

Γυναικείο Κεφάλι, Pablo Picasso

Την Κυριακή το πρωί άλλος ένας άστεγος άφησε την τελευταία του πνοή σε κάποιο παγωμένο παγκάκι στα Χανιά της Κρήτης. Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή άλλος ένας άστεγος στο Βόλο. Σύμφωνα με τις αρχές μέσα σε ένα μήνα τέσσερις άστεγοι έχουν πεθάνει σε διάφορες πόλεις λόγω του κρύου και των κακών συνθηκών διαβίωσης στους δρόμους. Σήμερα οι καταγεγραμμένοι από τις υπηρεσίες του δήμου Αθηναίων άστεγοι που κοιμούνται σε πλατείες και πεζοδρόμια της πρωτεύουσας φτάνουν τους 1250, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις αυτοί που κάθε βράδυ βρίσκουν καταφύγιο σε εγκαταλελειμμένα κτίρια αγγίζουν τον αριθμό των 20 χιλιάδων. Πρώτο Θέμα

Ως παράδειγμα του ελάχιστου ενδιαφέροντος για τη σημερινή Αθήνα αναφέρεται ότι η Εκκλησία της Ελλάδος πρόσφατα προκήρυξε τον 11ο διαγωνισμό για την ενοικίαση του κτιρίου επί της οδού Μητροπόλεως που στέγαζε παλαιότερα το υπουργείο Παιδείας. Το οκταόροφο κτίριο παραμένει άδειο από το 2004 παρά το γεγονός ότι το ενοίκιο έχει πέσει κάτω από το ένα εκατομμύριο, ενώ παλιά ξεπερνούσε το 1,5. iefimerida

Ειδικότερα, την 23.30΄ ώρα το βράδυ του Σαββάτου 7-1-2012, αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. διαπίστωσαν την παραβίαση ερυθρού σηματοδότη από οδηγό οχήματος, το οποίο ακινητοποίησαν για έλεγχο. Όπως εξακριβώθηκε, οδηγός του οχήματος ήταν Κίμων Κουλούρης, πρώην Βουλευτής. Κατά τη διάρκεια του αστυνομικού ελέγχου, προκλήθηκε ελαφρύς τραυματισμός στο αριστερό πόδι ενός Ειδικού Φρουρού, από το όχημα του ελεγχόμενου. Εξπρές 

Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές φέρεται να είπε ο πρωθυπουργός στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ στη συνάντησή τους για τα εργασιακά. Επίσης δεν ξεκαθάρισε αν θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε νομοθετική ρύθμιση σε περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία των κοινωνικών εταίρων για τα ζητήματα που θέτει η τρόικα. Καθημερινή

«Είναι προτιμότερο αντί να είναι η Ακρόπολη κλειστή από απεργίες να ενοικιασθεί σε ιδιώτες. Βεβαίως υπό την εποπτεία του κράτους. Έτσι θα έχει εξασφαλισμένα έσοδα το κράτος, θα αυξηθεί ο τουρισμός και η Ακρόπολη θα παραμένει ανοιχτή όλο το 24ωρο. Δεν κατάλαβα; Εάν την ενοικιάσουμε την Ακρόπολη, θα φύγει από τη θέση της; Οι Γάλλοι είναι πιο έξυπνοι από εμάς που ενοικιάζουν τις Βερσαλίες;» Bήμα

Καμία μίσθωση ακινήτου δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί από σήμερα, Δευτέρα 9 Ιανουαρίου, αν το ακίνητο δεν συνοδεύεται από ενεργειακό πιστοποιητικό. Το μέτρο θα ισχύει από σήμερα τόσο για σπίτια όσο και για καταστήματα. ΝΕΑ 

Σύμφωνα με τον κ. Τασούλα, οι λόγοι που αρνείται η Ν.Δ. είναι προφανείς και υποστηρίζει:«Η αποδοχή μιας τέτοιας πρότασης θα αποτελούσε νέα παγκόσμια είδηση. Θα καταρράκωνε το κύρος του Ελληνικού Κοινοβουλίου διεθνώς και θα καθιστούσε την Ελλάδα, για μια ακόμη φορά -μετά τις γνωστές δηλώσεις του τέως πρωθυπουργού, κ. Παπανδρέου περί ''χώρας διεφθαρμένων''- περίγελο του κόσμου. Χωρίς, ταυτόχρονα, να φωτίζει την αλήθεια για όσους, πράγματι, διαχειρίστηκαν δημόσιο χρήμα». Βήμα

Στα άτομα με αναπηρία, σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου Εργασίας, θα εντάσσονταν άνθρωποι με σεξουαλικές και άλλες διαστροφές, που οδηγούν σε εγκληματικές συμπεριφορές όπως παιδόφιλοι, επιδειξιομανείς, κλεπτομανείς και ηδονοβλεψίες. Με δεδομένο ότι η απόφαση δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ στις αρχές Νοεμβρίου, όσοι είναι παιδόφιλοι μπορούν να τύχουν ευεργετικών διατάξεων, καθώς θεωρούνται άτομα με αναπηρία. News 247

(πριν από ένα μήνα: Σημαντικές περικοπές σε επιδόματα και παροχές ατόμων με αναπηρία, προβλέπει ο νέος κανονισμός προσδιορισμού ποσοστού αναπηρίας του υπουργείου Εργασίας. tvxs) 

Ο νεαρός άνδρας κρατά στα χέρια το σκυλί του. Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που συνέβη. Όπως καταγγέλλει, μοναχός από την Ιερά Μονή Oμπλού της Πάτρας, βγήκε έξω και το εκτέλεσε εν ψυχρώ με μία καραμπίνα...iefimerida

την ίδια στιγμή ...

Just for Fun* ή Strange Fruit

“Southern trees bear a strange fruit,
blood on the leaves and blood at the root,

black body swinging in the Southern breeze,

strange fruit hanging from the poplar trees." 

Αυτή η σελίδα με τίτλο "Λέμε ΝΑΙ στην ευθανασία των αδέσποτων και των αστέγων ανθρώπων" δημιουργήθηκε χθες στο face book. Παρά τις πολλές αναφορές που έγιναν τόσο στο face book όσο και στην υποδιεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, -όπως μαρτυρούν οι χρήστες στα 200 και πλέον οργισμένα σχόλια- η σελίδα παρέμενε ενεργή μέχρι τη στιγμή που ανέβηκε αυτή η ανάρτηση, διατυμπανίζοντας "Τελος στους μυθους των ανθρωπιστων, αυτοί οι ανθρωποι ειναι παρασιτα για την κοινωνια και επικινδυνοι για την οικονομια και την υγεια μας". 

Και τα Like αυξάνονται...

Μουσική: Strange Fruit,   με την Kate Sagal. Το τραγούδι έγραψε ο Lewis Allan και   έγινε γνωστό με τη φωνή της Billie Holiday. Το περιοδικό Time το επέλεξε το 1999 ως "το τραγούδι του αιώνα"  (Αξίζει να διαβάσετε την ιστορία του)




*ο μισός τίτλος από παλιά ανάρτηση 

Στιγμιότυπα

* Περιποιημένη και καλοστεκούμενη, περασμένα εβδομήντα. Ελέγχει προσεκτικά τη διασταύρωση και διασχίζει το δρόμο με τον ρυθμό των χρόνων της. Στα μισά, απαστράπτον αυτοκίνητο στρίβει με ταχύτητα καταπάνω της. Εκείνη κοντοστέκεται αλλά αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο οπισθοχωρεί. Όχι τόσο επιτιμητικά, όσο με έκπληξη σηκώνει το χέρι της προς το αυτοκίνητο που συνεχίζει την πορεία του χωρίς να ελαττώσει ταχύτητα. Της ξεφεύγει ένα παραπονιάρικο «εεεε!!» .
Τότε ο οδηγός φρενάρει, ανοίγει το παράθυρο και τη λούζει κανονικά: Που τόλμησε να περάσει, που πάει αργά, που δεν κάθεται στο σπίτι της, που…
Η ηλικιωμένη γυναίκα, αντίθετα με μια συνομήλική της, ακούει αμίλητη τον εξάψαλμο με το βλέμμα της χαμηλωμένο. Η σύζυγος στη θέση του συνοδηγού και τα βλαστάρια στο πίσω κάθισμα, παρακολουθούν αδιάφοροι τη σκηνή που τελειώνει όταν το αυτοκίνητο απομακρύνεται με θυμωμένα γκάζια.


* Στο μετρό, με φίλο έχουμε πιάσει κουβέντα για κατοικίδια. Παρασύρομαι και μιλάω για το Μάρκο, το καναρίνι μου που άρχιζε να κελαηδάει κάθε πρωί, πάντα λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και περίμενε την απάντησή μου για να συνεχίσει με τα υπέροχα τιτιβίσματά του να ‘συζητάει’ μαζί μου.
Ξαφνικά ο διπλανός μας, μπαίνει στην κουβέντα με απροσδόκητο τρόπο. «Κι εμένα Μάρκο με λένε!». Τον κοιτάζουμε χαμογελώντας αμήχανα και εκείνος συνεχίζει απτόητος: «Κι εγώ τραγουδάω….Τραγουδάω καλά!». Στα παπούτσια του υπήρχαν μικρές πιτσιλιές. Τα νύχια του, στεφανωμένα στις ρίζες με λεπτές άσπρες καμπύλες ασβέστη. Μύριζε φρέσκο σοβά. Δεν θέλαμε περισσότερα για να τον φανταστούμε ασπρόμαυρο σε σκαλωσιά παλιάς ελληνικής ταινίας να τραγουδάει Μάτια Βουρκωμένα.


* Γλυκό σούρουπο καθημερινής στην Πανεπιστημίου. Δύο άστεγοι έχουν ετοιμάσει το γιατάκι τους έξω από την τράπεζα. Χαρτόνια κι ένα φθαρμένο sleepping bag από κάτω. Από πάνω σκέπασμα και στέγη κουβέρτες, ο ένας με εξωτικούς φοίνικες κι ο άλλος με ένα τροφαντό δελφίνι. Στο προσκέφαλο, το χαμηλό πεζούλι της τράπεζας, στήριξαν πίσω τους αγκώνες κι έτσι αραχτοί, χάζευαν από το καλύτερο σημείο σαν σε τεράστια οθόνη τους βιαστικούς περαστικούς και τα ράθυμα αυτοκίνητα που ανηφόριζαν προς το Σύνταγμα με φόντο την πλατεία Κλαυθμώνος. Αν δεν είχε προηγηθεί μιας αράδας είδηση θα έλεγα ότι εκείνο το σούρουπο οι δύο άστεγοι στη γωνία Κοραή και Πανεπιστημίου ήταν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι.




Μουσική: The Man I Love, σύνθεση του George Gershwin στην κατά Miles Davis εκδοχή του

Just for fun

Από μακριά είδε τα χαρτόκουτα στημένα και κατάλαβε ότι είχε αργήσει. Κοντοστάθηκε για λίγο χωρίς να ξέρει πού να πάει. Ύστερα γύρισε και περπάτησε προς στην βορινή πλευρά του σταθμού. Βρήκε άδεια την εσοχή στη πλαϊνή είσοδο που ήταν πάντα κλειστή. Οι άστεγοι που διανυκτέρευαν στο σιδηροδρομικό σταθμό του Nettuno απέφευγαν αυτή τη γωνιά γιατί την έπιανε ο αέρας και ήταν απομονωμένη. Απόψε όμως δεν έκανε πολύ κρύο και ήταν μια ήσυχη βραδιά. Το τελευταίο τραίνο για Ρώμη είχε αναχωρήσει εδώ και αρκετή ώρα.


Ευτυχώς είχε φάει.Με το δάχτυλο τεντωμένο έδειξε ένα τριώροφο ζουμερό χάμπουργκερ στη μαρκίζα πάνω από τα ταμεία. Η κοπέλα πίσω από τον πάγκο, κοίταξε επίμονα τα κατάμαυρα νύχια του με μια έκφραση αποστροφής για το ρακένδυτο άντρα. Κατέβασε βιαστικά το χέρι του κι έσκυψε το κεφάλι. Χωρίς να δει τι ήθελε ο πελάτης, η κοπέλα φώναξε στο μικρόφωνο άσχετη παραγγελία και χτύπησε το αντίτιμο στην ταμειακή μηχανή. Εκείνος έβγαλε από τη τσέπη του μια χούφτα κέρματα, τα ακούμπησε στον πάγκο και της χαμογέλασε δειλά.

Έφαγε καθισμένος σε ένα παγκάκι απέναντι από τη θάλασσα χαζεύοντας τα λιγοστά ιστιοφόρα που ήταν δεμένα στη μαρίνα. Άναψε το τσιγάρο που είχε ζητήσει το απόγευμα από ένα περαστικό, το κάπνισε και σηκώθηκε . Βάδισε ανατολικά ακολουθώντας τη Via Cristoforo Colombo που οδηγεί από το λιμάνι στην Plazza 9 Settembre 1943 που βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός. Είχε κίνηση όπως κάθε Κυριακή βράδυ.

Βολεύτηκε μόνος στη σκοτεινή γωνιά και σκεπάστηκε όσο μπορούσε καλύτερα. Όπως κάθε βράδυ με ανοιχτά τα μάτια ονειρεύτηκε ότι βρισκόταν στο Varanasi καθισμένος στα σκαλοπάτια της όχθης και μπροστά του απλωνόταν σκοτεινός ο Γάγγης. Έβγαλε τα ρούχα του και μόνο με το εσώρουχο μπήκε αργά στο ποτάμι. Πήρε νερό με τις χούφτες και έπλυνε το πρόσωπό του. Γύρω του υπήρχε πολύ κόσμος αλλά δεν άκουγε φωνές.

Ο ήλιος ανέτειλε πάνω στα νερά. Το φως τον τύφλωσε και γύρισε προς την άλλη μεριά. Μια νεκρική πυρά φούντωνε αφήνοντας ένα σύννεφο καπνού και τη γλυκιά μυρωδιά του σανταλόξυλου. Ανέπνευσε βαθειά θέλοντας να τη γευτεί, όσο μπορούσε περισσότερο. Μετά από λίγο η μυρωδιά μπερδεύτηκε με κάτι άλλο, το σανταλόξυλο χάθηκε και άρχισε να μυρίζει βενζίνη. Μια λάμψη, ήχος ανάφλεξης και πόνος.

Εικόνες: Επαίτης στη Τζαϊπούρ και Πρωινό στο Γάγγη

Έγκλημα από «ανία» στην Ιταλία, νεαροί πυρπόλησαν με βενζίνη Ινδό μετανάστη