Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Γράμματα από το Κιότο.



Έκανα τις προάλλες εκτεταμένη blog–ό-τσαρκα*. Μετά από αλλεπάλληλα κλικ στο «Επόμενο Ιστολόγιο» και μικρές στάσεις σε αρκετά από τα ιστολόγια που συνάντησα τυχαία, βρέθηκα στο Α.d.F. Είχαν κουραστεί τα μάτια μου από χρώματα, εικόνες και το μυαλό μου από κείμενα, τίτλους όταν ξαφνικά βρέθηκα μια όαση λιτότητας: λευκό φόντο και αυτοί οι υπέροχοι χαρακτήρες. Γιαπωνέζικα προφανώς. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σκέφτηκα αμέσως ένα πάλλευκο τοίχο κι απάνω του αυτά τα στοιχεία τεράστια, ένα -ένα ζωγραφισμένα με το χέρι.



Αντί να το φυλάξω στα Αγαπημένα το προσέθεσα στη λίστα με τα ιστολόγια που παρακολουθώ, με πονηρό ομολογουμένως σκοπό: αφ` ενός ήθελα να ξαφνιάσω τους δικούς μου επισκέπτες που θα το άνοιγαν και θα αναρωτιόταν αν ξέρω γιαπωνέζικα, αφ` ετέρου ήθελα να ‘δω’ τις αντιδράσεις του/της άγνωστου/ης blogger.

Την επόμενη μέρα στον παγκόσμιο χάρτη των επισκεπτών ένα αστεράκι άρχισε να αναβοσβήνει στην Ιαπωνία και συγκεκριμένα στο Κιότο.

Φαντάστηκα την έκπληξη που θα ένοιωσε βλέποντας αρχικά από πού προερχόταν ο νέος αναγνώστης του/της και στη συνέχεια με τους …εξωτικούς ελληνικούς χαρακτήρες. Ίσως να φαντάστηκε όπως και εγώ ένα λευκό τοίχο με ζωγραφισμένα πάνω του αυτά τα ‘υπέροχα στοιχεία’. Ίσως να αναζήτησε πληροφορίες για την Ελλάδα, όπως κι εγώ για το Κιότο, ίσως να ανέφερε το γεγονός στους φίλους του/της, ίσως...



Έκτοτε τον/την επισκέπτομαι συχνά. Χαζεύω τις φωτογραφίες κι από αυτές μαθαίνω ότι είχαν χιόνια εκεί αλλά τώρα πια μάλλον λιώνουν αφήνοντας ενδιαφέρουσες μορφές στο τραπεζάκι του κήπου- μορφές στις οποίες επεμβαίνει με το δείκτη του χεριού χαρίζοντάς τους ένα θλιμμένο πρόσωπο. Βλέπω το ενδιαφέρον του/της για την ιστορία μέσα από τις γκραβούρες της Simoda μιας μικρής πόλης στον κόλπο Yedo, τις φωτογραφίες από ένα ταξίδι στο Sydney, φωτογραφίες από πιάτα έτοιμα προς κατανάλωση, από το εσωτερικό ενός σπιτιού…


Αν κάποιος ξέρει ιαπωνικά τον παρακαλώ πολύ να μη μου μεταφράσει τα κείμενα αυτού του blog. Δε θέλω να ξέρω. Δε με νοιάζει το φύλο- σκέφτομαι μόνο ότι αν είναι άντρας τον λένε Tadao κι αν είναι γυναίκα τη λένε Yoko –δε με νοιάζει η ηλικία ή το επάγγελμα του/της άγνωστου/ης blogger. Μου αρκεί πότε –πότε να του/ της κάνω μια επίσκεψη και να χαζεύω αυτά τα υπέροχα γράμματα από το Κιότο...


*Τσάρκα: (τούρκικη λέξη cark- με μια απόστροφο κάτω από το c- στην περίπτωση που διαβάζει αυτό το ιστολόγιο ο Γιάννης Ξανθούλης ή ο Πέτρος Μάρκαρης) επιδρομή για αρπαγή ζώων, συνώνυμα: σεργιάνι (επίσης τούρκικη seyran) σουλάτσο (ιταλική sollazzzo).

buzz it!

10 σχόλια:

Prokopis Doukas είπε...

Ωραίο.. Ρομαντικό...

Να του στείλεις μια ωραία φωτό από την Αθήνα.

Βγαίνει και σενάριο (ξέρεις εσύ). Ελπίζω να έγιανες... :-)

meli είπε...

αχόρταγη η περιέργειά σου, Τσαλαπετεινέ , για τις γλώσσες των ανθρώπων και για τους πολιτισμούς. από Αβάνα στο Τόκιο.Έτσι επιμυκήνεις τη ζωή σου,ταξιδεύοντας και διαβάζοντας;

Τσαλαπετεινός είπε...

* Prokopi Douka:
Ρομαντικό; Θα κάνω χαρακίρι!
Τι προτείνεις για φωτο της Αθήνας;
Σενάρια βγαίνουν από τις ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, εγώ απλώς vivir para contarla.

* meli:
Για όλα φταίει μια έκθεση στην πρώτη Λυκείου με θέμα: "Τα ταξίδια καταστρέφουν τις προλήψεις"

MAXIMUS είπε...

Moυ βάζετε ιδέες Τσαλαπετεινέ. Αν βρω ποτέ χρόνο, πόσο να αντέξει κανείς αργά το βράδυ

Τσαλαπετεινός είπε...

MAXIMUS: Χαίρομαι! Αλλά γιατί μόνο αργά το βράδυ; Τι ιδέες ακριβώς σας έβαλα; Αρχίζω να ανησυχώ!

MAXIMUS είπε...

Jesus! Τι σκεφτήκατε; Eννοώ ότι πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρουσα η επικοινωνία με ανθρώπους που ανήκουν σε άλλους πολιτισμούς.

Το βράδυ το αναφέρω γιατί τότε βρίσκω περισσότερο χρόνο να ανεβάζω αναρτήσεις και να σχολιάζω και τότε έχω καλύτερο σήμα στην σύνδεσή μου επίσης…

Τι περίεργο μπορεί να γίνει το βράδυ που δεν γίνεται το πρωί δηλαδή, γιατί είμαι και λίγο άσχετος;

spizaetos είπε...

Πολύ καλό.

Κατά μια έννοια έχεις καταστεί εκπρόσωπος της χώρας. :)

Τσαλαπετεινός είπε...

Maximus:
Αστειευόμουνα!
Όντως είναι ενδιαφέρουσα η 'επικοινωνία' ακόμα σε αυτό το επίπεδο.
Καλή ΤσικνοΠέμπτη!

spizaetos: Σε ευχαριστώ. Αυτό περί εκπροσώπου...μμμ δε το είχα σκεφτεί έτσι. Ελπίζω πάντως ο άγνωστος/η στο Κιότο να μην έχει θορυβηθεί από τις επισκέψεις μου- γιατί υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο!

antinetrino είπε...

Γεια χαρά,
πράγματι πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο....
Τα ιαπωνικά να ξέρεις διαβάζονται κάθετα και από το τέλος προς την αρχή... τρέχα γύρευε δλδ.

Τσαλαπετεινός είπε...

*antinetrino:
Αν διαβάζονται κάθετα μήπως πρέπει να στρέψω τη 2η φωτο κατά 90 μοίρες; Γιατί σκέφτομαι Ιάπωνες επισκέπτες με το κεφάλι λοξά να σταβολαιμιάζουν προσπαθώντας να διαβάσουν!
Μου άρεσε πολύ το blog σου.