Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

Ανεμοσκορπίσματα

Έλαβα σήμερα ένα mail με τίτλο «Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά» . Πρόκειται, σύμφωνα πάντα με το mail, για την αποχαιρετιστήρια επιστολή που έγραψε ο Gabriel Garcia Marquez λόγω της επιδείνωσης της υγείας του και έστειλε σε φίλους, απ` όπου και προφανώς διέρρευσε. (Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ο κολομβιανός συγγραφέας, που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982, έχει αποσυρθεί λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει.)


«Χρονικό ενός προαγγελθέντος θανάτου» ή απλώς διαδικτυακά «Ανεμοσκορπίσματα»; Διάβασα την επιστολή με επιφύλαξη: δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν διαρρεύσει ανακριβείς ‘ειδήσεις’. Όμως το γεγονός ότι προερχόταν από φίλο που εργάζεται σε ΜΜΕ- κι εκείνος το είχε λάβει από άλλον επίσης εργαζόμενο στα ΜΜΕ με ομαδική επιστολή- με έκανε να σκεφτώ ότι ήταν κάτι σοβαρό και διασταυρωμένο.

Το κείμενο ήταν επιεικώς γλυκερό και σε τίποτα δε θύμιζε το Gabo. Αλλά σκέφτηκα, ποιος μπορεί να ξέρει-πέραν των οικείων του- πώς γράφει ένας συγγραφέας όταν απευθύνεται σε φίλους και μάλιστα μια τόσο μοναδική στιγμή που νοιώθει ότι τελειώνει πια το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη» και έχει φτάσει η δικιά του «Κακιά ώρα»; Ήταν δυνατόν σε μια τόσο ασυνήθιστη, σε μια επιθανάτια επιστολή να περάσει ο μαγικός ρεαλισμός των έργων του, και η ανεπανάληπτη τεχνική του;

Στη συνέχεια αναρωτήθηκα αν ο Marquez θα έγραφε μια αποχαιρετιστήρια επιστολή. Η απάντηση ήταν μάλλον ναι. Ένας συγγραφέας που τιτλοφορεί την αυτοβιογραφία του «Ζω για να τη διηγούμαι» Vivir para contrala - εξαιρετικά πετυχημένος τίτλος- μάλλον συνεχίζει να το κάνει μέχρι την ύστατη στιγμή.

Τις προάλλες ξαναδιάβασα τον «Έρωτα στα χρόνια της Χολέρας» ψάχνοντας ένα απόσπασμα που σκεφτόμουνα να ανεβάσω στις 14 Φεβρουαρίου. (Τελικά δεν το έκανα αλλά όπως θα διαπιστώσετε η ιδέα της ανάρτησης ερχόταν κατευθείαν από το Μάρκες. ) Ήταν η μοναδική σκηνή που, ο Φλορεντίνο Αρίσα και η Φερμίνα Δάσα οι υπερήλικες ήρωες, βρίσκονται για πρώτη φορά γυμνοί στην καμπίνα ενός ακινητοποιημένου ποταμόπλοιου μισό αιώνα μετά από τον πρώτο νεανικό τους έρωτα «…όταν το σωστό θα ήταν να σκέφτονται πως δεν τους έμενε πια καιρός παρά για να περιμένουν το θάνατο

Η παραπάνω σκηνή με έκανε να σταθώ στο σημείο του γράμματος που έλεγε: «Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!» Το νόημα θα συνηγορούσε υπέρ της γνησιότητας της επιστολής αν δε ήταν διατυπωμένη σε αυτό το…ξενέρωτο ύφος εφηβικού λευκώματος.
Σταμάτησα την ιατροδικαστική έρευνα στο σώμα του κειμένου και πληκτρολόγησα το όνομα του Μάρκες. Εμφανίστηκαν μερικά εκατομμύρια σελίδες. Μια από τις πρώτες περιείχε αυτό το γράμμα μεταφρασμένο στα ελληνικά, αλλά και το πρωτότυπο –υποτίθεται- ισπανικό κείμενο. Συνέχισα να ψάχνω και μετά από ώρα ανακάλυψα με οργή- γιατί ομολογουμένως την είχα πατήσει κανονικά - ότι αυτή η επιστολή κυκλοφορεί από το 2004! Αναρτήθηκε από αρκετά blogs, έγινε εκτενής συζήτηση για το θέμα- μάλιστα οι περισσότεροι φαινόταν ενθουσιασμένοι από τις προτροπές του Μάρκες και πολύ συγκινημένοι που γινόταν κοινωνοί της παρακαταθήκης του…

Τι έλεγε ο Philip Seymour Hoffman στην ταινία Doubt;

Αντιγράφω από τον Old Boy: Μικρή παραβολή: Ένα ακόμη κήρυγμα του Χόφμαν από την ίδια ταινία: Μια γυναίκα κουτσομπολεύει. Νιώθει ενοχές και πάει να εξομολογηθεί. Ο παπάς της λέει να πάει στην ταράτσα του σπιτιού της, να πάρει ένα μαξιλάρι κι ένα κοφτερό μαχαίρι και να το σκίσει. Η γυναίκα υπακούει και μετά γυρνάει στον παπά. «Έκανες αυτό που σου ζήτησα;» «Ναι». «Και ποιά ήταν τα αποτελέσματα;» «Πούπουλα. Πούπουλα παντού». «Ωραία, τώρα πήγαινε πίσω και μάζεψε και το τελευταίο πούπουλο». «Δεν μπορώ. Δεν ξέρω πού έχουν πάει. Τα έχει πάρει όλα ο άνεμος». «Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν διασπείρεις φήμες για την υπόληψη των άλλων».

Αν η ιστορία της ταινίας δε διαδραματιζόταν στο μακρινό 64, αλλά στο σήμερα, ο πάστορας της Αμφιβολίας θα αφιέρωνε σίγουρα ένα κήρυγμά του στις φήμες -«Ανεμοσκορπίσματα» του διαδικτύου.
οι φωτογραφίες του Μάρκες από http://www.daylife.com/
η μουσική - για να ηρεμήσω λίγο-από το cd Spain, Michel Camilo & Tomatitio
τίτλος: Two Much / Love Theme

8 σχόλια:

MAXIMUS είπε...

Πολύ καλό! Παραλίγο να το χάσω βέβαια γιατί από την κούραση πέρασα την κρίσιμη παράγραφο.

(Δεν έβαλα δεύτερο, αλλά το αντικατέστησα με άλλο! Πετάει η ομάδα)

Thomas Xomeritis είπε...

Τουλάχιστον, αυτή τη φορά, τα πούπουλα δεν κουβαλούσαν δηλητήριο.

Κάποτε στο λύκειο, έκανα ακριβώς το αντίθετο. Σ' ένα συμμαθητή μου που δεν χώνευα και δεν με χώνευε, του διάβασα ένα ποίημα του Ελύτη, μπροστά σε άλλους και του είπα ότι είναι δικό μου.

Το κριτίκαρε ως γλυκανάλατο.

Μετά την αποκάλυψη, μπροστά σε όλους, ήρθαμε πιο κοντά και αρχίσαμε να κάνουμε παρέα.

Τσαλαπετεινός είπε...

*MAXIMUS: Ευχαριστώ! Είδα το άλλο-'έδεσε' χρωματικά. Στο δεύτερο αντιμετώπισα μεγάλες δυσκολίες-μου έβγαζε άλλη συσκευή! Μάλλον οι άλλοι θα γελάνε μαζί μας αν έχουν καταλάβει...

*Thomas Xomeritis: Αλήθεια ποιό ποίημα ήταν; Μήπως θυμάσαι;
Τα κείμενα τελικά έχουν 'αξία' ευθέως αναλόγη με την υπογραφή που φέρουν.

Spastos Petalakis είπε...

Χμμμ... έπρεπε να πάρεις το φίλο Spasto Petalaki, να σου πει γιατί όντως, έχει πολλά χρόνια που κυκλοφορεί αυτό το κείμενο. Αλλά δεν πειράζει... Ασχολήθηκες με ένα πολύ καλό συγγραφέα λίγο παραπάνω. Υπάρχει ένα site γενικά να ξέρεις, το οποίο τώρα δεν θυμάμαι άμεσα, που έχει όλα τα διάφορα email που τριγυρνάνε στο διαδίκτυο...
Φιλιά, ο άρρωστος Πεταλάκης που πετάει για Λονδίνο...

Thomas Xomeritis είπε...

To "Ελένη" από τους "Προσανατολισμούς". Ούτε τον "Μεγάλο Ερωτικό" δεν είχε ακούσει.

Τσαλαπετεινός είπε...

*Thomas Xomeritis:
Σε ρώτησα, γιατί είχα κάνει το ίδιο με τη Μαρίνα των Βράχων!

Thomas Xomeritis είπε...

Εσύ με τις τρικυμίες εγώ με τη βροχή, τους ξεκάναμε...

Ανώνυμος είπε...

Η παραβολή απ την ταινία εξαιρετική!!!
το έπαθα πρόσφατα με ένα μαιηλ που μου έστειλαν και το έκανα forward παντού και μετά ανακάλυψα ότι ήταν ψευδές και έστελνα συγνώμες!!!!μ αρέσει που το έψαξες πρώτα...
Γιώργος Ναν ( μήπως να το κάνω fun?)