Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Δώδεκα (αγαπημένοι) Μονόλογοι



Ματωμένος Γάμος, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος

Φεγγάρι:
Είμ` ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι,
είμ` ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά,
και μες στις φυλλωσιές φαντάζω
ψεύτικο φως της χαραυγής.
Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!
Ποιος κρύβεται;
Ποιανού το κλάμα γροικιέται μες στο χέρσο κάμπο;
Ένα μαχαίρι έχω κρεμάσει μες στον ανταριασμένο αγέρα,
που λαχταράει, μολύβι τώρα, πόνος να γίνει μες στο αίμα.


Σαλώμη, Όσκαρ Ουάιλντ,   
Μετάφραση: Στάθης Σπηλιωτόπουλος

Σαλώμη:
Δε θέλησες να μ’ αφήσεις να φιλήσω το στόμα σου, Γιοχανάν. Καλά 
λοιπόν! Τώρα θα το φιλήσω. Θα το δαγκώσω με τα δόντια, όπως δαγκώνει κανείς τον ώριμο καρπό. Ναι, θα το φιλήσω το στόμα σου, Γιοχανάν. Αλλά γιατί δε με κοιτάς; Τα μάτια σου που ήσαν τόσο τρομερά, που ήσαν τόσο γεμάτα οργή και καταφρόνια, είναι κλεισμένα τώρα. Άνοιξε τα μάτια σου! Σήκωσε τα βλέφαρά σου, Γιοχανάν. Γιατί δε με κοιτάζεις; … Κι η γλώσσα σου, που ήταν σαν κόκκινο ερπετό που ακοντίζει δηλητήρια, δεν κουνιέται πια, δε λέει τίποτα τώρα, Γιοχανάν, η κόκκινη αυτή οχιά που ξέρασε το φαρμάκι της απάνω μου. Δε με θέλησες, Γιοχανάν. Μ’ απόκρουσες. Μου είπες πράματα αποτρόπαια. Μου φέρθηκες σα να ήμουν εταίρα, σα να ήμουν πόρνη, εγώ, η Σαλώμη, η κόρη της Ηρωδιάδας, Πριγκίπισσα της Ιουδαίας! Ε, λοιπόν, Γιοχανάν, εγώ ζω ακόμα, αλλά εσύ είσαι νεκρός και το κεφάλι σου μου ανήκει. Μπορώ να το κάμω ό,τι θέλω. Μπορώ να το ρίξω στα σκυλιά και στα πουλιά του αέρα. Ό,τι αφήσουν τα σκυλιά, τα πουλιά του αέρα θα το φάνε… Αχ! Γιατί δε με κοίταξες, Γιοχανάν; Αν με είχες δει, θα μ’ είχες αγαπήσει. Ξέρω καλά πως θα μ’ είχες αγαπήσει, και το μυστήριο της αγάπης είναι πιο μεγάλο απ’ το μυστήριο του θανάτου. Μόνο την αγάπη πρέπει να κοιτάζει κανείς. 
(Φιλάει το στόμα του Γιοχανάν) Α, το φίλησα το στόμα σου, Γιοχανάν, το φίλησα το στόμα σου. Είχανε μια πικρόστυφη γεύση τα χείλια σου. Να ήταν τάχα η γεύση που έχει το αίμα;… Όμως μπορεί να ήταν του έρωτα η γεύση. Λένε πως ο έρωτας έχει πικρόστυφη γεύση. Τι πειράζει όμως; Το φίλησα το στόμα σου, Γιοχανάν, το φίλησα το στόμα σου. 


Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα, Λουίτζι Πιραντέλο 
Μετάφραση: Λ. Μυριβήλη

Αν ο θάνατος, κύριέ μου, ήταν κάτι σαν αυτά τα παράξενα και βρωμερά έντομα που βρίσκει καμιά φορά κανείς επάνω του θα μπορούσαμε… Περπατάμε στο δρόμο. Ένας κάποιος τυχαίος περαστικός σας σταματά ξαφνικά και με πολύ λεπτότητα σας λέει τεντώνοντας το χέρι του επάνω σας: «Συγγνώμη, κύριε, μου επιτρέπετε; Αγαπητέ μου, έχετε το θάνατο επάνω σας». Και παίρνει το βρωμερό έντομο απ’ το σακάκι σας και το πετά στο δρόμο… Θα ήταν θαυμάσια ε; Μα ο θάνατος δυστυχώς δεν είναι έτσι. Πολλοί απ’ αυτούς που πηγαίνουν ήσυχοι κι αμέριμνοι τον έχουν ίσως επάνω τους, μα κανένας δεν τον βλέπει. Εγώ παραδείγματος χάριν αγαπητέ κύριε… να… πλησιάστε. Θα σας δείξω κάτι. Βλέπετε εδώ, κάτω από το μουστάκι, αυτή την ωραία βιολέτα στα πάνω χείλος; Ξέρετε πώς τη λένε στην ιατρική; Ω, ένα όνομα πολύ γλυκό, σαν καραμέλα: «Επιθηλίωμα»! Πέστε το, είναι αδύνατο να μην αισθανθείτε κάποια γλύκα στο στόμα. «Επιθηλίωμα!» Ο θάνατος πέρασε και μού έβαλε αυτό το λουλούδι στο στόμα: «Κράτησε αυτό φίλε μου», μούπε, «θα ξαναπεράσω σε οχτώ δέκα μήνες…» 


Ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γούλφ, Έντουαρντ Άλμπι 
Μετάφραση: Καίτη Κασιμάτη Μυριβήλη.

Μάρθα:
Όλοι σας είστε αποτυχημένοι. Εγώ είμαι η Μάννα Γη, κι εσείς, όλοι, είστε αποτυχημένοι. Έχω σιχαθεί τον εαυτό μου. Περνώ τη ζωή μου με τιποτένιες, χωρίς καμιά σημασία απιστίες... δήθεν απιστίες. Ορμάμε στην Οικοδέσποινα ; Ωραίο αστείο. Μια παρέα από μεθυσμένους ανίκανους ηλίθιους. Η Μάρθα τους κλείνει το μάτι... και οι ηλίθιοι χαμογελούν σαν χαζοί, της ρίχνουν κι αυτοί ματιές και ξαναχαμογελούν, η Μάρθα ξερογλείφεται... και οι ηλίθιοι ορμάνε στο μπαρ να πάρουν λίγο κουράγιο και παίρνουν λίγο κουράγιο και γυρνάνε πίσω στη γερο-Μάρθα. Εκείνη τους κάνει μερικά κουνήματα που τους ερεθίζουν... εγκεφαλικά... κι έτσι ξαναορμάνε πάλι στο μπαρ για να πάρουν λίγο ακόμα κουράγιο... ενώ οι γυναίκες τους και οι αγαπημένες τους κάνουν πως δε βλέπουν... πως τάχα κοιτάν έξω απ’ το παράθυρο... πράγμα που κάνει τους ηλίθιους να ξανατρέξουν στην κάνουλα για να ξαναγεμίσουν το ντεπόζιτό τους, ενώ η Μάρθα κάθεται εκεί με ανεβασμένα τα φουστάνια πάνω απ’ το κεφάλι της... ασφυκτιώντας! Δεν ξέρεις πόσο αποπνικτικό όταν έχεις το κεφάλι σου μέσ’ στα φουστάνια σου! Ασφυξία! Περιμένοντας ν’ αποφασίσουν οι ηλίθιοι! Στο τέλος βρίσκουν το κουράγιο τους... αλλά αυτό είν’ όλο, μωρό μου! Μάλιστα φίλε μου, μερικές φορές υπάρχουν πολύ καλές δυνατότητες, αλλά... Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα σε μια πολιτισμένη κοινωνία.   



Οιδίποδας Τύραννος, Σοφοκλής 
Μετάφραση: Φώτος Πολίτης

Άγγελος:
Κι ως μπήκε, με ορμή κλείνοντας τις πόρτες,
το Λάιο, το νεκρό από χρόνια, κράζει,
κι αναθυμάται το παλιό του σπέρμα,
που από κείνο σκοτώθη, αφήνοντας τη
με το γιό του γενιά να σπείρη ανόσια.
Και θρηνούσε την κλίνη, όπου η έρμη εγέννα
απ' τον άντρα άντρα, παιδιά απ' το παιδί τη ς.
Πώς υστέρα απ' αυτά ε χάθη, δεν ξ έρω,
γιατί χύμησε με άγριο βόγγο ο Οιδίπους
και πια κανείς δεν είδε τη θανή της,
μα κείνον όλοι, που εδώ εκεί πλανιούνταν.
Τρέχει τρελά, ζητώντας μας μαχαίρι,
και τη γυναίκα — όχι! τη μάννα του, όπου
νά 'ναι, τη μάνα αυτού και των παιδιών του.
Στη λύσσα του, είχε, λες, θεό οδηγό του,
τι δεν του έδειξε τίποτα κανείς μας.
Και με ούρλιασμα άγριο, ως να τον σπρώχνη κάποιος,
στις διπλές πόρτες πέφτει. Στους αρμούς τους
τα μάνταλα λυγούν, κι όρμα στο δώμα.
Και είδαμε την Ιοκάστη κρεμασμένη
με πλεχτό βρόχο, από σκοινί που σειούνταν.
Σαν τη θωρεί εκείνος, βαριά μουγκρίζει
και λύνει τη θηλειά. Κι άμα σωριαστή
χάμω η φτωχή, ποιαν αντικρύζω φρίκη !
Σπάζει αυτός τις χρυσές πόρπες, πού εκράτουν
το φόρεμα της, τις άρπα και μπήγει
τις βελόνες στι ς κόγχες των ματιών του
σκούζοντας: «Να μη δήτε πια ποτέ σας
τα όσα έπαθα φριχτά, κι όσα έχω κάνει,
σε σκοτάδι να βλέπω όσους δεν πρέπει,
να μη νιώθω όσους ποθούσα να ξέρω».


Ο Γλάρος, Άντον Παύλοβιτς Τσέχοφ,  
Μετάφραση: Λυκούργος Καλέργης

Νίνα:
Είμαι τόσο κουρασμένη! Αν μπορούσα να ξεκουραστώ… Αν μπορούσα να ησυχάσω!... Είμαι γλάρος… Όχι, άλλο ήθελα να πω… Είμαι ηθοποιός… Ω, μάλιστα! Είναι κιαυτός εδώ!… Καλά… Ας είναι… Δεν πειράζει. Δεν επίστευε στο θέατρο, πάντα γελούσε με τα όνειρά μου, ώσπου σιγά – σιγά έπαψα κι εγώ να πιστεύω, έχασα το θάρρος μου… Έπειτα οι αμφιβολίες για την αγάπη του, η ζήλια, ο φόβος κι η αγωνία για το παιδί μου… Έγινα ποταπή, ασήμαντη, έπαιζα κουτά.. Δεν ήξερα τι να κάνω τα χέρια μου, δεν ήξερα να σταθώ στη σκηνή, δεν μπορούσα να κανονίσω τη φωνή μου. Εσύ δεν μπορείς να φανταστείς τι νοιώθει εκείνος που ξέρει πως παίζει ελεεινά. Είμαι ένας γλάρος. Όχι, δεν είν’ αυτό… Θυμάσαι που σκότωσες κάποτε ένα γλάρο; Ένας άνθρωπος πέρασε κατά τύχη, τον είδε, και μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει τον κατάστρεψε… Ένα θέμα για μικρό διήγημα… 



Όνειρο καλοκαιριάτικης Νύχτας, Ουίλιαμ Σαίξπηρ 
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας

Πουκ:
Το ’βρες, μπράβο. Εγώ’ μαι αυτός
ο πρόσχαρος ο γυρολόγος της νυχτός
που κάνω χωρατά για να γελάει ο Όμπερον.
Πότε καβαλάω κάνα άλογο καλοθρεμμένο
χλμιντρώντας σαν φοράδα. Πότε γίνομαι
ψητό καβούρι και λουφάζω στο ποτήρι
καμιάς γλωσσούς κυράτσας· καθώς πάει να πιει
χτυπάω στα χείλια της και χύνει το κρασί της
στο ζαρωμένο της προγούλι. Η θεια η πολύξερη
κάποτε, εκεί που λέει το πιο φρικιαστικό της
παραμύθι, με παίρνει για σκαμνάκι. Τότε
εγώ γλιστρώ π’ τον πισινό της, πέφτει αυτή,
σκούζει «φτου, διάολε», και τηνε πιάνει βήχας.
Όλη ή παρέα τότε γελούν κρατώντας τα πλευρά τους
και δώσ’ του γέλια, ξόρκια και φτερνίσματα,
φαιδρότερη ώρα δεν περάσανε άλλοτε. 



Τρωάδες, Ευριπίδη      
Μετάφραση: Θρασύβουλος Σταύρου

Εκάβη:
Σκληρός σε βρήκε θάνατος, γλυκό μου.
Για την πατρίδα αν έπεφτες στη μάχη,
αφού τα νιάτα πρώτα θα χαιρόσουν,
το γάμο, την ισόθεη βασιλεία,
θα σε καλοτυχίζανε, αν υπάρχει
σ' αυτά καλοτυχιά. Τώρα όλα τούτα
τα 'δες αλλά δεν τα 'νιωσες, μπροστά σου
τα 'χες, μα δεν τα χάρηκες, παιδί μου.
Γλυκό μου στόμα εσύ, που 'ξερες τόσα
περήφανα λογάκια, εχάθης, κι ήταν
ψέματ' αυτά που μου 'λεγες στο στρώμα,
όταν κοντά μου ερχόσουνα. «Κυρούλα,»
φώναζες, «σαν πεθάνεις, για τιμή σου
θα κόψω τα μαλλιά μου, στην κηδεία
θα φέρω και τους φίλους μου, με λόγια
θα σ' αποχαιρετήσω πονεμένα.»
Κι αντίς, εγώ η γριά σε θάβω, γιε μου,
έρμη κι από παιδιά κι από πατρίδα.
  

Περιμένοντας τον Γκοντό, Σάμουελ Μπέκετ 
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου

Βλαδίμηρος:
Μήπως κοιμόμουν, όταν οι άλλοι υπόφεραν; Μήπως κοιμάμαι τώρα; Αύριο, άμα ξυπνήσω, ή θα νομίζω πως ξύπνησα, τι θα πω για τούτη τη μέρα; Ότι εγώ κι ο φίλος μου ο Εστραγκόν καθόμασταν σε τούτο το μέρος, μέχρι να νυχτώσει, και περιμέναμε τον Γκοντό ; Ότι πέρασε ο Πότζο με τον αχθοφόρο του και μας μίλησε; Μάλλον. Πόση όμως αλήθεια θα υπάρχει σ’ όλα αυτά; Αυτός δε θα ξέρει τίποτα. Θα μου πει για τις κλωτσιές που έφαγε κι εγώ θα του δώσω ένα καρότο. (Παύση) Καβάλα σ’ ένα τάφο και δύσκολη γέννα. Στον πάτο του λάκκου, με το πάσο του, ο νεκροθάφτης βάζει μπρος τον εμβρυουλκό. Έχουμε καιρό να γεράσουμε. Ο αέρας αντιλαλεί τις κραυγές μας. Αλλά η συνήθεια είναι σπουδαίος σιγαστήρας. Και μένα με κοιτάζει κάποιος τώρα, και για μένα υπάρχει κάποιος που λέει, Κοιμάται, δεν ξέρει τίποτα, άσ’ τον να κοιμηθεί. Δεν μπορώ να συνεχίσω. (Παύση) Τι είπα;


Λεωφορείο ο Πόθος,  Τένεσι Ουίλιαμς, 
Μετάφραση: Γεράσιμος Σταύρου  

Μπλανς:
«Φλαμίνγκο»; Ποτέ, «Ταραντούλα» λεγότανε το ξενοδοχείο που έμενα. «Τα χέρια τής Ταραντούλα», το λέγανε. Ναι, «Ταραντούλα». Είναι μια μεγάλη αράχνη! Εκεί οδηγούσα τα θύματά μου. Ναι, είχα πολλές γνωριμίες με περαστικούς. Μετά το θάνατο του Άλλαν, οι γνωριμίες με τους περαστικούς νόμιζα πως ήταν το μόνο που μ’ απόμενε για να γεμίζω την άδεια μου καρδιά. Θαρρώ πως μ’ είχε πιάσει κάτι σαν πανικός, ένας πανικός που μ’ έσπρωχνε από τον ένα στον άλλον. Ζητούσα προστασία εδώ κι εκεί, στα πιο απίθανα μέρη! Ακόμα τώρα τελευταία μ’ ένα παιδί δεκαεφτά χρονών. Αλλά κάποιος έγραψε στον επιθεωρητή: αυτή η γυναίκα είναι ηθικώς ακατάλληλη για δασκάλα. Να ήταν αλήθεια; Έτσι μου φαίνεται. Από μια πλευρά - ήμουνα βέβαια, ακατάλληλη... Γι’ αυτό ήρθα εδώ. Δεν είχα πουθενά αλλού να πάω. Ήμουνα ένα κουρέλι. Ξέρεις τι θα πει να ’σαι κουρέλι; Τα νιάτα μου σβύσανε ξαφνικά και τότε γνώρισα εσένα. Μου είπες πως είχες ανάγκη από κάποιον. Είχα κι εγώ ανάγκη από κάποιον. Ευχαριστούσα το Θεό που σ’ έφερε κοντά μου, γιατί φαινόσουνα τόσο καλός – ένα άνοιγμα στο βράχο τού κόσμου, για να μπορέσω να κρυφτώ. Αλλά το νοιώθω, είχα πολλά ζητήσει κι είχα ελπίσει πάρα πολλά... 



Βασιλιάς Ληρ, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ  
Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας.

Ληρ:
Φύσηξε, αγέρα, σκάσ’ τ’ ασκιά σου ! Λύσσα ! Φύσα !
Νεροποντές και καταρράχτες, σεις, χυθείτε,
ως να ποτίσετε πυργιά κι ανεμοδείχτες !
Σεις, φλόγες θειάφινες και σαν τη σκέψη γλήγορες
προδρόμοι του δρυκόπου αστραποπέλεκου,
τ’ άσπρα μαλλιά μου καψαλιάστε !
Και συ, που σύμπαντα ταράζεις, κεραυνέ,
χτύπα της γης τον στρόγγυλο όγκο, κάν’ τον πλάκα !
Της φύσης σύντριψε τις μήτρες, λυώσε μονομιάς
όλους τούς σπόρους πού γεννούν αχάριστους ανθρώπους.

Χύσου, βροχή ! Η βροχή, ο αγέρας, η βροντή,
η αστραπή δεν είναι κόρες μου. Μαζί σας,
στοιχειά μου, δεν τα βάζω για την ασπλαχνιά σας.
Σε σας δε μοίρασα βασίλειο, δε σας είπα
παιδιά μου, εσείς δε μου χρωστάτε υποταγή.
Λοιπόν, ας πάψει το φριχτό σας γλέντι· εδώ
σκλάβος σας στέκω, ένας φτωχός σακατεμένος,
ανήμπορος και καταφρονεμένος γέρος. 



Με τα δόντια, Θόρντον Ουάιλντερ 
Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Σαβίνα:
Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο σπίτι.. και..και...όλοι είμαστε πολύ ευτυχισμένοι και... και... Δεν μπορώ να βγάλω λόγια απ' το κεφάλι μου γι’ αυτό το έργο και χαίρομαι που δεν μπορώ. Το σιχαίνομαι και το έργο και τα λόγια του. Όσο για μένα, δεν καταλαβαίνω ούτε λέξη απ’ ότι λέει, πάντως όλο για τις συμφορές που πέρασε ή ανθρώπινη ράτσα και πως πάντα κρατιόταν με τα δόντια στη ζωή, και αν βγάλετε εσείς λέξη, χάρισμά σας. Μετά αυτός ό σαχλός ό σνγγραφέας δεν μπορεί να πάρει μιαν απόφαση, αν βρισκόμαστε σε σπηλιές προϊστορικές πριν από χιλιάδες χρόνια, ή σε μια σύγχρονη πολιτισμένη πόλη, κι έτσι πάει ως το τέλος. Αχ ! Γιατί να μην έχουμε ένα έργο σαν και κείνα που είχαμε άλλοτε — τόν Αρχισιδηρουργό και η καρδιά μου είναι δική σου και... τι διασκεδαστικά, και που είχαν κι ένα νόημα που τόβαζες στην τσέπη σου και το πήγαινες και σπίτι. Τον δέχτηκα αυτόν τον απαίσιο ρόλο γιατί, τι θέλατε να κάμω ; Δύο χρόνια πέρασα στο δωμάτιό μου με σάντουιτς κι ένα φλυτζάνι τσάι την ημέρα, περιμένοντας ν’ ανοίξει η τύχη μου στο Θέατρο. Και κυττάξτε με τώρα: Εγώ... εγώ που έπαιξα στις «Δύο Ορφανές» και στο «Ήτανε όλοι τους Παιδιά μου». Κύριε των δυνάμεων ! 



27 Μαρτίου
Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου


Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου. Το Εκτελεστικό του Συμβούλιο επιλέγει κάθε χρόνο μια αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο. Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν, Ρομπέρ Λεπάζ, Αουγκούστο Μποάλ, Τζούντι Ντεντς κ.ά.  Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, συγγραφέας και σκηνοθέτης John Malkovich.



Εικόνες: Ματωμένος Γάμος , Σαλώμη,  Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα, Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, Οιδίπους Τύραννος , Ο Γλάρος , Όνειρο Καλοκαιριάτικης Νύχτας, Τρωάδες, Περιμένοντας τον Γκοντό, Λεωφορείοο Πόθος  Βασιλιάς Ληρ, Με τα δόντια

34 σχόλια:

silentcrossing είπε...

Και μόλις έκανες το τέλειο ποστ!
(σε μια δική μου νοητή λίστα θα έμπαιναν σίγουρα 3-4 από αυτούς τους μονολόγους).
Θα επανέλθω σε λίγο με δική μου συνδρομή ;)

silentcrossing είπε...

Από το Ρομπέρτο Τσούκκο του Bernard-Marie Koltés:

Παντού υπάρχουν μπάτσοι, παντού υπάρχουν άνθρωποι. (…) Κοιτάξτε όλους αυτούς τους τρελούς. Κοιτάξτε τι κακό ύφος έχουν. Είναι φονιάδες. Ποτέ δεν έχω δει τόσους πολλούς φονιάδες μαζί. Με το παραμικρό σινιάλο μες στο κεφάλι τους, θ’ άρχιζαν ν’ αλληλοσκοτώνονται. Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο δε χτυπάει, να, τώρα, το σινιάλο μες στο κεφάλι τους. Γιατί όλοι ειν’ έτοιμοι να σκοτώσουν. Είναι σαν ποντίκια μες στα κλουβιά των εργαστηρίων. Έχουν ανάγκη να σκοτώνουν, φαίνεται αυτό στα πρόσωπά τους, φαίνεται στο βάδισμα τους, βλέπω τις γροθιές τους σφιγμένες μες στις τσέπες τους. Εγώ, αναγνωρίζω με την πρώτη ματιά έναν φονιά, τα ρούχα τους είναι μες στα αίματα. Εδώ το μέρος είναι γεμάτο απ’ αυτούς, πρέπει να κάθεσαι ήσυχος, χωρίς να κουνιέσαι, δεν πρέπει να τους κοιτάς στα μάτια. Δεν πρέπει να μας δουν, πρέπει να είμαστε διάφανοι. Γιατί αλλιώς, αν τους κοιτάξουμε στα μάτια, αν αντιληφθούν πως τους κοιτάμε, αν αρχίσουν να μας κοιτάνε και να μας βλέπουν, χτυπάει το σινιάλο μες στο κεφάλι τους και σκοτώνουν, σκοτώνουν. Κι αν ένας αρχίσει, όλοι εδώ θα αλληλοσκοτωθούν. Δεν περιμένουν όλοι παρά το σινιάλο μες στο κεφάλι.

Τσαλαπετεινός είπε...

silentcrossing: Οι μονόλογοι φυσικά ήταν περισσότεροι και αναγκαστικά έμειναν αρκετοί απ` έξω. Επίσης ήθελα να είναι μισοί ανδρικοί και μισοί γυναικείοι, να μην εμφανίζεται το ίδιο έργο δύο φορές και βέβαια να υπάρχουν έργα τόσο από το αρχαίο δράμα όσο και από το σύγχρονο θέατρο.

Έσκασα γιατί επιλέγοντας να βάλω μονολόγους έμειναν απ` έξω καταπληκτικές σκηνές όπως για παράδειγμα αυτή από το Ριχάρδο τον Γ με τη Λαίδη Άννα...

Τσαλαπετεινός είπε...

silentcrossing: Σε ευχαριστώ!

Sue είπε...

Λεπτομέρειες....
Η ανάρτηση είναι υπέροχη! :-)

silentcrossing είπε...

Θα ήθελα πάντως και πιο σύγχρονα έργα στο αφιέρωμα σου :)
Επίσης να ξέρεις πως με έβαλες σε μπελάδες σήμερα...

Τσαλαπετεινός είπε...

Sue : Να σαι καλά!
Να πω και καλημέρα ή είναι αργά;

Τσαλαπετεινός είπε...

silentcrossing: Την τελευταία στιγμή πρόσθεσα στον τίτλο έστω και σε παρένθεση το "αγαπημένοι" οπότε νομίζω ότι είμαι καλυμμένος.

;-)


Χαίρομαι αν σε έβαλα στους μπελάδες που είμαι κι εγώ από το Σάββατο.

Sue είπε...

Ποτέ δεν είναι αργά για μια ευχή. Καλημέρα, Έποπα (έτσι για να είμαστε και λίγο κόντρα :-)

Sue είπε...

ΥΓ: Η "Καλημέρα" ταιριάζει άλλωστε με τον ήλιο που έχει έξω αυτή τη στιγμή...

renata είπε...

Καλημέρα :)

Από όλους τους μονόλογους πιο αγαπημένος ο πρώτος.

Απ' όλα τα έργα πιο σπαραχτικά κι αγαπημένα: Βασιλιάς Ληρ, Ποιος φοβάται τη Βριρτζίνια Γουλφ και Λεωφορείο ο Πόθος.

Εξαιρετική ανάρτηση :)

kovo voltes... είπε...

Η απίστευτη δύναμη του θεάτρου...Πλημμύρισες τον τόπο με ομορφιά λόγου και εικόνων...να'σαι καλά...;)

Τσαλαπετεινός είπε...

Sue : Αν άργησα να απαντήσω ήταν γιατί περίμενα να φτάσει η ώρα να πω χωρίς δισταγμό μια Καλησπέρα!


υ.γ. κι ο ήλιος "πάντα εκεί"

Τσαλαπετεινός είπε...

renata: Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω δώδεκα. Μη με βάζεις τώρα να ξεχωρίσω κι από αυτά δυο- τρία για να σου απαντήσω.

;-)

Καλό σου απόγευμα

Dead Posts Society είπε...

Μπράβο σου! Εξαιρετικό!

Τσαλαπετεινός είπε...

kovo voltes... : Η παγκόσμια μέρα ήταν μια καλή αφορμή...

καλησπέρα!

Τσαλαπετεινός είπε...

Dead Posts Society: Να σαι καλά!

;-)

karagiozaki είπε...

Υπέροχες επιλογές. Και εγώ ξεχωρίζω δυο τρεις ως πιο αγαπημένες. Νομίζω οι γυναίκες με συγκινούν περισσότερο. Κατανοητό.
Εξαιρετική ανάρτηση. Μπράβο.

Ανώνυμος είπε...

αγγίζει την τελειότητα!...
καγκουρώ

Το Φαουδι είπε...

Οι επιλογές σου μου θύμησαν κάτι που διάβασα για το θέατρο, στο "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη", της Μαργαρίτας Καραπάνου.

"Το έργο πρέπει να ΄ναι ένα τρομερό βασανιστήριο, δηλαδή ένα τραύμα για τον θεατή από το οποίο δεν θα συνέλθει ποτέ"

M είπε...

Είμαι γνωστή πιραντελική, οπότε δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε ποιος μονόλογος αποτελεί την προτίμησή μου. Ωστόσο, έμαθα πολλά από σας. Καλό βράδυ!

γρηγόρης στ. είπε...

Εκπληκτική η σύνθεση με τους μονόλογους!

gasireu είπε...

Κολτές δαγκωτό silent. Πολύ ωραία ιδέα. Να πω Ευτυχισμένες μέρες επίσης και Ήμερη που τα έχω πρόσφατα. Οι τρομεροί ασυνάρτητοι μονόλογοι του Μαρμαρινού. Δεν αγαπώ καθόλου το Γλάρο και με ενοχλεί η Νίνα, χα! :)

Τσαλαπετεινός είπε...

karagiozaki: Έπρεπε να πεις όμως ποιους μονολόγους ξεχωρίζεις...
;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

καγκουρώ: Φαντάζομαι ότι συμπίπτουν οι επιλογές μας. Δέκα στα δώδεκα;
:-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Το Φαουδι: Το σχόλιό σου ήταν αφορμή για να θυμηθώ κάποιες παραστάσεις “τραύματα από τις οποίες δε θα συνέλθω ποτέ”. Είναι λίγες βέβαια αλλά καθοριστικές.

Τσαλαπετεινός είπε...

M: Ο συγκεκριμένος μονόλογος είναι από τους πιο αγαπημένους γιατί με έμαθε να βλέπω και να δίνω προσοχή στις ασήμαντες λεπτομέρειες. Το σημείο που μιλάει για το βερίκοκο είναι νομίζω συγκλονιστικό.

Τσαλαπετεινός είπε...

γρηγόρης στ: Να σαι καλά Γρηγόρη....Καλό σου μεσημέρι

Τσαλαπετεινός είπε...

Gasireu: Οι Ευτυχισμένες Μέρες έδωσαν τη θέση τους στον Γκοντό και η Νίνα που σε ενοχλεί, πήρε τη θέση του Σμιρνόφ από την Αρκούδα του Τσέχοφ, λόγω ποσόστωσης. Το απόσπασμα του μονολόγου ήταν:


Σμιρνοφ: Ακούστε, μαντάμ, εγώ στη
ζωή μου είδα πιότερες γυναίκες απ’ όσα εσείς έχετε δει σπουργίτια. Τρεις φορές εμονομάχησα κι ήταν αφορμή οι γυναίκες. Δώδεκα γυναίκες τις παράτησα εγώ, κι εννιά με παρατήσανε. Μάλιστα !… Ήταν ένας καιρός που έκανα τον ηλίθιο, ήμουν
όλο αίσθημα για τις γυναίκες, τις καλόπιανα, σκορπούσα κομπλιμέντα, υποκλίσεις, γλυκόλογα.
Αγαπούσα, βασανιζόμουνα, αναστέναζα κάτω από το φως του φεγγαριού, αδυνάτιζα, έλιωνα, αφανιζόμουνα… Αγαπούσα τρελά, αγαπούσα με πάθος, αγαπούσα με κάθε τρόπο που μπορείτε να φανταστείτε – που να με πάρει ο
διάολος ! – κι εφλυαρούσα εδώ κι εκεί σαν τη σουσουράδα για τη χειραφέτηση της γυναίκας και θυσίασα τη μισή μου περιουσία στα ωραία αισθήματα. Τώρα όμως – 
με γεια σας με χαρά σας – αλλά δεν πρόκειται πια να με ξεγελάσετε. Φτάνει πια!… 


Καλο μεσημέρι

karagiozaki είπε...

Η Μπλανς και η Μάρθα είναι οι αγαπημένες μου. Και ο ματωμένος γάμος. Κάθε του λέξη. :)

Τσαλαπετεινός είπε...

karagiozaki: Τότε να βάλω ένα μονόλογο ακόμα από το Ματωμένο Γάμο. ;-)


Νύφη: Γιατί έφυγα με τον άλλο, ναι, έφυγα! Και συ το ίδιο θα ’κανες.
Καιγόμουνα, ήμουνα γιομάτη πληγές κι απομέσα κι απόξω, κι ο γιος σου
ήτανε μια σταλιά νερό, κι εγώ από κείνη τη σταλιά τα καρτέραγα όλα, γη, χώμα, παιδιά, ευτυχία. Αλλά ο άλλος ήταν ένα ποτάμι σκοτεινό γιομάτο κλαριά, που ερχόταν κοντά μου βουίζοντας και τραγουδώντας μουρμουριστά ανάμεσα στα καλάμια. Έτρεχα ν’ ανταμώσω το γιο σου που ήτανε σαν παιδάκι από κρύο νερό, κι ο άλλος μόστελνε τότε χιλιάδες πουλιά που δε μ’ αφήναν να περπατήσω, κι έριχναν πάχνη πάνου στις λαβωματιές μου, τις
λαβωματιές μιας φτωχής μαραμένης γυναίκας, ενού αδύνατου κοριτσιού που το ’χε η φωτιά χαϊδεμένο.
Δεν ήθελα, μ’ ακούς; Δεν το ήθελα! Ο γιος σου ήταν η ίδια μου η ζωή, και δεν τον γέλασα, όχι, δεν τον εγέλασα. Αλλά το χέρι του άλλου με πήρε σαν ένα κύμα της θάλασσας, μού ’δωκε μια σαν κουτουλιά
μουλαριού, και δεν μπορούσα να κάμω αλλιώς, θα μ’ έσερνε κοντά του παντοτινά, παντοτινά, παντοτινά, ακόμα κι αν είχα γίνει γριά κι όλα του γιου σου τα παιδιά κρεμόντανε στα μαλλιά μου!

karagiozaki είπε...

δωράκι? τέλειο!
ευχαριστώ!
(ούτε στο μυαλό μου να'σουνα. αυτό το απόσπασμα ακριβώς σκεφτόμουν. ;))

Τσαλαπετεινός είπε...

karagiozaki: ;-)

ή tee hee hee Που θα έλεγε κι ο Δύτης

silentcrossing είπε...

@Gasireu Bernard-Marie Koltés για πάντα, πάνω απ'όλους και όλα!
Μιας και το απαιτεί η περίσταση, οι δυο αγαπημένες μου γραμμές έβερ είναι από Τη Μοναξιά των Κάμπων με Βαμβάκι και πάνε (περίπου) έτσι:

"Δεν επιβάλλουμε παρά τους πόνους που οι ίδιοι μπορούμε να αντέξουμε και δεν φοβόμαστε παρά τους πόνους που οι ίδιοι δεν είμαστε ικανοί να επιβάλλουμε"

Κάψιμο; Ναι!