Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ένας συνηθισμένος άνθρωπος



Κάποτε γεννήθηκε ένα συνηθισμένος άνθρωπος. Ήταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά μιας τυπικής οικογένειας. Μεγάλωσε με σχετική φροντίδα, αλλά από τους γονείς του δεν εισέπραξε την αδυναμία που έδειξαν στο πρωτότοκο, αλλά ούτε αυτή που επιφύλασσαν για τον βενιαμίν τους.

Ως μαθητής υπήρξε μέτριος. Δεν ήταν ποτέ καπετάν φασαρίας ούτε όμως και το πιο φρόνιμο παιδί στον κόσμο. Στα μαθητικά του χρόνια απέκτησε μερικούς φίλους. Με μερικούς από αυτούς συνέχισε να κάνει παρέα και στην ενήλικη ζωή του. Στο Πανεπιστήμιο πέρασε με τη δεύτερη προσπάθεια και ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε εύλογο χρονικό διάστημα.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία -στη διάρκεια της οποίας δε συνέβη κανένα αξιομνημόνευτο γεγονός- και με τη βοήθεια κάποιου συγγενή που εκείνη την εποχή ήταν πολιτικός παράγοντας, βρήκε μια καλή εργασία στην οποία παρέμεινε  μέχρι τη σύνταξη, χωρίς όμως να διαπρέψει.

Τρία χρόνια μετά το διορισμό του παντρεύτηκε όχι εκείνη που αγαπούσε παράφορα όπως νόμιζε, αλλά κάποια άλλη. Σύντομα απέκτησαν δύο παιδιά. Με το μεγάλωμά τους ασχολήθηκε λίγο, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν τα αγαπούσε ή δεν τα φρόντισε ικανοποιητικά ως γονιός.

Γενικά η ζωή του κύλησε χωρίς μεγάλες δυσκολίες ή τουλάχιστον δυσκολίες που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Οι δε επιτυχίες του, όπως και οι ευτυχισμένες στιγμές του ήταν μάλλον χαμηλών εντάσεων και λογικής διάρκειας: ούτε πολλές και συγκλονιστικές, μα ούτε ελάχιστες και αμελητέες. 

Η ηθική του ήταν κάπως ελαστική, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα τον χαρακτήριζε κανείς αχρείο, φαύλο ή έστω ανέντιμο. Ούτε βέβαια υπόδειγμα καλού κι ενάρετου ανθρώπου. Μπορούμε να πούμε τελικά ότι ήταν απλώς ένας συνηθισμένος άνθρωπος.

Πέθανε μετά από  μικρής διάρκειας ασθένεια, χωρίς να υποφέρει ιδιαίτερα μα όχι κι εντελώς ανώδυνα. Ήταν σε ηλικία που κανείς δε θα μπορούσε να πει για αυτόν ότι “έφυγε πλήρης ημερών” μα ούτε και “κρίμα, μπορούσε να ζήσει τουλάχιστον ακόμα μια δεκαετία”Στον μοναδικό και σύντομο επικήδειο που εκφωνήθηκε -όπως γίνεται συνήθως- υπερτονίστηκαν οι θετικές του πλευρές κι αποσιωπήθηκαν οι σχεδόν ισάριθμες αρνητικές. 

Όπως θα καταλάβατε ήδη, ο βίος και η πολιτεία αυτού του ανθρώπου σίγουρα δεν θα αποτελούσαν το θέμα μιας ταινίας. Ούτε θα γινόταν ποτέ ο ήρωας ενός μυθιστορήματος ή έστω ενός μικρού διηγήματος. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει το θέμα μιας ανάρτησης.


Το σκίτσο, από εδώ.







30 σχόλια:

katabran είπε...

συνηθισμένος, ανάλογα με τα όριά του,
ανάλογα με τις συνήθειές του,
ανάλογα με την επιθυμία του,
ανάλογα με τiς ανάγκες του…

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Μια ανάρτηση ούτε αιχμηρή, ούτε επιφανειακή, ούτε λιτή, ούτε φλύαρη, ούτε διαφωτιστική, ούτε κρυπτική... Μια ανάρτηση επηρμένη που νομίζει πως μίλησε δίκαια για τη ζωή ενός ασήμαντου ανθρώπου. Όμως ο α-σήμαντος άνθρωπος πάντα κάτι σημαίνει. Έτσι δεν είναι φίλε;

(θα μπορούσες τάχα να πεις γι' αυτόν τον άνθρωπο μια ιστορία σημαντική;)

xtina είπε...

έχεις γνωρίσει τέτοιον άνθρωπο;!
αυτός μου φαίνεται σπάνιο δείγμα :-)

γρηγόρης στ. είπε...

Καλύτερα με τους ασήμαντους, παρά με τους μονοσήμαντους και τους επισημαινόμενους.

katabran είπε...

και τώρα επηρμένη κι εγώ αναρωτιέμαι αν θεωρούσε ότι ήταν συνηθισμένος όταν ζούσε, όχι αν ήταν συνηθισμένος...
ίσως αναρωτιέμαι επειδή αναμεσα σε συνηθισμένους ανθρώπους ζω ακούγοντας: είμαι συνηθισμένος, ένας συνηθισμένος άνθρωπος είμαι, απλά είμαι λίγο πιο ωραίος, λίγο πιο έξυπνος από εσάς...
...
καλό απόγευμα!
υγ. αΧτίνα μου λειψες!

xtina είπε...

και επίσης με αυτή τη σχηματική μάλλον αφαίρεση της χρυσής μετριότητας, καταπιάστηκε ο Ντάντε, καταδικάζοντάς την στο χειρότερο κολαστήριο.

misoagnosti είπε...

Όλων των ανθρώπων είναι σημαντικό το πέρασμα απ΄αυτό τον Τόπο. Μεγάλοι, Μέτριοι, Μικροί, έχουν τις ιστορίες τους. Σημαντικές, κι όχι μόνο για εκείνους. Όποιος έχει την τύχη να τις αφουγκραστεί, καλά γνωρίζει...

Άνεργοι Δημοσιογράφοι είπε...

Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο μπορεί να έγινε ανάρτηση ο βίος και η πολιτεία ενος τόσο συνηθισμένου ανθρώπου όπως ο ήρωάς σου...

Σελιτσάνος είπε...

Εντάξει μπορεί αυτός να ήτανε συνηθισμένος αλλά ο καφές που σερβίρετε είναι ξεχωριστός,μυρωδάτος.

xtina είπε...

κι εγώ Κ χχχ

http://www.youtube.com/watch?v=nDbeqj-1XOo

Ανώνυμος είπε...

η σημερινή σου ανάρτηση σου μου ενέπνευσε την παρακάτω ανάρτηση στο facebook: Η πιο εξωπραγματική συνθήκη είναι η κανονικότητα. Αδίκως βλέπαμε το μελόδραμα σα μια μυθική σύμβαση. Τώρα που όλοι ζουμε ένα δράμα, η εννοια του μυθικού αντιστρέφεται: ουτοπία είναι η αποφυγή εντάσεων.
Ό,τι πετιέται εκκωφαντικά έξω από την ιστορία του σήμερα, αρχίζει να διεκδικεί επίμονα τη μυθιστορία του (ή τέλος πάντων τον ιστολόγο του)
αλεξανδρος π.
www.postnubilablog.blogspot.com

Mani Machoman είπε...

Θέμα ταινίας μάλλον όχι, μυθιστορήματος ή διηγήματος όμως γιατί όχι... Μου θυμίζει ένα διήγημα του Χοσέ Δονόσο. Επίσης ο Ντοστογιέφσκι και ο Καμύ τιμούσαν αρκετά τους "συνηθισμένους" χαρακτήρες.

Χαμένο Επεισόδιο είπε...

Εγώ που νομίζω ότι στους συνηθισμένους κρύβονται οι πιο δυνατές ιστορίες έχω κάποιο πρόβλημα μάλλον ε;

Yannis Tsal είπε...

Πάλι με πρόλαβε ο "πειρατής" Μάνι και άφησε σχόλιο στη θέση μου... Ας είναι.

Кроткая είπε...

ναι, μάλλον δεν είμαι η μόνη που σκέφτηκε το Ρασκόλνικοφ έτσι;

Τσαλαπετεινός είπε...

Katabran: Συνηθισμένος, ανάλογα. Ευθέως ανάλογα.

Τσαλαπετεινός είπε...

Γιώργος Κατσαμάκης: Γιώργο, το ποστ ήταν σκέτη απάτη. Κι ο πιο συνηθισμένος άνθρωπος, ο πιο “ασήμαντος”, ο πιο αδιάφορος κρύβει μικρές ίσως, σημαντικές όμως ιστορίες. Γι αυτό σου λέω: το ποστ ήταν μια απάτη... ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

xtina: Όχι δεν έχω γνωρίσει. Όχι γιατί είναι απλώς σπάνιο δείγμα, αλλά γιατί δεν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος.

Τσαλαπετεινός είπε...

γρηγόρης στ.: Ξέρεις πόσες φορές το έχω πει αυτό ακριβώς τελευταία;

Τσαλαπετεινός είπε...

katabran: Νομίζεις ότι ξέρω; Αν ήξερα, σίγουρα το ποστ θα είχε πάρει άλλο δρόμο και ο τίτλος δεν θα ήταν αυτός.

(Έχω ακούσει απλούς ανθρώπους να περιγράφουν έτσι τον εαυτό τους, χωρίς να προσθέτουν όμως το δεύτερο σκέλος, αυτό του “αλλά...”. Κι είναι αυτοί για τους οποίους κάποια στιγμή μαθαίνεις ότι έκαναν κάτι σπουδαίο, κάτι μοναδικό που οι ίδιοι το αξιολογούν ως ασήμαντο.)

Καλό σου βράδυ.

Τσαλαπετεινός είπε...

 Xtina: Στο κολαστήριο νομίζω ότι θα βρεθώ εγώ μετά από αυτό το ποστ-απάτη. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

  misoagnosti: Μα φυσικά! Μην κοιτάς που εδώ καμιά φορά παίζουμε και γράφουμε ιστορίες που κατεβάζει η κούτρα μας. ;-)
Καλό σου βράδυ

Τσαλαπετεινός είπε...

Άνεργοι Δημοσιογράφοι: Με πίεζε μέρες τώρα. Ήταν επίμονος, όπως όλοι οι ήρωες που θέλουν να λάβουν “σάρκα και οστά”. Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

 Σελιτσάνος: Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση, αλλά η καφετιέρα χάλασε...

Τσαλαπετεινός είπε...

αλεξανδρος π.: Άξιζε τελικά να ανέβει αυτό το ποστ μόνο και μόνο να σου δώσει την αφορμή για να γράψεις με τη σειρά σου ένα ποστ που με έκανε να καταλάβω γιατί έγραψα το αρχικό.
Καλώς ήρθες.

Τσαλαπετεινός είπε...

  Mani Machoman: Πειρατή Μάνι, θα σε παρακαλέσω να αφήνεις σχόλιο μετά τον αδελφό μου. Μη χαλάμε τη σειρά...

(Αν το διήγημα του Δονόσο υπάρχει σε ηλεκτρονική μορφή θα ήθελα πολύ να το διαβάσω, οπότε στο επόμενο ρεσάλτο το φέρνεις μαζί σου)

Τσαλαπετεινός είπε...

Χαμένο Επεισόδιο: Μην ανησυχείς. Ο γιαλός είναι στραβός. Εσύ μια χαρά αρμενίζεις.

Τσαλαπετεινός είπε...

Yannis Tsal: Αδελφέ μου το κανόνισα. Τού τα έψαλα κανονικά πιο πάνω. Θα έρχεται μετά από σένα. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Кроткая: Θα με κάνεις Πασχαλιάτικα να ξαναδιαβάσω το Έγκλημα και Τιμωρία. ;-)

κω-πανος είπε...

μια τέτοια ζωή,αποτελεί έναν πολύ κακό(αν όχι τον χειρότερο)εφιάλτη για μένα.Η λέξη "μέτριος" είναι τόσο μισητή..