Το κίτρινο σακάκι

Μια σοπράνο τραγουδά συνοδεία εκκλησιαστικού οργάνου το Ave Maria τη στιγμή που ο Charley Partanna γυρίζει τυχαία και κοιτάζει ψηλά. Το βλέμμα του πέφτει πάνω μια εκθαμβωτική άγνωστη και το ύφος του δεν αφήνει καμία αμφιβολία: κεραυνοβόλος έρωτας με την πρώτη ματιά. Τη δεύτερη φορά που γυρίζει από το στασίδι του για να τη δει, εκείνη αντιλαμβάνεται το ενδιαφέρον του και η στάση της είναι ενδεικτική για το αμοιβαίο του πράγματος.

Στο τέλος της γαμήλιας τελετής ο Charley αρχίζει να την αναζητά απεγνωσμένα. Το ίδιο και στη δεξίωση που ακολουθεί. Την εντοπίζει τελικά σε ένα από τα ακριανά τραπέζια και πάει προς το μέρος της με κίνηση αγριμιού που ετοιμάζεται να επιτεθεί στη λεία του. Εκείνη που τον έχει αντιληφθεί, περιμένει ατάραχη την προσέγγισή του κι όταν της ζητάει να χορέψουν την ταραντέλα που ήδη παίζει η ορχήστρα, απαντά καταφατικά και του χαρίζει ένα απαστράπτον χαμόγελο.

 Ο χορός τους όμως πολύ σύντομα διακόπτεται· ένα αγόρι της λέει ότι τη ζητάνε στο τηλέφωνο. Φεύγει πριν καν προλάβουν να συστηθούν και δεν επιστρέφει. Ο Charley Partanna αργότερα στο σπίτι του κάνει ό τι μπορεί για να μάθει τουλάχιστον το όνομα της άγνωστης: επικοινωνεί με φωτογράφο που ήταν στο γάμο και, ναι, την έχει φωτογραφίσει όμως δεν ξέρει ποιά είναι. Τηλεφωνεί ξημερώματα, με την ελπίδα να μάθει κάτι, ακόμα και στην πρώην του, την Maerose που ήταν κι εκείνη στο γάμο,  αλλά όπως ήταν αναμενόμενο η Maerose τον διαολοστέλνει και το κλείνει.

Τη στιγμή που φαίνεται ότι ο Charley έχει πλέον απελπιστεί, χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι η Irene Walker, η άγνωστη της εκκλησίας και της δεξίωσης που του ζητάει συγνώμη για την εξαφάνισή της. Εκείνος δεν χρονοτριβεί καθόλου: της ζητάει να συναντηθούν αμέσως. “Επέστρεψα ήδη στην Καλιφόρνια” του απαντά μα εκείνος δεν πτοείται και κανονίζει να γευματίσουν εκεί την επόμενη μέρα.

Στη σκηνή που ακολουθεί στην ταινία Prizzi's Honor ένα αεροπλάνο διασχίζει την οθόνη από δεξιά που είναι η Νέα Υόρκη, προς τα αριστερά που βρίσκεται η Καλιφόρνια κι αμέσως μετά βλέπουμε το εσωτερικό του Bel Age Hotel στο West Hollywood. H Irene κομψή και λαμπερή βαδίζει προς την πρώτη συνάντησή τους και τότε σηκώνεται από το τραπέζι που ήδη περιμένει ο Charley. Με κατακίτρινο σακάκι!

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο John Huston είχε στήσει με μαεστρία την αρχή ενός love story και στο 25ο λεπτό της ταινίας, αποφασίζει να τινάξει όλη την ρομαντική ατμόσφαιρα στον αέρα. Παρακολουθώντας την ταινία την πρώτη φορά, ενθουσιάστηκα με το κίτρινο σακάκι. Πίστεψα ότι ήταν ένα κορυφαίο εύρημα του Donald Lee Feld, του ενδυματολόγου της ταινίας, που πέτυχε να σαρκάσει  την ερωτική ιστορία και βέβαια να τονίσει τη διαφορά ανάμεσα στον μπρουτάλ χαρακτήρα που ενσάρκωνε ο Jack Nicholson και στην αδιαμφισβήτητη κομψότητα της Irene που υποδυόταν η Kathleen Turner.

Μερικά χρόνια αργότερα κι έχοντας δει στο μεταξύ την ταινία 2-3 φορές ακόμα, έπεσε στα χέρια μου ένα αθλητικό περιοδικό. Ξεφυλλίζοντάς το στάθηκα σε μια καταπληκτική φωτογραφία: ο Nicholson, βρισκόταν σε μια κατάμεστη κερκίδα σε κάποιον αγώνα των Lakers του Los Angeles, ομάδα της οποίας ως γνωστόν είναι φανατικός οπαδός, φορώντας το ίδιο ακριβώς κίτρινο σακάκι! 

Από τότε μέχρι και σήμερα που έτυχε να ξαναδώ την ταινία, αναρωτιέμαι αν ο ίδιος ο Nicholson είχε επιβάλει στον ενδυματολόγο της Τιμής των Πρίτζι το σακάκι που είχε το χρώμα της ομάδας του ή αν μετά τα γυρίσματα της ταινίας το κράτησε ώστε να το φοράει στους αγώνες των Lakers που συνεχίζει με φανατισμό να παρακολουθεί.

Η πρώτη εικόνα από το γήπεδο βρέθηκε εδώ, ενώ η δεύτερη εκεί.

Εδώ θα βρείτε την ταινία.

Bonus: Το Ave Maria και TarantellaNapolitana από τον Νονό. 

Εις την Πόλη

Ο Παναθηναϊκός, με κορυφαίο παίκτη τον Διαμαντίδη, νίκησε χθες μετά από ένα συγκλονιστικό παιχνίδι με 86- 85 την Μακάμπι Τελ Αβίβ, στο κατάμεστο ΟΑΚΑ. Η επικράτηση των πρασίνων μετά από ένα φινάλε για γερά νεύρα, έφερε το 3-2 στα play off και την πολυπόθητη πρόκριση στο Final Four, που θα είναι το 11ο της ιστορίας του Παναθηναϊκού. 

Έτσι δύο ελληνικές ομάδες οδεύουν πλέον προς την Κωνσταντινούπολη -ο Ολυμπιακός προκρίθηκε την περασμένη εβδομάδα- κάνοντας διπλά περήφανους τους Έλληνες φιλάθλους. 

Το αντίο  της θύρας 13 στον Δημήτρη Χριστουλα

Τα δεκάλεπτα του χθεσινού αγώνα: 18-20, 41-32, 62-53, 86-85.

Παναθηναϊκός (Ομπράντοβιτς): Μάριτς 5, Περπέρογλου 9(1), Μπατίστ 8, Λόγκαν 4, Σάτο 1, Τσαρτσαρής 2, Διαμαντίδης 25(2), Βουγιούκας 8, Καλάθης 4(1), Σμιθ 2, Καϊμακόγλου 5(1), Γιασικεβίτσιους 13(1).

Μακάμπι Τελ Αβίβ (Μπλατ): Παπαλουκάς, Χέντριξ 8, Σμιθ 9, Μπλου 14(1), Ελιάχου 4, Μάλετ, Πνίνι 9(2), Μπουρστέιν 10(2), Οχαγιόν 10(2), Τζέιμς 2, Σχορτσανίτης 8, Λάνγκφορντ 11(1).

οι εικόνες από εδώ κι εδώ

Τα τσαρούχια του μπάρμπα Σπύρου

Το Παλαί ντε Σπορ ασφυκτικά γεμάτο. Η χαρά της πρόκρισης στον ημιτελικό του σχολικού πρωταθλήματος, πάγωσε μόλις είδαμε το πλήθος στις κερκίδες, τους προβολείς, τα γυαλίσματα του παρκέ, τις άψογες στολές των αντιπάλων αλλά κυρίως από το δέος στη σκέψη πόσα ονόματα είχαν παίξει εκεί πριν από μας. Αίσθηση ανατριχίλας καθώς μπαίναμε από τα αποδυτήρια στο γήπεδο, φορώντας όλοι τις ίδιες τεράστιες φανέλες που μας έδωσαν τελευταία στιγμή, ανόμοιες φόρμες, ανόμοια σορτσάκια και χαμηλά παπούτσια· αθλητικά βέβαια, όχι όμως του μπάσκετ. Σαν κομπάρσοι σε υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ νιώσαμε πηγαίνοντας προς τον πάγκο των φιλοξενούμενων.

"Να θυμάστε τον μπάρμπα Σπύρο" είπε ο γυμναστής μας, ο κύριος Θέμης, αντί τελευταίας οδηγίας μετά το ζέσταμα και δευτερόλεπτα πριν το jump ball. Στον πίνακα ο χρόνος μηδενισμένος, το σκορ το ίδιο κι από πάνω, δίπλα στο όνομα γνωστού ιδιωτικού σχολείου της Θεσσαλονίκης, το δικό μας χωρίς όνομα σχολείο, να συνοδεύεται ταπεινά από το όνομα της μικρής μας πόλης.

Θυμάμαι ακόμα τις ιαχές: ξεκινούσαν, δυνάμωναν, κορυφώνονταν κι ύστερα έσβηναν για να αρχίσουν και πάλι μετά από λίγο τον ίδιο κύκλο. Θυμάμαι την πολύχρωμη κερκίδα γεμάτη μαθητές να σαλεύει σαν ένα σώμα σε κάθε φάση του αγώνα. Τον ήχο του παρκέ -σα μελωδία στα αυτιά μου- στα βήματά μας, στις τρίπλες της μπάλας. Τον άγριο ήχο του ηλεκτρονικού χρονόμετρου, τα αυστηρά σφυρίγματα των διαιτητών. Το ιδρώτα. Το λαχάνιασμα από το πάνω -κάτω, από τη μια ρακέτα στην άλλη. Την αίσθηση της δερμάτινης μπάλας που για πρώτη φορά είχα νοιώσει στα χέρια μου. Θυμάμαι ακόμα σκόρπιες φάσεις του αγώνα, όχι όμως σα σε ταινία μα σε  εικόνες. Κάπως θολές πια.

Ψιλό, πολύ ψιλό άσπρο χαλικάκι στον στίβο και χώμα χιλιοπατημένο -σωστό τσιμέντο- στο γήπεδο του ποδοσφαίρου. Οι εστίες, ένα σκέτο Π· ούτε δίχτυ ούτε τίποτα. Να σου κόβεται η χαρά του γκολ καθώς η μπάλα έφευγε, περνούσε την πέτρινη μάντρα του γηπέδου και χάνονταν αντί να τινάξει τα δίχτυα και να μείνει εκεί, στο χώρο της εστίας αποδεικνύοντας το σκοράρισμα.

Στο  γήπεδο του μπάσκετ στο σχολείο, χώμα κάτω, που με τις χιλιάδες τρίπλες άφηνε να φανούν στη ρακέτα κάτι γυαλιστερές πέτρες κι έπρεπε εκτός το μαρκάρισμα των αντιπάλων κι αυτές να τις υπολογίζεις για να μη χάσεις τη μπάλα άδοξα λίγο πριν το jump shoot. Κι η μπασκέτα, σιδερένια με τη στεφάνη λυγισμένη να κρέμεται και με ένα δίχτυ όχι κανονικό, μα από αλυσίδες να κουδουνίζει το ίδιο σε επιτυχημένα κι αποτυχημένα σουτ.

Για κλειστό ούτε λόγος. Σε μια αποθήκη,  ένα δίχτυ για βόλεϊ που το είχαν φάει τα ποντίκια, πέντε- έξι σκουριασμένες σφαίρες, μερικές μπάλες ποδοσφαίρου και μπάσκετ και τα της ενόργανης. Άμα ήταν καλός ο καιρός, κουβαλούσαμε τα στρώματα και σέρναμε τον ασήκωτο ίππο έξω στο προαύλιο. Στις μεγάλες ζέστες, τέλη Μαΐου και Ιούνιο καιγόταν η πλάτη σε κάθε κυβίστηση κι αν μετά από άλμα έπεφτες πάνω στο στρώμα φαρδύς πλατύς βιαζόσουν να σηκωθείς γιατί δεν άντεχες εκτός από το κάψιμο και τη μπόχα του παλιού αφρολέξ που έχασκε κίτρινο από τις ξηλωμένες ραφές. Μια ξινή μπόχα παλιοκαιρισμένου ιδρώτα.

Ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για όλα τα αθλήματα. Δρόμους, άλματα, ποδόσφαιρο, μπάσκετ. Γύριζαν τα πόδια μας κάθε τόσο και φτάναμε κουτσαίνοντας στο σπίτι κι αν ήταν απλός ο τραυματισμός και δεν χρειαζόταν ακτινογραφίες, γιατρούς και γύψους, πάστωναν το πρήξιμο οι μανάδες με στουμπισμένα κρεμμύδια και το κεφάλι μας με μουρμούρα. Ατέλειωτη μουρμούρα, χειρότερη από αυτή που ακούγαμε κάθε μέρα όταν γυρίζαμε λασπωμένοι από χιλιόμετρα ανώμαλου δρόμου ή από φιλικά παιχνίδια μέσα στις λάσπες.

Μόνη παρηγοριά στους τραυματισμούς, το άραγμα στο σπίτι με το πονεμένο πόδι ψηλά και τις απουσίες από τα μαθήματα δικαιολογημένες. Άραγμα μπροστά στην τηλεόραση, να βλέπεις τα αθλητικά, σα μυσταγωγία. Να προσπαθείς, ειδικά στις επαναλήψεις των καλών φάσεων σε slow motion, πρώτα να κατανοήσεις κι έπειτα να αποστηθίζεις την τεχνική του ανάποδου ψαλιδιού που κατέληγε σε θεϊκό γκολ, ενός επιθετικού σερβίς που έφευγε τρελά φαλτσαριστό έτοιμο να ξεγελάσει και την καλύτερη υποδοχή, ή ενός ονειρικού καρφώματος. Και μετά, να χαζεύεις το κρέμασμα του θριαμβευτή παίκτη και την στιγμιαία αιώρησή του από τη στεφάνη της μπασκέτας μέσα σε φλας και ιαχές.

Το βράδυ, εκεί που έκλεινες τα μάτια για να κοιμηθείς,  έμενες άγρυπνος από τον πόνο, όχι του χτυπημένου ποδιού, μα από εκείνον το χειρότερο της ζήλιας για τα κλειστά γυμναστήρια των μεγάλων πόλεων, με το παρκέ, τις διάφανες μπασκέτες με τα όμορφα διχτάκια, το κεραμιδί ταρτάν με τις άσπρες λωρίδες στους αγώνες δρόμου, τα απαστράπτοντα αποδυτήρια και τα παπούτσια των αθλητών. Αυτά τα παπούτσια που εμείς θα έπρεπε να ταξιδέψουμε σε μια μεγαλύτερη πόλη για να τα αγοράσουμε και πάντα την τελευταία στιγμή οι γονείς μας αναρωτιόταν αν ήταν απαραίτητα.

Συχνά γκρινιάζαμε στο γυμναστή μας για όλα αυτά που δεν είχαμε και τού λέγαμε: “έστω, να στρώσουν με τσιμέντο το γήπεδο του μπάσκετ”. Από τη στιγμή που μάθαμε για τη συμμετοχή μας στο σχολικό πρωτάθλημα μπάσκετ δεν τον αφήναμε πια ούτε λεπτό σε ησυχία για τις φανέλες τουλάχιστον που θα έπρεπε να έχουμε. Τότε ήταν που μας μίλησε για πρώτη φορά για τον “μπάρμπα Σπύρο με τα τσαρούχια”. Έτσι τον έλεγε  κι ας ήταν μόλις 24 χρόνων στους Ολυμπιακούς της Αθήνας ο Σπύρος Λούης. Ο νερουλάς από το Μαρούσι που στις 29 Μαρτίου του 1896, την πέμπτη μέρα των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων είπε, το δικό του “Νενικήμαμεν” τερματίζοντας στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο πρώτος στο Μαραθώνιο  δρόμο έχοντας αφήσει  πίσω του τους άλλους 16 αθλητές που είχαν λάβει μέρος στον αγώνα. “Ούτε στολή είχε ο μπάρμπα Σπύρος ούτε παπούτσια, ούτε προπονητή. Με τσαρούχια και φουστανέλα έτρεξε και κέρδισε. Κι εσείς το ίδιο θα κάνετε” κατέληξε εκείνη τη μέρα ο κύριος Θέμης.

Ήταν μια εποχή -και ήμασταν στην ηλικία- που οι μύθοι έκαναν ακόμα καλά τη δουλειά τους. Έτσι πιστέψαμε κι αρχίσαμε την προετοιμασία. Ατέλειωτα χιλιόμετρα κάθε μέρα -ακόμα και με χιόνι και με βροχή- προπόνηση στο γήπεδο μέχρι που νύχτωνε και δεν βλέπαμε ούτε τη μύτη μας και βέβαια εντατική παρακολούθηση αγώνων στην τηλεόραση. Οι νίκες άρχισαν να έρχονται η μια μετά την άλλη επιβεβαιώνοντας του μύθου το αληθές: πρώτα αποκλείσαμε τα άλλα σχολεία του νομού μας, μετά των γειτονικών νομών και ήμασταν πια σχεδόν βέβαιοι ότι θα επικρατήσουμε και στον ημιτελικό στη Θεσσαλονίκη. Και -χωρίς να το ομολογούμε ούτε μεταξύ μας- ονειρευόμασταν ότι μια μέρα θα επιστρέφαμε τροπαιούχοι από τον τελικό της Αθήνας στη μικρή μας πόλη, φωνάζοντας "Νενικήκαμεν".

Σε εκείνον τον αγώνα στο Αλεξάνδρειο, χάσαμε. Δεν θυμάμαι το σκορ μα η διαφορά δεν ήταν μεγάλη, το πολύ 2-3 πόντοι. Στο λεωφορείο στην επιστροφή ήμασταν πολύ στεναχωρημένοι που δεν τερματίσαμε κι εμείς πρώτοι σαν τον μπάρμπα Σπύρο, που δεν σηκώσαμε κανένα κύπελλο. Που τελικά δεν θα είχαμε το δικαίωμα αντί για το γαϊδουράκι που ζήτησε εκείνος για τη νίκη του από το Γεώργιο τον Α, να ζητήσουμε από τον λυκειάρχη ή ακόμα κι από το δήμαρχο της μικρής μας πόλης, μια μπετονιέρα τσιμέντο να πέσει στο γήπεδό μας και να εξαφανίσει τις πέτρες.

Τώρα που το σκέφτομαι όμως, ήταν μεγάλος  άθλος  να φτάσουμε ως τον ημιτελικό. Ένας μαραθώνιος ήταν η απόσταση που διανύσαμε από το χώμα στο γηπεδάκι μας, μέχρι το γυαλιστερό παρκέ του Παλαί Ντε Σπορ. Κι είμαι σίγουρος πως το καταφέραμε μόνο και μόνο γιατί πριν από κάθε αγώνα ο κύριος Θέμης, ο γυμναστής μας, επέμενε να μας θυμίζει τον "μπάρμπα Σπύρο με τα τσαρούχια του".

Αφορμή γι αυτή την ανάρτηση ήταν η είδηση ότι το ασημένιο κύπελλο που είχε απονεμηθεί στον Σπύρο Λούη για τη νίκη του στον 1ο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα, βγαίνει σε δημοπρασία από τον οίκο Christie's στις 18 Απριλίου, στο Λονδίνο. Είναι μάλλον περιττό να γράψω πόσο πολύ με στεναχώρησε η είδηση. Ευτυχώς όμως ήρθε σαν παρηγοριά αυτές τις μέρες το άλμα του Δημήτρη Χονδροκούκη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Κωνσταντινούπολη.

Το κύπελλο του Σπύρου Λούη, στην ενδέκατη σελίδα του καταλόγου της δημοπρασίας Vintage Posters and Olympic Icons. Και εδώ, “Εκστρατεία για το κύπελλο του Σπύρου Λούη"

Το εξάστερο τριφύλλι

το γούρι 

Ο Παναθηναϊκός επικράτησε με 78-70 της Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό της Euroleague στο «Παλάου Σαν Τζόρντι» και κατέκτησε το 60 Ευρωπαϊκό στην ιστορία του, όντας πλέον δύο πίσω από τα οκτώ της Ρεάλ Μαδρίτης. Τα οκτώ τρόπαια έφτασε ο Ομπράντοβιτς... από το Βήμα 


 Το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει ένα όνομα. Παναθηναϊκός. Στην πραγματικότητα έχει πολλά αλλά όλα φορούν πράσινα και παίζουν για τον Παναθηναϊκό. Η μηχανή του Ομπράντοβιτς ήταν για μία ακόμη σεζόν απλά ασυναγώνιστη. από εδώ. 


Τα διεθνή ΜΜΕ για τον θρίαμβο του ΠΑΟ

Κάτι θα βρω...

-Πού είναι;
-Τι;
-Η σημερινή ανάρτηση!
-Ε...δεν έχει.
- Δεν έγραψες;
-Όχι!
-Γιατί παρακαλώ;

-Δεν πρόλαβα...

-Τι έκανες χθες όλη μέρα;
-Η αλήθεια είναι ότι άρχισα το μεσημέρι να γράφω κάτι με θέμα τον καιρό που ήταν βροχερός δυο βδομάδες συνέχεια…
-Ανώδυνα πράγματα!
- Όχι! Υπήρχαν υπόγειες, πλην όμως σαφείς αναφορές την πολιτική επικαιρότητα.
-Μασκαρεμένη προεκλογική ανάρτηση δηλαδή.
- Με συγχωρείς, αλλά ήταν μια πολιτική ανάρτηση προορισμένη να προβληματίσει.
-Και τι έγινε;
- Είχα βρει μουσική που έδενε καταπληκτικά, μια καλή φωτογραφία, αλλά ευτυχώς με φρέναρε ένα απόσπασμα από ένα παλιό χρονογράφημα...
-Γιατί;
-Να έλεγε : «Γράφεις αποβραδίς για το θαυμάσιο ανοιξιάτικο καιρό. Το πρωί σε ρεζιλεύει ο άστατος αττικός ουρανός. Βρέχει με το τουλούμι. Παλεύεις να είναι ωραίο, δυνατό, νευρώδες κι εκείνο βγαίνει λειψό και αξιολύπητο…»* Κατάλαβες τώρα τι με φρέναρε;
- Όχι…
-Είδα πρόγνωση του καιρού...δε θα έχει βροχές αυτή τη βδομάδα. Δε μπορούσα να ανεβάσω τέτοιο θέμα κι έξω να είναι χαρά Θεού.
-Τέλος πάντων. Γιατί δεν έγραψες κάτι άλλο;
- Ξεκίνησα δύο. Ένα για περιστέρια- μια παλιά ιστορία ετικέτας logbook -και ένα ακόμα για πλυντήρια. Αυτό με τα πλυντήρια το προχώρησα αρκετά.
-Γιατί δεν το τελείωσες;
-Είχε πάει 7:30 κι άρχιζε ο ημιτελικός!
-Να, θα μπορούσες να γράψεις για την νίκη της Εθνικής.
-Αυτό ήθελα και κράτησα σημειώσεις. Δες εδώ!
-Δε βγάζω άκρη με αυτά τα ορνιθοσκαλίσματα.
- Εγώ πάντως τα βγάζω. Κοίτα: πρώτο δεκάλεπτο 16-13, δεύτερο δεκάλεπτο… Πρίντεζης εκπληκτικό κάρφωμα και φάουλ… τρυφερή σκηνή με τους Σλοβένους τεχνικούς 31- 24… τρίτο δεκάλεπτο ασίστ του Καλάθη στο Φώτση και κάρφωμα, 42-37… τέταρτο δεκάλπτο..
-Ωραία! Γιατί δεν κάθισες μετά τον αγώνα να γράψεις;
-Άκου κι αυτό! Είναι καλό το έγραψα στο τέλος: «Ο Ζήσης παίρνει θέση για ελεύθερες βολές. Δεκαέξι δευτερόλεπτα και πέντε δέκατα πριν από το τέλος ενώ το σκορ είναι 55-53. Φαίνεται ψύχραιμος. Φιλάει τη μπάλα, λυγίζει τα γόνατα και σουτάρει. Η μπάλα φεύγει από τα χέρια του και περιστρεφόμενη γύρω από τον εαυτό της διαγράφει μια γλυκιά καμπύλη για να καταλήξει στο καλάθι…»
-Μπερδεύεις την ποίηση με το μπάσκετ!
-Μα το μπάσκετ είναι ποίηση.
-Εντάξει! Ξαναρωτάω, γιατί δεν έγραψες μετά τον αγώνα;
- Δεν ήξερα αν έπρεπε να γράψω για τον αγώνα ή μόνο για τον Σοφοκλή.
-Μπορούσες να γράψεις για τον αγώνα και να αφιερώσεις μια παράγραφο στο Σχορτσανίτη.
-Δεν έφτανε μια…έβαλε 23 πόντους. Ήταν ο καλύτερος αγώνας του.
-Ας ήταν δύο, ας ήταν τρεις, αλλά να έγραφες!
-Ξεκίνησα αλλά είχα το ένα αυτί στη συνέντευξη και δε μπορούσα να συγκεντρωθώ.
-Ωραία. Ας την έβλεπες κανονικά και ας έγραφες για συνέντευξη.
-Προσπάθησα να την παρακολουθήσω αλλά δεν τα κατάφερα. Άσε που σκέφτηκα ότι ακολουθεί το debate των έξι μετά των δύο…στο μεταξύ άρχισε κι ο τελικός Ισπανία- Σερβία και ήθελα να τον δω.
-Λοιπόν! Τα πολλά λόγια είναι φτώχια! Έχει πάει πέντε. Στρώσου και γράψε. Τώρα!
-Τι να γράψω;
-Δε με ενδιαφέρει. Ας είναι για περιστέρια, ας είναι για το χρυσό του 2005, ας είναι για τον Γκάλη, ας είναι για το γέρο Καραμανλή, για το Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, για το Παρίσι -Τέξας…
-Δε με βοηθάς καθόλου έτσι.
-Ένα σου λέω: θα περάσω πάλι στις επτά. Αν δεν έχει ανάρτηση, απολύεσαι!
-…
-Τι σκέφτεσαι;
-Να γράψω την κουβέντα μας;
-Τη θυμάσαι;
-Μέσες άκρες.
- Δεν είναι άσχημη ιδέα. Μη βάλεις μόνο αυτό το τελευταίο- για την απόλυση…Για τίτλο, τί σκέφτεσαι;
-Κάτι θα βρω...

Μουσική : Rio Ancho, Paco de Lucía, από το δίσκο Entre Dos Aquas 1986 (αφιερωμένο στους Ισπανούς νικητές του Eurobasket 2009)

Η εικόνα του Σοφοκλή από εδώ


*Από το χρονογράφημα του Νίκου Παπαπερικλή (1908-1988) Ένας κόσμος

Σα σήμερα

Ένας φίλος που ήταν στην συνέντευξη τύπου το πρωί, με ειδοποίησε ότι είχε εξασφαλίσει μια πρόσκληση και για μένα «αλλά να είσαι πάνω νωρίς» συμπλήρωσε, «γιατί θα πάμε στα καμαρίνια να του δώσω μερικά cd ελληνικής μουσικής που του υποσχέθηκα…»

Η προοπτική να συναντήσω τον Καναδό μουσικό παραγωγό, συνθέτη και ερμηνευτή Daniel Lanois – ο πρώτος του δίσκος το Acadie παραμένει ένας από τους αγαπημένους μου- με έκανε να ανηφορήσω στο Λυκαβηττό πολύ νωρίς, σχεδόν τρεις ώρες πριν τη συναυλία. Όταν έφτασα επάνω, εκτός από μερικούς πιτσιρικάδες που κάνανε σουτ στη νότια μπασκέτα, δεν υπήρχε ψυχή. Πλησίασα και ένας από αυτούς μου παίξε την μπάλα. Σούταρα, μπήκε καλάθι και μου την ξαναπέταξε. Σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να παίζαμε κανένα μονό για να περάσει η ώρα. Ήμασταν όμως πέντε. Δυο εναντίων τριών θα ήταν κάπως άνισο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε από το πουθενά ένας ψηλός μαύρος, ο Daryl όπως μας συστήθηκε και ρώτησε αν μπορούσε να παίξει μαζί μας. Χωριστήκαμε αμέσως και αρχίσαμε χωρίς να μετράμε, για ζέσταμα και για να δούμε αν ήταν ισοδύναμες οι ομάδες.

Τα μονά παιχνίδια στο μπάσκετ παίζονται στο μισό γήπεδο και είναι σαφώς πιο εύκολα από τους κανονικούς αγώνες που τρέχεις ασταμάτητα πάνω κάτω. Μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέροντα και αρκετά γρήγορα με ωραίες φάσεις που κανένα χρονόμετρο δε διακόπτει γιατί ένας παίκτης ξεχάστηκε μέσα στη ρακέτα περιμένοντας assist για να σκοράρει. Κυρίως όμως τα μονά είναι διασκέδαση, αφού παίζεις για το κέφι σου και μόνο. Οι κανόνες παιχνιδιού διαφέρουν από παρέα σε παρέα. Οι περισσότεροι όμως παίζουν "στα 21", που σημαίνει ότι κερδίζει η ομάδα που φτάνει πρώτη στα εικοσιένα καλάθια που μετράνε ένα πόντο το καθένα εκτός από τα τρίποντα που μετράνε διπλά. Όσο για τις αμφιλεγόμενες φάσεις οι παίκτες αποφασίζουν από κοινού, αν κάποιος έκανε φάουλ ή πάτησε έξω από το γήπεδο και βέβαια μερικές φορές υπάρχουν γκρίνιες και τσακωμοί.

Εκείνο το απόγευμα γίνανε μερικά πολύ ωραία μονά. Αν και άγνωστοι μεταξύ μας, δέσαμε και παίξαμε δυνατά παρά τη ζέστη με θεαματικές πάσες, αιφνιδιασμούς και δύο τρία μαγικά καρφώματα του Daryl. Έπαιζε καταπληκτικά. Είχε μοναδικό ρυθμό, σχεδόν χορευτική κίνηση στις ντρίπλες και στα ευθύβολα σουτ του. Κυρίως όμως τον χαρακτήριζε το φίλαθλο πνεύμα: μοίραζε μπαλιές σε όλους στους συμπαίκτες του αλλά και επιδοκίμαζε με ενθουσιασμό τις επιτυχίες των αντιπάλων.

Σταματήσαμε όταν πια τον αγωνιστικό χώρο άρχισαν να καταλαμβάνουν τα αυτοκίνητα. Ο φίλος με τις προσκλήσεις άργησε να έρθει και έτσι η επίσκεψη στα καμαρίνια έμεινε για το τέλος της συναυλίας. Ο ήλιος είχε δύσει από ώρα, οι προβολείς φώτισαν το θέατρο του Ζενέτου και όταν ο Daniel Lanois εμφανίστηκε με το συγκρότημά του μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε: ο Daryl ήταν επί σκηνής στα κρουστά αρχικά και μετά στο μπάσο! Είχα ένα λόγο παραπάνω να απολαύσω τη συναυλία.

Το κοινό δεν ήταν πολυπληθές αλλά μυημένο και ενθουσιώδες. «Ο Daniel Lanois και οι μουσικοί που τον πλαισίωναν μάγεψαν το Αθηναϊκό κοινό…» όπως συνηθίζουν να λένε τα ρεπορτάζ του Μega για όλες τις συναυλίες του Μεγάρου. Η απογείωση όμως ήρθε στο τέλος με την μοναδική δεκάλεπτη εκτέλεση του Indian Red που περιέχεται στο δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του Lanois, For The Beauty Of Wynona και είχε κυκλοφορήσει εκείνη τη χρονιά.

Μετά τη συναυλία, την ώρα που κατεβαίναμε στα καμαρίνια, ο φίλος-που αγνοούσε τα του μπάσκετ- μου έδειξε τα CD που είχε φέρει για να χαρίσει στον Lanois. Ήταν μια πολύ καλή επιλογή ελληνικής μουσικής. Θυμάμαι ότι ένα από αυτά ήταν τα Λειτουργικά με τη Φλερύ Ντανωνάκη.

Η πόρτα στο καμαρίνι ήταν ανοιχτή και όλο το συγκρότημα ήταν εκεί. Δεν είχαμε προλάβει να μπούμε κι ο Daryl Johnson ήρθε προς το μέρος μου και γελώντας είπε: «Hi ! Give me five!» σηκώνοντας το χέρι στον κλασσικό αφροαμερικάνικο χαιρετισμό που συνηθίζουν πολύ οι παίκτες του μπάσκετ. «Take five!», του είπα με νόημα, χτυπώντας δυνατά την παλάμη μου στη δικιά του. Κι ενώ όλοι μας κοιτούσαν με απορία, συνέχισε: «Where you at the concert? Did you enjoy it?»

-Yes, it was great! You played wonderfully...
-You too! Απάντησε κλείνοντάς μου το μάτι.

Κατά σατανική σύμπτωση σήμερα που αποφάσισα να ξανακούσω το The Maker, μετά από πολύ καιρό, από το ένθετο βιβλιαράκι του Acadie έπεσε η πρόσκληση της συναυλίας που, αν προσέξατε γράφει: 13 Ιουλίου 1993. Βρήκα μια σχετικά πρόσφατη φωτογραφία του Daryl από συναυλία στη Δανία το 2005 . Είναι ένας πολύ καλός μουσικός και μπορώ να πω με απροκάλυπτη περηφάνια ότι έχω παίξει μαζί του, σα σήμερα πριν από δεκάξι χρόνια. Μπάσκετ.

Μουσική : The Maker απο το Acadie τον πρώτο δίσκο του Daniel Lanois
Και για όσους δεν το έχουν πληροφορηθεί ακόμα: Το ασημένιο μετάλλιο κατέκτησε η Εθνική Εφήβων του μπάσκετ, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα...

Ένα χρώμα

...σκέτο πράσινο.

Για έβδομη συνεχόμενη σεζόν και 30η συνολικά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας, επικρατώντας του Ολυμπιακού στον τέταρτο τελικό των πλέι οφ με 94-81. Η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στέφθηκε πρωταθλήτρια με 3-1 νίκες επί του «αιώνιου» αντιπάλου του, σημειώνοντας έτσι το δεύτερο «triple crown» της ιστορίας του, μετά από αυτό του 2007....

Το Πεντάστερο Τριφύλλι

Όμορφα που `ναι στην κορυφή...

…της Ευρώπης!

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης πήρε στα χέρια του το κύπελλο. Δεν το σήκωσε. Γύρισε και έψαξε για τον Φραγκίσκο Αλβέρτη, τον μοναδικό παίχτη του Παναθηναϊκού που γεύτηκε τη χαρά και των πέντε Ευρωπαϊκών κυπέλων της ομάδας του. Οι δύο κορυφαίοι παίκτες σήκωσαν μαζί το τρόπαιο ανεβάζοντας τον Παναθηναϊκό και το Ελληνικό μπάσκετ για άλλη μια φορά στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου της Ευρώπης. Ύστερα η σαμπάνια άρχισε να ρέει συναντώντας στο παρκέ τον ιδρώτα των παικτών και άρχισε το τρελό πανηγύρι από το Βερολίνο ως την Ομόνοια.

Λίγο πριν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Σέρβος προπονητής των πράσινων ολοκόκκινος από την ένταση, δευτερόλεπτα μετά την λήξη του αγώνα, αγκάλιαζε με τη μεγαλοθυμία του απόλυτου νικητή-για 7η φορά πορθητής της Euroleague- τον αντίπαλο του, το φανερά χλωμό Έτορε Μεσίνα, προπονητή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Ο θρίαμβος του Παναθηναϊκού στο Βερολίνο ξεκίνησε με την αγωνία ενός τελικού, συνεχίστηκε σα περίπατος για να εξελιχθεί, ειδικά στην τελευταία και κρίσιμη περίοδο σε θρίλερ.

Μετά τα πρώτα λεπτά του αγώνα, οι πράσινοι άρχισαν να προηγούνται με την διαφορά να αυξάνεται ολοένα και περισσότερο χαρίζοντας έντονη πρόγευση της πολυπόθητης νίκης. Το τέλος του ημιχρόνου έκανε τον τελικό της Euroleague να μοιάζει κυριολεκτικά με περίπατο με την άνεση που δίνουν οι 20 πόντοι διαφοράς. (48-28)

Η απόλυτη κυριαρχία της Ελληνικής ομάδας όμως άρχισε να ξεθωριάζει για να χαθεί στην τρίτη περίοδο, επαναφέροντας την αδρεναλίνη στα φυσιολογικά για τελικό επίπεδα, καθώς η ΤΣΣΚΑ εμφανίστηκε απειλητική. Ούτως ή άλλως μια ομάδα που για τέσσερεις συνεχόμενες φορές παίζει σε τελικό, με δύο τίτλους τα τελευταία τρία χρόνια, δεν μπορεί να παραδώσει εύκολα τα όπλα. Οκτώ λεπτά πριν από λήξη, ένα σερί 17-0 της Ρώσικης ομάδας απέναντι σε ένα Παναθηναϊκό που έχοντας χάσει το ρυθμό και την αυτοπεποίθηση του δεν έβρισκε το δρόμο για το αντίπαλο καλάθι, έκανε όλα τα ενδεχόμενα να μοιάζουν πιθανά.

Όσοι -εθισμένοι στις συγκινήσεις λόγω της νύχτας που προηγήθηκε με το μαραθώνιο των πέναλτι -θεώρησαν κάπως ‘ανιαρή’ την αρχική σταθερή υπεροχή της ελληνικής ομάδας αποζημιώθηκαν από την ένταση- με την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο πλέον- των τελευταίων στιγμών του αγώνα που λόγω των αλλεπάλληλων time out μοιάζανε να κρατούν αιώνες.

Στα 5:8 πριν από το τέλος- η μαγεία του μπάσκετ- με τη διαφορά στο καλάθι, οι Ρώσοι απέτυχαν να ισοφαρίσουν με βολή δύο πόντων ή να προηγηθούν με τρίποντο, για να παραμείνει τελικά το σκορ στο 73-71 και γραφτεί το Happy end για το πεντάστερο πλέον τριφύλλι.


Δυστυχώς, το απόγευμα στο μικρό τελικό της Euroleague ο Ολυμπιακός έχασε από την Μπαρτσελόνα με 79-95. Ωστόσο με δύο ομάδες στην κορυφή της Ευρώπης μπορούν και πρέπει να είναι περήφανοι όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι.


Οι εικόνες από την Καθημερινή


Επί του πιεστηρίου: Η Ευρώπη αποθεώνει τον Παναθηναϊκό
και η συνέντευξη τύπου των δύο προπονητών πριν τον αγώνα.

Ζήσε Μάη μου να δεις τριφύλλι...

...στον τελικό!!!

84-82

Ακούγεται η μουσική της προηγούμενης ανάρτησης.

Τον ύμνο του Παναθηναϊκού

θα τον έβαζα μόνο σε εκτέλεση Keith Jarrett!

Πολιτικές Πράξεις

Για αλλού είχα ξεκινήσει αλλά δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα-βλέπε ανάρτηση- έφτασε εκπληκτική assist πάσα από τον πιτσιρίκο και ενστικτωδώς έκανα follow αποφεύγοντας το ανελέητο screen που μου έκανε το θέμα που είχα για σήμερα.

Ο πιτσιρίκος προηγουμένως, πήρε την πάσα του από την ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας στη διάρκεια του γεύματος που παρέθεσε χθες στα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, με αφορμή τον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας ο οποίος απευθυνόμενος στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο είπε: «Ζούμε σε εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης, κρίσης που οφείλεται στην ανθρώπινη απληστία αλλά και στην αδυναμία των κρατών να την ελέγξουν... Σήμερα, λοιπόν, η κοινωνική διάσταση της Ορθοδοξίας είναι εξαιρετικά σημαντική»

Θα σταθώ όμως σε ένα απόσπασμα μιας άλλης ομιλίας , του Πανηγυρικού της ημέρας που εκφώνησε ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος και η οποία δεν είχε την τύχη να προβληθεί στα σημερινά δημοσιεύματα. Το απόσπασμα αυτό αναφέρεται κατά σύμπτωση στο μακρινό καλοκαίρι του 626 και στο ρόλο που διαδραμάτισε ο Πατριάρχης Σέργιος στη δραματική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.

« Η παρουσία του Πατριάρχου Σεργίου μετά των ακολούθων του και την περιφερομένη δια των χειρών του εικόνα της Παναγίας εις τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως προς εμψύχωση των αγωνιστών, ενώ ο αυτοκράτωρ επολεμούσε εναντίον των Περσών, έσωσε την περίφημη Πόλη με την επέμβαση της θείας δυνάμεως στον Κεράτιο Κόλπο, όπου κατεστράφη ο στόλος των Αβάρων επιδόξων κατακτητών. Λέτε να ήταν ανάμειξη στην πολιτική η πράξη αυτή του Πατριάρχου Σεργίου;»

Θα αφήσω το ρητορικό ερώτημα του Σεβασμιότατου να αιωρείται- ως οφείλει άλλωστε κάθε ρητορικό ερώτημα- και θα γυρίσω μερικές σελίδες πίσω στην Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας – στην οποία δε φανταζόμουνα ότι θα επέστρεφα τόσο σύντομα- και συγκεκριμένα στο 619. Ήταν η χρονιά που ο Ηράκλειος σήκωσε τα χέρια ψηλά απελπισμένος από την τραγική κατάσταση του κράτους, που είχε αναλάβει ανατρέποντας τον προηγούμενο αυτοκράτορα και σφετεριστή του θρόνου, Φωκά.

Ίσως κανείς από τους προκατόχους του Ηρακλείου δεν είχε κληρονομήσει μια τόσο απελπιστική κατάσταση: Τα ταμεία ήταν άδεια από την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά, Άβαροι και Σλάβοι είχανε κατακλύσει τα Βαλκάνια ενώ οι φωτιές από το Περσικό στρατόπεδο στη Χαλκιδόνα ήταν ορατές από την απέναντι ακτή του Βοσπόρου.

Εκείνη τη κρίσιμη στιγμή ο Πατριάρχης Σέργιος δε περιορίστηκε στην ηθική στήριξη του Αυτοκράτορα, αλλά προέβη χωρίς κανένα απολύτως δισταγμό σε μια άκρως πολιτική πράξη. Όχι μόνο πρόσφερε τα πολύτιμα σκεύη των εκκλησιών για να κοπούν νομίσματα αλλά έθεσε όλη την εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία στη διάθεση του κράτους.

Όταν χρησιμοποιούμε ιστορικές αναφορές για να ενδυναμώσουμε τα επιχειρήματά μας, επιλέγουμε αυτές που εξυπηρετούν καλύτερα τους στόχους μας. Αν όμως παρακάμψουμε το γενικό πλαίσιο των αναφορών μας, αν σκόπιμα ή τυχαία αγνοήσουμε ιστορικά γεγονότα που γειτνιάζουν απόλυτα μεταξύ τους, αν προβάλουμε ένα σημείο μιας βιογραφίας αφήνοντας παράλληλα άλλα εξ ίσου σημαντικά στο σκοτάδι, τότε η άμυνα γίνεται ευάλωτη και μια καλή assist μέσα στη ρακέτα μπορεί να οδηγήσει σε κάρφωμα με follow.


Οι εικόνες από τη Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου του J.J Norwich, από τις εκδόσεις Γκοβόστη, 1999
Η Μουσική: Small Tribute του Howard Shore, από την ταινία “The Departed” 2006