Το γύρισμα

Η 25η λεωφόρος στο Queens συνήθως δεν έχει πολλή κίνηση γι αυτό και με παραξένεψαν εκείνη τη μέρα τα μεγάλα φορτηγά που ήταν αραγμένα στο τέλος της - εκεί που συναντάει την Steinway.

 

“Σ` αυτή την πόλη όλα μπορούν να συμβούν” σκέφτηκα όταν άρχισα να υποψιάζομαι ότι ήταν συνεργείο που ετοιμαζόταν για γύρισμα. Έβγαλα την φωτογραφική μηχανή και άρχισα τα κλικ, όσο πιο διακριτικά γινόταν. Όταν είδα ότι δεν υπήρχε πρόβλημα, ξεθάρρεψα και ζήτησα πληροφορίες.

  

Πέτυχα τον κατάλληλο άνθρωπο. Ο Kevin ήταν πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις. Το μόνο κακό ήταν ότι μιλούσε πολύ γρήγορα και τα μόνα που έπιασα εκείνη τη στιγμή ήταν ότι επρόκειτο για το γύρισμα ενός show για το τηλεοπτικό κανάλι CBS που θα προβληθεί στις Η.Π.Α τέλη Φεβρουαρίου. Ούτε τίτλο, ούτε ονόματα συντελεστών.

 

Μού μιλούσε και συγχρόνως επέβλεπε το ξεφόρτωμα οπότε τον ευχαρίστησα, και τον άφησα να συνεχίσει τη δουλειά του.

  

Προχώρησα προς την Steinway, ενώ το κουβάλημα συνεχιζόταν με γρήγορους ρυθμούς.

Μόλις έστριψα είδα όλο το συνεργείο εν δράσει. Σκέφτηκα να μείνω για λίγο να βγάλω μερικές φωτογραφίες και να συνεχίσω το δρόμο μου, γιατί από ένα αμερικάνικο show, όσο εντυπωσιακό κι αν ήταν το γύρισμά του, ποστ δεν έβγαινε...

Έτσι αρκέστηκα

σε μερικά πορτραίτα

των μελών του συνεργείου,

που 

συνέχιζαν 

την προετοιμασία

του γυρίσματος 

ο καθένας 

στο πόστο του

χαλαρά ή 

με μεγάλη ένταση. 

Κάποιοι – κομπάρσοι όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια- δεν με πήραν καθόλου είδηση.

Κάποιοι άλλοι όμως αντιμετώπισαν το κλικ με ενθουσιασμό. 

Ετοιμαζόμουν να φύγω όταν πρώτα ο φακός κι έπειτα το μάτι, έπεσαν σε αυτό το κείμενο που ήταν κολλημένο σε διάφορα σημεία του δρόμου.

“Blue Bloods, Blue Bloods...” μονολογούσα προσπαθώντας να βρω τί μού θύμιζε, μέχρι που το είδα τυπωμένο στις καρέκλες του σκηνοθέτη. 

Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα έναν τύπο που μού φάνηκε πολύ γνωστός. 

Αλλά μόνο όταν διέκρινα το αστυνομικό σήμα στη ζώνη του, κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο Danny. Ο κατά κόσμον Donnie Wahlberg. 

 Παραδίπλα, ανάμεσα σε τεχνικούς, διέκρινα και την ντετέκτιβ Maria, την νυν ηθοποιό και πρώην μοντέλο Marisa Ramirez.

Και φυσικά αποφάσισα να μείνω μέχρι να τελειώσει το γύρισμα.

Cut. Για όσους δεν παρακολουθούν το Blue Blood που προβάλλεται από τον ΣΚΑΙ, πρέπει να πω ότι πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αστυνομική σειρά στην οποία πρωταγωνιστούν τα μέλη της οικογένειας Reagan. Φυσικά είναι όλοι -και οι τρεις γενιές- αστυνομικοί. Κυρίαρχη μορφή ο πατέρας -ο Frank Reagan τον ρόλο του οποίου παίζει ο Tom Selleck- αστυνομικός διευθυντής της Νέας Υόρκης, θέση που κατείχε παλιότερα ο παππούς. Ο Danny είναι ο μεγαλύτερος γιός του και η Maria η συνεργάτιδά του. 

Στο μεταξύ ο φίλος μου ο Kevin, τέλειωνε  στην απέναντι πλευρά του δρόμου τις ρυθμίσεις στους προβολείς που είχαν ανέβει ψηλά με γερανό. 

 Στο ίδια πλευρά, είχαν ήδη στηθεί οι ράγες για το traveling, ενώ στην άλλη γινόταν ήδη οι πρόβες της σκηνής που θα γυριζόταν.

 

Όταν ήταν όλα έτοιμα, έκλεισε  η κλακέτα. Δεν άκουσα "action!" αλλά αμέσως

ο Danny και η Maria βγήκαν από ένα αυτοκίνητο...

 και προχώρησαν

 

προς το αραβικό στέκι της Steinway, το Firdos

τo GRILL CAFE & HOOKAH LOUNGE. Το γύρισμα της σκηνής επαναλήφθηκε άλλες δυο φορές...

...ενώ  το αποτέλεσμα έβλεπαν στο monitor 

Στο διάλειμμα που ακολούθησε,

όλοι χαλάρωσαν 

και οι θαυμαστές βρήκαν την ευκαιρία να πλησιάσουν 

και να φωτογραφηθούν με τους ηθοποιούς. Ήταν ευκαιρία να ζητήσω κι εγώ από τον Donnie Wahlderg, να ποζάρει για ένα ωραίο, σοβαρό πορτραίτο. Και όπως βλέπετε, δε μού χάλασε χατίρι. 

Εκείνες τις μέρες...

Όσοι έμειναν στο σπίτι τους εκείνο το Σαββατόβραδο, 17 Νοέμβρη του 1973 μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση είχαν μόνο δύο επιλογές: Το σίριαλ «Τα παιδιά του Ζεβεδαίου» που σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε ο Γιάννης Μιχαλόπουλος στο κανάλι έντεκα, του Εθνικού Ιδρυματος Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (Ε.Ι.Ρ.Τ) και μια ελληνική ταινία στο κανάλι πέντε, της Υπηρεσίας Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ).

Μερικοί βέβαια μπορεί να προτίμησαν να περάσουν το βράδυ τους με τη συντροφιά του ραδιοφώνου και ίσως να άκουσαν, ελεύθερα πια τη «Μυρτιά», το «Μαργαρίτα –Μαργαρώ» ή το «Στρώσε το στρώμα σου για δυο» του Μίκη Θεοδωράκη. Μόλις πριν από λίγες μέρες, μετά από δήλωση του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Σπυρίδωνος Ζουρναντζή, επιτρεπόταν η μετάδοση της μουσικής του συνθέτη. Όχι βέβαια στο σύνολό της, αλλά τα τραγούδια που είχαν γραφτεί πριν τη δικτατορία και τα «18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας» σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου.

Ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες εκείνης της μέρας, οι αναγνώστες πληροφορήθηκαν ότι την προηγούμενη δεκαεπτά Αθηναϊκά θέατρα ματαίωσαν τις παραστάσεις τους «εις ένδειξιν συμπαραστάσεως εις τους εγκλείστους εις το Πολυτεχνείον φοιτητάς…» Μάλιστα το θέατρο Περοκέ ανέβαλε την επίσημη πρεμιέρα της δημοκρατικής επιθεωρήσεως «Ένα Πίπης μα ποιός Πίπης» .

Στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν γινόταν εντατικές πρόβες για το ανέβασμα του έργου του Ροζέ Βιτράκ , «Βικτόρ ή τα παιδιά στην εξουσία» που θα αντικαθιστούσε του έργο του Γιώργου Σκούρτη «Ο Καραγκιόζης παρολίγο Βεζύρης», που παιζόταν με μεγάλη επιτυχία από το καλοκαίρι, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Λαζάνη .

Η μεγαλύτερη επιτυχία ωστόσο του καλοκαιριού του `73 ήταν Το Μεγάλο μας Τσίρκο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που συνέχιζε τις παραστάσεις του και στην χειμερινή περίοδο στο θέατρο Ακροπόλ, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου με ερμηνευτή τον Νίκο Ξυλούρη. από το θίασο Καρέζη -Καζάκου. «Η παράσταση συνδέθηκε πολύ με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Μάλιστα τα πανό που χρησιμοποιούσαμε στην παράσταση στην σκηνή του διαλόγου του λαού με το παλάτι για το Σύνταγμα το Σεπτέμβρη του 1843, είχαν μεταφερθεί ακριβώς απέναντι στην πύλη του Πολυτεχνείου. Τα συνθήματα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και το «Φωνή Λαού-Οργή Θεού» ακούγονταν από τους φοιτητές και εμείς συμμετείχαμε όσο μπορούσαμε στα γεγονότα – χαρακτηριστικά ο Νίκος Ξυλούρης ξεσήκωνε με την παρουσία του και τα τραγούδια του μέσα στο χώρο.» θυμάται ο Κώστας Καζάκος.

Ένα ακόμα θέατρο όμως προετοιμαζόταν για την πρεμιέρα του που είχε οριστεί για τι 28 Νοεμβρίου. Ο θίασος Δημήτρη Μυράτ – Βούλας Ζουμπουλάκη με το έργο « Ένας μεγάλος έρωτας» στον οποίο συμμετείχε η νεαρή Κάτια Δανδουλάκη.

Το σημαντικό κινηματογραφικό νέο εκείνες τις μέρες, ήταν ότι μια ταινία που είχε κεντρικό της θέμα τη δικτατορία του Μεταξά, οι Μέρες του ’36 του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, - την προηγούμενη χρονιά είχαν αποσπάσει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας- θα εκπροσωπούσαν την Ελλάδα στο 17ο Φεστιβάλ του Λονδίνου στο οποίο συμμετείχαν 25 χώρε με 106 ταινίες.

Οι φίλοι της κλασσικής μουσικής περίμεναν την άφιξη του διάσημου Βιεννέζου πιανίστα Paul Badura-Skoda, ο οποίος επρόκειτο να δώσει την Τρίτη 20 Νοεμβρίου, ρεσιτάλ στο Θέατρο Γκλόρια με έργα Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν και Σούμπερτ.

Κι ενώ η Ζουζού Νικολούδη με τα ‘Χορικά’ ετοιμαζόταν να φύγει για περιοδεία στην Βουλγαρία στις αρχές Δεκεμβρίου, ο Τζίμης Μακούλης που τραγούδησε ανάμεσα στα άλλα το Βίρα τις Αγκυρες, Τσιγγάνα Καρδιά και το Ένα φιλάκι είναι λίγο, επέστρεψε άπρακτος από το Σικάγο, γιατί το κέντρο που θα εμφανιζόταν, δέχτηκε επίθεση από γκάνκστερς και κάηκε την βραδιά της πρεμιέρας.

Μετά από επτά χρόνια απουσίας ήταν και πάλι στην Αθήνα ο Μίνως Αργυράκης, για μια έκθεση που περιλάμβανε σχέδια εμπνευσμένα από τα Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας του Γιάννη Ρίτσου και από την εξέγερση του Μάη του 68. Τα εγκαίνια που ήταν προγραμματισμένα για την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, αναβλήθηκαν.


Εκείνες τις μέρες του Νοέμβρη του 1973….


Μουσική: Piece In The Old Style Ι του Henryk Górecki στη διασκευή του Willliam Orbit από το δίσκο, Pieces in a Modern Style


Το πρωτοσέλιδο των Νέων από εδώ


update 16/11/2012 

Το Μεγάλο μας Τσίρκο (σπάνιο απόσπασμα)  και Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την επόμενη μέρα #Nov17 από BABUSHKA

Νότης Περιγιάλης- Μια βόλτα στο φεγγάρι

"Πολυσχιδής και πολυτάλαντος ήταν ο Νότης Περγιάλης, ο ηθοποιός, ο συγγραφέας, o σκηνοθέτης και o στιχουργός που έφυγε χθες πλήρης ημερών. Τα κορυφαία έργα του, όμως, είναι οι στίχοι των τραγουδιών «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι», που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις, και «Ο λεβέντης», «Τι να την κάνω τη χαρά», «Το μπλόκο της Καισαριανής», που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Γεννημένος στις 16 Αυγούστου του 1920 στα Ανώγεια της Λακωνίας, ο Νότης Περγιάλης σπούδασε στο Θεατρικό Σπουδαστήριο του Βασίλη Ρώτα και από το 1948 άρχισε να εργάζεται στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στο ραδιόφωνο ως ηθοποιός αλλά και θεατρικός συγγραφέας. Το πρώτο του έργο «Ο πόνος γεννάει θεούς» βραβεύτηκε στον Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό του 1948. Ακολούθησαν τα «Νυφιάτικο τραγούδι», «Το κορίτσι με το κορδελάκι», «Το χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960, αντίστοιχα), «Η γειτονιά του Τσέχωφ» (1976) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή - Δεκέμβριος 1976 - Σκηνοθεσία: Ντίνος Δημόπουλος), «Μαγική πόλη» (1963) (μουσική επιθεώρηση σε συνεργασία με τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη), «Ανοιξε την πόρτα» (1986) (Εθνικό Θέατρο - Νέα Σκηνή, Σκηνοθεσία: Νίκος Περέλης) και του ραδιοφωνικού έργου του «Το άλογο του Θανάση» (ηχογράφηση του 1954 και σκηνοθεσία Νίκου Γκάτσου όπου συμμετέχει και ως ηθοποιός).

Σε συνεργασία με τον Γεράσιμο Σταύρου, ο Νότης Περγιάλης διασκεύασε για το θέατρο και την τηλεόραση το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Στην τηλεοπτική του μεταφορά, που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο ίδιος συμμετείχε και ως αφηγητής.

Δεκάδες ήταν οι συμμετοχές του στον ελληνικό κινηματογράφο: «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, «Το ταξίδι» του Ντίνου Δημόπουλου, «Ηλέκτρα» του Μιχάλη Κακογιάννη, «Τα κόκκινα φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη, «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» του Βασίλη Γεωργιάδη, στις ταινίες του Ντίνου Δημόπουλου, «Οι βάσεις και η Βασούλα», «Τρελός και πάσης Ελλάδος» και πολλές ακόμα.

Εχει τιμηθεί με το Χρυσό Μετάλλιο της Ιερής Πόλεως του Μεσολογγίου, το Βραβείο των Κριτικών των Εφημερίδων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αν και είχε ελάχιστες θεατρικές εμφανίσεις, η αφοσίωσή του στο θέατρο τον παρακίνησε να δημιουργήσει ένα υπαίθριο θέατρο στους Αγίους Θεοδώρους Αττικής (σε τύπο αρχαίου θεάτρου) και παράλληλα συγκρότησε έναν ερασιτεχνικό θίασο με κατοίκους της περιοχής, δίνοντας παραστάσεις σε κινηματοθέατρο των Αγίων Θεοδώρων, όπου και θα ταφεί σήμερα στις 4 το απόγευμα. "

(Από το Έθνος 10.11.09)

Εδώ οι στίχοι των τραγουδιών του
Κι εδώ η συνεργασία του Νότη Περγιάλη με τον συνθέτη Άκη Λυμούρη

Μοιρασμένοι Ρόλοι

Ο Αρχηγός στο βήμα. Οι οπαδοί από κάτω.

Μόνο από το φόντο-την αισθητική του- από τις λήψεις της κάμερας και το γρήγορο μοντάζ του ρεπορτάζ για το κεντρικό δελτίο μπορείς να υπολογίσεις τη δεκαετία που διανύουμε. Όλα τα άλλα, ίδια. Κενός προεκλογικός λόγος, τάχα εύγλωττες στακάτες χειρονομίες που τον υπογραμμίζουν- από πάνω. Από κάτω, ως απάντηση, με προσποίηση πάθους, ξύλινα συνθήματα, σημαίες κινούμενες νωχελικά που ζωηρεύουν έντονα μόλις οι φέροντες, αντιληφθούν τον τηλεοπτικό φακό να τους σημαδεύει.

Δεν τους ακούει. Δεν τον ακούνε. Αν τους άκουγε και είχε κάτι να πει θα απαιτούσε να σταματήσουν οι καραμούζες των γηπέδων, τα ανούσια συνθήματα, τα μεταξύ τους πηγαδάκια. Χειρονομεί και ιδρώνει απαγγέλλοντας μια έτοιμη ομιλία. Προ-γραμμένη από συμβούλους, προβαρισμένη πολλές φορές μπροστά σε συμβούλους γι άρτιο αποτέλεσμα. Οι ατάκες εκτοξεύονται από το στόμα του Αρχηγού και προκαλούν προκάτ χειροκρότημα των οπαδών . Ξεσηκώνουν αυτόματα νέο κύμα συνθημάτων - γέλια κονσέρβας αμερικάνικης τηλεοπτικής σειράς. Χειροκροτητές της επανάληψης. Μέρος του εκλογικού σώματος κι αυτοί. Απολύτως αποφασισμένοι. Κάθε κεφάλι και μια ψήφος στην κάλπη της πρώτης Κυριακής του Οκτώβρη. Δεν τον ακούνε. Αν τον άκουγαν ίσως να θυμόταν ότι όλα αυτά τα έχουν ξανακούσει, ίσως να ζητούσαν... Αν τον ακούγανε θα απαιτούσαν να σωπάσει. Η παράσταση όμως συνεχίζεται κανονικά. Οι ρόλοι μοιρασμένοι. Τέλεια προβαρισμένοι στην επανάληψη.

Αν σιγούσαν για ένα λεπτό ο Αρχηγός και οι οπαδοί- για ένα μόλις λεπτό -ίσως να αφουγκραζόταν τη βουβή αγωνία αυτού του τόπου.


Εικόνα: Έργο του Γιάννη Γαΐτη, Ο Αρχηγός του 1977

Μουσική: The Well Tuned Piano, σύνθεση του La Monte Young

Ο βασικός ένοχος

Αν αναζητάς ενόχους…ναι σε σένα μιλάω, σήκω! Ρίξε μια ματιά πίσω σου, στον καναπέ. Βλέπεις το μόνιμο βαθούλωμα στην αγαπημένη σου θέση; Τί ; Πρώτη φορά το προσέχεις; Ξέρεις πόσο καιρό τώρα έχει δημιουργηθεί; Δεν σε άκουσα! Τι μουρμουράς; Να μη σε ζορίζω απόψε που είσαι στις μαύρες σου; Γιατί δεν το έχεις συνηθίσει το έργο; Κάθε χρονιά το βλέπεις. Κάθε καλοκαίρι το ίδια. Και το επτά, τα ίδια και χειρότερα ένιωθες γιατί είχαμε και νεκρούς τότε. Το ξεπέρασες όμως μια χαρά. Ούτε που θυμόσουνα μια βδομάδα αργότερα τι είχε γίνει. Σπουδαία αγανάκτηση, που εξατμίζεται μόλις απομακρύνεσαι από την μικρή- μεγάλη σου οθόνη. Άνοιξε τη μπαλκονόπορτα! Ναι, θέλω να μπει η κάπνα μέσα. Λίγος ρεαλισμός δε βλάπτει. Μπορεί έτσι να νοιώσεις ότι αυτό που βλέπεις στο γυαλί είναι αληθινό. Ότι δεν είναι μια ακόμα ταινία κι ότι αυτοί που τρέχουν αλλόφρονες κι αυτοί μέχρι χθες καθόταν στην αγαπημένη τους θέση στον καναπέ απέναντι από την οθόνη. Αυτοί που κλαίνε τώρα και παρακαλάνε για ένα πυροσβεστικό όχημα, αυτοί που περιμένουν πώς και πως τη σωτηρία από ένα καναντέρ, είσαι εσύ αλλά κάνεις ότι δεν το καταλαβαίνεις. Τσούζει η μύτη σου και ξεράθηκε ο λαιμός. Κιόλας; Άσε κάτω το κινητό, Αρκετά μίλησες σήμερα! Έστειλες και τα αγανακτισμένα σου μηνύματα, εκτονώθηκες με τους άλλους κι αυτοί εκτονώθηκαν μαζί σου. Αποδώσατε ευθύνες σε όλους και καθαρίσατε. Φταίει ο Αέρας, οι Εμπρηστές, τα Συμφέροντα, η Κυβέρνηση, ο Καταλληλότερος, η Αντιπολίτευση, οι Τριακόσιοι, η Αριστερά, η Αυτοδιοίκηση, ο Δήμος, η Δασική Υπηρεσία, η Νομαρχία, η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι, οι Μετανάστες, οι Εξωγήινοι . Ναι βέβαια, δεν τα είπες εσύ όλα αυτά, είπες μόνο μερικά. Τα υπόλοιπα τα είπαν άλλοι πριν από σένα ή θα τα πούνε μετά, αλλά τα έβαλα όλα μαζί σε μια πρόταση. Πειράζει; Τι κάνεις ; Γιατί κάθεσαι στον υπολογιστή τώρα; Θες να ποστάρεις ε; Σε πνίγουν όλα αυτά; Α! νοιώθεις ίλιγγο. Μάλιστα! Θες να γράψεις, για να τα βγάλεις από μέσα σου. Αλήθεια, δε μου λες τι θα γράψεις; Για το μαύρο μας το χάλι, ότι είμαστε ένα μπάχαλο, ότι δεν υπάρχει κράτος, ότι φταίνε…. Λειψό θα βγει το ποστ φίλε μου! Στο λέω για να το ξέρεις από τώρα: θα βγει λειψό γιατί ούτε καν θα αναφέρεις τον πραγματικό ένοχο. Ή μάλλον τον βασικό ένοχο. Όχι μόνο για τις φωτιές που καίνε τώρα, αλλά για και για όλα τ` άλλα- αυτά που σε κάνουν να εξοργίζεσαι καθημερινά. Να σου πω εγώ ποιος είναι; Προτιμώ να σου τον δείξω. Για έλα, πλησίασε. Στάσου εδώ. Όχι έτσι, γύρνα! Βλέπεις; Ο βασικός ένοχος είσαι…Δε μπορώ να καταλάβω ρε φίλε πώς τα καταφέρνεις να στέκεσαι φάτσα μπροστά σε καθρέφτη και να φαίνεται μόνο η πλάτη σου!

Η φωτογραφία από εδώ

Η μουσική είναι του Bernard Herrmann από την ταινία Vertigo, 1958 του Alfred Hitchcock

Έχει γούστο...

...όταν ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις μια παιδική χορωδία να τραγουδάει Χριστουγεννιάτικα κάλαντα. Μπαίνεις αμέσως σε ένα κλίμα γιορτινό, λες ώρα είναι να κατεβάσω το δέντρο από το πατάρι και να αρχίζω να το στολίζω. Αρχίζεις να λογαριάζεις τα δώρα που θα πάρεις για τους φίλους σου, τα δώρα που θα σου κάνουν εκείνοι, τον δέκατο τρίτο μισθό, τις βασιλόπιτες, τα ρεβεγιόν…κάποια στιγμή όμως το σκέφτεσαι πιο ψύχραιμα και αρχίζεις να ανησυχείς γιατί το ημερολόγιο δείχνει Δευτέρα 6 Ιουλίου, η θερμοκρασία είναι πάνω από τριάντα βαθμούς, κάποιοι ήδη έχουν σαλπάρει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές ενώ οι υπόλοιποι ετοιμάζονται.

Τηλεφωνείς ωστόσο στη ΕΡΤ για να τους ευχηθείς –αν εκεί έχουν Χριστούγεννα και δουλεύουν τέτοια μέρα οι άνθρωποι- το λιγότερο που μπορείς να κάνεις είναι ένα τηλεφώνημα. Λες τα Χρόνια Πολλά, κι αντί να ακούσεις ένα ευχαριστώ αντί να σου ανταποδώσουν τις ευχές, σε βάζουν στην αναμονή, μετά σε συνδέουν με το αθλητικό τμήμα, το ραδιόφωνο- που ευτυχώς δεν έχει ζωντανή μετάδοση από τους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 1896 - μετά πάλι αναμονή για να εισπράξεις τελικά μετά από έξι λεπτά ένα νευριασμένο « Θα ενημερώσουμε τη ροή του προγράμματος» και βέβαια δεν μπορείς παρά να απορήσεις «Καλά, ακόμα δεν το έχουν πάρει είδηση ότι μεταδίδουν σε επανάληψη ένα γιορταστικό Έχει γούστο με τη Μπήλιω Τσουκαλά ;»

Στο μεταξύ από το βάθος, από τα συνεχή κουδουνίσματα φαίνεται ότι το τηλεφωνικό κέντρο έχει ανάψει, εξ ου κι ο εκνευρισμός της τηλεφωνήτριας. Η ροή του προγράμματος όμως απτόητη συνεχίζει να μεταδίδει…τώρα ας πούμε τα τραγούδια με την παιδική χορωδία με τα τριγωνάκια αντικατέστησαν παραδοσιακοί χοροί από το Λύκειο των Ελληνίδων. Ενδιαμέσως η Μπήλιω με γιορτινό χαμόγελο δεν παραλείπει να εύχεται Καλή Χρονιά στους τηλεθεατές και στους καλεσμένους της. Σας αφήνω κάπως βιαστικά γιατί θέλω να δω τη συνέχεια…

Καλού κακού... The Christmas Song - Nat King Cole

Η ΝΕΤ συνεχίζει απτόητη! Σήμερα 7.7.09 μαθαίνουμε από την ίδια εκπομπή ότι είναι 7 Ιανουαρίου, χωρίς να διευκρινίζεται το έτος.

Τον κακό σας τον καιρό!

Ο ρεπόρτερ ήταν κατάλληλα ντυμένος. Aδιάβροχο πανωφόρι ειδικό για ανάβαση σε απρόσιτες κορυφές σε έντονο πορτοκαλί χρώμα που όταν η ομίχλη καλύψει τα πάντα θα διακρίνεται στο χιονισμένο πλάνο, στο έκτακτο δελτίο με την παγκόσμια αποκλειστικότητα, ενώ στο κάτω μέρος της οθόνης θα ρέει η σύνοψη της καταστροφής: «Χιόνια στη Μαλακάσα».

Πέρα από το ντύσιμο, η όλη στάση του σώματος, η ένταση της φωνής, τα λεγόμενα, το νυχτερινό πλάνο στην ερημιά του Θεού, ήταν ικανά να δημιουργήσουν κλίμα πανικού. Αν έκλεινες τον ήχο θα έλεγες ότι ήταν στα περίχωρα της Βαγδάτης το βράδυ της 19ης Μαρτίου του 03 και από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπούσαν οι πρώτοι βομβαρδισμοί. Χθες βράδυ αυτά σε δελτίο καιρού. Λίγο μετά μέσα στη νύχτα βγήκα να καλύψω τις γλάστρες πριν εξαφανιστούν κάτω από τη λευκή επερχόμενη- κατά τον ρεπόρτερ- απειλή.

Πώς περάσαμε άραγε από τις μελό περιγραφές περασμένων δεκαετιών «ντύθηκε στα λευκά η Νύφη του Θερμαϊκού» στην τρομοκρατία των ακραίων καιρικών φαινομένων; «Σιβηρία το Νευροκόπι» Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το Νευροκόπι κατέχει σταθερά το πανελλήνιο ρεκόρ των αρνητικών προσήμων. «Πολικό ψύχος στη Ρουμανία» Η Ρουμανία είναι γνωστή για τους δύσκολους χειμώνες της και για το Δράκουλα της. «Δέκα υπό το μηδέν το θερμόμετρο στην Καστοριά» Παλιότερα περιμένανε να παγώσει η λίμνη για να τη διασχίσουν πεζή ή με κάρα. «Παγίδες θανάτου οι παγωμένοι δρόμοι…να αποφεύγονται οι άσκοπες μετακινήσεις»… Άπειρες κλισέ εκφράσεις, ανούσια λεκτικά πυροτεχνήματα, στομφώδης εκφώνηση και μουσική υπόκρουση υπερπαραγωγής στα δελτία καιρού με μόνη επιδίωξη μεγαλύτερα ποσοστά τηλεθέασης μέσω του φόβου που μπορούν τελικά να ενσπείρουν με μια «είδηση» για το απόλυτα φυσικό: τα χιόνια και τις χαμηλές θερμοκρασίες στη διάρκεια του χειμώνα.

Έπλυνα τα χέρια από τα χώματα και άρχισα να ψάχνω ένα απόκομμα εφημερίδας που είχα φυλάξει με την εικόνα ενός άραβα – του πιο χαρούμενου που έχω δει ποτέ- να παίζει με τα χιόνια πέρυσι κάπου στη Μέση Ανατολή. Αυτό μάλιστα! Ήταν ακραίο καιρικό φαινόμενο και επομένως είδηση. Χιόνια στο Αμάν, στη Βηρυτό, χιόνια μετά από πολλά- πολλά χρόνια στην Ιερουσαλήμ, από όπου και η φωτογραφία μια που το απόκομμα τελικά δε βρέθηκε .

(η φωτό τελικά βρέθηκε  στο διαδίκτυο) 

Στο μεταξύ δραπετεύει και ο Παλαιοκώστας –Πάντα Κυριακή ο αθεόφοβος- για δεύτερη φορά με τον παλιό καλό δοκιμασμένο κινηματογραφικό τρόπο του ελικοπτέρου. Mόλις τοο έμαθα,  σκέφτηκα ότι μετά την τρίτη φορά ούτε κι αυτό θα πρέπει να αποτελεί είδηση.