Αποκλειστικό: Η γιάφκα του Αιώνα

Οι διαπιστευμένοι στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης αστυνομικοί συντάκτες, νωρίς το απόγευμα της 3ης Οκτωβρίου 2014, είδαν με απορία δίπλα στον αρμόδιο υπουργό και τον αρχηγό της ΕΛΑΣ να παίρνει θέση ο συνάδελφός του, ο υπουργός πολιτισμού για μια ακόμα έκτακτη συνέντευξη τύπου. Την δεύτερη μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες. Ήδη πριν μπουν στην αίθουσα, στα πηγαδάκια που είχαν σχηματιστεί, από δημοσιογράφους που εργάζονταν σε εφημερίδες φίλα προσκείμενες στην κυβέρνηση, διέρρεαν πληροφορίες για συνταρακτικές αποκαλύψεις. Πληροφορίες που η βαρύτητά τους ενισχύονταν καθώς για την συνέντευξη τύπου που είχε ανακοινωθεί το πρωί της ίδιας μέρας, προσέρχονταν εκτός των εγχώριων και συνεργεία ξένων τηλεοπτικών σταθμών. Λέγεται μάλιστα ότι η καλύτερα πληροφορημένη αστυνομική συντάκτης με το παρατσούκλι “η Κλουζώ”, κάποια στιγμή ανέφερε σε ρεπόρτερ ανταγωνιστικού καναλιού, σε πολύ χαμηλό τόνο, αλλά με το συνηθισμένο της πάθος, τη φράση: “...για τη γιάφκα του Αιώνα”.

“Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω, ότι η Αντιτρομοκρατική απέτρεψε τρομερό, τρομακτικό θα έλεγα, πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα” άρχισε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και συνέχισε λέγοντας: “Μετά από συστηματικές έρευνες μηνών, για τις οποίες ο πρωθυπουργός ενημερώνονταν καθημερινά, η υπηρεσία στην άοκνη προσπάθειά της για την πάταξη της τρομοκρατίας ανακάλυψε γιάφκα με βαρύ οπλισμό καθώς και αδιαμφισβήτητα γραπτά στοιχεία που αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι σχεδιαζόταν πολλαπλά χτυπήματα που είχαν στόχο να αποσταθεροποιήσουν την ομαλή πορεία της χώρας”.

Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του ο υπουργός -πολλοί θα έλεγαν εκ των υστέρων ότι κάποιος είχε σκηνοθετήσει με μαεστρία αυτή τη συνέντευξη τύπου- στην μεγάλη οθόνη όπου συνήθως οι διαπιστευμένοι συντάκτες έβλεπαν εικόνες των ευρημάτων των αστυνομικών ερευνών, εμφανίστηκε μια αεροφωτογραφία. Σε όλους τους παρεβρισκόμενους, κάτι θύμιζε, αλλά τί, κανένας τους δεν μπορούσε να πει με σιγουριά. Βεβαιώθηκαν όμως όταν είδαν μετά από μερικά δευτερόλεπτα την επόμενη: Την εντυπωσιακή είσοδο του Μνημείου της Αμφίπολης με τις αντικριστές ακέφαλες Σφίγγες.

Ένα παρατεταμένος ψίθυρος ξεσηκώθηκε στην αίθουσα. Ο υπουργός Δημόσιας Τάξης έκανε νόημα στους δημοσιογράφους να ησυχάσουν και έδωσε το λόγο στον υπουργό Πολιτισμού που ήταν εμφανώς συγκινημένος. Οι οπερατέρ των καναλιών -όλοι ανεξαιρέτως- έκαναν ζουμ στο πρόσωπό του αλλά αμέσως μετά, καθώς μια άλλη εικόνα προβάλλονταν ήδη, έστρεψαν τις κάμερες στην οθόνη. Η τρίτη κατά σειρά εικόνα έδειχνε μόνο ένα τμήμα του γνωστού αξονομετρικού του πολυσυζητημένου και υπό εντατική ανασκαφή μνημείου. Απεικόνιζε τον πρώτο θάλαμο, αυτόν που βρίσκεται ανάμεσα στις Σφίγγες της εισόδου και στις καλλίγραμμες Καρυάτιδες. Μια έντονη μαύρη γραμμή -που προφανώς έγινε εκ των υστέρων στο αξονομετρικό, κατέληγε στη λαξευμένη τοιχοποιία του πρώτου θαλάμου.

Αν και έμπειροι όλοι οι συντάκτες, άκουσαν έκπληκτοι τον δεύτερο υπουργό να λέει ότι οι αρχαιολόγοι της ομάδας της Αμφίπολης σε αγαστή συνεργασία με την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ανακάλυψαν τον θάλαμο 1Α. Επρόκειτο για έναν νέο θάλαμο, τεράστιο σε σχέση με τους τρεις ήδη γνωστούς που είναι  παράλληλος του πρώτου. Η ανακάλυψη αυτή έδινε άλλη πλέον κατεύθυνση -κάθετη της αρχικής- στην αρχαιολογική σκαπάνη που λόγω των μοναδικών ευρημάτων, θα εργάζονταν πλέον συστηματικά με την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.

Στην συνέχεια, πήρε το λόγο ο αρχηγός της ΕΛΑΣ ο οποίος αφού τόνισε με εμφανή έπαρση ότι ήταν ο πρώτος που μπήκε στον εν λόγω θάλαμο, συνοδευόμενος από την αρχαιολόγο που είναι επικεφαλής των ανασκαφών, άρχισε να διαβάζει τον κατάλογο των ευρημάτων του θαλάμου 1Α. Τόσο ο ρυθμός του λόγου του που ήταν καταιγιστικός, όσο και η πρωτοφανής ποικιλία του παράνομου οπλισμού “της γιάφκας του Αιώνα” -στους περισσότερους παριστάμενους η ορολογία ήταν παντελώς άγνωστη- δυσκόλεψαν πολύ τους από ώρα αποσβολωμένους δημοσιογράφους να κρατήσουν τις απαραίτητες σημειώσεις.

"..είκοσι λήκυθοι διαφόρων μεγεθών, με μελανόμορφες σαφείς απεικονίσεις τρομοκρατικών ενεργειών, που προφανώς θα χρησιμοποιούσαν ως βόμβες μολότοφ. Βρέθηκαν επίσης σαράντα δυο κάνθαροι με ερυρθόμορφες απεικονίσεις, ανάλογες αυτών των ληκύθων, που αξίζει να επισημανθεί ότι είχαν πρόσφατα σπασμένες τις λαβές τους ώστε να διευκολύνεται η εκτόξευσή τους. Διακόσιες και πλέον σάρισες από σκληρό ξύλο, που εικάζεται ότι πρόκειται για ξύλο κρανιάς, με σιδερένιες αιχμές και σταυρωτήρα στο αντίθετο άκρο ως αντίβαρο. Το ένα τρίτο αυτών ήταν μήκους 5,5 μέτρων ενώ οι υπόλοιπες φτάνουν τα 6,5 μέτρα...”  Σε αυτό το σημείο, ο υπουργός Πολιτισμού, διέκοψε τον αρχηγό της ΕΛΑΣ, διευκρινίζοντας: "Το γεγονός ότι οι περισσότερες από τις σάρισες που βρέθηκαν είναι μήκους 6,5 μέτρων επιτρέπει με ασφάλεια όχι μόνο την χρονολόγησή τους, καθώς οι σάρισες έφτασαν σε αυτό το μήκος την εποχή του Φιλίππου, αλλά και το χαρακτηρισμό τους ως μακεδονικές".

Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ, κάπως ενοχλημένος από τη διακοπή, ξαναπήρε το λόγο και συνέχισε την απαρίθμηση του οπλοστασίου:“Καταμετρήθηκαν ακόμα τέσσερις φορητοί βυζαντινοί εκτοξευστήρες υγρού πυρός, πρόσφατα χρησιμοποιημένοι Στις λαβές τους εντοπίστηκαν  δακτυλικά αποτυπώματα των σιφωνατώρων -δηλαδή των χειριστών τους- τα οποία συγκρίνονται στα εργαστήρια της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας, με όλα τα ορφανά αποτυπώματα που έχουν κατά καιρούς βρεθεί σε άλλες γιάφκες. Βρέθηκαν τέλος δεκάδες ξίφη, εκ των οποίων τα οκτώ έχουν κυρτή λάμα και περίτεχνη λαβή με προστατευτικό για την παλάμη του χειριστή. Πρόκειται σαφώς για αραβικά ξίφη που μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι εγχώριοι τρομοκράτες της γιάφκας της Αμφίπολης έχουν στενές διασυνδέσεις με τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους.”

Με αυτή την πρόταση, ο αρχηγός της ΕΛΑΣ, έκλεισε αποφασιστικά τον φάκελο των σημειώσεων που είχε μπροστά του και  στρέφοντας το βλέμμα του προς τις κάμερες, στα χείλη του σχηματίστηκε ένα θριαμβευτικό, σχεδόν αρχαϊκό μειδίαμα.  Κι ενώ πολλοί από τους δημοσιογράφους ήδη σκέφτονταν πυρετωδώς δυνατές φράσεις για την εισαγωγή των ρεπορτάζ τους που σίγουρα θα έπαιζαν σε έκτακτα δελτία των σταθμών τους και βέβαια ως πρώτο θέμα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης πήρε πάλι το λόγο και αναφέρθηκε στα γραπτά στοιχεία που βρέθηκαν στη γιάφκα της Αμφίπολης. Περιλάμβαναν κωδικοποιημένες προκηρύξεις, σε ιωνική και αττική διάλεκτο,  χαραγμένες σε πεντελικό μάρμαρο, με την υποσημείωση σε όλες ότι θα έπρεπε να μεταδοθούν με φρυκτωρίες αμέσως μετά τα αντίστοιχα χτυπήματα, ενώ πάνω σε πήλινες πλάκες βρέθηκαν μελετημένα σχέδια διαφυγής από τα σημεία των χτυπημάτων, με τις αποστάσεις σημειωμένες σε παρασάγγες. Εντύπωση προκάλεσαν επίσης διάφορες έμμετρες σημειώσεις -κι αυτές σε πήλινες πλάκες- σε ομοιοκατάλληκτο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο,  καθώς και μια επιτύμβια στήλη, μάλλον ρωμαϊκή, με εκτενές επίγραμμα στο οποίο αναφέρονταν οι προσεχείς στόχοι της οργάνωσης. Ανάμεσά τους εφοπλιστές, πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, ο ιδρυτής του συλλόγου “Ταυροκαθάψια”,  κεντρικά γραφεία πολιτικού κόμματος και άλλοι. 

Όπως ήταν φυσικό, οι συνταρακτικές αποκαλύψεις μονοπώλησαν τα δελτία ειδήσεων τις επόμενες ημέρες και η μικρή χώρα βρέθηκε για άλλη μια φορά στο επίκεντρο του παγκοσμίου ενδιαφέροντος μια που οι διωκτικές αρχές της με την ανακάλυψη "της Γιάφκας του Αιώνα", έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στις απαρχές τις τρομοκρατίας. Μόνο μέρες αργότερα και λίγο πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση στη βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης που είχε ζητήσει η κυβέρνηση -μια μόλις μέρα πριν την διυπουργική συνέντευξη τύπου- διέρρευσε ο τρόπος που είχαν φτάσει στην φοβερή ανακάλυψη. Δεν ήταν αποτέλεσμα συστηματικών ερευνών και παρακολουθήσεων, αλλά ένα τυχαίο γεγονός. Η γνωστή δημοσιογράφος, καθηγήτρια και αμισθί  υπεύθυνη τύπου του τάφου της Αμφίπολης, είχε στηριχθεί στην τοιχοποιία του πρώτου θαλάμου ατενίζοντας κάπως βαριεστημένα την αγαπημένη της, την αριστερή Καρυάτιδα. Ξαφνικά τμήμα του τοίχου -έχοντας προφανώς πιέσει ένα  κρίσιμο σημείο, ενεργοποιήθηκε ο περίτεχνος αλλά αθέατος μηχανισμός- άνοιξε  ως θύρα αποκαλύπτοντας το μυστικό  θάλαμο 1Α. Αυτόν με τον βαρύ οπλισμό. 

Ο Χιονάνθρωπος της Πλατείας

Άμα φτιάχνεις χιονάνθρωπο, Φλεβάρη του 2012, δεν τον κάνεις όπως τους κάναμε παλιά: χοντρούς, μονολιθικούς κι ανέμελους με σκουφάκι στο κεφάλι, κασκόλ στο λαιμό και ένα καρότο για μύτη. Έτσι τους κάναμε σε άλλες εποχές. Σήμερα, στην εποχή της κρίσης, ακόμα κι οι χιονάνθρωποι έχουν αλλάξει. Όχι γιατί άλλαξε το χιόνι, μα γιατί οι συνθήκες άλλαξαν εμάς.

Στην εποχή της κρίσης οι χιονάνθρωποι γίνονται λεπτοί, ξεφεύγουν από τη στατικότητα -θαρρείς κι ετοιμάζονται να κάνουν ένα βήμα μπρος, να ορμήσουν ακάθεκτοι. Στο κεφάλι τους, εκεί που έμπαινε το σκουφάκι παλιά, σήμερα βάζουν μερικά ξυλαράκια κι έτσι φαντάζουν μαλλιά που έχουν σηκωθεί. Τα μάτια -δυο κάρβουνα- ορθάνοιχτα και το στόμα, πάλι με κάρβουνο, ανοιχτό σαν να φωνάζει. Τα χέρια -όσο και να μην προσφέρεται η πρώτη ύλη για κάτι τέτοιο- ξεχωρίζουν από τον κορμό και σηκώνονται ψηλά σε μια στάση γεμάτη ένταση. Μια στάση ανάμεσα στην έκταση και την ανάταση.

Μην ξεγελαστείς κι εσύ όπως  εγώ στην αρχή και σταθείς στα σηκωμένα χέρια και στα μικρά στήθη με πέτρες ρώγες και πεις: “Μα για δες πόσο θυμίζει εκείνο το πήλινο ειδώλιο του 12ου π. Χ. αιώνα που βρέθηκε στην ακρόπολη της Τίρυνθας και πιθανώς εικονίζει γυναικεία μορφή με τα χέρια σε στάση επίκλησης!”  Και βέβαια, ούτε στιγμή να μη σου περάσει η σκέψη ότι η στάση του εκφράζει απελπισία ή απόγνωση.

Αυτός ο χιονάνθρωπος που έφτιαξαν παιδιά στην πλατεία της μικρής μας πόλης θα στέκει εκεί ακλόνητος μέχρι να λιώσει, μέχρι να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα. Η στάση του δεν είναι παρά έκφραση οργής. Είναι η αγανάκτιση που απέκτησε υπόσταση με μοναδικό υλικό το χιόνι. 

Να σου πω και το τελευταίο που μόλις τώρα παρατήρησα; Είναι στραμμένος προς τον νότο. Κοιτάζει προς τα εκεί που σήμερα παίρνουν μεγάλες αποφάσεις. Για το μέλλον μας. 

Σελήνη στον Ήφαιστο

Το σημείο φαίνεται ιδανικό για άστεγους εφηβικούς ή παράνομους έρωτες: σκοτεινό, απόμερο αν και δυο βήματα από την περαντζάδα της Αποστόλου Παύλου. Η έντονη μυρωδιά αμμωνίας όμως αποδεικνύει ότι τελικά ικανοποιεί άλλες ανάγκες, πιο επείγουσες. Πάντως ίσως είναι προτιμότερη από το πλήθος έχει κατακλύσει την Ακρόπολη, που αυτή την νύχτα έσβησε τους προβολείς της και αρκέστηκε στο φως της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου. Η μαγική βραδιά στον Ιερό βράχο θα ήταν απλώς μαζική βραδιά με χιλιάδες φλας να ανάβουν καθώς όλοι θα θέλανε να κατέχουν τεκμήρια της νυχτερινής τους επίσκεψης.

Ανεβαίνω στη μάντρα κρατώντας την ανάσα μου- η δυσοσμία είναι αφόρητη-και περνάω τη φωτογραφική μηχανή μέσα από τα κάγκελα της περίφραξης του Αρχαιολογικού χώρου. Ο ναός του Ηφαίστου κατάφωτος ξεπροβάλει μέσα από τη σκοτεινή βλάστηση στο δυτικό άκρο της Αρχαίας Αγοράς.

Σε αυτό το σημείο το λόφου υπήρχαν στην κλασσική περίοδο κατοικίες της συνοικίας του Αγοραίου Κολωνού και σίγουρα οι κάτοικοι θα παρακολουθούσαν από εδώ την πομπή των Παναθηναίων που διέσχιζε την Αγορά για να καταλήξει στην Ακρόπολη. Ίσως μάλιστα εκ του ιδίου τούτου μέρους ο Φειδίας παρακολουθών την πομπή και έχων προ οφθαλμών ολόκληρον το ανάπτυγμα αυτής ενεπνεύσθη την σύνθεση της ζωφόρου του Παρθενώνος. (1)

Το 449 π.Χ- τριάντα χρόνια μετά τα Μηδικά και ενώ η σκηνή των πολεμικών επιχειρήσεων είχε μεταφερθεί πλέον στην Ανατολική Μεσόγειο- όταν ο Περικλής προσπαθούσε να πείσει τους Αθηναίους να δεχτούν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του για την επανακατασκευή της κατεστραμμένης από τους Πέρσες Ακρόπολης (2) -είχαν ήδη αρχίσει οι εργασίες ανέγερσης του ναού του Ηφαίστου και της Εργάνης Αθηνάς. Χάλκινα αγάλματα των δύο θεών, έργα του Αλκαμένη υπήρχαν κατά την αρχαιότητα στο σηκό του ναού, σύμφωνα με πληροφορίες που αντλούμε από την Ελλάδος Περιήγηση του Παυσανία. Η αποπεράτωση καθυστέρησε αρκετά, (415 π.Χ) προφανώς γιατί είχε δοθεί προτεραιότητα στο φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα του Περικλή που τελικά έδωσε το όνομά του στον 5ο αιώνα.

Το Θησείο όπως είναι γνωστό, γιατί λανθασμένα είχε θεωρηθεί ότι ήταν αφιερωμένο στον Θησέα – μάλιστα ο Louis Fauvel Γάλλος πρόξενος στην Αθήνα στις αρχές του 19ου αιώνα είχε σκάψει στο εσωτερικό του ναού με την ελπίδα να βρει εκεί τα οστά του Θησέα (4) - είναι τυπικό παράδειγμα δωρικού ναού της κλασσικής περιόδου, περίπτερος, με έξι κίονες στις στενές πλευρές και δεκατρείς στις μακρές πλευρές. (3)

Αν ο Παρθενώνας είναι το αποκορύφωμα του Χρυσού αιώνα ο ναός του Ηφαίστου ήταν ο προάγγελός του, χωρίς όμως ποτέ να αποκτήσει τη φήμη του ναού της Παλλάδας. Σίγουρα οι αναλογίες του και ο γλυπτικός του διάκοσμος δεν ήταν αντίστοιχος του έργου του Ικτίνου, αν και πιθανολογείται ότι μπορεί και ο ναός του Ηφαίστου να είναι έργο του περίφημου αρχιτέκτονα. Είχε την τύχη όμως να μην υποστεί σοβαρές ζημιές- ο λόρδος Έλγιν ισχυρίστηκε ότι αυτά τα μάρμαρα δεν άξιζε τον κόπο- και είναι σήμερα ο καλύτερα διατηρημένος δωρικός ναός στον ελλαδικό χώρο.

Η μετατροπή του σε εκκλησία κατά τη παλαιοχριστιανική και βυζαντινή περίοδο έγινε αιτία να αφαιρεθεί η ξύλινη στέγη καθώς και οι εσωτερικοί κίονες ωστόσο συνέβαλε στην διατήρηση του μνημείου. (3) Η πρόσβαση στο εσωτερικό επί Τουρκοκρατίας γινόταν μέσω μια σιδηροσκέπαστης πόρτας που ήταν σημαδεμένη από ασκήσεις σκοποβολής τούρκων στρατιωτών.(4)

Ο χριστιανικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο τον Ακαμάτη –επειδή δε λειτουργούσε συχνά- και επί πολλά χρόνια ο περιβάλλων χώρος ήταν νεκροταφείο τόσο για τους ντόπιους, όσο και για μερικούς ξένους περιηγητές του 19ου που δεν άντεξαν τις κακουχίες της περιπλάνησης στην εξωτική Ανατολή. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν θύματα του ελώδους πυρετού.

Τον Αύγουστο του 1832, πέρασε από την Αθήνα ο Λαμαρτίνος με τελικό προορισμό τη Συρία. Βρήκε την Αθήνα «ρημαγμένη πόλη» της και αφιέρωσε μερικές σελίδες στο έργο του Voyage en Orient που εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα. Η υπεροψία που διακρίνει τη δυτική ματιά του φτάνει στο απόγειό της όταν επισκέπτεται τον ναό του Ηφαίστου. «Όχι, το Θησείο δεν είναι αντάξιο της φήμης του. Είναι νεκρό μνημείο, δε λέει τίποτα από όσα έπρεπε να πει: είναι βέβαια ωραίο, αλλά μια ψυχρή και νεκρή ομορφιά που μόνο ο καλλιτέχνης μπορεί να της πετάξει το σάβανο και να της αφαιρέσει τη σκόνη. Όσο για μένα το θαυμάζω, το προσπερνώ χωρίς καμία επιθυμία να το ξαναδώ.» (5 )


Πηδάω από τη μάντρα και προχωρώ προς την Αποστόλου Παύλου, ανασαίνοντας επιτέλους καθαρό αέρα. Ανηφορίζω την Αδριανού προς το Μοναστηράκι. Τα φλας έχουν σταματήσει να αστράφτουν στην Ακρόπολη. Στο ύψος της Στοάς του Αττάλου, ρίχνω μια τελευταία- γι απόψε- ματιά στην ανατολική πλευρά του φωταγωγημένου ναού του Ηφαίστου και στο φεγγάρι που έχει γείρει πια προς τη δύση του. Κι αντίθετα με τον Λαμαρτίνο υπόσχομαι να ξανάρθω. Σύντομα.




1.Πολεοδομική Εξέλιξις των Αθηνών, Ιωάννης Τραυλός
2.Ιστορία των Ελλήνων Ίντρο Μοντανιέλι
3.Μαθήματα Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής, Χαράλαμπος Μπούρας
4. Κυνηγοί Αρχαιοτήτων στην Ελλάδα, Catherina Bracken
5.Τρεις Γάλλοι Ρομαντικοί στην Ελλάδα, Λαμαρτίνος- Νερβάλ Γκωτιέ.
6. Ναός Ηφαίστου , Βικιπαίδεια ( λεπτομέρειες για το γλυπτικό διάκοσμο του ναού)





Μουσική: Granada (Serenata) από τη Σουίτα Española του Albeniz, κιθάρα Rob Higginbotham

ΙΙ. Yavaş yavaş

Όταν έχεις περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου αφοσιωμένος στη μελέτη, στις ανασκαφές και στην αποκωδικοποίηση του παρελθόντος, η γραφική παράσταση του παρόντος δεν είναι παρά μια ήπια γραμμή χωρίς ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Για τον καθηγητή Μπαϊκάλ τις τελευταίες δεκαετίες, οι μοναδικές εξάρσεις, είχαν πολύ συγκεκριμένες αφορμές όπως, ίχνη χρώματος σε νεολιθικά επιχρίσματα, σπαράγματα χαραγμένα σε λίθους, θραύσματα κτερισμάτων και μια ανέπαφη επιτάφια προσωπίδα. Ωστόσο η ζωή δε παύει να ξαφνιάζει- ακόμα και τους αρχαιολόγους- διεκδικώντας το μερίδιο της συγκίνησης και τις εκπλήξεις που της αναλογούν και που μέχρι εκείνη τη στιγμή μονοπωλούσε το απώτατο παρελθόν με τα απομεινάρια του.

Το αίτημα- ή μήπως ήταν παράκληση;- είχε διατυπωθεί με απόλυτη σαφήνεια από τον πρωθυπουργό που περίμενε τώρα σιωπηλός την αντίδραση του καθηγητή. Έξω από τη μεγάλη μπαλκονόπορτα απέναντί τους, η βροχή συνέχιζε να πέφτει. Τα φώτα της πόλης είχαν ανάψει από ώρα. Στο σαλόνι του δέκατου ορόφου όπου βρισκόταν το διαμέρισμα της συνάντησης έφτανε μόνο η διάχυτη λάμψη τους από την εκτεταμένη διάθλαση στην υγρασία της ατμόσφαιρας.

Ο καθηγητής Μπαϊκάλ ένοιωθε ότι έπρεπε να βάλει τέλος σε αυτή την παρατεταμένη παύση, αλλά ζύγιζε την απάντηση που φυσικά δε μπορούσε να είναι μια ξερή άρνηση ή μια επιπόλαιη αποδοχή. Η άρνηση ήταν η πιο λογική αντίδραση για έναν σοβαρό επιστήμονα, όμως η τελευταία φράση του Ερντογάν- αφοπλιστικά ειλικρινής- επανερχόταν διαρκώς ανατρέποντας τις όποιες ισορροπίες κατάφερνε να πετύχει η εσωτερική πλάστιγγα. «Δεν πρόκειται εθνική υπόθεση, αλλά για ένα καθαρά προσωπικό στοίχημα…» Υποσυνείδητα αναζητούσε κάτι ακόμα, ένα εξωτερικό σημάδι, που θα συνηγορούσε υπέρ της θετικής απάντησης, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζει ότι το έργο που θα αναλάμβανε αν αποδεχόταν την πρόταση ήταν Τιτάνιο. Ο οιωνός ήρθε με τη μορφή μιας μεγαλειώδους αστραπής που φώτισε ξαφνικά το σκοτεινό ουρανό της Άγκυρας.

Η βροντή που ακολούθησε μερικά δευτερόλεπτα αργότερα είχε τρομαχτική ένταση και υπερβολική διάρκεια. Οι δύο άντρες παρακολούθησαν με προσοχή το ξέσπασμα του ήχου, την εξέλιξη, το κρεσέντο του κι όταν έσβησε πια χαμογελάσανε συνωμοτικά ο ένας στον άλλο. Τότε ο καθηγητής μετά από μια βαθειά ανάσα πήρε επιτέλους το λόγο.

- Κύριε Πρόεδρε με τιμά ιδιαίτερα η πρότασή σας…φοβάμαι όμως ότι δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος…ίσως μια ομάδα θα μπορούσε…ξέρετε, το πεδίο που θέλετε να καλυφθεί είναι τεράστιο…αλλά τίθεται και το ζήτημα της απόλυτης μυστικότητας που θέσατε…επίσης απομένουν μόλις 3 μήνες και πολύ λυπάμαι που το λέω, δεν είναι αρκετοί …με δεδομένο ότι το πρόγραμμά σας είναι πολύ φορτωμένο και…
- Yavaş yavaş*…Το ξέρω ότι σε αιφνιδίασα…μπορούμε φαντάζομαι να μιλάμε στον ενικό; Αν δεν κάνω λάθος είμαστε συνομήλικοι.
-Ναι! Είμαι του 52. Τον Αύγουστο.
-Εγώ Φεβρουάριο του 54
- Ούτε δύο χρόνια…
- Κοίταξε Ναζίμ, αναγνωρίζω τις δυσκολίες του εγχειρήματος σε όλα τα επίπεδα. Αν εσύ όμως καταφέρεις να οργανώσεις μια ομάδα και την ύλη, εγώ θα τακτοποιήσω όλα τα πρακτικά ζητήματα και σου υπόσχομαι ότι θα βρω χρόνο, θα βάλω τα δυνατά μου και στο τέλος, τον Ιούνιο θα έχουμε πετύχει το στόχο.
-Νομίζω ότι είναι προγραμματισμένα για τις 20 Ιουνίου.
-Ναι! Σάββατο 20 Ιουνίου. Τι λες λοιπόν;
-….
-Δε θέλω να σε πιέσω, ξέρω ότι είναι υπερβολικά δύσκολο και ίσως λίγο παιδιάστικο αυτό που σου ζητάω αλλά σε παρακαλώ, σκέψου το!
- Θα ήθελα μια δυό μέρες για να το σκεφτώ.
-Σου δίνω τρεις ώρες για να αποφασίσεις. Είναι τώρα εννέα παρά τέταρτο, έχω μια συνάντηση στις εννιά και πρέπει να φύγω. Να σου τηλεφωνήσω στις δώδεκα;
-Εντάξει κύριε Πρόεδρε…
-Ρετζέπ…
-Εντάξει Ρεζτέπ!


Συνεχίζεται…

*σιγά- σιγά

Μουσική: Red Wind του Jan Garbarek, από το CD Visible World
Η φωτογραφία από εδώ

Επί του πιεστηρίου: BAD news