I have to stop it

Σήμερα, 2 Φεβρουαρίου 2013 ο Φιλ, η διάσημη μαρμότα ξεμύτισε από τη φωλιά της όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 127 χρόνια και προέβλεψε τον ερχομό της άνοιξης.

And so ye faithful,
there is no shadow to see
An early Spring for you and me.(1)

Ο θρύλος λέει πως αν η μαρμότα βγαίνοντας δει τη σκιά της, τρομάζει και ξαναμπαίνει στη φωλιά της, πράγμα που σημαίνει ότι ο χειμώνας θα συνεχιστεί για άλλες έξι εβδομάδες. Στο μακρινό Πανξατόνι της Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, βασιζόμενοι  στην φετινή πρόβλεψη του Φιλ, μπορούν να ελπίζουν ότι η άνοιξη θα φτάσει γρήγορα.(2)

Εδώ όμως..."There is no way that this winter is ever going to end. As long as this groundhog keeps seeing his shadow I don’t see any way out. This has got to be stopped. And I have to stop it." (3)

1.Groundhog Day home page.

2.Η άνοιξη έρχεται, προβλέπει η μαρμότα

3.Groundhog Day σκηνή από την ταινία.

Η εικόνα από εδώ. 

Τί κάνω;

Διαβάζω....

...“Το υπόλοιπο μισό της μέρας μείναμε ξαπλωμένοι κάτω από το φορτηγό, στην αδύναμη χλωμή σκιά του. Σ` αυτόν το κόσμο τον κυκλωμένο από τους φλεγόμενους ορίζοντες, ο Σαλίμ κι εγώ ήμασταν η μοναδική ζωή. Κοιτούσα τη γη, που άγγιζα με το χέρι μου, τις πιο κοντινές πέτρες. Έψαχνα για κάποιο ζωντανό ον, κάτι που να σαλέψει, να κινηθεί, να συρθεί . Θυμήθηκα πως στη Σαχάρα ζει ένα μικρό σκαθάρι που οι Τουαρέγκ ονομάζουν ngudi. Όταν κάνει πολλή ζέστη, σύμφωνα με το μύθο το ngudi, υποφέρει από δίψα, θέλει να πιει. Δυστυχώς νερό δεν υπάρχει πουθενά, ολόγυρα μόνο η καυτή άμμος. Έτσι το σκαθάρι διαλέγει ένα υψωματάκι, που μπορεί να είναι μια κυρτή πτυχή της άμμου, και αρχίζει να σκαρφαλώνει με ζήλο στην κορυφή του. Πρόκειται για τεράστια προσπάθεια, κόπο πραγματικά σισύφειο, γιατί η καυτή και ψιλή άμμος γλιστράει συνέχεια, σπρώχνoντας το σκαθάρι προς τα κάτω, στην αρχή της κολασμένης διαδρομής του. Γι αυτό, έπειτα από λίγη ώρα, το σκαθάρι αρχίζει να ιδρώνει. Στην άκρη της κοιλιάς του φουσκώνει μια μεγάλη σταγόνα ιδρώτα. Τότε το ngudi σταματάει την ανάβαση, κουλουριάζεται και βυθίζει τη μουρίτσα του σε αυτή τη σταγόνα. Πίνει.” σελ 134

και...

“Σε αυτό το τμήμα της Αφρικής, μεταξύ των ανθρώπων της Σαχάρας και των εγκαταστημένων στη Σαχέλ και στην πράσινη σαβάνα των φυλών διεξαγόταν από αιώνες μια ανταλλαγή προϊόντων που ονομαζόταν βουβό εμπόριο. Οι άνθρωποι της Σαχάρας πουλούσαν αλάτι παίρνοντας σε αντάλλαγμα χρυσό. Το αλάτι αυτό (πολύτιμο και σπάνιο εμπόρευμα ειδικά στον τροπικό) το κουβαλούσαν στα κεφάλαια τους από το εσωτερικό της Σαχάρας μαύροι δούλοι των Τουαρεγκ και των Αράβων, πιθανότατα ως τον ποταμό Νίγηρα, όπου διεξαγόταν όλη η συναλλαγή. “ Όταν οι Νέγροι φτάνουν στο νερό, συμβαίνουν τα ακόλουθα” διηγείται ο Αλβίζε ντα Κάντα Μοστο, έμπορο από την Βενετία του 15ου αιώνα. “Ο καθένας από αυτούς φτιάχνει από το αλάτι που κουβάλησε ο ίδιος ένα βουναλάκι και βάζει ένα σημάδι. Ύστερα αφήνουν τους τοποθετημένους στη σειρά σωρούς τους αλατιού και αποσύρονται μισή μέρα δρόμο προς την κατεύθυνση από την οποία ήρθαν. Τότε καταφτάνουν άνθρωποι από μια άλλη νέγρικη φυλή. Έρχονται με μεγάλες βάρκες, πιθανότατα από κάποια νησιά, βγαίνουν στην όχθη και αφού δουν το αλάτι βάζουν δίπλα στο βουναλάκι μια ποσότητα χρυσού. Ύστερα απομακρύνονται αφήνοντας εκεί το αλάτι και το χρυσό. Όταν φύγουν αυτοί, επιστρέφουν οι άλλοι που είχαν φέρει το αλάτι και αν θεωρήσουν ότι η ποσότητα του χρυσού είναι αρκετή, τον παίρνουν και φεύγουν αφήνοντας το αλάτι. Αν όμως όχι, δεν παίρνουν ούτε το χρυσό ούτε το αλάτι και απομακρύνονται ξανά. Τότε έρχονται και πάλι οι άλλοι και παίρνουν το αλάτι από τους σωρούς δίπλα στους οποίους δεν υπάρχει χρυσός. Και δίπλα στους άλλους βάζουν μια μεγαλύτερη ποσότητα χρυσού αν το θεωρήσουν σωστό ή δεν παίρνουν το αλάτι. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο κάνουν μεταξύ τους εμπόριο, χωρίς να συναντιούνται οι μεν με τους δε και χωρίς καθόλου να κουβεντιάζουν μεταξύ τους. Αυτό κρατάει από πολύ παλιά, κι όσο κι αν όλο αυτό το πράγμα φαίνεται απίστευτο, σας βεβαιώνω ότι είναι αληθινό.” σελ 298

Τα παραπάνω αποσπάσματα προέρχονται από τον τόμο που περιλαμβάνει τα τρία βιβλία του Rysard Kapuściński : "Έβενος το χρώμα της Αφρικής, Ο πόλεμος του Ποδοσφαίρου και τα Ταξίδια με τον Ηρόδοτο" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Τον συναρπαστικό Kapuściński που με ξενυχτάει μέρες τώρα, είχα συναντήσει σε ποστ του κυρίου Κ.Κ.Μοίρη τον περασμένο Γενάρη.

Ακούω...

..και ξανακούω το La Bien Paga - "Η Καλοπληρωμένη"- πολυτραγουδισμένη copla των Juan Mostazo και Ramón Perelló στην μοναδική εκτέλεση του Diego Ramon Jimenez Solazar γνωστού ως Diego El Cigala με τον Κουβανό Bedo Valdes στο πιάνο, τραγούδι που μου αφιέρωσε πέρυσι το Νοέμβριο ο φίλος μου ο apos. Και φυσικά παρασύρομαι με Corazón Loco μέχρι την Cuba Linda και πάει λέγοντας...

Είδα...

... δύο εξαιρετικές ταινίες μικρού μήκους της Αγγέλας Μυλωνάκη.

Την Νόνα (2001) – έναν αποχαιρετισμό στις παιδικές ψευδαισθήσεις όπως λέει κι η ίδια η σκηνοθέτις για το ντοκιμαντέρ κατάδυση στα παιδικά της χρόνια στην Κεφαλλονιά- που κέρδισε το Βραβείο Ντοκιμαντέρ καθώς και το Βραβείο Διάκρισης – Κινήτρου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού μήκους της Δράμας 2001 ενώ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμήθηκε με ένα από τα ισότιμα κρατικά βραβεία ποιότητας. Η Νόνα επίσης απέσπασε το βραβείο του Βαυαρικού Κέντρου Κινηματογράφου που δόθηκε στην καλύτερη βαυαρική παραγωγή στο διεθνές φεστιβάλ του Ρέγκενσμπουργκ στη Γερμανία.

Και την ταινία BACH&BOUZOUKI (2006) Πρόκειται για την ιστορία μιας νεαρής μουσικού κόρης μεταναστών στην Γερμανία που αναγκάζεται να αναλάβει την ταβέρνα του πατέρα της όταν εκείνος παθαίνει έμφραγμα λίγες μόλις μέρες πριν τις εξετάσεις της στο τσέλο. Η ταινία απέσπασε στο φεστιβάλ της Δράμας το 2006 το πρώτο Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας – Βραβείο Prince, Τιμητική Διάκριση στη Μαριλί Μήλια, Τιμητική Διάκριση στη Laila Milon και Αγγέλα Μυλωνάκη για το μοντάζ, Βραβείο Μυθοπλασίας του ΕΚΚ, Ειδικό Βραβείο της ΕΤΕΚΤ ενώ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά κέρδισε 1ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους.

Τις δύο ταινίες της Αγγέλας Μυλωνάκη μου πρότεινε ο φίλος μου ο sikofagos.

Μουσική : Le Voyage de Sahara του Anouar Brahem

Σπάνιες Συνυπάρξεις

.
.

Έβλεπα πρόσφατα για πολλοστή φορά το Heat την ταινία του Michael Mann και στάθηκα στην μοναδική σκηνή διάρκειας επτά λεπτών όπου έρχονται αντιμέτωποι για μια και μοναδική φορά τα δύο ιερά τέρατα ο Al Pacino και ο Robert De Niro. Όταν τελείωσε η σκηνή του ρεστοράν, πάτησα pause, σημείωσα βιαστικά σε ένα χαρτί: “Σπάνιες Συνυπάρξεις” και ξαναείδα τη σκηνή από την αρχή.

Το ίδιο βράδυ μόλις τελείωσε η ταινία με τον Neil να πέφτει νεκρός από τα πυρά του Vincent άνοιξα ένα φάκελλο με αυτό τον τίτλο και τοποθέτησα ευλαβικά το link της σκηνής που βρήκα στο Υou Τube. Η βάση για μια ωραία ανάρτηση είχε μπει. Η συλλογή θα μεγάλωνε σταδιακά κι όταν θα γινόταν αξιόλογη θα έγραφα ένα συνδετικό κείμενο, θα το συνόδευα με τις κατάλληλες εικόνες και θα το ανέβαζα.

Λίγες μέρες μετά προστέθηκε στο φάκελο ένα πολύ σύντομο -μόλις 29 δευτερολέπτων -βίντεο του 1977 με τον Carlos Santana -που δίνει συναυλία αύριο στο αμφιθέατρο Ford στην Tampa της Φλόριντα – με τον βιρτουόζο Ισπανό κιθαρίστα και συνθέτη Paco de Lucía. Η συνέχεια ήταν και πάλι από το χώρο της μουσικής με το τραγούδι It's a Man's World με ερμηνευτές τον James Brown και τον Luciano Pavarotti.

Η αλήθεια είναι ότι με αυτές τις συλλογές πολλές φορές κινδυνεύεις να παρασυρθείς καθώς μπορεί να προσθέτεις διαρκώς νέα κομμάτια τα οποία ενδεχομένως να παραμείνουν 'αναξιοποίητα' επ` αόριστον. Το πιθανότερο ήταν ότι αυτό θα συνέβαινε με νέα μου συλλογή που ξεκίνησε με τον Al και τον Robert, αν δεν ερχόταν προχθές η είδηση για την πιο απίθανη - αταίριαστη όπως χαρακτηρίστηκε- συνύπαρξη που μάλιστα ξεσήκωσε διαμαρτυρίες.

Ήταν η είδηση για τη συναυλία που έδωσαν για φιλανθρωπικό σκοπό σε ένα κοινό 8.000 θεατών, στο πιάνο η σκληρή υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης του ρεπουμπλικάνου Μπους του νεότερου Condoleezza Rice και η δημοκρατική ως το κόκκαλο βασίλισσα της soul, με τα 20 βραβεία Grammy Aretha Franklin που στις 20 Ιανουαρίου 09 είχε τραγουδήσει στην τελετή ορκωμοσίας του Obama.

Το πρόγραμμα της βραδιάς περιλάμβανε μεταξύ των άλλων το κοντσέρτο για πιάνο του Μότσαρτ, τις άριες Che faro από τη όπερα του 'Ορφέας και Ευριδίκη' του Gluck και Ombra mai fù από την όπερα του Χέντελ 'Ξέρξης' που ερμήνευσε η Aretha Franklin. Φυσικά από τη βραδιά δε μπορούσαν να απουσιάζουν το Respect, το A Natural Woman αλλά και το I Say a Little Prayer το οποίο τραγούδησαν μαζί οι δύο μαύρες καλλιτέχνιδες.

Mετά από αυτή την είδηση η συλλογή σταματάει και ο φάκελος κλείνει οριστικά γιατί δεν νομίζω ότι στο μέλλον μπορεί κάποια άλλη να μας εντυπωσιάσει τόσο πολύ. Αλλά πάλι κανείς δεν ξέρει...

Μουσική: Mystery Man του Nορβηγού συνθέτη και κιθαρίστα Terje Rypdal από το soundtrack του Heat

Η ελάχιστη κίνηση

Ο αποτροπιασμός και η θλίψη για τον έφηβο που γλύτωσε από τις έξυπνες βόμβες στη χώρα του αλλά έχασε τελικά τη ζωή του από τις τυφλές στη δική μας- όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο-εκτονώθηκε σταδιακά και ξέφτισε χωρίς να προηγηθεί καμία απολύτως θεαματική κορύφωση.

Ο διαμελισμένος Αφγανός ξεχάστηκε σε λίγες μόνο μέρες αφού επιλέξαμε απλώς να εκφράσουμε τα έντονα της στιγμής συναισθήματα χωρίς να αφήσουμε τη βολή μας και μετά με ήσυχη τη συνείδηση ότι πράξαμε τα δέοντα, περάσαμε στις πασχαλινές διακοπές μας.

Ωστόσο κάποιοι δεν ξέχασαν.

Την Παρασκευή 9 Απριλίου, στον κινηματογράφο Φιλίπ – Θάσου 11 Πλατεία Αμερικής- προβάλλεται η ταινία Kabuli kid με σκοπό την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας Νατζάφι. Η παρουσία μας είναι η ελάχιστη κίνηση.

Η είδηση καθώς και η αφίσα για την προβολή της ταινίας από το ιστολόγιο της Ρίτσας Μασούρα Πρόσωπα

Ευτυχία είναι...

…να φτάνεις εγκαίρως στο σινεμά

…να περιμένεις στην ουρά για εισιτήρια
με καλή διάθεση


…να βουλιάζεις στα καθίσματα
ενώ στην οθόνη παίζουν τα προσεχώς




…να απολαμβάνεις τη μαγική στιγμή που αρχίζουν
να χαμηλώνουν τα φώτα.




(Κι όλα αυτά ανεξάρτητα από την ταινία που θα δεις.)

~ * ~

Μουσική: Sweet Lorraine, σύνθεση του Cliff Burwell

με τους Oscar Peterson και Count Basie

Και bonus track…συνονόματο της ταινίας

Συνειρμοί...

Σαββατόβραδο, διάλειμμα για τσιγάρο στο φουαγέ, είχαμε κέφια μα δε θυμάμαι ποια ταινία βλέπαμε, ίσως ήταν Αλμοδοβαρ - θα μπορούσα να ψάξω, αλλά όταν ξεστρατίζω, χάνομαι και δε θα τελειώσω, θα μείνει κι αυτό ημιτελές μαζί με τα άλλα που με κοιτάζουν θλιμμένα, σα παλιές αγάπες που δεν τους έδωσες το βάρος που τους έπρεπε -και ξαφνικά ο Θ. άνοιξε το πορτοφόλι, έβγαλε θριαμβευτικά καμιά δεκαριά κολλαριστά χαρτονομίσματα των διακοσίων δραχμών, που εκείνες τις μέρες είχαν κυκλοφορήσει, το ξέραμε αλλά δεν τα είχαμε δει ακόμα, πρώτη φορά ήταν εκείνο το βράδυ σε ένα κινηματογράφο της Πατησίων, από τη μια μεριά το κρυφό σχολειό χαρακτικό από τον πίνακα του Γύζη κι από την άλλη ο Ρήγας ο Βελενστινλής, να λέει σοβαρός σαν ήρωας «όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται και καλά»- γιατί όμως πάντα εκστασιαζόμαστε στο καινούριο ή στο ξένο νόμισμα;- μας έδωσε από ένα, με ύφος θείου που δίνει χαρτζιλίκι στα ανίψια του, σκεφτήκαμε ή δηλώσαμε ότι θα το κρατήσουμε για πάντα;- το ψάχνω ώρες τώρα και δεν το βρίσκω- δε μπορώ να θυμηθώ αν ήταν το `96 ή το `98, το Carne trémula βγήκε `97, το La flor de mi secreto νωρίτερα αλλά αυτό το είδα σε DVD όχι σε κινηματογράφο- ούτε τη λίστα με τις ταινίες δεν ετοίμασα- ίσως και να μην ήταν του Αλμοδοβαρ η ταινία που είχαμε πάει να δούμε, αλλά πόσα χρόνια πέρασαν από κείνο το βράδυ που του ζητήσαμε αφιέρωση στα κολλαριστά χαρτονομίσματα και μας έγραψε με μαύρο μαρκαδόρο με πολύ λεπτή μύτη, κάτι αστείο όπως πάντα, θυμάμαι ότι επέμεινα «βάλε κι ημερομηνία» -αν του είχα πει να βάλει και την ταινία τώρα θα ήξερα- αλλά τι λέω, αφού δεν το βρίσκω, ανακάτεψα συρτάρια κούτες και φακέλους, πουθενά, ούτε μαζί με τα άλλα, τα κρατημένα το `02, εκεί που βρήκα το καραβάκι της νοσταλγίας μου.

Μετά το σινεμά, τρελά κέφια της δεμένης φοιτητικής παρέας με τους μυστικούς κώδικες που μια λέξη μπορούσε -και μπορεί ακόμα-να φέρει έκρηξη γέλιου, μια τέτοια έκρηξη μας βρήκε κολλημένους στο φανάρι της Αγίου Μελετίου και μας αιφνιδίασε το χτύπημα κι αυτά τα θολά μάτια που κόλλησαν στο τζάμι του αυτοκινήτου, κάτι μας έλεγε ασυνάρτητο, μας προσγείωσε απότομα από τη χαρά στις γνωστές ταλαντεύσεις «να δώσεις να μην δώσεις», αν δώσεις ησυχάζεις τη συνείδησή σου και αυτός συμπληρώνει για τη δόση, αν δε του δώσεις μετά αναρωτιέσαι «κι αν αλήθεια πεινούσε;», « αν πονούσε από τη στέρηση;» τα γνωστά, όλοι καταλήξαμε αυτόματα στο «όχι δε δίνουμε», αλλά ξαφνικά ο Θ. εκεί που το πρεζάκι ετοιμαζόταν να φύγει του κάνει νόημα «περίμενε», γυάλισε το μάτι του βλέποντας να ανοίγει η θήκη όχι από τα ψιλά, αλλά η άλλη με τα χαρτονομίσματα, εμείς καταλάβαμε αμέσως ότι θα έπαιρνε γερό μπουναμά, έβγαλε ένα κολλαριστό του το έδωσε με χαρά-πόσα δίναμε τότε; το πολύ κανένα πενηντάρικο σε κέρμα - οι διακόσιες δραχμές ήταν υπερβολή, αλλά ας έπαιρνε κι αυτός μια στάλα από τη χαρά μας, έλαμψε το θολό μάτι, κατοστάρικο φαντάστηκε στα σκοτάδια του δρόμου, το πήρε, στο χάσιμο ούτε «ευχαριστώ» δεν είπε, έκανε μεταβολή απότομη λες και πίσω του περίμενε η δόση, έχασε λίγο ισορροπία, κοντοστάθηκε σκυμμένος, καταλάβαμε ότι κοίταζε το νόμισμα, χαιρόμασταν που θα ανακάλυπτε ότι είχε διπλάσια τύχη από την καλύτερη που περίμενε, έστω και χωρίς αφιέρωση με λεπτό μαύρο μαρκαδόρο, στο κάτω- κάτω δε θα το κρατούσε όπως εμείς για πάντα, αλλά εκείνος γύρισε εξοργισμένος με ένα: « Μας δουλεύεις ρε φίλε;» έσυρε αργά τις λέξεις, τις έφτυσε στο παράθυρο, αλλά και πάλι δε ήταν αρκετός ο χρόνος να καταλάβουμε τι ήθελε να πει, τον κοιτάζαμε με απορία κι εκείνος τσαλάκωσε το χαρτονόμισμα, το πέταξε μέσα από το ανοιχτό παράθυρο κι έπρεπε να συμπληρώσει «να πας να παίξεις Μονόπολη με αυτό…» για να καταλάβουμε.



Εικόνα: Τελικά το χαρτονόμισμα βρέθηκε…


Μουσική: Tajabone, του Ismaël Lô που ακουγόταν σε διασκευή του Alberto Iglesias στην ταινία του Pedro Almodóvar, Todo sobre mi madre

"Ξύπνα Blanche..."

Εκείνο το πρωί, ξύπνησα πρώτη. Είχε ξημερώσει. Θυμάμαι ότι ήταν καλοκαίρι, είχαμε τις κουρτίνες μισάνοιχτες και έμπαινε αρκετό φως. Το ξυπνητήρι θα χτυπούσε σε μισή ώρα. Χάρηκα γιατί σκέφτηκα ότι στα σαράντα χρόνια για πρώτη και μοναδική φορά, υπήρχε μια περίπτωση να μην ακούσω στις 6:45 ακριβώς, αυτό το: «Ξύπνα Μπλάνς, ώρα για δουλειά» που μου έλεγε κάθε μέρα ακόμα και τα Σαββατοκύριακα.

Δε με λένε Μπλάνς. Ή μάλλον τώρα πια με λένε. Σχεδόν έχω ξεχάσει το πραγματικό μου όνομά μου. Πριν παντρευτούμε, όταν μέναμε ακόμα στο Delft πηγαίναμε συχνά στον κινηματογράφο. Εκεί είχαμε δει το A Streetcar Named Desire. Του άρεσε τόσο πολύ αυτή η ταινία που πήγαμε και την ξαναείδαμε άλλες δύο φορές την ίδια βδομάδα. Ταυτίστηκε με τον Brando και συγχρόνως διαπίστωσε ότι εγώ είχα κάποια στοιχεία της Blanche Du Bois, όχι της Vivien Leigh, αλλά της Blanche, της ηρωίδας. «Είσαι ευαίσθητη, ονειροπόλα και ντύνεσαι σαν κι αυτή», είχε πει τότε δικαιολογώντας την απόφασή του. Δε μου άρεσε καθόλου αυτό το όνομα, αλλά δεν του το είπα ποτέ. Δύο χρόνια μετά το γάμο μετακομίσαμε στο Άμστερνταμ. Δουλεύαμε στην ίδια ασφαλιστική εταιρεία, στον ίδιο όροφο, στο ίδιο γραφείο.

Εκείνο το πρωί ξύπνησα πρώτη, ανακάθισα στο κρεβάτι και γύρισα προς το μέρος του. Κοιμόταν βαθειά με μισάνοιχτο στόμα όπως πάντα. Τον κοίταζα εντελώς αφηρημένη χωρίς να σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο. Ξαφνικά ένοιωσα αηδία. Ήταν ένα κύμα απίστευτης αποστροφής που ήρθε από το πουθενά και φούντωσε. Δε μπορούσα να ανασάνω. Ήταν σα να μαζευόταν όλο αυτό για χρόνια μέσα μου, μυστικά και εκείνη τη στιγμή βρήκε ρήγμα και ξεχείλισε...Πρώτα ένοιωσα αηδία για τη κοινή μας ζωή. Ύστερα για μένα την ίδια και για κείνον. Για το ανοιχτό του στόμα, για την ανάσα του που βρώμαγε, για το πλαδαρό του σώμα. Το μόνο που είχε μείνει από τον άντρα που είχα γνωρίσει και είχα ερωτευτεί κάποτε ήταν το άσπρο φανελάκι του Stanley Kowalski με ένα λεκέ πάνω του από τη μακαρονάδα της προηγούμενης μέρας...Ήθελα να εξαφανιστώ. Ήθελα να διαγράψω όλα αυτά τα χρόνια, τα δύο τρίτα της ζωής μου δηλαδή και να ξεκινήσω στα 60 να μετράω από την αρχή. Χωρίς αυτόν. Μόνη μου. Ήθελα λευκή σελίδα να γράψω πάνω της. Δεν ήξερα τι, αλλά ήθελα μια λευκή σελίδα. Ήθελα...για πρώτη φορά, ΕΓΩ ΗΘΕΛΑ.

Πρέπει να τον ξύπνησαν οι σκέψεις μου. Άνοιξε τα μάτια, ήταν έτοιμος να πει το γνωστό, αλλά με είδε και σταμάτησε στο «ξυ..». Τα χείλη του κινήθηκαν αλλά δεν έβγαλαν ήχο. Με κοίταζε απορημένος. Ύστερα είδα κάτι σα τρόμο στα μάτια του. Τέλος, την αποδοχή του τετελεσμένου. Μείναμε έτσι να κοιταζόμαστε χωρίς να μιλάμε, ακίνητοι στο κρεβάτι, ξημερώματα μιας καλοκαιρινής μέρας πριν από δέκα χρόνια. Ύστερα χτύπησε το ξυπνητήρι.

Σηκώθηκε, ντύθηκε κι έφυγε χωρίς να πει κουβέντα. Ήπια μόνη μου ένα καφέ. Κάπνισα πέντε τσιγάρα το ένα πάνω στο άλλο. Τηλεφώνησα στη δουλειά και είπα ότι δεν θα ξαναπάω. Όταν μου ζήτησαν εξηγήσεις έκλεισα το τηλέφωνο. Μάζεψα τα ρούχα μου σε δύο βαλίτσες, άφησα τα κλειδιά στο τραπέζι της κουζίνας, τράβηξα τη πόρτα πίσω μου και βγήκα από το σπίτι.

Τα παιδιά το έμαθαν δύο μήνες αργότερα. Η κόρη μου δε μου ξαναμίλησε από τότε γιατί εγκατέλειψα τον πατέρα της. Ο γιός μου, τη μία και μοναδική φορά που το συζητήσαμε μου είπε: «Απορώ γιατί άργησες τόσο».

Τις πρώτες μέρες έμεινα σε ένα ξενοδοχείο. Ύστερα βρήκα ένα διαμέρισμα, σε ένα τριώροφο του 1700. Ένα δωμάτιο όλο κι όλο στον πρώτο όροφο με το μπάνιο έξω, στις σκάλες. Είναι στον αέρα. Κάτω ακριβώς περνάει ένα μικρό κανάλι. Τις πρώτες μέρες σε αυτό το σπίτι καθόμουνα με τις ώρες στο κρεβάτι και έβλεπα από το παράθυρο κάτω τα νερά. Σκεφτόμουνα ότι το κρεβάτι, το δωμάτιο και η ζωή μου ήταν στον αέρα. Και αυτό μ` άρεσε.

Έτρωγα όταν πεινούσα, κοιμόμουνα όταν νύσταζα, έβγαινα όποτε είχα διάθεση. Λίγο στην αρχή, περισσότερο μετά. Χαιρόμουνα. Όριζα το χρόνο μου. Τις ανάγκες μου. Το σώμα μου. Ότι στερήθηκα όλα αυτά τα χρόνια. Αν έβαζε κάποιος στη προηγούμενη ζωή μου ένα τίτλο αυτός θα ήταν: Στέρηση.

Ήμουνα ουσιαστικά μόνη πλέον. Αλλά αυτή η μοναξιά δεν είχε καμία απολύτως σχέση με εκείνη που ένοιωθα πριν. Σε ποια ταινία έλεγε ένας ήρωας: «Προτιμώ τη μοναξιά από μια ζωή χωρίς έρωτα»;* Δε μπορώ πια να θυμηθώ, τίτλους ταινιών, ή ονόματα ηθοποιών ή ηρώων...εκτός βέβαια της Μπλάνς που με ακολουθεί. Είναι το μόνο που κράτησα.

Κάποια στιγμή ένοιωσα την ανάγκη να δουλέψω πάλι, κάνοντας όμως κάτι εντελώς διαφορετικό. Βρήκα ένα μαγαζάκι εδώ στην υπαίθρια αγορά του Waterlooplein και να `μαι! Πουλάω μεταχειρισμένα ρούχα-κυρίως γυναικεία βραδινά φορέματα. Στρας και φτερά. Ψευδαισθήσεις για γυναίκες σαν κι αυτή που ήμουνα κι εγώ κάποτε. Η δουλειά πάει καλά. Έχω σταθερή πελατεία. Έχω και μερικούς φίλους, κυρίως νέους ανθρώπους. Δεν τους πειράζει που είμαι πια 70 χρονών. Βλέπεις, ανοίγομαι εύκολα, πλησιάζω τους ανθρώπους, αστειεύομαι, μιλάω με άγνωστους στο δρόμο, μερικές φορές τους προκαλώ στο σπίτι για ένα καφέ. Όχι δε φοβάμαι. Τι έχω να χάσω; Άλλωστε, «είχα πάντα εμπιστοσύνη στην καλοσύνη των ξένων.»**





*Σκηνές από ένα γάμο του Ι. Μπέργκμαν
** η τελευταία φράση το έργου του Τ. Ουίλιαμς Λεωφορείο ο Πόθος.

Μουσική: Blue in Green του Miles Davis

Η ιστορία είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την κυρία της φωτογραφίας

S- art gallery

1. Τοπίο - Ευδαίμων Αρκαδία

ακουαρέλα - παστελ, διαστάσεις 1,37 επί 1,44

στον Thomas Xomeritis

2. Η Νύχτα και η Πόλη, 1992

αποδόμηση ψηφιακής εικόνας, laser -εκτύπωση σε χαρτί

στον λι8οξόο

3. Thin Blue Lines, 1998

γραμμικό με έγχρωμα μελάνια, διαστάσεις 1,75 επί 0,97

στον Prokopis Doukas

4. Eyes Wide Open, 1999

μικτή τεχνική- κάρβουνο και μπλε μελάνι

στην Ξένη

5. Como agua para chocolate, 1992

φωτογραφία διαστάσεις 0,98 επί 0,87

στη Margo

6.Before NIght Falls, 2000

Δίπτυχο κολάζ, μικτή τεχνική

στο Maximus

7. Out of the Body, 1989

Ανάγλυφη σύνθεση με μπάλσα, διαστάσεις 1,10 επί 1,20

στον Κ.Κ.Μοίρη

8. Ακυβέρνητες Πολιτείες

λάδι σε μουσαμά δουλεμένο με σπάτουλα, 2,3 επί 1,78

στον Old Boy

9. Breaking the Waves, 1996

ακουαρέλα, ξυλομπογιές σε στρατσόχαρτο

στον Spastos Petalakis

10. The Wind That Shakes the Barley, 2006

κάρβουνο σε χαρτί, 0,9 επί 1,47

στον ANemos





για μένα κράτησα


το



Delicatessen, 1991




Οι παραπάνω εικόνες



προέκυψαν

από τα παρακάτω



σκαναρισμένα μακαρόνια

νούμερο 3

λίγο πριν πέσουν στο βραστό νερό.

Η σάλτσα τουs έγινε με τη βοήθεια

των pink martini

Hang on little tomato

Το S -στο art gallery - του τίτλου,

προέρχεται βέβαια από το spaghetti.

Όσοι περίμεναν και δεν έλαβαν έργο

να μην ανησυχούν

σύντομα θα σκανάρω φακές.

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη απ` όσους χρησιμοποιώ το όνομά τους

στην ονομαστική αντί της αιτιατικής

Κούλουμα στην Καμπούλ.

Τα νηστίσιμα εδέσματα δελεαστικά σε παράταξη στο τραπέζι. Η λαγάνα -κομμένη πάντα με το χέρι-βυθίζεται στην ταραμοσαλάτα την γυροφέρνει άπληστα και ξαφνικά εκτοξεύομαι …στην Καμπούλ.

Όχι εξ αιτίας των χαρταετών της ταινίας The Kite Runner -που είδα πρόσφατα σε DVD δύο συνεχόμενες φορές-αλλά ενός mail που έλαβα πριν από χρόνια σα σήμερα Καθαρά Δευτέρα, από παιδικό φίλο, στρατιωτικό γιατρό που συμμετείχε στην Ελληνική Στρατιωτική Δύναμη στο Αφγανιστάν στο Κινητό Χειρουργικό Νοσοκομείο Εκστρατείας (ΚΙΧΝΕ) που βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Καμπούλ.

«… Άρχισα να σου γράφω χθες βράδυ αλλά προέκυψε έκτακτο χειρουργείο στις 11. Μας φέρανε έναν Αφγανό με διάτρηση στομάχου που είχε χειρουργηθεί και παλιότερα για τραύμα την κοιλιά. Τελειώσαμε στις 2 και σήμερα – πρώτη μεταχειρουργική μέρα – είναι πολύ καλά…

Πώς περάσατε τις Αποκριές;- φαντάζομαι ξεφαντώματα και ζηλεύω αν και μεταξύ μας, δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι. Τις προάλλες διοργανώσαμε πάρτι στην Ελληνική σκηνή και όπως ήταν αναμενόμενο έγινε χαμός από την προσέλευση ξένων από τις άλλες αποστολές. Έχουμε καλούς DJ`s, καλό ήχο και προπάντων ελληνική διάθεση οπότε μετά από μερικές υπέροχες βραδιές έχει διαδοθεί εδώ ότι οι έλληνες φτιάχνουν ατμόσφαιρα.

Σήμερα βρέχει συνέχεια από το πρωί και έχουμε σκάσει όλοι, γιατί λογαριάζαμε να πετάξουμε χαρταετό! Είπαμε να κρατήσουμε το έθιμο, αλλά ο καιρός μας τα χάλασε. Τον αετό τον αγόρασε ένας συνάδελφος που είχε πάει πριν από μέρες στην Καμπούλ. Παλιότερα, πριν την εισβολή των Σοβιετικών λένε ότι γέμιζε o ουρανός με χαρταετούς, τώρα όμως τίποτα. Είμαι 3 μήνες εδώ και δεν έχω δει κανένα.

Μπορεί να μην πετάξαμε χαρταετό αλλά την νηστεία την κρατήσαμε. Σαρακοστή και είχαμε στο τραπέζι μόνο σαλάτα και ψωμάκια αλλά μετά πέταξε κάποιος την ιδέα να καταφύγουμε στην ‘ξηρά τροφή’. Έτσι ανοίξαμε τις μερίδες 4Β και πήραμε όλα τα λαδερά που περιείχαν, ντολμαδάκια, αρακά, φασόλια και μπάμιες! Έγινε πιο πλούσιο το τραπέζι μας αλλά δε μπορείς να φανταστείς τι θα δίναμε όλοι εδώ για μια λαγάνα, ένα κομμάτι χαλβά και λίγη ταραμοσαλάτα…»

Καλή Σαρακοστή!

Σημείωση: Για όσους και όσες δεν έχουν υπηρετήσει στρατιωτική θητεία, οι ατομικές μερίδες Β4 είναι μικρά χάρτινα κουτιά που περιέχουν τα απαραίτητα σε μια αποστολή του στρατού που είναι ανέφικτο το μαγείρεμα-δύο κονσέρβες, καφέ ζάχαρη τσάι, γαλέτες και μια μικρή βάση που περιέχει στερεοποιημένο οινόπνευμα για να ζεσταίνονται πάνω της οι κονσέρβες και φυσικά σπίρτα.

Επί του πιεστηρίου: από το Βήμα, Προς αύξηση η ελληνική δύναμη στο Αφγανιστάν

και από τον ΣΚΑΪ: Πάτρα συμπλοκές με λαθροματανάστες
Εδώ το trailer της ταινίας The Kite Runner.

Η εικόνα από το  http://www.imdb.com/

Η μουσική:Ehsan Aman's New Song του Alberto Iglesias ( υποψήφιος για Όσκαρ που το κέρδισε τελικά ο Ντάριο Μαριανέλι για την "Εξιλέωση" )