El Pepe: ο πρόεδρος της καρδιάς τους

Χθες στο Μοντεβιδέο, σε μια λαμπρή τελετή, ο Χοσέ Μουχίκα εμφανώς συγκινημένος, παρέδωσε την εξουσία στον Ταμπάρε Βάσκεζ από τον οποίον την είχε παραλάβει ακριβώς πριν από πέντε χρόνια. Ο απερχόμενος πρόεδρος ήταν και προφανώς θα παραμείνει για τους πολίτες της Ουρουγουάης, ο Πέπε, ο πρόεδρος της καρδιάς τους. Ή για την ακρίβεια, ο πρόεδρος που τους έχει κλέψει τις καρδιές. Κρίνοντας από τον τρυφερό και σχεδόν ποιητικό τρόπο που τους αποχαιρέτησε, η σχέση είναι αμοιβαία.

“Αγαπημένε λαέ, ευχαριστώ! Ευχαριστώ για τις αγκαλιές, την κριτική, τη στοργή και πάνω από όλα τη βαθιά συντροφικότητά σου κάθε φορά που ένοιωθα μόνος στη διάρκεια της προεδρίας. Μην αμφιβάλεις ότι αν είχα δυο ζωές, θα τις αφιέρωνα ολόκληρες για να βοηθήσω στους αγώνες σου, γιατί είναι ο πιο μεγαλειώδης τρόπος που μπόρεσα να βρω κατά τη διάρκεια των 80 χρόνων μου, να αγαπάς τη ζωή. Δε φεύγω, έρχομαι, θα φύγω με τη ύστατη ανάσα μου και όπου και να βρίσκομαι θα είμαι για σένα, με εσένα, γιατί αυτός είναι ο ύψιστος τρόπος, να διάγεις τον βίο σου”

Ο Μουχίκα γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1935 στο Μοντεβιδέο. Ο πατέρας του ήταν αγρότης και η μητέρα του ήταν κόρη ιταλικών μεταναστών. Από νεαρή ηλικία είχε πολιτική δράση, ενταγμένος στο Εθνικό Κόμμα. Το 1969 έγινε μέλος του κινήματος Τουπαμάρος, των ανταρτών που κέρδισαν τη φήμη των Ρομπέν των Δασών καθώς λήστευαν φορτηγά που μετέφεραν αγαθά και τράπεζες, αποδίδοντας τη λεία τους στους φτωχούς.

Ο Μουχίκα αριστερά με άλλα δυο μελη των Τουπαμάρος, 

την ημέρα της απελευθέρωσής τους 14.5.1985 (από εδώ)

 Το 1972 συνελήφθη για τέταρτη φορά και μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 μεταφέρθηκε σε στρατιωτική φυλακή, όπου παρέμεινε έγκλειστος επί 13 χρόνια. Δύο από αυτά τα πέρασε σε πλήρη απομόνωση στον πάτο ενός πηγαδιού, μιλώντας με βατράχια και έντομα για να μην τρελαθεί. Απελευθερώθηκε το 1985 μετά από την πτώση της δικτατορίας.

Μιλώντας σε πλήθος στην αρχή της πολιτικής του καριέρας. 

φωτο: Marcelo Isarrualde

Μερικά χρόνια αργότερα, ο Μουχίκα ίδρυσε μαζί με άλλα μέλη των Τουπαμάρος το κόμμα Κίνημα για την Λαϊκή Συμμετοχή που συμμετείχε στον συνασπισμό "Διευρυμένο Μέτωπο". Το 1994 εκλέχτηκε αναπληρωτής και έφτασε στο Κοινοβούλιο οδηγώντας τη βέσπα του. Έκπληκτος ένας παρακαδόρος, τον ρώτησε αν σκόπευε να μείνει πολύ, για να λάβει την αισιόδοξη απάντηση: “Το ελπίζω”. Η αρχή της επιβεβαίωσης της ελπίδας του, ήρθε πέντε χρόνια αργότερα όταν εκλέχτηκε γερουσιαστής.

Το 2005 αναλάμβανε υπό τον αριστερό πρόεδρο Ταμπάρε Βάσκεζ το υπουργείο Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Αλιείας, θέση την οποία διατήρησε ως το 2008 οπότε και επέστρεψε στην έδρα του στην Γερουσία. Την ίδια χρονιά επιλέχτηκε από το έκτακτο συνέδριο του Διευρυμένου Μετώπου ως υποψήφιος για την ηγεσία του κόμματος και την επόμενη κέρδισε το χρίσμα για να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, τον Οκτώβρη του 2009, προηγήθηκε του συντηρητικού Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε που διετέλεσε πρόεδρος της Ουρουγουάης από 1990 ως 1995, με ποσοστό 47,9% έναντι 29%. Στον δεύτερο γύρο των εκλογών που πραγματοποιήθηκαν ένα μήνα αργότερα, επικράτησε με ποσοστό 52,3%. Την πρώτη Μαρτίου του 2010 ανέλαβε την ηγεσία της χώρας του.

Στα πέντε χρόνια που ήταν o Πρόεδρος αυτής της μικρή χώρας της Νοτίου Αμερικής των 3.5 εκατομμυρίων κατοίκων, ίσως να μην κατάφερε να υλοποιήσει το σύνολο των αρχικών του υποσχέσεων, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγονται η παιδεία και η υγεία. Για την πρώτη μάλιστα είχε δηλώσει: “Ας επενδύσουμε: πρώτον στην εκπαίδευση, δεύτερον στην εκπαίδευση και τρίτον στην εκπαίδευση. Ένα μορφωμένος λαός έχει τις καλύτερες επιλογές στη ζωή και είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον εξαπατήσουν οι διεφθαρμένοι και οι ψεύτες.”

Ωστόσο κατάφερε πολλά συνεχίζοντας το έργο του προκατόχου του και από χθες διαδόχου του Ταμπάρε Βάσκεζ. Στα δέκα χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης η χώρα παρουσιάζει αξιοσημείωτη και σταθερή ανάπτυξη. Το ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας μειώθηκε από  39% στο 11% ενώ και το ποσοστό της ακραίας φτώχειας έπεσε από  5% στο 0,5% το 2014.

Στα επιτεύγματά του συμπεριλαμβάνονται εξαιρετικά πρωτοποριακοί νόμοι όπως αυτόν που κατέστησε νόμιμη την αγορά της κάνναβης στη χώρα του– ο ίδιος βέβαια νουθετούσε τον πρόεδρο Ομπάμα σε συνάντησή τους στην Ουάσινγκτον να κόψει το κάπνισμα επισημαίνοντάς του τις βλαβερές συνέπειες – καθώς και τους άλλους που νομιμοποίησαν – παρά τις αντιδράσεις των συντηρητικών- τις αμβλώσεις και το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Ο ίδιος δεν πίστευε ότι αυτοί οι νόμοι ήταν πρωτοποριακοί, τονίζοντας ότι: “Η έκτρωση είναι τόσο παλιά όσο ο κόσμος. H ομοφυλοφιλία, επίσης. Είχαμε τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Μεγάλο Αλέξανδρο, η ομοφυλοφιλία δεν είναι σημείο των μοντέρνων καιρών, είναι πολύ πιο παλιά από ότι νομίζουμε. Είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα που υπάρχει. Για εμάς, το να μη την νομιμοποιούμε θα ήταν σαν να βασανίζουμε άσκοπα αυτούς τους ανθρώπους.”

φωτο: Javier Calvelo

Αξίζει να σημειωθεί κάτι ακόμα:o πρόεδρος Μουχίκα, επέδειξε την έμπρακτη αλληλεγγύη στην δοκιμαζόμενη Συρία καθώς τον Οκτώβριο του 2014 υποδέχτηκε ο ίδιος στο αεροδρόμιο του Μοντεβιδέο 42 πρόσφυγες -θα ακολουθήσουν και άλλες ομάδες μέσα στο 2015- οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη χώρα που καλύπτει όλα τα έξοδα και έχει ήδη εξασφαλίσει δουλειές για τους ενήλικες και την φοίτηση των παιδιών σε τοπικά σχολεία.

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε, εξέπληξε τους πάντες με την αντισυμβατικότητά του και την εξαιρετικά λιτή του διαβίωση. Δεν μετακόμισε στο προεδρικό μέγαρο, αλλά συνέχιζε να ζει με την σύντροφό του, επίσης πρώην αντάρτισσα των Τουπαμάρος και μέλος της Γερουσίας, Λουσία Τοπολάνσκι, και τα σκυλιά τους -ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει η κουτσή Μανουέλα-  στο μικρό αγρόκτημά τους έξω από την πρωτεύουσα Μοντεβιδέο καλλιεργώντας χρυσάνθεμα. Συνέχισε να μετακινείται, οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του, ένα σκαραβαίο μοντέλο του 1987, σταματώντας μάλιστα όταν έβλεπε ένα χέρι να του κάνει ωτοστόπ. Το προεδρικό αυτοκίνητο, έγινε τόσο διάσημο που πριν από μερικούς μήνες ένας βαθύπλουτος σεΐχης πρόσφερε το ιλιγγιώδες ποσό του 1 εκατομμυρίου δολαρίων για να το αποκτήσει. Ο ιδιοκτήτης του δε ενέδωσε στη δελεαστική προσφορά. “Δεν θα το πουλήσουμε ποτέ” δήλωσε εξηγώντας το γιατί: θα ήταν προσβολή απέναντι στους φίλους που συγκέντρωσαν το ποσόν για να το αγοράσουν και να του το χαρίσουν. Και φυσικά δεν ενέδωσε, για έναν ακόμα λόγο. “Κερδίζω περισσότερα από όσα μού χρειάζονται” είχε δηλώσει ο Μουχίκα σε συνέντευξή του στο Al Jazeera και διέθετε, όπως άλλωστε και η γυναίκα του, το 90% της προεδρικής αποζημίωσης των 12 χιλιάδων δολαρίων για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Τελικά όλο αυτό συνοψίζεται σε τρεις κουβέντες του. “Ο πρόεδρος δεν είναι παρά ένας υψηλόβαθμος υπάλληλος που εκλέγεται για να πραγματοποιήσει μια λειτουργία. Δεν είναι βασιλιάς, δεν είναι θεός. Δεν είναι ο μάγος της φυλής που ξέρει τα πάντα. Είναι ένας δημόσιος υπάλληλος. Πιστεύω ότι ο ιδανικός τρόπος διαβίωσης του προέδρου, είναι να ζει όπως η πλειονότητα των ανθρώπων τους οποίους προσπαθεί να υπηρετήσει και τους οποίους εκπροσωπεί.”

Τα διεθνή μέσα κάθε φορά που αναφέρονται στον Μουχίκα, τον χαρακτηρίζουν σταθερά, “ο πιο φτωχός πρόεδρος του κόσμου”. Εκείνος όμως διευκρινίζει: “Δεν είμαι ο φτωχότερος πρόεδρος. Φτωχός είναι αυτός που χρειάζεται πολλά για να ζήσει. Ο τρόπος ζωής μου είναι αποτέλεσμα των πληγών μου. Είμαι ο γιος της ιστορίας μου. Υπήρξαν χρόνια που ήμουν ευτυχής μόνο γιατί είχα ένα στρώμα”

Η ανάρτηση αφιερώνεται στους Έλληνες εκλεγμένους "δημόσιους υπαλλήλους" 

το κείμενο αναδημοσιεύτηκε στο tvxs

Million Immigrant Babies

-Νίκο, τί γίνεται; Μού είχες πει ότι η Ομόνοια έχει καθαρίσει  από μαύρους και λαθρομετανάστες...

-Η δραματική βελτίωση Πρόεδρε θα φανεί στο επόμενο στάδιο με  την επιχείρηση "Ξένιος Κλιντ" που θα τους κάνει αόρατους. 

Angela Saturno Merkel

'

The Daily Cartoon από τον Independent (14.2.2011)

Francisco Goya

 Ο Κρόνος καταβροχθίζει το γιο του. (Saturno devorando a su hijo) Έχουν προταθεί πολλές ερμηνείες του νοήματος του πίνακα: η μάχη μεταξύ νεότητας και γήρατος, ο χρόνος που καταβροχθίζει τα πάντα, η οργή του Θεού και μια αλληγορία της κατάστασης στην Ισπανία όπου η πατρίδα κατέτρωγε τα παιδιά της με τον πόλεμο και την επανάσταση. Υπάρχουν εξηγήσεις που σχετίζονται με τη σχέση του Γκόγια με το γιο του, Ξαβιέ, το μόνο από τα έξι παιδιά του που επέζησε έως και την ενηλικίωση, ή τη σχέση του με τη Λεοκάντια Βάις, οικονόμο του που έμενε στο σπίτι του, και πιθανώς ερωμένη του...

Peter Paul Rubens

...Ο Γκόγια ίσως εμπνεύστηκε από τον πίνακα (1636) του  Ρούμπενς που απεικόνιζε το ίδιο θέμα. Ο πίνακας του Ρούμπενς, που βρίσκεται επίσης στο Μουσείο ντελ Πράδο, είναι μια φωτεινότερη, πιο συμβατική αντιμετώπιση του μύθου: ο δικός του Κρόνος δεν αποπνέει την ίδια κανιβαλιστική αγριότητα με εκείνον στην απόδοση του Γκόγια. Η εκδοχή του Γκόγια απεικονίζει έναν άντρα που οδηγείται στην παράνοια από το γεγονός ότι καταβροχθίζει τον ίδιο τον γιο του. Επιπρόσθετα, στο έργο του Γκόγια, το σώμα του γιου είναι το πτώμα ενός άντρα και όχι το αβοήθητο μωρό που απεικονίζεται στον πίνακα του Ρούμπενς. (από wiki)

Ο γύρος του κόσμου με μια είδηση

Greece's prime minister to quit in deal to salvage bailout package

Greeks agree coalition government without Papandreou

Greece seals deal on new coalition under EU pressure

Greeksagree on coalition without Papandreou

Leaders in Greece Agree to Form a New Government

GriechischerPremier verzichtet auf sein Amt

Unity government deal agreed in Greece

EnGrèce, un gouvernement de coalition sans Georges Papandréou

La Grèce progresse vers un nouveau gouvernement

Grecia:raggiunto accordo Papandreou lascia, presto elezioni

Crisi, l'Italia alla prova dei mercati Grecia caos, Papandreou esce discena Governo allargato, Papadimos in pole

Los partidos griegos acuerdan un Gobierno de unidad nacional sin Papandreu

Merkel,‘Beni oraya getirmeyin’ resti çekti Atina’da yeni hükümetekapı açıldı (Τουρκία)

Greciapacta un gobierno de unidad sin Papandreu (Αργεντινή)

Greek PM to step down (Κίνα)

Greek PM, opposition leader reach deal on new govt (Ινδία)

Greeceseals deal on new coalition (Νότιος Αφρική)

Greece agrees to form national unity government, Papandreou to step down (Αυστραλία)

Μουσική: I wish I knew, σύνθεση των  Harry Warren και Mack Gordon με το τρίο του Bill Evans

Πρωθυπουργοί

Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907-1998)

Γεώργιος Ράλλης (1918- 2006)

Ανδρέας Παπανδρέου (1919-1996)

Τζανής Τζαννετάκης (1927-2010)

Ιωάννης Γρίβας (1923  )

Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004)

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1918  ) 

Ανδρέας Παπανδρέου (1919-1996)

Κωνσταντίνος Σημίτης (1936  )

 

Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής (1956  )

Γεώργιος Α. Παπανδρέου (1952  )

------  ----------- (  ) 

Κατάλογος Πρωθυπουργών, Γ Ελληνική Δημοκρατία.  

Η σκόνη αυτού του κόσμου

Εκείνη τη χρονιά γιορτάσαμε τα γενέθλια της Λ. στο Galaxy της Σταδίου. "Σε στενό φιλικό κύκλο", μόνο η παρέα, όρθιοι,  στριμωγμένοι στο μακρόστενο μπαρ που ήταν γεμάτο κι όχι όπως παλιότερα στο σπίτι της, σε εκείνα τα αξέχαστα πάρτι που άρχιζαν στις 7 το απόγευμα και τελείωναν ξημερώματα, αναγκαστικά, όταν η αστυνομία χτυπούσε πια για τρίτη φορά την πόρτα. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, οι αναμνήσεις αυτής της βραδιάς έχουν διασωθεί αποσπασματικά,  σαν ξεθωριασμένες εικόνες μέσα από τον συνεχόμενο καθρέφτη, στην μια πλευρά του Galaxy απέναντι από τη μπάρα του κυρίου Γιάννη, θολές από τον καπνό των τσιγάρων.

Θολές και από την υπόγεια ένταση που προκαλούσε ένα τελεσίγραφο που έληγε εκείνο το βράδυ. Είχε περάσει ένας μήνας και κάτι από τη μεγάλη διαδήλωση κατά του προαναγγελθέντος πολέμου στο Ιράκ, όπου είχαμε κατέβει με τα δικά μας ευφάνταστα πανώ που μάλιστα την επόμενη μέρα τα είδαμε να φιγουράρουν σε μερικές εφημερίδες. Το αποκλειστικό θέμα συζήτησης,  βέβαια, ήταν αν θα γινόταν εισβολή, πόσο θα κρατούσε και κυριώς οι συνέπειές της.

Έφυγα γύρω στις δύο. Διέσχισα τη στοά και βγήκα στη Σταδίου. Ψιλόβρεχε κι είχε αρχίσει να μυρίζει άνοιξη. Μόλις έφτασα στο σπίτι και πριν καν βγάλω το παλτό, άνοιξα την τηλεόραση. Στη ΝΕΤ η Χούκλη κι ο Τσίμας, εμφανώς νυσταγμένοι, προέβλεπαν ότι μάλλον δεν θα γινόταν τίποτα εκείνη τη νύχτα. Η βεβαιότητά τους με παρέσυρε, έκλεισα την τηλεόραση στις 4.30 και έπεσα για ύπνο. Ακριβώς δύο λεπτά αργότερα ξεκίνησε η επιχείρηση με το χολιγουντιανό τίτλο Σοκ και δέος με σφοδρούς βομβαρδισμούς της Βαγδάτης, ενώ παράλληλα οι χερσαίες δυνάμεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, εισχωρούσαν στο νότιο Ιράκ.

Τις επόμενες ημέρες η παγκόσμια κοινότητα παρακολούθησε τη διεξαγωγή του πολέμου on line. Ασθμαίνοντες ανταποκριτές, που τις φωνές τους κάλυπταν τα βομβαρδιστικά, μετέδιδαν τη φρίκη ενός ακόμα πολέμου από το ξενοδοχείο Παλαιστίνη στην ανατολική όχθη του Τίγρη, ενώ το σκοτεινό φόντο του πλάνου ξαφνικά κοκκίνιζε από τις αλλεπάλληλες εκρήξεις. Το κόκκινο επανερχόταν στις οθόνες όταν τα τηλεοπτικά συνεργεία –σε στιγμές ανάπαυλας των αεροπορικών επιδρομών- βγαίνανε στους βομβαρδισμένους δρόμους και συναντούσαν πληγωμένους άμαχους μπροστά στα ερείπια των σπιτιών τους.

Η Λ. μένει εδώ και μερικά χρόνια στις Βρυξέλλες. Το Σάββατο 19/3 που ήταν τα γενέθλιά της, τηλεφώνησα στο σπίτι αλλά δεν απάντησε κανείς. Επιχείρησα κι αργότερα. Τίποτα. Άρχισα να της γράφω όταν ο Σαρκοζί είπε: “Αυτή την ώρα γαλλικά αεροσκάφη είναι έτοιμα να επέμβουν...” . Άκουσα τις δηλώσεις του και τελείωσα βιαστικά το μεηλ με τα χρόνια πολλά, συμπληρώνοντας στο τέλος σε παρένθεση: “δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν τη μέρα των γενεθλίων σου, τη μια χρονιά να ξεκινάει επέμβαση στο Ιράκ και τώρα στη Λιβύη".

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, μόνιμα ανοιχτά δύο παράθυρα στον υπολογιστή, το ένα στο Al Jazeera και το άλλο στο BBC, ενώ στην μικρή οθόνη το ένα δελτίο διαδεχόταν το άλλο. Σωστός ορυμαγδός η συνεχής ροή πληροφοριών. Αναφορές στη έκτακτη συνεδρίαση του συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ της Παρασκευής και στην απόφαση 1973, μετά οι δηλώσεις των ηγετών, η στάση της Κίνας, η «περιορισμένη στρατιωτική δράση» των ΗΠΑ από την ομιλία Ομπάμα στη Βραζιλία , ο Αραβικός Σύνδεσμος, η καθαίρεση του Ρώσου πρεσβευή από το Μεντβέντεφ στη Λιβύη. Παράλληλα ένας μακρύς κατάλογος από μαχητικά αεροσκάφη, CF-18, F-16, Tornado, Tyhpon, τάνκερ, μεταγωγικά, φρεγάτες, αεροπλανοφόρα, υποβρύχια. Συσχετισμοί δυνάμεων. “Η Λιβύη διαθέτει τη δεύτερη καλύτερη αεράμυνα της Αφρικής μετά από αυτή της Αιγύπτου”.

Ενώ ηγέτες και αναλυτές αναφέρονται με απόλυτη βεβαιότητα στην αναγκαιότητα της επέμβασης, ξαφνικά αναδύονται τρεις στίχοι: “Υμνώ τα χέρια που παίρνουν όπλα για την ελευθερία/ τώρα όμως μόνο αφού εξετάσω και βεβαιωθώ/πώς η ελευθερία που υπόσχονται δεν είναι μια νέα σκλαβιά.”(1)  Οι ειδήμονες κάνουν προβλέψεις για τη διάρκεια, τον τρόπο, και την έκβαση αυτής της νέας περιπέτειας με την εξόχως ποιητική ονομασία “Αυγή της Οδύσσειας”,  κι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να είναι σύντομη μια επιχείρηση που το όνομά της περιλαμβάνει τη λέξη Οδύσσεια. Όπως ξέρω πολύ καλά ότι θα αναρωτιέμαι και θα αμφιβάλω διαβάζοντας καχύποπτα και την αντίθετη άποψη, αυτή της μη ανάμειξης, γιατί κι αυτή η όχθη ανοίγει με απόλυτη βεβαιότητα τη δική της βεντάλια επιχειρημάτων για ένα ζήτημα τόσο πολύπλοκο, με τόσες παραμέτρους, με τόσους αστάθμητους παράγοντες.

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ με σιγουριά είναι ότι όσο απομακρύνεσαι, οι πολιορκούμενες πόλεις και οι βάσεις των συμμάχων δεν είναι παρά κουκίδες στο χάρτη της Μεσογείου. Από αυτήν την απόσταση ασφαλείας μπορείς κάλλιστα να διατυπώνεις αφορισμούς για το αν έπρεπε ή όχι να γίνει η επέμβαση, αν καθυστέρησε και πόσο, αν οι Λίβυοι είναι πραγματικοί επαναστάτες ή γιαλαντζί και υποκινούμενοι, αν οι φυλές, αν τα συμφέροντα των συμμάχων, αν αν, αν...

Θα πρέπει κανείς να αλλάξει κλίμακα, να πλησιάσει αρκετά για να ακούσει το κλάμα των παιδιών την ώρα των βομβαρδισμών. Τα ουρλιαχτά των τραυματισμένων. Το μονότονο θρήνο που διακόπτουν οργισμένα الله أكبر  *  στις κηδείες των σκοτωμένων. Θα πρέπει κανείς να πλησιάσει πάρα πολύ, ώστε να μπορεί να μυρίσει τον ιδρώτα της αγωνίας, το πηγμένο αίμα, τη μυρωδιά της καμμένης σάρκας. 

Στις 4.32 τα ξημερώματα, ακριβώς την ώρα της άλλης ξεχασμένης πια επετείου, δεν άντεξα άλλο και βγήκα για μια βόλτα αφήνοντας πίσω μου τις ανοιχτές οθόνες. Έκανε ψύχρα. Ένας σκύλος γάβγιζε κάπου μακριά. Ο ήχος μιας σειρήνας έφτασε επίμονος από τη λεωφόρο κι ύστερα χάθηκε. Ψηλά, πίσω από τα σύννεφα κρυμμένη η πανσέληνος που πλησίαζε στη δύση της. Μεγάλο φεγγάρι. Ωραίο. Σίγουρα κάποιος πιλότος αγγλικού Tornado πετώντας πάνω από τις Ευσπερίδες το έβλεπε την ίδια στιγμή, ακόμα μεγαλύτερο, ακόμα πιο λαμπερό, να φωτίζει τις αχανείς επίπεδες εκτάσεις της Λιβύης. Ένοιωσα το στόμα ξερό, σαν να είχα βάλει μέσα του μια χούφτα χώμα. Ένας αγουροξυπνημένος κότσυφας άρχισε να φλυαρεί πάνω σε μια νεραντζιά. Πλησίασα αθόρυβα. Σταμάτησε το κελάηδισμα και πέταξε μακριά. Τα μπουμπούκια αυτής της άνοιξης δεν είχαν φανεί ακόμα στο δέντρο, όμως σε ένα φύλλο ξεχώρισα στο πρώτο φως της Κυριακής μια σταγόνα πρωινής δροσιάς. Κι είπα, με λόγια δανεικά:

"Για δοκιμή θα ξεπλύνω

τη σκόνη αυτού του κόσμου

με τις σταλίτσες της δροσιάς." (2)

στη Λ. φυσικά 

1.Τίτος Πατρίκιος, Υμνώ το σώμα.

2.Χαϊκού του Ματσούο Μπασο

* Allāhu Akbar, ο Θεός είναι μεγάλος.

η εικόνα από εδώ. 

διαβάστε επίσης, 
Του λυβικού το πέλαγος , 
εκ Δυτικής Λιβύης,
Υπάρχουν ανθρωπιστικοί βομβαρδισμοί;


και (οπωσδήποτε): Περί Λιβύης, Καντάφι, αεροπορικών επιθέσεων