"Για μια μέρα...

...αφήστε τη γύρη...

...και την ανάσα της άνοιξης..."

Καλό μήνα! 

Β, 26

Μικρός ήταν ήσυχο παιδί. Λιανό κι αμίλητο. Πάντα αγέλστο. Χωρίς πολλές παρέες και φίλους. Κακός μαθητής. Για φροντιστήρια ούτε λόγος. Δεν περίσσευε τίποτα. Έβγαλε με τα χίλια ζόρια το Λύκειο. Μετά ξυπνούσε αργά, έπρηζε  τη μάνα του για 10 ευρώ, για καφέ και τσιγάρα, εκείνη τα είχε για ψώνια, τελικά τού τα έδινε και μέχρι αργά το μεσημέρι την έβγαζε στις καφετέριες. Στο στρατό, του έστελναν ότι μπορούσαν. Απολύθηκε κι επέστρεψε διπλός. Ντουλάπα δίφυλλη κανονική.

Πάλι τα ίδια. Χαρτζιλίκι από το υστέρημα για καφέδες και τσιγάρα. Για δουλειά έψαχνε, αλλά μόνο γραφείου. Κλαιγόταν η μάνα, "κάτι να βρεθεί, να βολευτεί το παιδί". Τη λυπόταν μερικοί, του έδιναν δουλειές του ποδαριού, τις μισοέκανε κι ύστερα τις παρατούσε. Ή δεν τις έκανε καθόλου γιατί ήταν κακοπληρωμένες. Έτσι τουλάχιστον έλεγε η μάνα για να τον δικαιολογήσει. Και πάλι στις καφετέριες με φίλους ντουλάπες με μαύρα ρούχα. Αυτός πάντα αμίλητος κι αγέλαστος. Στο στόμα, μια το τσιγάρο, μια το χιλιοδαγκωμένο καλαμάκι του φραπέ.

Πέρυσι για πρώτη φορά μού μίλησε. Δε θυμόμουν τη φωνή του. Μού έκανε παρατήρηση γιατί χαιρετούσα λέει τους αλβανούς της γειτονιάς. “Βρωμίζουν...μας παίρνουν τις δουλειές” κατέληξε. Φέτος έχει ξυρίσει το κεφάλι και φοράει κι αυτός μαύρα ρούχα. Έτσι κεκαρμένοι είναι και άλλοι δυο -τρεις που έρχονται  στο σπίτι στο τέλος του δρόμου κι ύστερα βγαίνουν και σουλατσάρουν όλοι μαζί περιφέροντας μούσκουλα. 

Την περασμένη Τρίτη, τον είδα από μακριά στημένο να τους χαιρετάει με τεντωμένο χέρι μπροστά, με τεντωμένη παλάμη. Και μού φάνηκε ότι τον είδα   να γελάει. Για πρώτη φορά. 

Αυτός που ήταν ένα αγέλαστο, λιανό παιδί. 

Πολυξένη, 86

Την τελευταία φορά που τον άκουσε ήταν βραχνιασμένος. “Εμ κουράστηκες Αντώνη” σκέφτηκε “τόσες μέρες να μιλάς ασταμάτητα για το καλό της πατρίδας” και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Το βλέμμα απέφυγε τις ρυτίδες στο πρόσωπο και στάθηκε στα καλοχτενισμένα της μαλλιά, στο σκούρο μπλε ανοιξιάτικο ταγέρ με τα ασημιά κουμπιά -που δεν είχε βάλει στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου μιά που τότε έκανε ακόμα κρύο- στο σιέλ καλοσιδερωμένο πουκάμισο, στην καρφίτσα στο πέτο και τέλος στα καλογυαλισμένα της παπούτσια.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι, πήρε την τσάντα της και άρχισε να κατεβαίνει βιαστικά αλλά με προσοχή τις σκάλες, κρατημένη γερά από την κουπαστή. Με την εξαδέλφη της που την περίμενε στη είσοδο, ανηφόρισαν προς την εκκλησία και μετά το “δι ευχών”, αντί του συνηθισμένου καφέ που έπιναν μαζί κάθε Κυριακή, πότε στο σπίτι της μιας πότε της άλλης, ξεκίνησαν για το εκλογικό κέντρο.

Από το Φεβρουάριο του 1956 -από εκείνες τις εκλογές που ψήφισαν για πρώτη φορά και οι γυναίκες- ανελειπώς, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις πήγαιναν αλά μπρατσέτα μετά την εκκλησία στο εκλογικό κέντρο. Ετοίμαζαν τα ψηφοδέλτια μέρες πριν, τα σταύρωναν κυριολεκτικά και μεταφορικά, και έφταναν πανέτοιμες και αποφασισμένες μπροστά στην κάλπη. Δαγκωτό ΕΡΕ πριν τη χούντα, Νέα Δημοκρατία μετά, στη μεταπολίτευση, ανομολόγητα ερωτευμένες και οι δύο με τον Εθνάρχη. Οι αρχηγοί που τον διαδέχτηκαν έχαιραν της εκτίμησής τους, άλλος περισσότερο -ο Ράλλης κι ο ανηψιός του Εθνάρχη- κι άλλος λιγότερο -ο Μητσοτάκης. Όσο για τον τελευταίο, τον Αντώνη, του είχαν παθολογική αδυναμία και ήταν βέβαιες ότι εκείνος θα κατάφερνε να βγάλει την πατρίδα από την κρίση.

Μετά την ξαδέλφη της, η κυρία Πολυξένη πέρασε το παραβάν του εκλογικού τμήματος. Έκλεισε σχολαστικά την κουρτίνα κι ύστερα γύρισε κι άνοιξε την τσάντα για να βγάλει το σταυρωμένο και για να βάλει μετά μέσα στην τσάντα της το μάτσο με τα ψηφοδέλτια που της είχαν δώσει τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής. Είκοσι και βάλε αυτή τη φορά. Μπόλικο πράμα.

Πάντα έπαιρνε μαζί της τα ψηφοδέλτια. Στο σπίτι τα έκοβε προσεκτικά στη μέση, τα έπιανε όλα μαζί με ένα μανταλάκι και τα χρησιμοποιούσε για να σημειώνει τα ψώνια και μερικές φορές, συνταγές που έγραφε πρόχειρα και μετά αντέγραφε σχολαστικά στο τετράδιο με το σκληρό εξώφυλλο. Η μηλόπιτα της κουμπάρας της είχε σημειωθεί στο ψηφοδέλτιο του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού του Ζίγδη*, τα κουλουράκια κανέλας -συνταγή της συννυφάδας της- στο ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου με επικεφαλής τον Χαρίλαο Φλωράκη, ενώ η πάστα φλόρα με μαρμελάδα βερίκοκο μιας γειτόνισσας συνδέθηκε οριστικά με το Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Ανοίγοντας την τσάντα της την Κυριακή 6 Μαΐου του 2012 διαπίστωσε ότι το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο δεν ήταν εκεί. Έψαξε και στις δύο θήκες, στο τσεπάκι με το φερμουάρ, άνοιξε και το πορτοφόλι της: πουθενά. Κατάλαβε ότι το είχε ξεχάσει στο σπίτι. Για πρώτη φορά στα χρονικά. “Ουκ έρχεται μόνον το γήρας” σκέφτηκε και διατηρώντας την ψυχραιμία της αποφάσισε να αναζητήσει ανάμεσα στα άλλα το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.

Άνοιξε και πάλι την τσάντα της για να βρει τα γυαλιά της. Ούτε όμως κι αυτά ήταν εκεί. Άρχισε χωρίς γυαλιά να περνάει το ένα μετά το άλλο τα ψηφοδέλτια, ταραγμένη πλέον γιατί ήξερε ότι έξω από το εκλογικό κέντρο υπήρχε ουρά και ένοιωθε ότι καθυστερούσε τον κόσμο. Της ήταν αδύνατον να διαβάσει. Μερικά ψηφοδέλτια της έπεσαν από τα χέρια, έκανε να σκύψει να τα πιάσει τη στιγμή που ο δικαστικός αντιπρόσωπος -φίλος και συμμαθητής του γιου της- που είχε πλησιάσει στο παραβάν της είπε κάπως ανήσυχος: “Όλα καλά κυρία Πολυξένη; Μήπως θέλετε βοήθεια;”

Ένοιωσε ότι είχε αρχίσει να της ανεβαίνει η πίεση, μα φώναξε ένα αξιοπρεπές:“Μισό λεπτό Σάκη παιδί μου, τελειώνω”. Κοίταξε τα πεσμένα ψηφοδέλτια και με όσο κουράγιο της απέμενε συνέχισε να περνάει ένα- ένα αυτά που κρατούσε στα χέρια της με την ελπίδα ότι αυτό που αναζητούσε δεν είχε πέσει κάτω. Δεν κοίταζε πια τα ονόματα των κομμάτων αλλά των υποψηφίων για να βρει την...αδύνατον να θυμηθεί το όνομα της κοπέλας που της είχε πει ο γιος της: “Μάνα, αφού δεν αλλάζεις κόμμα, κοίταξε να σταυρώσεις αυτήν την κοπέλα που φαίνεται σωστός άνθρωπος”.

Ξαφνικά αναγνώρισε ένα όνομα. Ήταν το όνομα μιας παιδικής της φίλης. Σίγουρα αυτή η υποψήφια θα ήταν η εγγονή της φίλης της και σίγουρα θα ήταν της Νέας Δημοκρατίας. Έβαλε ένα αποφασιστικό σταυρό δίπλα στο όνομα, δίπλωσε το ψηφοδέλτιο, το έβαλε στο φάκελο, τον έκλεισε προσεκτικά, πέταξε για πρώτη φορά στο καλάθι όλα τα υπόλοιπα ψηφοδέλτια και βγήκε θριαμβευτικά από το παραβάν ελαφρώς αναψοκοκκινισμένη. Την στιγμή που τον έριχνε στην κάλπη, ο δικαστικός αντιπρόσωπος, την πείραξε για τα κόκκινά της μάγουλα.

“Τι έκανες χριστιανή μου τόσην ώρα εκεί μέσα;” την ρώτησε η ξαδέλφη της που την περίμενε έξω από την αίθουσα και συμπλήρωσε με περιπαικτική διάθεση: “Ούτε οι αναποφάσιστοι δεν καθυστερούν τόσο...”. Η Πολυξένης της έκανε νόημα να σωπάσει γιατί ήταν πολλοί γνωστοί τριγύρω, την έπιασε από το μπράτσο και πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Μόνο όταν απομακρύνθηκαν αρκετά από το εκλογικό κέντρο άρχισε να εξιστορεί την περιπέτειά της μέσα στο παραβάν. “Αλλά” κατέληξε, λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι και με αρκετές στάσεις στα επίμαχα σημεία της διήγησης, “στο τέλος το βρήκα και σταύρωσα  την εγγονή της φίλης μου”.

Όταν είπε το όνομα της υποψήφιας, η ξαδέλφη της έμεινε με ανοιχτό το στόμα και αμέσως μετά της εξήγησε ότι η μικρή ήταν υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Πολυξένη την κοίταξε ανέκφραστη. Της πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσει ότι όχι μόνο δεν είχε ψηφίσει τον Αντώνη σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές, τον Αντώνη  που είχε βραχνιάσει τόσες μέρες να μιλάει για το καλό της πατρίδας, μα είχε ρίξει για πρώτη φορά στη ζωής της -κατά λάθος βέβαια – "ψήφο εις τους κομουνιστάς". Ύστερα λιποθύμησε.

Αργά το βράδυ, μετά από δύο χαπάκια για την πίεση, αρκετή ξεκούραση και πολλά παρηγορητικά λόγια είχε κάπως συνέλθει αλλά ακόμα το φυσούσε και δεν κρύωνε. Την ίδια ώρα, σε ένα μπαράκι της μικρής μας πόλης, ο εγγονός της πανευτυχής που είχαν ψηφίσει το ίδιο κόμμα εκείνος και η γιαγιά του, σκασμένος στα γέλια διηγήθηκε στους φίλους του το πάθημά της καταλήγοντας: “ευτυχώς η κυρά Πολυξένη, δεν έμεινε στον τόπο όταν κατάλαβε τί ψήφισε, γιατί σίγουρα μερικοί από τους δεξιούς της οικογένειας, θα έλεγαν ότι και για αυτό θα έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ”.

* του Γιάγκου Πεσμαζόγλου (και όχι του Ζιγδη όπως κατά λάθος έγραψα)                      

Η ύστατη πολιτική λύση

Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 και επί μια εβδομάδα παρακολουθώ βουβός και με ανάμεικτα συναισθήματα τις πολιτικές εξελίξεις, αποφεύγοντας να σχολιάσω τόσο τα αποτελέσματα των εκλογών, όσο και την πορεία των τριών- άκαρπων όπως αποδείχτηκε-  διερευνητικών εντολών που έλαβαν οι αρχηγοί των κομμάτων. Θα συνέχιζα να κρατώ την ίδια στάση περιμένοντας τις πρωτοβουλίες του Προέδρου της Δημοκρατίας για το σχηματισμό κυβέρνησης, όμως συναισθανόμενος την κρισιμότητα των καταστάσεων και το ιστορικό των στιγμών που ζούμε, αποφάσισα να επαναδιατυπώσω αυτούσια την πρόταση που έκανα πριν από μερικούς μήνες σε ανάλογη περίπτωση: την πρόταση για Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας αποτελούμενη από εξωκοινοβουλευτικούς μεν, επιφανείς ιστολόγους δε.

Όπως είναι φυσικό, πριν την επαναφορά της πρότασης, διερεύνησα εξονυχιστικά τις προθέσεις των μελών με αλλεπάλληλες επαφές που είχα μαζί τους το τελευταίο εικοσιτετράωρο και διαπίστωσα με συγκίνηση ότι είναι πρόθυμοι να αναλάβουν άμεσα τα καθήκοντά τους, όχι από προσωπική φιλοδοξία αλλά από βαθειά συναίσθηση του καθήκοντος απέναντι στη χώρα που στροβιλίζεται στις δίνες της πολιτικής και της οικονομικής κρίσης, έτοιμοι να δώσουν οριστικό τέλος στα δεινά της. Με ανακούφιση διαπίστωσα ότι οι εξαγγελείες που έκαναν αποδεχόμενοι τα χαρτοφυλάκια που τους είχα προτείνει τον περασμένο Νοέμβριο δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Το αντίθετο μάλιστα: παραμένουν αταλάντευτοι στις αρχικές δεσμεύσεις τους, έτοιμοι να συγκρουστούν με συμφέροντα, να εξαλείψουν τη διαφθορά, να οργανώσουν το χάος και κυρίως με μαγικό τρόπο να άρουν το βάρος του χρέους που στραγγαλίζει τη χώρα μας αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά τους δανειστές μας.

Δε θα σας κουράσω απαριθμώντας τα προταιρήματα των μελών αυτής της Κυβέρνησης ή αναφέροντας λεπτομερή βιογραφικά. Είναι άλλωστε γνωστοί σε όλους σας μια έχουν διακριθεί επί μακρόν για το ήθος, τη συνέπεια, την εργατικότητα, τη μεθοδικότητα και κυρίως την αφοσίωσή τους σε υψηλά ιδανικά. Θα περιοριστώ λοιπόν στην εκ νέου ανάρτηση της σύνθεσης αυτής της Κυβέρνηση που συνοδεύεται από αποκλειστικές φωτογραφίες των μελών της και θα καταλήξω λέγοντας ότι δε χωρά πλέον καμία αμφιβολία  ότι η Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας αποτελούμενη από επιφανείς ιστολόγους είναι η μοναδική ασφαλής λύση στο αδιέξοδο. 

Ακολουθεί αναλυτικά η σύνθεση της Κυβέρνησης.

Πρωθυπουργός: Old Boy

Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης: silez+ukuk

Υπουργός Επικρατείας, κυβερνητικός εκπρόσωπος: ΚΚΜοίρης

Υπ. Εξωτερικών: Кроткая

Υφυπουργός Εξωτερικών: Theorema

Υπ. Εσωτερικών: Elias

Υπ. Δικαιοσύνης: xasodikis

Υπ. Προστασίας του Πολίτη: rogerios

Υπ. Οικονομιας:  ou ming , 

Υφυπουργός: Greek Rider

Υπ. Ενέργειας και Δημ. Έργων: So_Far

Υπ. Περιβάλλοντος: gasireu

Υφυπουργός Περιβάλλοντος: Μούργος

Υπ. Πολιτισμού: Kopoloso

Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης: Σημειωματάριο Κήπων

Υπ. Νησιωτικής ανάπτυξης: Red Kangaroo

Υπ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης: CYNICAL

Υπ. Υποδομών και δικτύων:βιβλιοθηκάριος

Υπ. Ναυτιλίας:  Δύτης των Νιπτήρων

Υπ. Άμυνας: Ιφιμέδεια

Υπ. Μεταφορών: Βυτίο

Υπ. Νεολαίας και Άθλησης:silentcrossing

Υπ. Αποδημου Ελληνισμού: plagal

Υπ. Τουρισμού: thas

Υπ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων: NIEMANDSROSE

Υπ. Υγείας: Σελιτσάνος

Υπ. Εργασίας: renata

Υπ. Παιδείας: Sraosha

Ετεροδημότες

 on the road

(Προεκλογικός) Προγραμματισμός

Λεβεντογέννα

Όμορφη που 'ναι η Κρήτη, όμορφη.
Έι και να 'μουνα αετός να την καμάρωνα
όλη, απ' την κορφή του αγέρα.
Παντέρμη Κρήτη πόσες γενιές φωνάζεις,
ποιος σ' ακούει;

Φοβέρα θέλει κι ο Θεός
για να κάνει το θάμα του.
Πιάσε το ντουφέκι,
πιάσε πάλι το ντουφέκι. 

Στίχοι: Καζαντζάκης Νίκος
Μουσική: Χατζιδάκις Μάνος 
Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη

Η παλέτα της άνοιξης ή ένα βαθύτατα πολιτικό ποστ

Λευκά 

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει

Κρίνος 

Της τριανταφυλλιάς τα φύλλα

Κίτρινα 

Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη

Μύριζει ο κόσμος γιασεμί

Ένας ευαίσθητος Απρίλης

πορτοκαλί 

Η ΑΝΟΙΞΗ

Όσα λουλούδια έχει η άνοιξη

Απάνω στην τριανταφυλλιά

Λουλουδάκι μου

Άνοιξη είσαι

Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου

Ροζ

Μυγδαλιά

Κάθε κήπος

Μαραμενα τα γιουλια και οι βιολες

Μίλα μου για την άνοιξη

Άνθη της πέτρας

Ήρθες σαν την άνοιξη

μοβ 

Άνοιξη μπαίνει

Το λουλουδάκι του μπαξέ

Κάπου υπάρχει η αγάπη μου 

Ο Απρίλης με τον έρωτα

Οι τρεις ανθοί

Γεια σου κύριε μενεξέ

Το Γιασεμί

κόκκινα

Απρίλη μου

Μηλίτσα

La Primavera Allegro

ΑΝΟΙΞΗ

Η φωτογράφηση έγινε την Παρασκευή 20 και την Κυριακή 22 Απριλίου στην αυλή μου. Τα άνθη που παρουσιάζονται είναι: η αγέρωχη κάλα, οι σοβαροί και υπεύθυνοι πανσέδες, η πολυανθούσα λαντάνα που κρύβει κάποιο μυστικό, η τελευταία φρέζα που διατηρήθηκε επιμελώς στη σκιά για τις ανάγκες της ανάρτησης, μια τρελή παρέα από μαργαρίτες διαφορετικών χωμάτων και μορφής που όμως τα βρίσκουν μια χαρά μεταξύ τους, οι ανέμελες πετούνιες που επεκτείνονται ακάθεκτες, ένα αλεξανδρινός που επιζεί από τα Χριστούγεννα φιλοδοξώντας να δει και τα επόμενα, μια εύοσμη τριανταφυλλιά και μια λεπτεπίλεπτη μίνι, ένα δειλό μπούζι σε πολύ κοντινό πλάνο, το κίτρινο γιασεμί που έχει ιστορία για ποστ, η λεπτεπίλεπτη φελίτσια που αφιερώνεται στον βιβλιοθηκάριο που γιορτάζει σήμερα, δύο εκτυφλωτικές καζάνιες και το μοναδικό για την ώρα σκυλάκι που προτιμώ να αποκαλώ με το ιταλικό του όνομα, Bocca di leone.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στη φωτογράφιση δε συμμετείχε στυλίστας. Η επόμενη, θα λάβει χώρα όταν ανθίσουν οι ιβίσκοι, η γαρδένια, το ριχόσπερμα, το αγιόκλημα οι ντάλιες, οι αμαρυλλίδες, οι γλαδιόλες και οι κρίνοι. 

Νομίζω ότι είναι περιττό να αναφέρω ότι το παρόν ποστ, είναι βαθύτατα πολιτικό,  αλλά πρέπει να υπενθυμίσω ότι καλό θα ήταν να αποφύγουμε τα λευκά. Και τα άκυρα.