Αποχαιρετισμός με το πενάκι

Τα παραπάνω σκίτσα, των Διογένη Καμμένου, Δημητρη Χαντζόπουλου, Σπύρου Ορνεράκη και Κώστα Μητρόπουλου δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ και στην Ελευθεροτυπία αμέσως μετά το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη στην Νέα Υόρκη, στις 6 Μαρτίου του 1994. 

Who`s next?

.

Μουσική: The Lanes of Limerick, 

απο την ταινία Angela's Ashes, σύνθεση του John Williams.


Το σκιτσάκι αναδημοσιεύτηκε στο site  της Αυγής 

(Προεκλογικός) Προγραμματισμός

καὶ ἀπήγαγον αὐτήν εἰς τὸ σταυρῶσαι*

.

*ο τίτλος από το πέμπτο, το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (Κεφ. 27: 3-32)

Η Αποχή

.

αναδύθηκε από την κάλπη της

7ης Νοεμβρίου 2010

νικήτρια με ποσοστό 40%.

Μουσική: Matrix, του Dizzy Gillespie από το ομώνυμο άλμπουμ

(άλλη μια εκδοχή της Αποχής εδώ )

Σίφνος ή το παιχνίδι με τα ζάρια

.
.

Τα παιδικά μου καλοκαίρια

τα` ζησα ανάμεσα σε δύο κύβους.

Απάνω ο άσπρος κύβος του σπιτιού

κάτω απ` τα πόδια μου η στέρνα

αθέατος κύβος με σκοτάδι.

το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου

το σκίτσο από το Βαθύ της Σίφνου

Εμπροστιάδα :

.

.

Υπόστεγο τμήμα δρόμου που απαντάται συχνά στην Κυκλαδίτικη Αρχιτεκτονική. Την αρχή και το τέλος της διαμορφώνουν συνήθως πέτρινα τόξα που στηρίζουν τον υπερκείμενο όροφο. Τα δοκάρια της οροφής της εμπροστιάδας ήταν φτιαγμένα από ξύλο αγριοκυπάρισσου, της φίδας.

"Στο χτίσιμο, βάζανε κατ` ευθείαν στον τοίχο τις τράβες τις φιδίτικες. Οι φίδες κοβόταν πάντα καλόφεγγα, πάει να πει στο γέμισμα του φεγγαριού, γιατί αλλιώς τις έτρωγε το σαράκι. Είναι πολύ γερές, αθάνατες, πιο γερές κι από μπετόν..." *

*Μανώλης Δεσποτίδης, παραδοσιακός μάστορας από τη Χώρα της Αμοργού από όπου και το σκίτσο.

Μουσική: Bahia του Anouar Brahem από το άλμπουμ Mandar 1994

Η Πορτοκαλένια

.

.

Η Πορτοκαλένια ετών έξι

βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα

στον 'Ακροβάτη'

με θαλασσί κορμάκι γυμναστικής

με τα μαλλιά λυτά ως τη μέση.

Η Πορτοκαλένια έπαιζε

με τον Όττο το σκύλο

γύριζε, έτρεχε, μας κοίταζε

ώσπου βρήκε- ποιος ξέρει πού-

ένα πορτοκαλί μπαλόνι.

Η Πορτοκαλένια ήρθε σε μας

με τα μαλλιά λυτά ως τη μέση

στριφογύρισε δύο τρεις φορές

με το πορτοκαλί μπαλόνι της

κι ύστερα χάθηκε στη νύχτα.

Δυο χέρια πέρασμα.

Το σκίτσο αυτό σκαρώθηκε “κατόπιν παραγγελίας”

για να συνοδέψει την ανάρτηση του φίλου μου του Μάνου

με τίτλο : “Διαγράψτε τους”

Έξοδος ----> Δ.Ν.Τ

.
.




Μουσική: Lullaby , σύνθεση του Javier Navarrete από το sound track της ταινίας El laberinto del fauno, 2006
.
.

Ανακοίνωση

Ο διαχειριστής του παρόντος ιστολογίου εισέρχεται στην κουζίνα με σφοδρή διάθεση να επιδοθεί σε μαγειρικούς αυτοσχεδιασμούς. Στην επόμενη ανάρτηση – μόνο βέβαια στην περίπτωση που η απόπειρα αποδειχτεί ικανοποιητική - θα εκτεθεί το αποτέλεσμα των πειραματισμών καθώς και η αναλυτική τους πορεία. Ρυθμό στο εγχείρημα δίνει το γνωστό Siboney του Ernesto Lecuona σύνθεση του 1927 στην κατά Pérez Prado εκδοχή της.

Ανεξάρτητη Αναπνοή

- Δεν ωφελεί! Το σώμα σου δεν σε αφήνει να το κάνεις. Κανείς δεν πέθανε με τη θέλησή του παύοντας ν αναπνέει. Αν καταφέρεις τελικά να το κάνεις, λιποθυμάς. Και τότε το αναθεματισμένο σώμα σου, αρχίζει πάλι να αναπνέει.

- Μια που είσαι στο μπάνιο, κόψε τις φλέβες σου…

Ο Κράκλαϊτ, ο κεντρικός ήρωας της ταινίας Η κοιλιά του Αρχιτέκτονα του Peter Greenaway, σε αυτή την σκηνή, βυθίζεται στην μαρμάρινη μπανιέρα του διερευνώντας τις πιθανότητες αυτοκτονίας με αυτόν τον τρόπο. Μετά από μερικές προσπάθειες διαπιστώνει ότι τελικά είναι αδύνατον, καθώς η λειτουργία της αναπνοής είναι αυτόματη και ανεξάρτητη από τις αποφάσεις του εγκεφάλου. Η νεαρή γυναίκα του, η Λουίζα πιο πρακτική, του προτείνει κυνικά τον 'κλασσικό' τρόπο. Άλλωστε βρίσκονται στη Ρώμη…



Μουσική: Struggle for Pleasure, σύνθεση του Wim Mertens του 1983 που περιλαμβάνεται στο soundtrack της ταινίας του Greenaway The Belly of an Architect 1987

Η ώρα της κάλπης

Βουλευτικές Εκλογές

4.10.2009

Σας εύχομαι...

Καλές Εκλογές !!!

Μουσική : Bruca Manigua (για λίγο ρυθμό και αρκετό πάθος στην προεκλογική περίοδο) του Κουβανού Arsenio Podriguez, σύνθεση της δεκαετίας του `30 από το άλμπουμ Quindembo .

Το σκίτσο αφιερώνεται στον αγαπητό Συκοφάγο για ευνόητους λόγους.

Τα απαραίτητα

Μουσική : Samba da Bênção, των Vinicius de Moraes και Baden Powell de Aquino με τη φωνή της Bebel Gilberto, από το δίσκο Tanto Tempo του 2000

All Star(s)

on the sand.

Stars, Simply Red από το ομώνυμο άλπμουμ του 1991

Ψηφίζω!

και μετά πάω για μπάνιο...

Μουσική: Το γνωστό Tico Tico στην κατά Charlie Parker εκδοχή του. Πρωτοακούστηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων του Disney, Saludos Amigos και είναι σύνθεση των Zeguinha Abreu, Aloysio Oliviera, Ervin Drake.

Αυτάρκεια

Σήμερα έφαγα στο πόδι.

Καθώς πότιζα, έκοψα ένα φυλλαράκι ρόκα. Πιπεράτο και δροσερό να τρίζει στο στόμα. Ονειρεύτηκα μια σαλάτα με χοντροτριμμένη κεφαλογραβιέρα Αμφιλοχίας, μπόλικη κάπαρη και μπαλσάμικο. Το ένα φυλλαράκι όμως έφερε το άλλο και με το τσιμπολόγημα της φουντωμένης σοδειάς αραίωσα μισό τετραγωνικό. Τώρα θα δυναμώσει και σε δυο τρείς μέρες θα μπορώ πάλι να τρυγήσω. Το γεύμα μύριζε ντομάτα από τις δύο παρακείμενες, ανθοφόρες πλέον ρίζες που χρήζουν άμεσης υποστύλωσης.

Από πάνω περίμεναν ώριμα τα μούσμουλα τη σειρά τους, και με ένα επιπόλαιο πλύσιμο με το λάστιχο, πέρασα στο φρούτο. Δεν έχουν μπόλικη σάρκα , αλλά είναι μια περιπέτεια να γεύεσαι το χνούδι πρώτα κι ύστερα να ξεχωρίζεις τα μεγάλα τεράστια κουκούτσια από το ‘ωφέλιμο’. Έφαγα και μερικά κουκούτσια, έτσι για να ισορροπήσει το γλυκό πριν, με το πικρό μετά, το μαλακό- ζουμερό με το σκληρό- στεγνό. Στο μεταίχμιο του συλλέκτη –καλλιεργητή, στην Αθήνα του εικοστού πρώτου, χόρτασα. Μετά κατάλαβα ότι περισσότερο με γέμισε η αίσθηση ή για να είμαστε ακριβείς η ψευδαίσθηση της αυτάρκειας.

Η απαρχή της επιθυμίας μου για αυτάρκεια, ανάγεται στη μακρινή εκείνη Κυριακή της τετάρτης Δημοτικού που άρχισα και τελείωσα τον Ροβινσώνα Κρούσο. Αγνοώντας τότε την ύπαρξη του Alexander Selkirk του Σκωτσέζου ναυτικού, η ιστορία του οποίου ενέπνευσε τον Daniel Defoe, ταυτίστηκα με τον Ροβινσώνα. H ακλόνητη πεποίθηση ότι κι εγώ όπως εκείνος, κάποια στιγμή θα ναυαγήσω στο δικό μου Aguas Buenas – κι ας απείχε χιλιόμετρα η ορεινή μας πόλη και από τα δύο πελάγη- με έκανε να αρχίσω να προετοιμάζομαι σοβαρά για εκείνη τη μαγική στιγμή που το κύμα θα με ξέβραζε στην άγνωστη ακτή.

Η πρώτη κίνηση ήταν η προμήθεια ενός σουγιά και γερού σπάγκου. Δεν κατάφερα να βρω αγκίστρια κι έτσι στα απαραίτητα του επίδοξου ναυαγού προστέθηκαν παραμάνες σε διαφορετικά μεγέθη οι οποίες –κατόπιν δοκιμών που άφησαν ματωμένα δάχτυλα- αποδείχθηκαν ικανές να αποκτήσουν το ενδεδειγμένο σχήμα, που θα μου εξασφάλιζε καλές ψαριές.

Το αμέσως επόμενο στάδιο ήταν η προσαρμογή στην άγρια φύση. Το κτήμα μας όντας πολύ οικείο δεν προσφερόταν γι αυτή την αποστολή κι έτσι κατέφυγα στο διπλανό, ενός θείου που είχε φυτέψει πυκνά λεύκες. Ανάμεσά τους φύτρωναν αγριόχορτα στο μπόι μου. Ήταν η ζούγκλα, το παρθένο δάσος που ζητούσα.

Πριν αρχίσει η κατασκευή του καταλύματος, επέβαλα στον εαυτό μου τον απαράβατο όρο να χρησιμοποιήσω αποκλειστικά υλικά που θα έβρισκα επί τόπου. Η αλόγιστη σπατάλη του πολύτιμου σπάγκου μπορούσε να αποβεί μοιραία στην περίπτωση που αργούσε να φανεί το καράβι που θα με έβγαζε από την απομόνωση.

Διάλεξα μια μεγάλη λεύκα, έκοψα με τo σουγιά τα αγριόχορτα τριγύρω και χάραξα στο χώμα ένα κύκλο εφαπτόμενο στον κορμό της. Ύστερα άρχισα να χώνω μακριές βέργιες από κλαδεμένες μηλιές, την μία δίπλα στην άλλη πάνω στον κύκλο. Η καλύβα που έγινε σχετικά εύκολα, με χωρούσε μόνο σε εμβρυακή στάση, αλλά με δεδομένο ότι αποκλειόταν η διανυκτέρευση, ήταν ότι έπρεπε.

Πέρασα εκεί μέσα τις ατέλειωτες ώρες των τροπικών καταιγίδων ενώ έξω ήταν λιακάδα. Πέρασα απογεύματα στήνοντας καρτέρι στα άγρια θηρία –περαστικοί αδέσποτοι σκύλοι- ή έφτανα μέχρι το ποτάμι με τις παραμάνες δεμένες στο σπάγκο κι αυτόν σε καλάμι. Τόσο το ψάρεμα όσο και η αγωνιώδης προσπάθεια ν` ανάψω φωτιά με τον πρωτόγονο τρόπο σημείωσαν παταγώδη αποτυχία.

Ύστερα ακολούθησε μια βδομάδα, ίσως και περισσότερο κακοκαιρίας που με περιόρισε στο σπίτι, αλλά αυτές οι μέρες δεν πήγαν χαμένες. Αφοσιώθηκα με προσήλωση νεοφώτιστου στη θεωρητική μελέτη. Ξαναδιάβασα προσεκτικά το βιβλίο, επιμένοντας στα σημεία που θα με βοηθούσαν στην πράξη, στην οποία θα επέστρεφα αμέσως μόλις άνοιγε ο καιρός. Την πρώτη καλή μέρα έφτασα τρέχοντας στο κτήμα με τις λεύκες, το ‘νησί’ μου, αλλά πλησιάζοντας στην καλύβα σταμάτησα αντικρίζοντας ένα θαύμα.

Στην ταινία Quo Vadis που είχα δει εκείνη την εποχή, ο Απόστολος Πέτρος, ενώ εγκατέλειπε τη Ρώμη άκουσε φωνή εξ ουρανού να ρωτάει το περίφημο «Πού πηγαίνεις Κύριε;». Ακουμπισμένος σε ένα ραβδί αναλογίστηκε την αποστολή του και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αιώνια πόλη και στο βέβαιο θάνατο. Η τελευταία σκηνή της ταινίας – πάνω στην οποία πέφτουν οι τίτλοι-ήταν ένα γενικό πλάνο εξοχής που έκλεινε σταδιακά πάνω στο ραβδί που είχε αφήσει ο Απόστολος μπηγμένο στο χώμα. Δεν ήταν όμως πια ξερό αλλά καταπράσινο και ανθισμένο. Η εικόνα αυτή καταγράφτηκε μέσα μου ως η πλέον χειροπιαστή απόδειξη του θαύματος που μπορεί να προκαλέσει η πίστη.

Εκείνη τη στιγμή είχα μπροστά μου το δικό μου θαύμα. Την επιβράβευση της δικής μου πίστης στο προσεχές ναυάγιο: η καλύβα μου είχε ανθίσει! Οι βέργιες είχαν αποκτήσει φύλλα και είχαν γεμίσει μπουμπούκια! Τα ‘λαίμαργα’ αυτά κλαδιά έστω και κομμένα από τα δέντρα αρκετό καιρό πριν, είχαν κρατήσει μέσα ζωντανούς τους μηχανισμούς της αναγέννησης.

Και σήμερα πιστεύω στα θαύματα. Όχι τόσο στη βιβλική τους εκδοχή όσο στα μικρά καθημερινά. Το θαύμα, ας πούμε να σπέρνεις απειροελάχιστους σπόρους στο χώμα κι ύστερα από μερικές βδομάδες στο ίδιο σημείο να ανεμίζει πιπεράτη ρόκα που σε χορταίνει και σου δίνει την αίσθηση της αυτάρκειας, έστω κι αν δε ναυάγησες τελικά στα Ωραία Νερά του νησιού που όταν ήσουν παιδί λαχταρούσες.

a mi hermano gemelo

Μουσική: Cast Away 2000, του Alan Silvestri

Να μη ξεχάσω!

Να μη ξεχάσω...

το Σάββατο 28/ 3/2009

What a wonderful world με τον Louis Armstrong