Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Μικρή Μπουρνοβαλιά


Πρώτα ακούω τη μουσική κι ύστερα στρίβοντας, μακριά, στο βάθος του δρόμου βλέπω τα φώτα. Σάββατο βράδυ, Μεταξουργείο, αλλόκοτη υγρασία κι ερημιά. Ένα κλαρίνο σολάρει κι ο ενισχυτής στέλνει τον ήχο δυνατό μέχρι τη Λένορμαν. Είναι ντόμπρα αυτή η μουσική. Αυτάρκης. Παντός καιρού. Κι ή σε αρπάζει από τη ψυχή ή σε διώχνει αμέσως. Δεν έχει ενδιάμεσο. Εμένα μ` αρπάζει, αλλάζω δρόμο και καθώς πλησιάζω αλλάζει ο ρυθμός: το βαρύ συρτό στα τρία, γυρίζει απότομα σε ένα τρελό τσιφτετέλι.

Στη τζαμαρία του καφενείου αυτοκόλλητα, μεγάλο το “Απαγορεύεται το κάπνισμα” -μέσα ντουμάνι- πιο μικρά το “είσοδος”, το “σύρατε” και το κόκκινο βέλος που δείχνει την κατεύθυνση του “σύρατε”. Μέσα, στο βάθος ξύλινα ράφια για τα ποτά, ίδιο ξύλο το μπαρ -εκεί μισοφαίνονται δυο καλοντυμένες κοπέλες - δεξιά ψηλά μια τηλεόραση που μεταδίδει βουβά έναν αγώνα από το αλβανικό πρωτάθλημα. Λίγα τραπέζια, μόνο άντρες καθισμένοι γύρω, πάνω μπουκάλια, ποτήρια, κόκα κόλες κουτάκια και ξηροκάρπια. Κάτω πατημένα λουλούδια και σκόρπια πέταλα. Αριστερά στη γωνία, το κλαρίνο δίπλα στον ενισχυτή. Στο αρμόνιο κανείς.

Πρώτο πλάνο, στο κέντρο: η μικρή. Γύρω της στα παλαμάκια πέντε άντρες. Πατέρας, συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι; Δε με απασχολεί. Το καμάρι βλέπω στα μάτια τους και τη μικρή Μπουρνοβαλιά που λικνίζεται σα μεγάλη. Μάγισσα. Μάγισσα σωστή. Αερικό με κίνηση γυναίκας που ξέρει, γυναίκας που ποθεί και πρόσωπο παιδιού που δεν ξέρει -ούτε καν υποψιάζεται- παιδιού που χαίρεται τα παλαμάκια, την προσοχή των μεγάλων, το ”μπράβο” στα μάτια τους. Μια αθώα ντίβα, με κορμί φιδίσια καμωμένο. Κάποιος από την παρέα με βλέπει να φωτογραφίζω κι ανοίγει την πόρτα για να με διευκολύνει. Τότε με παίρνει είδηση κι μικρή· λάμπει το μάτι της στη θέα του φακού. Τα δίνει όλα με ύφος θριαμβευτικό. Αγνά αυτάρεσκο. Και σε κάθε της στροφή μου χαρίζει ένα χαμόγελο.



Γιατί βγάζεις; Ποιος είσαι εσύ;” Έτσι γονατισμένος που είμαι με τη μηχανή να κλέβει αχόρταγα σκηνές και χαμόγελα, βλέπω πρώτα δίπλα μου στο πεζοδρόμιο τα παπούτσια του καταστηματάρχη κι ύστερα καθώς σηκώνομαι, το οργισμένο του πρόσωπο. “Τι θες εδώ; Γιατί βγάζεις; Έξι μέρες δουλειά δεν έχουμε το δικαίωμα να γλεντήσουμε ένα βράδυ με την ησυχία μας;” Μουρμουρίζω ένα “συγνώμη” απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις του κι ένα πολύ πιο σιγανό “αν θέλεις τις σβήνω όλες τώρα” με σκυμμένο κεφάλι αντί να τον κοιτάξω ίσια στα μάτια και να ομολογήσω: “Ζήλεψα ρε φίλε. Ζήλεψα το κέφι σας, την παρέα σας, ζήλεψα το χαμόγελο της μικρής, το χορό της. Ζήλεψα. Αυτό είναι όλο· ζήλεψα κι είπα να κρατήσω μια τζούρα απ` τη χαρά σας, να έχω να πορεύομαι.”

Με ζύγιζε με το βλέμμα, λες κι άκουγε την παρέλαση των βουβών μου “ζήλεψα” κι εγώ κοίταζα ακόμα κάτω, τα παπούτσια του και κλεφτά τη μικρή μέσα που είχε σταματήσει να χορεύει και παρακολουθούσε αμήχανη. “Άμα θες, τις σβήνω” ξανάπα με μισή καρδιά. Μ` άφησε έτσι  να περιμένω την άφεση ή την καταδίκη, σαν το σκυλί με την ουρά στα σκέλια και τελικά φώναξε: “Μιμόζα, πιάσε δύο τσίπουρα”. Μια από τις κοπέλες ήρθε αμέσως έξω με τα χοντρά ποτήρια ξέχειλα στο δίσκο. “Στην υγειά σου” είπε τσουγκρίζοντας το ποτήρι μου και επιτέλους μου ήρθε σαν επιφοίτηση η λέξη που έψαχνα από τη στιγμή που άκουσα να φωνάζει για τα τσίπουρα. “Gëzuar”* είπα θαρρετά και τσούγκρισα πάνω στο έκπληκτο βλέμμα του.

Σπίρτο το τσίπουρο στην κάθοδό του με έκαψε τόσο που βούρκωσα χωρίς να το καταλάβω. Το πρόσεξε και μου είπε: “Άμαθος φαίνεσαι. Κι από πιοτό κι από ζωή.”


*Gëzuar, στην υγειά 






32 σχόλια:

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Από ιστορίες και βλέμματα όμως δεν είσαι καθόλου άμαθος Τσαλαπετεινέ. Μερικές φορές χτυπούν στο κέντρο και παραλύουν για λίγα λεπτά τις αντιστάσεις μας. Εύγε και να είσαι καλά

Theorema είπε...

Πέρα από την επκληκτική διήγηση, μια φράση μου έμεινε καρφί στο νου. "Μιμόζα, πιάσε δυο τσίπουρα".
Σελίδες και σελίδες θα μπορούσαν να γραφτούν πάνω σε αυτήν.

Το περιμένω από σας, δεν πέφτω έξω: να δείτε που κάποτε θα γράψετε μια ιστορία με αυτόν ακριβώς τον τίτλο.

Μιμόζα, πιάσε δυο τσίπουρα.

Τι άλλο να πει κανείς;

Καλημέρα εξωτικό πουλάκι.

SoDurck είπε...

"παραμύθι πούλα μου..." να έχω να πορεύομαι.

σεβντάς μαυρομάνικος μεθυσμένης νύχτας είναι η μπουρνοβαλιά σου- κι ας σε διάβασα πρωί με καφέ.

Καλή σου Μέρα.

γρηγόρης στ. είπε...

Άμαθοι από τέτοια κερασμένα πιοτά, άμαθοι κια από τη ζωή τους.

silentcrossing είπε...

Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που αισθάνομαι τόσο Athensick...Στην υγειά σας κι απόψε!

renata είπε...

Έχω παρατηρήσει πως μερικές απ΄τις πιο ωραίες ιστορίες σου έχουν μέσα κλαρίνο, τσίπουρο, μικρά παιδιά κι μπόλικη ανόθευτη χαρά ;)

Σ΄ευχαριστώ που με την ιστορία φώτισες μια μουντή μέρα,από πλευράς διάθεσης κυρίως.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τσαλαπετεινέ μου,
σ' ευχαριστούμε που μοιράζεσαι μαζί μας τα πολύτιμα λάφυρα που κλέβεις από τις στιγμές των ανθρώπων. Έτσι μαθαίνουμε όλοι και από κέφι και από ζωή...

Τσαλαπετεινός είπε...

Γιώργος Κατσαμάκης : Από πιοτό όμως, άστα να πάνε. Δίκαιο είχε ο άνθρωπος. Το ένα τσίπουρο με έκανε να παραπατάω μέχρι το σταθμό. Από ζωή, τι να σου πω; Μαθαίνω σιγά- σιγά. Λίγο μόνος μου και περισσότερο με τη βοήθεια των άλλων.
;-)

Σε ευχαριστώ

Τσαλαπετεινός είπε...

Theorema: Η φράση ήταν λάθος αφού έλεγε : “Μιμόζα βάλε δυο τσίπουρα”. Εσείς όμως τη διαβάσατε σωστά οπότε κι εγώ τη διόρθωσα.
;-)

Ωραίο και δεν το είχα προσέξει. Μπήκε όμως στο αρχείο με τους αδέσποτους τίτλους...

Καλό σας απόγευμα.

Τσαλαπετεινός είπε...

SoDurck: Άμα διαβάζεται πρωί, με καφέ και στέκει, μια χαρά τα πήγα.
;-)
Καλό απόγευμα και καλή βδομάδα.

Τσαλαπετεινός είπε...

γρηγόρης στ.  : Μα στο `πα ήδη: aguardiente, νερό που καίει, φωτιά στα σωθικά του άμαθου!

Τράγιο, σπιτικό. ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

silentcrossing: Μία σου και μία μου. Ξέρεις ότι ακόμα σκέφτομαι τα κυριακάτικα μονόπρακτα και τις βόλτες στη θάλασσα;

Στην υγειά μας κάθε βράδυ!

Τσαλαπετεινός είπε...

 renata: Έκανα τη ίδια σκέψη την ώρα που διάβαζα τελευταία φορά το κείμενο πριν να πατήσω “δημοσίευση”. Τσίπουρο πάντως είχε μόνο στο περσινό, το Χορό του Παύλου.

Να σαι καλά Ρενάτα!

Τσαλαπετεινός είπε...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ: Τέτοιες στιγμές δεν αντέχεις να μην τις μοιραστείς. Πού να ήσουν από καμιά μεριά να έβλεπες τη μικρή!

Καλό σου απόγευμα

karagiozaki είπε...

Όμορφη ιστορία. Η χαρά σε πρώτο πλάνο. Η χαρά της ζωής. Κάποιες φορές αυτό είναι το μόνο που μένει. Και ίσως, ίσως να είναι αρκετό. Ως αφετηρία τουλάχιστον. :)

Χαμένο Επεισόδιο είπε...

Αυθεντικός χορός σε αυθεντικό χώρο; Ζηλεύω κι εγώ..

kovo voltes... είπε...

Διάβαζα την ιστορία σου και μονολογούσα:"μα γιατί δεν είπες όσα σκεφτόσουν?"?? Όλα αυτά τα ζήλεψα?? Τότε θα σε κερνούσε καραφάκι ολόκληρο να'σαι σίγουρος...;)
*αυτή η φράση με ζάλισε..."Άμαθος και απο πιοτό και απο ζωή..."...Σαν χαστούκι αφύπνισης...

Yannis Tsal είπε...

Πολύ ωραία ιστορία και στο σωστό timing με την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη (18/12)!

Τσαλαπετεινός είπε...

karagiozaki: Κι άλλος ωραίος τίτλος: Η χαρά σε πρώτο πλάνο!
Το σημειώνω να βρίσκεται (έχω πρόβλημα με τους τίτλους)

Καλή σου νύχτα

Τσαλαπετεινός είπε...

Χαμένο Επεισόδιο : Ο χορός αυθεντικός, ο χώρος όμως "σύγχρονος" και ουδέτερος. Θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας ή καλύτερα των Βαλκανίων.

Μεταδοτική η ζήλια ;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

kovo voltes... : Αν το σήκωνα το ποτό να είσαι σίγουρη ότι θα κλαιγόμουν για ακόμα ένα καραφάκι. Αλλά δεν...

;-)

Τσαλαπετεινός είπε...

Yannis Tsal: Έχεις δίκαιο για το timing. Η σκηνή έλαβε χώρα λίγο μετά τις 12 το βράδυ του Σαββάτου, επομένως ήταν τα πρώτα λεπτά της Παγκόσμιας Μέρας Μετανάστη.

Καλό σου βράδυ αδελφέ μου

ippoliti_ippoliti είπε...

Καλησπέρα. Ηθελα να ρωτήσω, χάθηκε
το σχόλιό μου; το άφησα το πρωί.
Εάν χάθηκε θέλω να πώ γι αυτήν τη γλυκειά γεύση που αφήνει η ιστορία, που χαϊδεύει την ψυχή, το μυαλό και τις αισθήσεις.
Κι αυτή η μικρή στη φωτογραφία, εκπληκτική όλο νάζι και σκέρτσο. Γλυκύτατη!
καλή της τύχη
καλό βράδυ και σε σένα

Τσαλαπετεινός είπε...

ippoliti_ippoliti :
Καλησπέρα!
Δε ξέρω αν ήταν ο δαίμονας του ιστολογίου που κατάπιε το πρωινό σου σχόλιο ή οι καλικάντζαροι που έπιασαν δουλειά, πάντως δεν έφτασε στα χέρια μου.

Σε ευχαριστώ πολύ που ξαναπροσπάθησες!

Άνεργοι Δημοσιογράφοι είπε...

Κλεμμένες στιγμές χαράς σε μια κοινωνία με βαριά κατάθλιψη. Το καλύτερο Prozac!!!

scarlett είπε...

Δεν ξέρω Τσαλαπετεινε πού έμαθες να διηγείσαι τόσο όμορφα τις ιστορίες σου, αλλά κάθε φορά είναι απόλαυση η αναγνωση τους.
Γεματες ζωντανια, αληθεια και με κυριαρχο το συναισθημα γινομαστε αορατοι θεατες των σκηνων που περιγραφεις κι όχι μονο.

agrampelli είπε...

"Μάγισσα. Μάγισσα σωστή. Αερικό με κίνηση γυναίκας που ξέρει, γυναίκας που ποθεί και πρόσωπο παιδιού που δεν ξέρει -ούτε καν υποψιάζεται- παιδιού που χαίρεται τα παλαμάκια, την προσοχή των μεγάλων, το ”μπράβο” στα μάτια τους. Μια αθώα ντίβα, με κορμί φιδίσια καμωμένο."

Μου έκοψες την ανάσα,και μου την ξανάδωσες μεμιάς.Εκπληκτικό,όλο,και το φινάλε απροσδόκητο και ιλιγιωδώς ανθρώπινο.Μέσα μου χύθηκε ένα γέλιο και μια ανάσα,βαθειά και ανακουφιστική, σαν το τσιπουράκι κερασμένη...

maria είπε...

...πρωτη φορά διαβάζω ιστορια σου τσαλαπετεινε...το σωστο θαταν να έλεγα... ακούω ιστορία σου.. γιατί σαν άκουσμα σαν παραμυθι ήρθε και κάθησε μέσα μου...
τυχαια απο τοιχο στο fb..μπήκα και αναθάρρησα...
σ΄ευχαριστω γι΄αυτο!

gasireu είπε...

Πολυ συγκινητικό, ότι πρέπει!

Τσαλαπετεινός είπε...

Άνεργοι Δημοσιογράφοι:Οι κλεμμένες στιγμές χαράς είναι πρώτης τάξης φυσικό αντίδοτο στην γενική θλίψη.
Καλές γιορτές παιδιά!
;-)


scarlett: Απλώς έχω την τύχη να πέφτω σε καταπληκτικές σκηνές όπως αυτή. ;-)

Καλό σου απόγευμα
Και καλά Χριστούγεννα

Τσαλαπετεινός είπε...

agrampelli: Τελικά τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες τις γράφει η ζωή και μερικές φορές δίνει και το καλύτερο φινάλε. Εμείς απλώς τις αντιγράφουμε...

Καλές γιορτές!


maria: Να είσαι καλά Μαρία, καλώς μας ήρθες και καλά Χριστούγεννα!

Τσαλαπετεινός είπε...

Gasireu: ;-)

Καλά Χριστούγεννα!